മുഖപ്രസംഗം: കാരുണ്യം അര്‍ഹിക്കുന്ന ഇന്ത്യയെ കാണാത്തവര്‍
ഇന്ത്യ സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ച നേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നും അതിനാല്‍ രാജ്യത്തിന് ഇനി കാരുണ്യസഹായം വേണ്ടിവരില്ലെന്നുമുള്ള മൈക്രോസോഫ്റ്റ് മുന്‍ ചെയര്‍മാന്‍ ബില്‍ ഗേറ്റ്സിന്റെ വാക്കുകള്‍ നമുക്ക് അഭിമാനകരം തന്നെ. റിക്ഷാവാലകളുടെയും ഭിക്ഷക്കാരുടെയും ചേരികളുടെയും നാടായി ഇന്ത്യയെ പാശ്ചാത്യലോകം കണ്ടിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടമുണ്ടായിരുന്നു. നിരക്ഷരരും അന്ധവിശ്വാസികളും പട്ടിണിക്കോലങ്ങളുമായ ഇന്ത്യക്കാരെ സ്വദേശീയരും വിദേശീയരുമായ സിനിമാ പ്രവര്‍ത്തകരും ചില സാഹിത്യകാരന്മാരും നല്ല തോതില്‍ 'മാര്‍ക്കറ്റ് ചെയ്യുകയും' ചെയ്തു.

വ്യത്യസ്ത സംസ്കാരങ്ങളും ആചാരങ്ങളും പിന്തുടരുന്ന നൂറു കണക്കിനു നാട്ടുരാജ്യങ്ങളുടെ കീഴില്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു ജനതയെ ദേശീയതയുടെ കൊടിക്കീഴില്‍ അണിനിരത്തിയിട്ട് ആറു പതിറ്റാണ്ടു കഴിഞ്ഞു. പഞ്ചവത്സര പദ്ധതികളും തൊഴിലുറപ്പു പദ്ധതിയും ഭക്ഷ്യസുരക്ഷാ പദ്ധതിയുമൊക്കെ നടപ്പാക്കി രാജ്യം ഇതിനകം ബഹുദൂരം മുന്നോട്ടുപോയി. അഭിമാനാര്‍ഹമായ ഈ മുന്നേറ്റത്തെ ആര്‍ക്കും ചെറുതായി കാണാനാവില്ല. എന്നാല്‍, അതോടൊപ്പം അഴിമതിയും ചൂഷണവും രാജ്യത്തു കൊടികുത്തിവാഴുന്ന സാഹചര്യവുമുണ്ടായി.

ആഗോളവത്കരണവും ഉദാരവത്കരണവും രാജ്യത്തിന്റെ സമ്പദ്ഘടനയില്‍ കാര്യമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിട്ടുണ്ട്. വാര്‍ത്താവിനിമയരംഗത്തും വിവരസാങ്കേതികവിദ്യയിലും ഇന്ത്യ വലിയ കുതിച്ചുചാട്ടംതന്നെ നടത്തി. 124 കോടി ജനങ്ങളുള്ള ഒരു രാജ്യത്ത് 90 കോടി മൊബൈല്‍ കണക്ഷനുകള്‍ ഉണ്െടന്നത് നിസാര കാര്യമല്ല. ജനങ്ങളില്‍ വലിയൊരു വിഭാഗത്തിന് ഇത്തരം സൌകര്യങ്ങള്‍ ലഭ്യമാകുന്നതും പുരോഗതിയുടെ സൂചികയായി കണക്കാക്കാവുന്നതാണ്. ആധുനിക സൌകര്യങ്ങള്‍ സാധാരണക്കാര്‍ക്കും പാവപ്പെട്ടവര്‍ക്കും കൂടി അനുഭവിക്കാനാവുമ്പോഴാണ് ഒരു രാജ്യം വികസനത്തിന്റെ പാതയില്‍ മുന്നേറുന്നത്.

