പതിമൂന്ന് വയസുള്ള ഒരു കുട്ടി കൊലപാതകം ചെയ്യാൻ സുഹൃത്തുകളുടെ സഹായം തേടിയെന്ന സംഭവത്തെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ കുറ്റകൃത്യം മാത്രം നമ്മുടെ മുന്നിൽ ഉണ്ടായാൽ പോരാ. കുട്ടിയുടെ വളർച്ചയും കുടുംബ-സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളും കൂടി പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
1. പീഡനത്തിന്റെ അനുഭവം
ശാരീരികമോ ലൈംഗികമോ മാനസികമോ ആയ പീഡനങ്ങൾ, കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷിതത്വബോധത്തെയും മറ്റുള്ളവരിലുള്ള വിശ്വാസത്തെയും ഗുരുതരമായി ബാധിക്കാം. ഭയം, കോപം, കുറ്റബോധം തുടങ്ങിയ വികാരങ്ങൾ രൂപപ്പെടാനും സാധ്യതയുണ്ട്.
2. ട്രോമയും തുടർച്ചയായ സമ്മർദവും
ദീർഘകാല ഭയം കുട്ടികളുടെ വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാനും പ്രശ്നങ്ങളെ ശാന്തമായി നേരിടാനുമുള്ള കഴിവിനെ ബാധിക്കാം. ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ അതിരൂക്ഷമായ പ്രതികരണങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ചേക്കാം.
3. കുടുംബത്തിലെ അസ്ഥിരത
മാതാപിതാക്കളുടെ വേർപിരിയൽ, കുടുംബത്തിലെ നിരന്തര സംഘർഷം, അവഗണന തുടങ്ങിയവ കുട്ടികളുടെ മാനസികസുരക്ഷയെ ദുർബലപ്പെടുത്താം. എന്നാൽ ‘broken family’ എന്നതുതന്നെ കുറ്റപ്രവണതയുടെ നേരിട്ടുള്ള കാരണമാകും എന്ന് പറയാനാവില്ല; ഒറ്റ രക്ഷിതാവാണെങ്കിലും കുട്ടിക്ക് ലഭിക്കുന്ന സ്ഥിരതയും പിന്തുണയുമാണ് കൂടുതൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത്.
4. വിശ്വസിക്കാവുന്ന മുതിർന്നയാളുടെ അഭാവം
സ്വന്തം ഭയങ്ങളും പ്രശ്നങ്ങളും തുറന്നുപറയാൻ ഒരാൾ ഇല്ലെങ്കിൽ കുട്ടികൾ ഒറ്റപ്പെടാം. സഹായം തേടുന്നതിനു പകരം പ്രശ്നങ്ങൾ സ്വയം കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അവസ്ഥ ഉണ്ടാകാം.
5. അശക്തതയുടെ അനുഭവം
“എന്നെ സംരക്ഷിക്കാൻ ആരുമില്ല” എന്ന തോന്നൽ ശക്തമായാൽ പ്രശ്നത്തിന്റെ ഉറവിടംതന്നെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതാണ് ഏക പരിഹാരമെന്ന തെറ്റായ ചിന്ത വളരാം.
6. ഹിംസയെ പ്രശ്നപരിഹാരമായി കാണുന്ന സാഹചര്യം
വീട്ടിലോ ചുറ്റുപാടുകളിലോ സിനിമകളിലോ ഒക്കെ ഹിംസ ആവർത്തിച്ച് കാണുന്ന കുട്ടികൾ, സംഘർഷം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിനുള്ള ഒരു മാർഗമായി ഹിംസയെ പഠിച്ചെടുക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.
7. സുഹൃത്തുക്കളുടെയും പ്രണയബന്ധങ്ങളുടെയും സ്വാധീനം
കുടുംബത്തിൽനിന്ന് ലഭിക്കാത്ത സ്നേഹവും അംഗീകാരവും കൗമാരക്കാർ മറ്റു ബന്ധങ്ങളിൽ തേടാം. ഇരയാക്കപ്പെടുന്ന കുട്ടികൾ ചതി, വഞ്ചന എന്നിവയ്ക്കോ ഭീഷണി, വശീകരണം എന്നിവയ്ക്കോ വശംവദരായിട്ടുണ്ടോ എന്ന് പ്രത്യേകം പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്.
