ഉപ്പൊഴിച്ചു പാൽകുടിക്കുന്ന കുട്ടികൾ
ഉപ്പൊഴിച്ചു പാൽ കുടിക്കുന്നവരോ? അതെ, ആസാമിലെ ദറാംഗ് ജില്ലയിൽ ഇതൊരു ശീലമാണ്. അവിടെ നിന്നുള്ളവർ തോട്ടങ്ങളിലെത്തിയപ്പോൾ ആ ശീലം ഇവിടെയും തുടരുന്നു. വാഗമൺ, പീരുമേട്, ഏലപ്പാറ, വണ്ടിപ്പെരിയാർ സ്കൂളുകളിലെ കുട്ടികൾക്ക് സ്കൂളിൽ പാൽ കൊടുത്താൽ അൽപം ഉപ്പുകൂടി അധ്യാപകർ കരുതിവയ്ക്കണം. പഞ്ചസാരയ്ക്കു പകരം കുട്ടികൾക്ക് അൽപം ഉപ്പുതരിയാണ് പ്രിയം. ചിലർ ഉപ്പിനൊപ്പം പഞ്ചസാരയും കലർത്തും. എന്താ ഇങ്ങനെയെന്നു ചോദിച്ചാൽ നല്ല രൂചി കിട്ടും എന്നാണ് കുട്ടികൾ പറയുക. മുട്ട കൊടുത്താലും ഉപ്പും മുളകും ചേർത്തേ കഴിക്കൂ. സ്കൂളുകളിൽ പാലും മുട്ടയും വിതരണം ചെയ്യുമ്പോൾ പതിവായുള്ള സാഹചര്യം പശുപ്പാറ സ്കൂളിലെ അധ്യാപിക വിശദീകരിച്ചു.ഇതര സംസ്‌ഥാന കുട്ടികളുടെ ശീലങ്ങളും ദുശീലങ്ങളും മാറ്റിയെടുക്കുക എളുപ്പമല്ല. നിർബന്ധം പറഞ്ഞാൽ മാത്രമെ കുട്ടികൾ കുളിച്ചിട്ടു സ്കൂളിൽ വരൂ. തലയിൽ പുരട്ടുന്നത് കടുകെണ്ണയാണ്. കടുകെണ്ണ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ പാം ഓയിൽ പുരട്ടും. നല്ലെണ്ണയോ വെളിച്ചെണ്ണയോ വയ്ക്കാൻ നിർബന്ധിച്ചാൽ പിന്നെ സ്കൂളിലേക്കു വരില്ല. ഇതൊഴിവാക്കാൻ എണ്ണയുടെയും കുളിയുടെയും കാര്യത്തിൽ അധ്യാപകർ നിർബന്ധം പിടിക്കില്ല. കുളിക്കാനും നനയ്ക്കാനും സോപ്പ് ഉപയോഗിക്കാറില്ല.

രണ്ടു ജോഡിയിൽകൂടുതൽ വസ്ത്രങ്ങൾ ആർക്കുമില്ല. വസ്ത്രം പതിവായി അലക്കി ഉപയോഗിക്കുന്നതും ശീലമല്ല. ഇതാണ് കുട്ടികളുടെയും മുതിർന്നവരുടെയും ശുചിത്വ നിലവാരം.ഈ കുടിയേറ്റ കുട്ടികളുടെ ക്ഷേമം ആരായാൻ ് ശനി, ഞായർ ദിവസങ്ങളിൽ അധ്യാപികമാർ ചെങ്കുത്തായ തോട്ടങ്ങൾ കയറിയിറങ്ങി കുട്ടികളെ ലായങ്ങളിലെത്തി കുളിപ്പിക്കും, വസ്ത്രം കഴുകിക്കും. നഖം വെട്ടുക, പല്ലു തേയ്ക്കുക തുടങ്ങിയ ശീലങ്ങളൊക്കെ പല കുട്ടികളും പഠിച്ചതും പതിവാക്കിയതും ഇവിടത്തെ സ്കൂളുകളിൽ പഠനം തുടങ്ങിയ ശേഷമാണ്. പൊതുശുചിത്വ കാര്യങ്ങളിൽ രക്ഷിതാക്കളെ ബോധവത്കരിച്ചാൽ ഏറെ പ്രയോജനമില്ല. അച്ഛനമ്മമാരെ കണ്ടുപഠിച്ച കുട്ടികളേറെും പാൻപരാഗ് ചവയ്ക്കുന്നവരാണ്. വീട്ടിലും ക്ലാസിലും പാൻപരാഗുമായി കഴിയുന്ന കുട്ടികൾ കുറവല്ല. തോട്ടം മേഖലയിലെ എല്ലാ കടകളിലും പാൻപരാഗും ലഹരി സാധനങ്ങളും സുലഭമാണ്. വിണ്ടുകീറി മണ്ണു പുതഞ്ഞ ലയങ്ങൾക്കുള്ളിലേക്കു കടന്നാലോ. മുഷിഞ്ഞു നാറുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ. കിടക്കവിരിയോടു ചേർന്ന് ഒന്നോ രണ്ടോ തകരപ്പെട്ടികൾ. അടുക്കളയിൽ വക്കു ചളുങ്ങിയ ഏതാനും കലങ്ങൾ. ഒപ്പം ഏതാനും പ്ലേറ്റുകളും ഗ്ലാസുകളും. നിലത്താണ് അടുപ്പു കൂട്ടിയിരിക്കുക. രണ്ടോ മൂന്നോ കരിങ്കല്ലുകൾ ചേർത്തുവച്ചുണ്ടാക്കുന്ന അടുപ്പുകളിൽ ഉണങ്ങിയ തേയിയച്ചെടിയുടെ കന്പുകളാണ് വിറക്. പഴകി ദ്രവിച്ച കഴുക്കോലുകളിൽ അരി, മുളക്, പച്ചക്കറി എന്നിവ സഞ്ചികളിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു.ഈ കലങ്ങളിലേക്കൊന്നു നോക്കൂ. പാതി വേവിച്ച ചാക്കരി. അൽപം പരിപ്പുകറി. അൽപം കിഴങ്ങോ, വഴുതനങ്ങയോ കൂടി കിട്ടിയാൽ കുശാലായി.അൽപം മാത്രം വേവിച്ച ചോറാണ് മൂന്നു നേരവും ഭക്ഷണം. രാവിലെ വയ്ക്കുന്ന ചോറ് മൂന്നു നേരം കഴിക്കും. ചീനി മുളകും സവോളയും ഉള്ളിയും ഇവർക്ക് ഏറെ പ്രിയം.

മാസത്തിലൊരിക്കൽ ഏലപ്പാറയിൽ നിന്നു വാങ്ങുന്ന ചിക്കനാണ് വിശേഷാൽ ഭക്ഷണം. മത്സ്യം വാങ്ങിയാൽ വെട്ടി വൃത്തിയാക്കുന്ന ശീലമില്ല. കഴുകി മുളകും കടുകും ചേർത്ത് വേവിച്ചു കഴിക്കും. കുടിക്കാനുള്ളത് കാനയിലും അരുവികളിലും നിന്നു ശേഖരിക്കുന്ന വെള്ളമാണ്. ഏതാനും പേർ ആടുകളെ വളർക്കുന്നുണ്ട്. ആടുകളും മനുഷ്യർക്കൊപ്പം ഈ ലായങ്ങളുടെ തിണ്ണയിൽ പാർക്കുന്നു. ദുരിതങ്ങളുടെ അടയാളക്കാഴ്ചകളായ ലയങ്ങളിലെ പതിവു കാഴ്ചയാണ്. കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ആരോഗ്യ സ്‌ഥിതി പൊതുവെ ദയനീയമാണ്. ഏറെ കുട്ടികളും വിളർച്ച ബാധിച്ചവർ. പനി, അതിസാരം, ചുമ, ചൊറി തുടങ്ങിയ രോഗങ്ങൾ ലയങ്ങളിൽ പതിവ്. വിളർച്ച ബാധിച്ച കുട്ടികളുടെ പ്രായം തിരിച്ചറിയുക എളുപ്പമല്ല. ആശുപത്രിയിൽ ചികിത്സ തേടാതെ വീടുകളിൽ തന്നെ പ്രസവിച്ചവരാണ് കുട്ടികളേറെയും. അതിനാൽ ജനന സർട്ടിഫിക്കറ്റും പ്രതിരോധ കുത്തിവയ്പു കാർഡും ഇവർക്കില്ല. അധ്യാപകരുടെ തുടർ സമ്മർദത്തിൽ കുട്ടികളെ സ്കൂളിൽ ചേർക്കാൻ കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ ഉദ്ദേശ പ്രായം കണക്കാക്കിയാണ് രജിസ്റ്ററിൽ ചേർക്കുന്നതും ഏതു ക്ലാസിലേക്കെന്നു നിശ്ചയിക്കുന്നതും. ആസാം, ബംഗാൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ പഠനം തുടങ്ങിയവർ തുടർ പഠനത്തിന് ഇവിടേക്ക് രേഖകൾ കൊണ്ടുവരാറില്ല. തന്നെയുമല്ല മറ്റ് ഭാഷകളിൽ പ്രാഥമിക പഠനം നടത്തിയവർക്ക് മലയാളം മാധ്യമത്തിൽ തുടർപഠനം പ്രായോഗികവുമല്ല.