എന്നാല്‍, ഇന്ത്യയിലെ നഗരജീവിതത്തെയോ സമ്പന്നവര്‍ഗത്തെയോ വര്‍ധിച്ചുവരുന്ന മധ്യവര്‍ഗത്തെയോ മാത്രം കണ്ടുകൊണ്ട് രാജ്യത്തിന്റെ പുരോഗതി പൂര്‍ണമായി വിലയിരുത്താനാവില്ല. ഗ്രാമങ്ങളില്‍നിന്നു നഗരങ്ങളിലേക്കുള്ള കുടിയേറ്റം ഇപ്പോഴും അഭംഗുരം തുടരുകയാണ്. മെട്രോ നഗരങ്ങളില്‍ പഞ്ചനക്ഷത്ര ഹോട്ടലുകളും വമ്പന്‍ മാളുകളും ഉയരുന്നതിനോടൊപ്പം ചേരിജീവിതവും പടരുന്നുണ്ട്. ടെലിവിഷനില്‍ കാണുന്ന തിളങ്ങുന്ന ഇന്ത്യ യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങളില്‍നിന്നും വളരെ അകലെയാണ്. അതേസമയം, പല പ്രബല രാജ്യങ്ങളും നേരിടുന്ന സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ നയപരമായ ശക്തമായ ചില നിലപാടുകളിലൂടെ രാജ്യത്തെ വലിയ തകര്‍ച്ചയില്‍നിന്നു തടഞ്ഞുനിര്‍ത്താന്‍ നമ്മുടെ രാഷട്രീയ നേതൃത്വത്തിനായി എന്നതു ചെറിയ കാര്യമല്ല.

അടിസ്ഥാനസൌകര്യ വികസനത്തില്‍ രാജ്യം ഇനിയും ബഹുദൂരം പോകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. പട്ടിണിയും പരിവട്ടവും ഒഴിയാത്ത നിരവധി ഗ്രാമങ്ങള്‍ ഇന്നും ഇന്ത്യയിലുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശ നിയമവും ഭക്ഷ്യസുരക്ഷാനിയമവുമൊക്കെ നടപ്പാക്കിയതുകൊണ്ടുമാത്രം എല്ലാവര്‍ക്കും വിദ്യാഭ്യാസവും ഭക്ഷണവും കിട്ടണമെന്നില്ല. രാജ്യത്തെ പ്രൈമറി വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്തു വലിയ ഗുണമേന്മാ ശോഷണം ഉണ്ടായിട്ടുണ്െടന്ന് ഒരു ഔദ്യോഗിക പഠനം ഈയിടെ വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. യോഗ്യതയുള്ള ലക്ഷക്കണക്കിന് അധ്യാപകരുടെ അഭാവമുണ്ട്. ആരോഗ്യരംഗത്തും നിരവധി ഗ്രാമങ്ങള്‍ തികച്ചും പിന്നോക്കാവസ്ഥയിലാണ്.


സബ്സിഡികള്‍ പലതും വെട്ടിക്കുറച്ചു സര്‍ക്കാരിന്റെ സാമ്പത്തിക ബാധ്യത കുറച്ചുകൊണ്ടുവരാനും വികസനപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കു കൂടുതല്‍ പണം കണ്െടത്താനുമുള്ള ശ്രമം നടക്കുന്നുണ്െടങ്കിലും രാജ്യത്ത് സാമൂഹ്യ സുരക്ഷ ആവശ്യമുള്ള വലിയൊരു വിഭാഗം ഉണ്െടന്ന യാഥാര്‍ഥ്യം മൂടിവച്ചിട്ടുകാര്യമില്ല. വിലക്കയറ്റത്തിന്റെ ഗുരുതരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടിവരുന്ന വലിയൊരു ജനവിഭാഗം ഇന്ത്യയിലുണ്ട്. അവരെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ഭരണകൂടത്തിനും മുന്നോട്ടു പോകാനാവില്ല. അവര്‍ക്കു ഭക്ഷണവും പാര്‍പ്പിടവും തൊഴിലുമാണ് വേണ്ടത്. തൊഴിലുറപ്പു പദ്ധതി ഇക്കാര്യത്തില്‍ വലിയ തോതില്‍ പ്രയോജനപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അതേസമയം ഗ്രാമീണ സ്ത്രീകളുടെയും കുട്ടികളുടെയും ആരോഗ്യസംരക്ഷണത്തില്‍ രാജ്യം ഇപ്പോഴും വളരെ പിന്നോക്കാവസ്ഥയിലാണ്.

