17

ഹെ​​​​ൻ​​​​റി ഡേ​​​​വി​​​​ഡ് തോ​​​​റോ​​​​യെ അ​​​​റി​​​​യു​​​​ന്ന​​​​തി​​​​നും വാ​​​​യി​​​​ക്കു​​​​ന്ന​​​​തി​​​​നും മു​​​​ൻ​​​​പ് ഹൃ​​​​ദി​​​​സ്ഥ​​​​മാ​​​​ക്കി​​​​യൊ​​​​രു വ​​​​രി​​​​യു​​​​ണ്ട്. “Love your life, poor as it is.” നി​​​​ങ്ങ​​​​ളു​​​​ടെ ജീ​​​​വി​​​​തം എ​​​​ത്ര ദ​​​​രി​​​​ദ്ര​​​​മാ​​​​ണെ​​​​ങ്കി​​​​ലും അ​​​​തി​​​​നെ സ്നേ​​​​ഹി​​​​ക്കു​​​​ക. അ​​​​ത്ര​​​​മേ​​​​ൽ വെ​​​​ളി​​​​ച്ച​​​​ത്താ​​​​ൽ എ​​​​ഴു​​​​ത​​​​പ്പെ​​​​ട്ട ഒ​​​​രു വ​​​​രി. ഒ​​​​രു പ​​​​തി​​​​ന​​​ഞ്ചു​​​​വ​​​​യ​​​​സു​​​​കാ​​​​ര​​​​ന് ഈ ​​​​വ​​​​രി ഓ​​​​ട്ടോ​​​​ഗ്രാ​​​​ഫി​​​​ൽ എ​​​​ഴു​​​​തി​​​​ക്കി​​​​ട്ടു​​​​മ്പോ​​​​ൾ അ​​​​വ​​​​ന​​​​തി​​​​ന്‍റെ അ​​​​ർ​​​​ഥം അ​​​​റി​​​​യി​​​​ല്ലാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. ഇം​​​​ഗ്ലീ​​​​ഷ് അ​​​​ധ്യാ​​​​പ​​​​ക​​​​ൻ വി​​​​ൻ​​​​സെ​​​​ന്‍റ് സാ​​​​റാ​​​​ണ് ഇ​​​​തെ​​​​ഴു​​​​തി​​​​ത്ത​​​​ന്ന​​​​ത്. അ​​​​തി​​​​ന​​​​ർ​​​​ഥം അ​​​​റി​​​​യി​​​​ല്ലെ​​​​ങ്കി​​​​ലും അ​​​​ന്നേ ആ ​​​​വ​​​​രി ഞാ​​​​ൻ മ​​​​ന​​​​പ്പാ​​​യ​​​സ​​​മാ​​​​ക്കി​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. എ​​​​ന്നെ ആ​​​​ക​​​​ർ​​​​ഷി​​​​ച്ച​​​​ത് അ​​​​തി​​​​ലെ മൂ​​​​ന്ന് വാ​​​​ക്കു​​​​ക​​​​ളാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. Love, Life, Poor. ഇ​​​​തി​​​​ൽ Loveന്‍റെ​​​​യും Poorന്‍റെ​​​​യും അ​​​​ർ​​​​ഥ​​​​മ​​​​റി​​​​യാ​​​​മെ​​​​ങ്കി​​​​ലും Lifeന്‍റെ ​അ​​​​ർ​​​​ഥ​​​മ​​​​റി​​​​യി​​​​ല്ലാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. ആ ​​​​അ​​​​റി​​​​വി​​​ല്ലാ​​​​യ്മ ഇ​​​​പ്പോ​​​​ഴു​​​​മു​​​​ണ്ട്. ആ​​​യു​​​സൊ​​​ടു​​​ങ്ങും​​​വ​​​​രെ അ​​​​തു​​​​ണ്ടാ​​​​കു​​​​മെ​​​​ന്നാ​​​​ണ് തോ​​​​ന്നു​​​​ന്ന​​​​ത്.

