വിസ്മരിക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യാവതാരങ്ങൾ
ഏതോ ഒരു ഡോക്ടർ കുറിച്ചുകൊടുത്ത മരുന്നിന്റെ കുറിപ്പുമായി എന്നെ കാണാൻ വന്നത് എൺപത് വയസുള്ള അമ്മയും വല്യമ്മയുമായ ഒരു സ്ത്രീയാണ്. ഞാൻ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ കസേരയിൽ അവരിരുന്നു. കാര്യങ്ങൾ പറയുമ്പോൾ നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത വിധം ആ സ്ത്രീയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീരൊഴുകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. എൺപതുകാരിയായ ആ അമ്മയ്ക്ക് ഏഴ് മക്കളാണുള്ളത്, അഞ്ചാണും രണ്ടു പെണ്ണും. പെണ്ണമ്മ എന്ന് വിളിപ്പേരുളള ആ കുടുംബനാഥയുടെ ഭർത്താവ് മരിച്ചിട്ട് മുപ്പതു വർഷമായി. അയാളുടെ മരണശേഷം പാടുപെട്ടാണ് പെണ്ണമ്മ തന്റെ മക്കളെ വളർത്തിയതും അവരെ വിവാഹ ജീവിതത്തിലേക്ക് നയിച്ചതും. അയാൾ മദ്യപാനിയായിരുന്നു.

ശാരീരികമായും മാനസികമായും പെണ്ണമ്മയെ പീഡിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. അപ്പനെപ്പോലെ തന്നെ തന്റെ ആൺമക്കൾ അഞ്ചുപേരും മുക്കുടിയൻമാരാണ് എന്നെന്നോടു പറയുമ്പോൾ ആ വല്യമ്മയുടെ നെഞ്ച് മിടിക്കുന്ന ശബ്ദം എനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. ചോര നീരാക്കി വളർത്തിയ മക്കൾ നശിച്ചുപോകുന്നത് കാണുമ്പോഴുള്ള ഒരമ്മയുടെ മനസിന്റെ നീറ്റൽ. പെണ്ണമ്മയുടെ നെഞ്ചിന്റെ മിടിപ്പിനെക്കുറിച്ചും ആ മനസിന്റെ വേദനയെക്കുറിച്ചും എനിക്ക് ഇപ്പോൾ പറയാൻ തോന്നുന്നത് ഇതുമാത്രമാണ്. എന്നോട് ആ അമ്മ ചോദിച്ചത് ചീട്ടുംപ്രകാരം മരുന്ന് വാങ്ങാനുളള പണം മാത്രമല്ല, മരണംവരെ സ്വസ്ഥമായി തലചായ്ക്കാൻ ഒരിടംകൂടിയാണ്. അഗതിമന്ദിരത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള സിസ്റ്ററിനോട് ഫോണിലൂടെ ഞാൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ദൃഷ്ടികൾ പെണ്ണമ്മയെന്ന ആ സ്ത്രീയുടെ മേൽതന്നെയായിരുന്നു. ഞാൻ ചിന്തിച്ചു, ഏഴ് മക്കളുണ്ടായിരുന്നിട്ടും അത്രയുംതന്നെ മരുമക്കളുണ്ടായിരുന്നിട്ടും അതിനിരട്ടി കൊച്ചുമക്കളുണ്ടായിരുന്നിട്ടും അവർക്കാർക്കും ഈ സ്ത്രീയോട് കരുണ കാണിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലേ? ആരും പരിഗണന കാട്ടാതെ പോയത് അവരുടെ കുഴപ്പം എന്നതിനെക്കാൾ പരിഭവക്കാരിയായ ഈ തള്ളയുടെ കുഴപ്പം കൊണ്ടാവില്ലേ എന്നും ഞാൻ ചിന്തിച്ചു.

അക്കാര്യം ഞാൻ പെണ്ണമ്മയോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ ആ അമ്മ അതിനോട് പ്രതികരിക്കാതെ വിങ്ങിവിങ്ങി കരയുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. തുടർന്ന് പെണ്ണമ്മയുമായി ഞാൻ സംസാരിച്ചതിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ എനിക്ക് മനസിലായി അവരുടെ ഏഴ് മക്കളും തമ്മിൽ അന്യോന്യം യോജിപ്പില്ലെന്നു. പരസ്പരം യോജിപ്പില്ലന്ന് മാത്രമല്ല അതിര് തർക്കത്തിന്റെയും വഴിപ്രശ്നത്തിന്റെയും പേരിൽ പലരും തമ്മിൽ കോടതി കേസും പോലീസ് കേസുകളുമൊക്കെ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെന്നും എനിക്ക് മനസിലായി. ആൺമക്കൾ ആരും പള്ളിയിൽ പോകാറില്ലെന്നും കുടുംബപ്രാർഥനയുടെ കാര്യത്തിൽ അവർക്ക് തെല്ലും ശ്രദ്ധയില്ലെന്നും പെണ്ണമ്മയുടെ സംസാരത്തിൽനിന്നും എനിക്ക് പിടികിട്ടി. ചെറുപ്പകാലത്ത് ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിൽ അവർക്ക് വേണ്ടവിധം പരിശീലനം നൽകിയിരുന്നില്ലേ എന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിന് ഏഴെണ്ണത്തിന്റെ വിശപ്പടക്കാനുള്ള പരക്കംപാച്ചിലിൽ ഇക്കാര്യങ്ങളൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്നാണ് ഖേദപൂർവ്വം അവരെന്നോടു പറഞ്ഞത്. അവരുടെ പഠനത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും തനിക്ക് വേണ്ടവിധം ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എന്നുകൂടി പെണ്ണമ്മ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.