വികസിത രാജ്യങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക സഹായം പല അവികസിത, വികസ്വര രാജ്യങ്ങളുടെയും നിലനില്പിനുതന്നെ സഹായകമായിരുന്നു. ദാരിദ്യ്രനിര്‍മാര്‍ജനം, ആരോഗ്യ സംരക്ഷണം തുടങ്ങിയ മേഖലകളില്‍ ഇന്ത്യക്ക് ഇത്തരം രാജ്യാന്തര സഹായങ്ങള്‍ ലഭിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ അത്തരം സഹായങ്ങള്‍ ഏതാണ്ട് ഇല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ജപ്പാന്‍, നെതര്‍ലന്‍ഡ്സ് തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങള്‍ പിന്നോക്ക രാഷ്ട്രങ്ങള്‍ക്കുള്ള സാമ്പത്തിക സഹായം വെട്ടിക്കുറച്ചു. അമേരിക്ക, ഫ്രാന്‍സ്, ജര്‍മനി, കാനഡ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളും വരുംകാലങ്ങളില്‍ തങ്ങളുടെ സഹായപദ്ധതികള്‍ വെട്ടിച്ചുരുക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരായേക്കും.

സാമ്പത്തിക രംഗത്ത് ഇന്ത്യ ഇപ്പോള്‍ കൈവരിച്ചിട്ടുള്ള നേട്ടം സമൂഹത്തിന്റെ താഴേ തലങ്ങളിലേക്കുകൂടി വ്യാപിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. വ്യവസായികളും വലിയ ഉദ്യോഗസ്ഥരുമടങ്ങുന്ന ഉന്നതശ്രേണിയും ക്രയശേഷിയുള്ള മധ്യവര്‍ഗവും രാജ്യത്തിന്റെ പുറംമോടി മാത്രമേ ആകുന്നുള്ളൂ. അതിനുള്ളിലേക്കു വികസനം ഇനിയുമേറെ കിനിഞ്ഞിറങ്ങണം. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോള്‍ കാരുണ്യം അര്‍ഹിക്കുന്ന അനേകം കോടി ജനങ്ങള്‍ ഇന്നും ഇന്ത്യന്‍ ഗ്രാമങ്ങളിലുണ്ട്. ഇന്ത്യക്ക് ഇനി കാരുണ്യസഹായം ആവശ്യമില്ലെന്ന നിലപാട് സ്വീകരിക്കുന്ന ബില്‍ ഗേറ്റ്സിനെപ്പോലുള്ളവര്‍ യഥാര്‍ഥ ഇന്ത്യയെ ഇനിയും കണ്ടിട്ടില്ലെന്നതാണു സത്യം. ഈ ജനകോടികളുടെ സാമ്പത്തികവും ബൌദ്ധികവുമായ മോചനം സാധ്യമാകുമ്പോഴേ ഇന്ത്യക്കു കാരുണ്യസഹായം ആവശ്യമില്ലെന്നു പറയാനാവൂ. കാരുണ്യസഹായം അര്‍ഹിക്കുന്ന, മോചനവഴി കാണാത്ത ഈ ജനകോടികളെ ബില്‍ ഗേറ്റ്സിനെപ്പോലുള്ളവരും സമ്പന്നരും സമ്പന്ന രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വവും കാണാതെ പോകുന്നുവെന്നത് ഒരു ക്രൂരസത്യമായി അവശേഷിക്കുന്നു.