ജീ​​​​വി​​​​ത​​​​ത്തെ​​​​ക്കു​​​​റി​​​​ച്ച് ഒ​​​​ര​​​​റി​​​​വും ഇ​​​ല്ലാ​​​​തി​​​​രു​​​​ന്ന കാ​​​​ല​​​​മാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു അ​​​​ത്. എ​​​​ന്നി​​​​ട്ടും ഒ​​​​രു പ​​​​തി​​​​നെ​​​​ട്ടു​​​​കാ​​​​ര​​​​ൻ ക​​​​വി​​​​താ ​​​​മ​​​​ത്സ​​​​ര​​​​ത്തി​​​​ൽ “ജീ​​​വി​​​ച്ചു തീ​​​​ർ​​​​ക്കേ​​​​ണ്ട​​​​താ​​​​ണ് ജീ​​​​വി​​​​തം” എ​​​​ന്നെ​​​​ഴു​​​​തി​​​​വച്ചു. എ​​​​ന്തു ധൈ​​​ര്യ​​​ത്തി​​​ലാ​​​ണ് അ​​​​തെ​​​​ഴു​​​​തി​​​​യ​​​​തെ​​​​ന്ന് ഇ​​​​ന്നു​​​​മെ​​​​നി​​​​ക്ക​​​​റി​​​​യി​​​​ല്ല. പ​​​​ക്ഷേ, എ​​​​ഴു​​​​തി. ന​​​​ല്ല ഭം​​​​ഗി​​​​യു​​​​ള്ള കൈ​​​യ​​​​ക്ഷ​​​​ര​​​​ത്തി​​​​ൽ. പി​​​​ന്നീ​​​​ട് പ​​​​തി​​​​യെ തി​​​​രി​​​​ഞ്ഞു​​​​നോ​​​​ക്കു​​​​മ്പോ​​​​ൾ ആ ​​​​ഭം​​​​ഗി ജീ​​​​വി​​​​ത​​​​ത്തി​​​​നു​​​​ണ്ടാ​​​​യി​​​രു​​​ന്നോ എ​​​​ന്ന​​​​റി​​​​യി​​​​ല്ല. ബി​​​​രു​​​​ദ ക്ലാ​​​​സി​​​​ൽ പ​​​​ഠി​​​​ക്കു​​​​മ്പോ​​​​ൾ ജീ​​​​വി​​​​ത​​​​ത്തെ​​​​ക്കു​​​​റി​​​​ച്ച് വീ​​​​ണ്ടും എ​​​​ഴു​​​​തി, “തൊ​​​​ണ്ട​​​​യി​​​​ൽ കു​​​​ടു​​​​ങ്ങി​​​​ക്കി​​​​ട​​​​ക്കു​​​​ന്ന നി​​​​ല​​​​വി​​​​ളി​​​​യാ​​​​ണ് ജീ​​​​വി​​​​തം” എ​​​​ന്ന്. അ​​​​തു​​​​ വാ​​​​യി​​​​ച്ച് ഞ​​​​ങ്ങ​​​​ളു​​​​ടെ പ്ര​​​​ഫ​​​​സ​​​​ർ കി​​​​ളി​​​​മാ​​​​നൂ​​​​ർ ര​​​​മാ​​​​കാ​​​​ന്ത​​​​ൻ സാ​​​​ർ എ​​​​ന്നെ നെ​​​​ഞ്ചി​​​ലേ​​​ക്കു ചേ​​​​ർ​​​​ത്തു​​​​പി​​​​ടി​​​​ച്ച​​​​ത് ഓ​​​​ർ​​​​മ​​​യു​​​​ണ്ട്. അ​​​​പ്പോ​​​​ഴേ​​​​ക്കും എ​​​​ന്‍റെ സ്വ​​​​പ്ന​​​​ങ്ങ​​​​ൾ കാ​​​​ലം കൊ​​​​ത്തി​​​നു​​​​റു​​​​ക്കി​​​​ത്തു​​​​ട​​​​ങ്ങി​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. ബി​​​​രു​​​​ദാ​​​​ന​​​​ന്ത​​​​ര ബി​​​​രു​​​​ദ പ​​​​ഠ​​​​ന​​​​കാ​​​​ല​​​​ത്ത് വീ​​​​ണ്ടും ജീ​​​​വി​​​​ത​​​​ത്തെ​​​​ക്കു​​​​റി​​​​ച്ച് വ്യ​​​ഥി​​​ത​​​ശ്രു​​​തി​​​യി​​​ൽ ഞാ​​​​നെ​​​​ഴു​​​​തി “ആ​​​ഘാ​​​ത​​​ങ്ങ​​​ൾ​​​ക്കി​​​ട​​​യി​​​ൽ ആ​​​​രും കേ​​​​ൾ​​​​ക്കാ​​​​തെ​​​​പോ​​​​യ സം​​​​ഗീ​​​​ത​​​​മാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു എ​​​​ന്‍റെ ജീ​​​​വി​​​​ത”​​​മെ​​​​ന്ന്. അ​​​​പ്പോ​​​​ഴേ​​​​ക്കും അ​​​​പാ​​​​ര​​​​ത നോ​​​​ക്കി​​​​നി​​​​ൽ​​​​ക്കു​​​​മൊ​​​​രു ഭ്ര​​​ഷ്‌​​​ട​​​​കാ​​​​മു​​​​ക​​​​നാ​​​​യി ഞാ​​​​ൻ മാ​​​​റി​​​​ക്ക​​​​ഴി​​​​ഞ്ഞി​​​​രു​​​​ന്നു.

കേ​​​​ട്ട​​​​തി​​​​ലേ​​​​ക്കും​​​വ​​​​ച്ച് ഏ​​​​റ്റ​​​​വും ജ്വ​​​ര​​​​ബാ​​​​ധി​​​​ത​​​​മാ​​​​യ ജീ​​​​വി​​​​ത​​​​നി​​​​ർ​​​​വ​​​​ച​​​​നം ഒ​​​​രു മു​​​​ഴു​​​​ക്കു​​​​ടി​​​​യ​​​​ന്‍റേ​​​​താ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. “തൃ​​​ഷ്ണ​​​​ക​​​​ളു​​​​ടെ ആ​​​​വ​​​​ർ​​​​ത്ത​​​​ന​​​​മാ​​​​ണ് ജീ​​​​വി​​​​തം” എ​​​​ന്നാ​​​​ണ് അ​​​​യാ​​​​ൾ പ​​​​റ​​​​ഞ്ഞ​​​​ത്. കൊ​​​​ല്ല​​​​ത്തെ ഒ​​​​രു ല​​​​ഹ​​​​രി​​​​വി​​​​മോ​​​​ച​​​​ന​​​​കേ​​​​ന്ദ്ര​​​​ത്തി​​​​ൽ​​​വ​​​​ച്ച് അ​​​​യാ​​​​ളി​​​തു പ​​​​റ​​​​യു​​​​മ്പോ​​​​ൾ അ​​​​യാ​​​​ളു​​​​ടെ ആ​​​​യു​​​​സ് ഒ​​​​ടു​​​​ങ്ങി​​​​യി​​​​രി​​​​ക്കു​​​​ക​​​​യാ​​​​ണെ​​​​ന്ന് ഞാ​​​​ന​​​​റി​​​​ഞ്ഞി​​​​രു​​​​ന്നി​​​​ല്ല. ച​​​​ര​​​​മ​​​​ശ​​​​യ്യ​​​​യി​​​​ൽ യാ​​​​ത്ര​​​​പ​​​​റ​​​യു​​​വാ​​​​ൻ ലി​​​​പി​​​​ക​​​​ളൊ​​​​ന്നി​​​​ച്ച​​​ടു​​​ക്കി​​​വ​​​യ്​​​​ക്കു​​​​ക​​​​യാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു അ​​​​യാ​​​​ൾ. ആ ​​​​രാ​​​​ത്രി അ​​​​യാ​​​​ൾ മൃ​​​​ത്യു​​​​ദം​​​​ശ​​​ത്താ​​​​ൽ വ​​​ര​​​​ഞ്ഞ നീ​​​ല​​​പ്പാ​​​ടു​​​ക​​​ളു​​​​മാ​​​​യി