ജന്മം നൽകി ക്ലേശങ്ങൾ സഹിച്ച് വളർത്തിയ മക്കൾക്ക് അമ്മ തീർത്തും അന്യയാകുന്ന അവസ്‌ഥ. മക്കളും മരുമക്കളും കൊച്ചുമക്കളുമായി സ്വന്തമെന്ന് പറയാൻ കുറേപ്പേരുണ്ടെങ്കിലും അനാഥത്വം കൈമുതലായി കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ഒരമ്മയുടെ ദുരവസ്‌ഥ. പെണ്ണമ്മയെപ്പോലെ സ്വന്തക്കാരേറെ ഉണ്ടായിട്ടും ചികിത്സയ്ക്കും താമസത്തിനും ഭക്ഷണത്തിനും മറ്റും അന്യരുടെ മുമ്പിൽ ഭിക്ഷ യാചിക്കേണ്ടുന്ന ശോച്യാവസ്‌ഥയിലാണോ നിങ്ങൾ? അമ്മയേയോ അപ്പനേയോ അനാഥത്വത്തിന്റെ വഴിയിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചിട്ട് സ്വന്തം ജീവിതം സുരക്ഷിതമായി എന്ന ചിന്തയോടെ മൂഢസ്വർഗത്തിൽ കഴിയുന്നവരാണോ നിങ്ങൾ? പെണ്ണമ്മയെപ്പോലെ മക്കൾക്കുവേണ്ടി ചോര നീരാക്കീട്ട് നേരേ നിൽക്കാൻ കഴിയാനാവാത്ത പ്രായത്തിലെത്തുമ്പോൾ പോറ്റി വളർത്തിയ മക്കൾ തന്നെ അറിയില്ല എന്ന ഭാവത്തോടെ സ്വന്തം അമ്മമാരെ പുച്ഛിച്ച് പുറംപോക്കിലേക്ക് തള്ളുന്ന അവസ്‌ഥയിൽ മനംനൊന്ത് കരയുന്ന അമ്മമാർ നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളിൽ ഇന്നേറെയല്ലേ? ജന്മം നൽകി വളർത്തിയ അമ്മമാരെ അവരുടെ വാർദ്ധക്യത്തിൽ വെറുത്തുപേക്ഷിക്കുന്ന മക്കൾക്ക് ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുമോ?

അകലെയായിരുന്ന ദൈവത്തെയും ആ സ്നേഹത്തെയും സമീപസ്ഥമാക്കിയ അമ്മയെ സ്വന്തം സൗകര്യത്തിനും സുഖങ്ങൾക്കുംവേണ്ടി മറക്കുന്നവരിൽ ദൈവസ്നേഹം നിലനിൽക്കുമോ? ദൈവം സ്നേഹമാണ് എന്ന തിരുവചനം തന്റെ മനുഷ്യാവതാരത്തിലൂടെ യാഥാർഥ്യമാക്കിയ ദൈവംതന്നെയായ ക്രിസ്തുവിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെ തിരസ്കരിക്കുന്ന മക്കളിൽ കണ്ടെത്താനാവുമോ? അത്തരം മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളിൽ ആ ദൈവത്തിന് ജന്മമെടുക്കാനാവുമോ? തനിക്കും കുടുംബത്തിനും താങ്ങാകും എന്നു കരുതി പട്ടിണികിടന്നും പാടുപെട്ടും താൻ പോറ്റിവളർത്തിയ മക്കൾ ദൈവത്തെ മറന്നും സുഖാസക്‌തികളിലൂടെ കടന്നുപോയും സ്വന്തം ജീവിതവും തന്നെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഭാര്യമാരുടെയും മക്കളുടെയും ജീവിതവും തകർക്കുന്നത് പൊറുതി ലഭിക്കാവുന്ന തെറ്റാണോ? അത്തരക്കാർ പെണ്ണമ്മയെപ്പോലുളള അമ്മമാരുടെ അധ്വാനത്തെ തങ്ങളുടെ ദുഷ്പ്രവൃത്തികളിലൂടെ നിഷ്ഫലമാക്കിക്കളയുകല്ലേ ചെയ്യുന്നത്? ഒരമ്മയുടെ വയറ്റിൽനിന്നും പിറന്ന് ഒരേ പാത്രത്തിൽ നിന്ന് ഭക്ഷിച്ച് ഒരേ പായ യിൽ ഉറങ്ങി വളർന്ന പെണ്ണമ്മയുടെ മക്കൾക്ക് സാഹോദര്യ ബന്ധത്തിന്റെ തലത്തിൽ എവിടെയാണ് പിഴച്ചത്? ഇത്തരത്തിലാണ് അവരുടെ സാഹോദര്യബന്ധമെങ്കിൽ അവരുടെ മക്കൾക്കും മക്കളുടെ മക്കൾക്കും ഈ തലത്തിൽ എന്ത് മാതൃകയാണ് അവർക്ക് നൽകാനാവുക?

സിറിയക് കോട്ടയിൽ