കൈക്കുഞ്ഞുങ്ങളുമായാണ് പല കുടുംബങ്ങളുടേയും ഇവിടേക്കുള്ള വരവ്. കിടപ്പുമുറികളിൽ കീറിമുഷിഞ്ഞ തുണിത്തൊട്ടിലിനുള്ളിൽ ഒരു കുഞ്ഞ്. ഈ കുഞ്ഞിനെ ഉറക്കിക്കിടത്തിയിട്ടോ എട്ടും പൊട്ടും തിരിയാത്ത മുതിർന്ന കുട്ടികളെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടോ ആണ് അച്ഛനമ്മമാർ പണിക്കുപോവുക. ഇടവേളകളിൽ കുഞ്ഞുങ്ങളെ മുലയൂട്ടാനോ ശുശ്രൂഷ നൽകാനോ നിവൃത്തിയില്ല.കൈക്കുഞ്ഞുങ്ങളുള്ള വീടുകളിൽനിന്ന് മുതിർന്ന കുട്ടികളാരും സ്കൂളിൽ പതിവായി വരാറില്ല. പഠനത്തെക്കാൾ ഇവർക്കു വലുത് ഇളയ കുട്ടികളുടെ പകൽ സംരക്ഷണമാണ്. അമ്മ പണിക്കു പോയില്ലെങ്കിൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾ മാത്രമല്ല സ്വന്തം വീട്ടിലെ മറ്റ് അംഗങ്ങളും വറുതിയിലാകും.എത്ര ദുരം നടക്കേണ്ടവന്നാലും ഈ കുട്ടികൾ ബസുകളിൽ യാത്ര ചെയ്യാറില്ല. ടാക്സി ജീപ്പുകളിലും കയറില്ല. ഒരു ലയത്തിൽനിന്നുള്ള കുട്ടികളെല്ലാം ചേർന്ന് കുന്നും മലയും താണ്ടി നടക്കും. രാവിലെ പത്തരയോടെ ഇവർ ക്ലാസിലെത്തും. രണ്ടോ മൂന്നോ പേർക്കുള്ളതാണ് ഒരു കുട. നനഞ്ഞ സഞ്ചിയും ഉടുപ്പുകളുമായി ക്ലാസിൽ വന്നാൽ നാട്ടിൻപുറത്തെ കുട്ടികളോടു തോൾ ചേർന്നിരിക്കില്ല.

ഒരു വീട്ടിൽ നിന്നുള്ള കുട്ടികൾ ഒരു ക്ലാസിൽ ഒരുമിച്ചേ ഇരിക്കൂ. മൂന്നു സഹോദരങ്ങൾ ഒരുമിച്ചിരുന്നാൽ ഒരേ അധ്യാപിക മൂന്നു പേർക്കും മൂന്നു ക്ലാസുകളിലെ പാഠങ്ങൾ പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്നതാണ് പതിവ്.മലയാളം അറിവില്ലാത്തതിനാൽ ആസാം, ഒറിയ, ബംഗാളി കുട്ടികൾ ഒരു ബഞ്ചിൽ ഒരുമിച്ചേ ഇരിക്കു. ഇവരെ ഹിന്ദി, ആസാമി ഭാഷകളിൽ അധ്യാപകർ അക്ഷരവും അക്കങ്ങളും പഠിപ്പിക്കും. പശുപ്പാറ, ആലന്പള്ളി, വാഗമൺ, പുള്ളിക്കാനം, കോട്ടമല, വഞ്ചിവയൽ, കരിടിക്കുഴി, ചെമ്മണ്ണ്, ഏലപ്പാറ, വണ്ടിപ്പെരിയാർ എന്നിവിടങ്ങളിലെ എല്ലാ സ്കൂളുകളിലും ഇത് പതിവു കാഴ്ചയാണ്.വീടുകളിലെ ദാരിദര്യമാണ് പല കുട്ടികളെയും സ്കൂളിലേക്കു വരാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. അതായത് ഉച്ചഭക്ഷണം പ്രതീക്ഷിച്ചാണ് ഇവർ സ്കൂളിലെത്തുന്നത്. പക്ഷെ കേരളത്തിലെ ഉച്ചഭക്ഷണത്തോട് ഇവർക്ക് പ്രിയം പോര. കടുകും കടുകെണ്ണയും ചേർന്ന കറിയും പച്ചരിചോറുമാണ് താൽപര്യം. അരി അധികം വെന്തുപോയാലോ കറികൾക്ക് ഉപ്പു കുറവുണ്ടെങ്കിലോ കഴിക്കില്ല. ഉച്ചക്കഞ്ഞി കുടിച്ചു പാത്രം കഴുകിയാൽ ഏറെ കുട്ടികളും പാത്രം ഒരിക്കൽകൂടി നീട്ടും. ഈ ചോറ് വീട്ടിൽ കഴിയുന്ന കൊച്ചു കുട്ടികൾക്കായി മുതിർന്ന സഹോദരങ്ങളുടെ കരുതൽ ഭക്ഷണമാണ്. വീടുകളിലെ ദാരിദര്യം അറിയാവുന്നതുകൊണ്ടും പിറ്റേന്ന് കുട്ടികൾ സ്കൂളിൽ വരണം എന്നതിനാലും ചോറ്റുപാത്രം നിറയെ രണ്ടാമതും കൊടുക്കും പീരുമേട്ടിലെ അധ്യാപിക ലിസി പറഞ്ഞു.ഉച്ചക്കഞ്ഞി കുടിച്ചാൽ പിന്നെ ഇതര സംസ്‌ഥാന കുട്ടികൾ ക്ലാസിൽ ഇരിക്കില്ല. ഉച്ചയ്ക്കു മുൻപുള്ള ഒന്നോ രണ്ടോ മണിക്കൂർ മാത്രമാണ് ഇവർക്കു പഠനം. ഉച്ചക്കഞ്ഞി പാത്രങ്ങളിൽ കരുതി വീട്ടിലെത്തിയാൽ ഈ കുട്ടികൾക്കു വിശ്രമമില്ല. അച്ഛനമ്മമാർ ജോലി കഴിഞ്ഞു മടങ്ങിവരുന്പോഴേക്കും വെള്ളവും വിറകും ശേഖരിച്ചുവയ്ക്കണം. വിദുര നാടുകളിൽ നിന്നെത്തിയ തൊഴിലാളി കുടുംബങ്ങൾക്ക് റേഷൻകാർഡില്ലാത്തതിനാൽ ഇവിടെ റേഷൻ സാധനങ്ങളൊന്നും ലഭിക്കില്ല. ഞായറാഴ്ചകളിൽ ഏലപ്പാറയിലെത്തിയാണ് ഒരാഴ്ചയിലേക്കുള്ള സാധനങ്ങൾ ഇവർ വാങ്ങുക. പരമദരിദ്രരായ ഈ കുട്ടികൾക്ക് സ്കൂളുകളിൽ സൗജന്യ യൂണിഫോമോ പാഠപുസ്തകമോ ബാഗോ ഒന്നും കിട്ടാനില്ല. ഏലപ്പാറ ചന്തയിൽ പഴകിയ വസ്ത്രങ്ങളുടെയും കന്പിളിയുടെയും വിൽപന പതിവാണ്. വില കുറച്ചു കിട്ടുന്ന പഴകിയ വസ്ത്രങ്ങളാണ് ദാരിദര്യരേഖയ്ക്ക് ഏറെ താഴെ വലയുന്ന ഈ പാവങ്ങളുടെ വസ്ത്രം. (തുടരും)