എ​​​​വി​​​​ടേ​​​ക്കെ​​​​ന്നി​​​​ല്ലാ​​​​തെ ഇ​​​ഴ​​​ഞ്ഞു​​​പോ​​​​യി. അ​​​​ടു​​​​ത്ത ദി​​​​വ​​​​സം പ്ര​​​ഭാ​​​ത​​​​ത്തി​​​​ൽ തൃ​​​ഷ്ണ​​​ക​​​​ളു​​​​ടെ ആ ​​​​മ​​​​ൺ​​​​കൂ​​​​ട് ചു​​​​ടു​​​​കാ​​​​ട്ടി​​​​ലേ​​​​ക്കു ചു​​​​മ​​​​ന്നു​​​​കൊ​​​​ണ്ടു​​​പോ​​​​യ​​​​വ​​​​രി​​​​ൽ ഒ​​​​രാ​​​​ൾ ഞാ​​​​നാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. എ​​​​രി​​​​ഞ്ഞ​​​​ട​​​​ങ്ങു​​​​മ്പോ​​​​ഴും അ​​​​യാ​​​​ൾ​​​​ക്കെ​​​​ന്നോ​​​​ട് എ​​​​ന്തൊ​​​​ക്കെ​​​​യോ പ​​​​റ​​​​യാ​​​​നു​​​​ള്ള​​​​തു​​​​പോ​​​​ലെ തോ​​​​ന്നി. പ​​​​ക്ഷേ, അ​​​​യാ​​​​ളൊ​​​​ന്നും പ​​​​റ​​​​ഞ്ഞി​​​​ല്ല.

ഏ​​​​റെ​​​​ക്കാ​​​​ലം എ​​​ന്‍റെ​​​യു​​​ള്ളി​​​ലാ ഉ​​​ച്ച​​​​വെ​​​​യി​​​​ൽ ക​​​​ന​​​​ത്തു​​​​ നി​​​​ന്നി​​​​രു​​​​ന്നു. ജീ​​​​വി​​​​ത​​​​ത്തെ​​​​ക്കു​​​​റി​​​​ച്ച് പി​​​​ന്നീ​​​​ട് ഉ​​​പ​​​ന്യ​​​സി​​​ക്കേ​​​ണ്ടി​​​​വ​​​​ന്ന​​​​പ്പോ​​​​ഴെ​​​​ല്ലാം ഞാ​​​​ന​​​​യാ​​​​ളു​​​​ടെ കു​​​​ല​​​​ച്ച വി​​​​ല്ല് ഓ​​​​ർ​​​​ത്തെ​​​​ടു​​​​ത്തു. ക​​​റു​​​ത്തു പു​​​ക​​​യു​​​ന്നൊ​​​ര​​​ഗ്നി​​​പ​​​ർ​​​വ​​​തം​​​പോ​​​​ലെ ആ ​​​​ഓ​​​​ർ​​​​മ​​​​ക​​​​ൾ ഇ​​​​പ്പോ​​​​ഴു​​​മെ​​​ന്‍റെ നെ​​​​ഞ്ചി​​​​ലു​​​​ണ്ട്. പാ​​​​തി ​പ​​​​തി​​​​രാ​​​​യി അ​​​​യാ​​​​ള്‍ പ​​​​റ​​​​ഞ്ഞു​​​​പോ​​​​യ ആ ​​​​വ​​​​രി​​​​യു​​​​ടെ പി​​​​ന്നാ​​​​ലെ ഞാ​​​​നേ​​​​റെ ദൂ​​​​രം ന​​​​ട​​​​ന്നു. ആ ​​​​ന​​​​ട​​​​ത്തം ശ്രാ​​​​വ​​​​സ്തി​​​​യി​​​​ലാ​​​​ണ് ചെ​​​​ന്നെ​​​​ത്തി​​​​യ​​​​ത്. അ​​​​ക്കാ​​​​ല​​​​ത്ത് ഞാ​​​​ൻ വാ​​​​യി​​​​ച്ച പു​​​​സ്ത​​​​ക​​​​ങ്ങ​​​​ളി​​​​ല​​​​ധി​​​​ക​​​​വും ബു​​​​ദ്ധ​​​​ച​​​​രി​​​​ത​​​​ങ്ങ​​​​ളാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു.