8. മാനസിക അപക്വത
പതിമൂന്ന് വയസിൽ ദീർഘകാല പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ കൃത്യമായി വിലയിരുത്താനും സങ്കീർണമായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാനുമുള്ള കഴിവുകൾ ഇപ്പോഴും വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഘട്ടമാണ്.
9. ഒറ്റപ്പെടലും വിശ്വാസക്കുറവും
“ഞാൻ പറഞ്ഞാല് ആരും വിശ്വസിക്കില്ല” എന്ന ധാരണ കുട്ടിയെ സഹായത്തിൽനിന്ന് അകറ്റാം. ഇതിലൂടെ അപകടകരമായ സ്വയം-പ്രശ്നപരിഹാര രീതികൾ രൂപപ്പെടാം.
10. പല ഘടകങ്ങളുടെ കൂട്ടിച്ചേരൽ
ഇത്തരം സംഭവങ്ങളെ ഒരു കാരണത്തിലേക്ക് ചുരുക്കുന്നത് ശരിയല്ല. പീഡനം, കുടുംബത്തിലെ അസ്ഥിരത, ട്രോമ, സമപ്രായക്കാരുടെ സ്വാധീനം, സാമൂഹിക ഒറ്റപ്പെടൽ എന്നിവ പരസ്പരം ഇടപെട്ടിരിക്കാം. പീഡനം അനുഭവിച്ച കുട്ടികളിൽ ഭൂരിഭാഗവും കുറ്റവാളികളാകുന്നില്ല എന്ന കാര്യവും പ്രത്യേകം ഓർക്കണം.
അന്വേഷിക്കേണ്ട പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ:
- കുട്ടി മുമ്പ് പീഡനത്തെക്കുറിച്ച് ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞിരുന്നോ?
- അവൾക്ക് സുരക്ഷിതമായി ആശ്രയിക്കാവുന്ന ഒരു മുതിർന്നയാൾ ഉണ്ടായിരുന്നോ?
- ആരോപിക്കപ്പെടുന്ന പീഡനത്തിന് സ്വതന്ത്രമായ തെളിവുകളുണ്ടോ?
- കാമുകന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് കബളിപ്പിക്കൽ, ഭീഷണി അല്ലെങ്കിൽ ചൂഷണവ്യഗ്രത ഉണ്ടായിരുന്നോ?
- കുട്ടിയുടെ മാനസികാവസ്ഥയും ദുരനുഭവ ചരിത്രവും എന്തായിരുന്നു?
- സ്കൂളിലോ വീട്ടിലോ അവളുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ നേരത്തേ മാറ്റങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നോ?
ചുരുക്കത്തിൽ: ഒരു കുട്ടിയുടെ ഗുരുതരമായ കുറ്റകൃത്യത്തെ ന്യായീകരിക്കാതെ തന്നെ, ആ പെരുമാറ്റത്തിനു പിന്നിലെ സാഹചര്യങ്ങൾ മനസിലാക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. കുറ്റകൃത്യത്തിനൊപ്പം പീഡനം, കുടുംബപിന്തുണയുടെ അഭാവം, മാനസിക ആഘാതം, ബന്ധങ്ങളിലെ സ്വാധീനം, സാമൂഹിക സാഹചര്യം എന്നിവ പരിശോധിച്ചാൽ മാത്രമേ ഇത്തരം സംഭവങ്ങൾ നേരത്തേ തിരിച്ചറിയാനും ഭാവിയിൽ തടയാനും കഴിയൂ.
(സൈക്കോളജിക്കൽ കൗൺസിലറാണ് ലേഖിക)
Deepika
E-paper LOGIN
LOGIN