Home   | Editorial   | Latest News   | Local News   | Kerala   | National   | International   | Business   | Sports   | Obituary   | NRI News   | Movies   | Health
August 19, 2017
 
 
    
 
Print this page
 

വിജ്‌ഞാനിയും വിവേകിയും മഹാനുമാകാൻ

ഒരു കുശവനും കുശവത്തിക്കുംകൂടി ആകെയുള്ള ഒരു മകൻ. ബാലനായ അവൻ മറ്റു ബാലന്മാരിൽനിന്നെല്ലാം വിഭിന്നനായിരുന്നു. മറ്റു ബാലന്മാരെപ്പോലെ അവനു ചിരിയോ കളിയോ ഓട്ടമോ ചാട്ടമോ ഒന്നുമില്ല. എപ്പോഴും എവിടെയെങ്കിലും വെറുതെ കുത്തിയിരിക്കും. മാതാപിതാക്കളോട് അവൻ മിണ്ടാറേയില്ല. അവർ എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ അവൻ അതു കേട്ടഭാവംപോലും കാട്ടാറില്ല.

മകന്റെ സ്വഭാവപ്രത്യേകതകൾ ആ കുശവനെയും കുശവത്തിയെയും ഏറെ വേദനിപ്പിച്ചു. ഒരിക്കൽ കുശവൻ തന്റെ മകനെക്കുറിച്ചു ചില സുഹൃത്തുക്കളോടു സങ്കടം പറഞ്ഞപ്പോൾ അവരിലൊരാൾ പറഞ്ഞു: ‘‘നിങ്ങൾ വിഷമിക്കേണ്ട. മഹാന്മാരായിത്തീരുന്ന ബാലന്മാർ പലപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണ്. അവനെയിപ്പോൾ അവന്റെ ഇഷ്ടത്തിനു വിടുക. അവൻ മിടുക്കനാണോ വിഡ്ഢിയാണോ എന്നു നമുക്കു കാത്തിരുന്നു കാണാം.’’

സുഹൃത്തു പറഞ്ഞതിൽ അല്പം കാര്യമുണ്ടെന്നു കുശവനു തോന്നി. അയാൾ വീട്ടിലെത്തിയ ഉടനേ ഇക്കാര്യം തന്റെ ഭാര്യയോടു പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ അവരുടെ മകനും അതു കേൾക്കാനിടയായി. പെട്ടെന്ന് അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു: ‘‘ഞാൻ മിടുക്കനോ വിഡ്ഢിയോ?’’

പിന്നീടു കുറേദിവസത്തേക്ക് അവൻ ചിന്തയിലാണ്ടു നടന്നു. ചിന്തിക്കുന്തോറും അവന്റെ മനസ് കൂടുതൽ അസ്വസ്‌ഥമാകുകയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അല്പം ആശ്വാസത്തിനുവേണ്ടി അവൻ അടുത്തുള്ള വനത്തിലേക്കു പോയി. അവിടെയെത്തി ക്ഷീണിച്ചവശനായി ഒരു പാറപ്പുറത്തിരിക്കുമ്പോൾ ആ വഴിയെ ഒരു സിംഹം വന്നു. അപരിചിതനായ ഒരു ബാലനെ അവിടെ കണ്ടപ്പോൾ സിംഹം ചോദിച്ചു: ‘‘നീ എന്താണ് ഇവിടെ തനിയെ ഇരിക്കുന്നത്?’’

അപ്പോൾ ബാലൻ പറഞ്ഞു: ‘‘എനിക്കൊരു സമാധാനവുമില്ല. അല്പം സ്വസ്‌ഥമായിരുന്നു ചിന്തിക്കാൻവേണ്ടി ഞാൻ വന്നിരിക്കുകയാണ്. ഞാൻ മിടുക്കനാണോ വിഡ്ഢിയാണോ എന്ന് എനിക്കു കണ്ടുപിടിക്കണം.’’ ഉടനേ സിംഹം ചോദിച്ചു: ‘‘ഇക്കാര്യം മാത്രമേ നീ ചിന്തിക്കാറുള്ളോ?’’

‘‘അതെ ഇക്കാര്യം മാത്രമേ ഞാൻ ചിന്തിക്കാറുള്ളൂ,’’ മറുപടിയായി ബാലൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ, സിംഹം പറഞ്ഞു: ‘‘എങ്കിൽ നീ വിഡ്ഢിതന്നെ. കാരണം, മിടുക്കന്മാരും മഹാന്മാരുമായിട്ടുള്ളവർ മറ്റുള്ളവർക്കു വേണ്ടി എന്തു നന്മചെയ്യാൻ സാധിക്കുമെന്നാണു സാധാരണയായി ചിന്തിക്കാറുള്ളത്.’’ ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ടു സിംഹം നടന്നുപോയി.

അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു പുള്ളിമാൻ ആ വഴിയേ വന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു ബാലനെ അവിടെ കണ്ടപ്പോൾ മാൻ ചോദിച്ചു: ‘‘നീ എന്തു ചെയ്യുകയാണ് ഇവിടെ?’’ ബാലൻ പറഞ്ഞു: ‘‘എന്റെ മനസ് അസ്വസ്‌ഥമാണ്. ഞാൻ മിടുക്കനാണോ വിഡ്ഢിയാണോ എന്നറിയാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണിപ്പോൾ.’’

മാൻ ചോദിച്ചു: ‘‘നിന്റെ അമ്മ നിനക്കു ഭക്ഷണം വിളമ്പിത്തന്നു നിന്നെ ഊട്ടുമ്പോൾ നീ അവരോട് ഏതെങ്കിലും രീതിയിൽ നന്ദിയും സ്നേഹവും പ്രകടിപ്പിക്കാറുണ്ടോ?’’ അപ്പോൾ ബാലൻ പറഞ്ഞു: ‘‘എന്റെ അമ്മയോടു നന്ദിയോടും സ്നേഹത്തോടുംകൂടെ പെരുമാറുന്നതിനെക്കുറിച്ചു ഞാൻ ചിന്തിച്ചിട്ടേയില്ല.’’

ഈ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ പുള്ളിമാൻ പറഞ്ഞു: ‘‘എങ്കിൽ നീ വിഡ്ഢിതന്നെ.’’ ഇതു പറഞ്ഞിട്ടു മാൻ അവിടെനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി.

അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു പുള്ളിപ്പുലി ആ വഴിയേ വന്നു. പുള്ളിപ്പുലിയും ബാലന്റെ അടുത്തുചെന്നു ചോദിച്ചു: ‘‘നീ ഇവിടെ എന്തു ചെയ്യുകയാണ്?’’ അവൻ പറഞ്ഞു: ‘‘ഞാൻ മിടുക്കനാണോ വിഡ്ഢിയാണോ എന്നു കണ്ടുപിടിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്.’’ അപ്പോൾ പുള്ളിപുലി ചോദിച്ചു: ‘‘നീ മറ്റുള്ളവരോടു സ്നേഹപൂർവം പെരുമാറാറുണ്ടോ?’’

അവൻ പറഞ്ഞു: ‘‘ഇല്ല. ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യാറില്ല.’’ അപ്പോൾ പുള്ളിപ്പുലി പറഞ്ഞു: ‘‘എങ്കിൽ നീ വിഡ്ഢിതന്നെ. സംശയം വേണ്ട.’’ പുള്ളിപ്പുലി അതിന്റെ വഴിക്കുപോയി.’’

കുറേ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അതുവഴി ഒരു ആന വന്നു. ബാലനെ കണ്ടപ്പോൾ ആന ചോദിച്ചു: ‘‘എന്താണ് ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്?’’ ബാലൻ തന്റെ പതിവു മറുപടി നല്കി.

ആന ചോദിച്ചു: ‘‘നീ എന്തെങ്കിലും പണി എടുക്കാറുണ്ടോ?’’ ഇല്ലെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. എങ്കിൽ സംശയം വേണ്ട. നീ ശരിക്കും വിഡ്ഢിതന്നെ’’ എന്നുപറഞ്ഞ് ആന സ്‌ഥലംവിട്ടു.

തന്നെ കാണുവാനിടയായ മൃഗങ്ങളെല്ലാം താൻ വിഡ്ഢിയാണെന്നാണല്ലോ പറഞ്ഞത് എന്നോർത്തപ്പോൾ ആ ബാലന്റെ ഹൃദയം തേങ്ങി.

അവൻ അവിടെ കരഞ്ഞു കണ്ണുനീർ വാർത്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു മുയൽ ആ വഴി വന്നു. ബാലനെ കണ്ടപ്പോൾ മുയൽ ചോദിച്ചു: ‘‘നീ എന്തിനാണു കരയുന്നത്?’’ അപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു: ‘‘ഞാൻ മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെയല്ല. ഞാൻ ആരെയും സ്നേഹിക്കുന്നില്ല. ആരെയും സഹായിക്കുന്നുമില്ല. അതുകൊണ്ടു ഞാൻ ഒരു വിഡ്ഢിയാണെന്നാണ് ഈ കാട്ടിലെ മൃഗങ്ങളെല്ലാം പറയുന്നത്.’’

മുയൽ പറഞ്ഞു: ‘‘നീ കരയാതിരിക്കൂ. മൃഗങ്ങൾ നിന്നോടു പറഞ്ഞതു ശരിയാണ്. നീ ഇപ്പോൾ വിഡ്ഢിതന്നെ. എന്നാൽ, നിനക്കു വിജ്‌ഞാനിയും വിവേകിയും മിടുക്കനുമൊക്കെയാകാൻ സാധിക്കും.’’