ബു​​​​ദ്ധ​​​​ശി​​​​ശു​​​​വി​​​​ന്‍റെ പ​​​​വി​​​​ത്ര​​​​പാ​​​​ദ​​​​ങ്ങ​​​​ൾ പ​​​​തി​​​​ഞ്ഞി​​​​ട​​​​മെ​​​​ല്ലാം പ​​​​ത്മ​​​​ങ്ങ​​​​ൾ വി​​​​രി​​​​ഞ്ഞു എ​​​​ന്നു വാ​​​​യി​​​​ച്ചു ഞാ​​​ൻ ഒ​​​രു തൂ​​​വ​​​ൽ​​​പോ​​​ലെ മ​​​​ണ്ണി​​​​ൽ കൊ​​​​ഴി​​​​ഞ്ഞുവീ​​​ണു. കൊ​​​​ട്ടാ​​​​രം വി​​​​ട്ടി​​​​റ​​​​ങ്ങി​​​​യ​​​​വ​​​​ന്‍റെ നി​​​​ഴ​​​​ലി​​​​ൽ ച​​​​വിട്ടി ഞാ​​​​ന​​​ല​​​ഞ്ഞു. ക്ഷീ​​​​ണി​​​​ത​​​​ഗാ​​​​ത്ര​​​​നാ​​​​യ് അ​​​​വ​​​​ൻ തൃ​​​ഷ്ണ​​​​ക​​​​ളു​​​​ടെ മ​​​​ഹാ​​​​ന​​​​ദി ഒ​​​​റ്റ​​​​യ്ക്ക് ക​​​​ട​​​​ക്കു​​​​ന്ന​​​​ത് ഞാ​​​​ൻ ക​​​​ണ്ടു. ഇ​​​​തെ​​​​ല്ലാം തൃ​​​ഷ്ണ​​​​ക​​​​ളെ മ​​​​റി​​​​ക​​​​ട​​​​ക്കാ​​​​ൻ അ​​​വ​​​​ൻ ക​​​​ണ്ടെ​​​​ത്തി​​​​യ ജീ​​​വി​​​ത​​​വ​​​​ഴി​​​​ക​​​​ളാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. എ​​​​ന്നാ​​​​ൽ, ആ ​​​​വ​​​​ഴി​​​​ക​​​​ളി​​​​ലൂ​​​​ടെ അ​​​​ധി​​​​ക​​​​ദൂ​​​​രം നീ​​​​ങ്ങാ​​​​ൻ എ​​​​നി​​​​ക്കാ​​​​യി​​​​ല്ല. ദുഃ​​​ഖ​​​ഹേ​​​​തു​​​​വാ​​​​യ തൃ​​​ഷ്ണ​​​​ക​​​​ളും മ​​​നു​​​ഷ്യമ​​​ഹാ​​​ജീ​​​വി​​​ത​​​വും ത​​​​മ്മി​​​​ൽ അ​​​​ട​​​​ർ​​​​ക്ക​​​​ള​​​​ത്തി​​​​ൽ തു​​​​റി​​​​ച്ചു​​​നോ​​​​ക്കി നി​​​​ൽ​​​​ക്ക​​​​വേ ര​​​​ക്ഷാ​​​​മ​​​​ന്ത്രം ചