സമൂഹത്തിന്റെ മിക്കഭാഗത്തും അസാമാന്യമായ കഴിവുള്ള മനുഷ്യർ ധാരാളമുണ്ടെങ്കിലും അവർക്കെല്ലാം അർഹമായ വേദി ലഭിക്കുന്നില്ല എന്നത് സമകാലിക ലോകം നേരിടുന്ന വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയാണ്.
ഉൾനാടൻ ഗ്രാമങ്ങളിലെ കുടിലുകൾ മുതൽ നഗരങ്ങളിലെ ചേരികളിൽ വരെ ലോകത്തെ അത്ഭുതപ്പെടുത്താൻ ശേഷിയുള്ള പ്രതിഭകൾ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ട്.
എന്നാൽ സാമ്പത്തികമായ പിന്നോക്കാവസ്ഥയും കൃത്യമായ മാർഗനിർദ്ദേശങ്ങളുടെ അഭാവവും കാരണം പലപ്പോഴും ഇവരുടെ കഴിവുകൾ പാതിവഴിയിൽ പൊലിഞ്ഞുപോകുന്നു.
ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ യഥാർഥ സമ്പത്ത് അവിടുത്തെ മനുഷ്യവിഭവശേഷിയാണെന്നിരിക്കെ, ഇത്തരം പ്രതിഭകളെ തിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്നത് സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ വലിയ നഷ്ടങ്ങൾക്കാണ് വഴിതെളിക്കുന്നത്.
അറിവും നൈപുണ്യവും വർധിപ്പിക്കാനാവശ്യമായ ആധുനിക സൗകര്യങ്ങൾ എല്ലാവരിലേക്കും ഒരുപോലെ എത്തുന്നില്ല എന്നതാണ് ഇതിന്റെ പ്രധാന കാരണം.
കേവലം ഭാഗ്യം കൊണ്ട് മാത്രം ചിലർ മുൻനിരയിലേക്ക് വരുമ്പോൾ, ശരിയായ പ്രോത്സാഹനം ലഭിക്കാത്തത് കൊണ്ട് മാത്രം വലിയൊരു വിഭാഗം പിന്നിലായിപ്പോകുന്നു.
ഈയൊരു വിടവ് നികത്താൻ സർക്കാർ തലത്തിലും സ്വകാര്യ മേഖലയിലും ശക്തമായ ഇടപെടലുകൾ ഉണ്ടാകേണ്ടതുണ്ട്. തൊഴിലധിഷ്ഠിത പരിശീലന പരിപാടികൾ വ്യാപിപ്പിക്കുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ, കഴിവുള്ളവർക്ക് കൈത്താങ്ങാകാൻ അനുഭവസമ്പന്നരായ വ്യക്തികൾ മുന്നോട്ടുവരുന്ന മെന്റർഷിപ്പ് രീതികളും സജീവമാകണം.
ജാതി, മത, പ്രവിശ്യാ ഭേദമന്യേ എല്ലാവർക്കും തുല്യമായ അവസരങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കുന്ന നയരൂപീകരണം ഇക്കാര്യത്തിൽ അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. പ്രതിസന്ധികളെയും ദാരിദ്ര്യത്തെയും പോരാടി തോൽപ്പിച്ച് ഉന്നതങ്ങളിൽ എത്തിയവരുടെ ജീവിതകഥകൾ നമുക്ക് മുന്നിലുണ്ട്.
അത്തരം വിജയഗാഥകൾ കേവലം വ്യക്തിപരമായ നേട്ടങ്ങൾ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് പ്രതിഭയ്ക്ക് അനുയോജ്യമായ സാഹചര്യങ്ങൾ ഒരുക്കിയാൽ ആർക്കും അത്ഭുതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയുമെന്നതിന്റെ തെളിവുകൾ കൂടിയാണ്.
കഴിവുകൾ തിരിച്ചറിയപ്പെടുകയും അവ തടസങ്ങളില്ലാതെ തളിർക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതി കെട്ടിപ്പടുക്കുക എന്നതാണ് വരുംകാലത്ത് നാം നേരിടേണ്ട പ്രധാന ദൗത്യം. എങ്കിൽ മാത്രമേ ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും വളർച്ച രാജ്യത്തിന്റെ കൂടി വികസനമായി മാറുകയുള്ളൂ.