അവൻ ചോദിച്ചു: ‘‘എങ്ങനെയാണ് എനിക്കതു സാധിക്കുക?’’

‘‘മൃഗങ്ങൾ നിന്നോടു പറഞ്ഞതുപോലെ നീ നല്ല ചിന്തകൾ മാത്രം വച്ചുപുലർത്തുക. മറ്റുള്ളവരോടു നന്ദിയും സ്നേഹവുമുള്ളവനായിരിക്കുക. എല്ലാവരോടും ഹൃദ്യമായി പെരുമാറുക. എപ്പോഴും നന്നായി ജോലിചെയ്യുക. ഇവയൊക്കെ ചെയ്താൽ നീ വിജ്‌ഞാനിയും വിവേകിയും മിടുക്കനും മഹാനുമൊക്കെയാകും,’’ മുയൽ പറഞ്ഞു.

അപ്പോൾ ബാലൻ പറഞ്ഞു: ‘‘ഞാൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയാലും മറ്റുള്ളവർ എന്റെ പഴയ കഥ പറഞ്ഞ് എന്നെ പുച്ഛിക്കും. ആരും എന്റെ നല്ല മനസ്സ് കാണില്ല.’’

‘‘കഴിഞ്ഞതൊക്കെ കഴിഞ്ഞു. മറ്റുള്ള മനുഷ്യരുടേതുപോലെ നിന്റെയും ജീവിതം മുന്നോട്ടാണു നീങ്ങുന്നത്. നീ നല്ലതുചെയ്താൽ തീർച്ചയായും നീ മഹാനാകും. മറ്റു മനുഷ്യർ നിന്റെ പഴയ കഥ മറന്നു നിന്നെ ആദരിക്കും.’’ മുയലിന്റെ ഈ ഉപദേശം കേട്ട ബാലൻ സ്വന്തം ഭവനത്തിലേക്കു മടങ്ങിയെന്നും കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തും മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിച്ചും അവർക്കു നന്മ ചെയ്തും അവൻ വിജ്‌ഞാനിയും വിവേകിയും മഹാനുമായി മാറിയെന്നും ഉഗാണ്ടയിൽനിന്നുള്ള ഈ നാടോടിക്കഥയിൽ പറയുന്നു.

നാമാരും മഹാന്മാരായി ജനിക്കുന്നില്ല. അതുപോലെ, നാമാരും വിഡ്ഢികളായും ജനിക്കുന്നില്ല. ചുരുക്കം ചിലരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവരുടെ ജീവിതസാഹചര്യംമൂലം അവർ മഹാന്മാരോ വിഡ്ഢികളോ ആയിത്തീർന്നെന്നിരിക്കും. എന്നാൽ, നാം ഏതു തരത്തിലുള്ള ജീവിതമാണു നയിക്കേണ്ടതെന്നു സാധാരണഗതിയിൽ നാം തന്നെയാണു തീരുമാനിക്കുന്നത്.

ഉത്തരവാദിത്വബോധത്തോടെ നല്ലകാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു മുന്നോട്ടു പോകാനാണു തീരുമാനിക്കുന്നതെങ്കിൽ നാം ഒരിക്കലും വിഡ്ഢികളുടെ ഗണത്തിൽ ഉൾപ്പെടില്ല. എന്നാൽ, ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചു യാതൊരു ശ്രദ്ധയുമില്ലാതെ തോന്ന്യാസമായുള്ള ജീവിതമാണു നമ്മുടേതെങ്കിൽ നാം യഥാർഥത്തിൽ വിഡ്ഢികളാണത്രേ.

മുകളിൽ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന കഥയിലെ മൃഗങ്ങൾ ആ ബാലനോടു സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിച്ചും അവരുടെ ആവശ്യങ്ങളിൽ അവരെ സഹായിച്ചും ചെയ്യേണ്ട ജോലികളും മറ്റു കാര്യങ്ങളുമൊക്കെ ചെയ്തുമാണു മുന്നോട്ടു പോകുന്നതെങ്കിൽ നാം യഥാർഥത്തിൽ വിജ്‌ഞാനികളും വിവേകികളും മിടുക്കന്മാരും തന്നെ.

നാമാരും വിഡ്ഢികളല്ലായിരിക്കും. എന്നാൽ, വിജ്‌ഞാനികളും വിവേകികളും മിടുക്കന്മാരുമാണെന്നു നമുക്കുറപ്പുണ്ടോ? അല്ലെങ്കിൽ ഇക്കാര്യത്തിൽ ഉറപ്പു വരുത്താൻ നമുക്കു ശ്രമിക്കാം.

 


 
    
 
To send your comments, please click here
 
 
Rashtra Deepika LTD
Copyright @ 2017 , Rashtra Deepika Ltd.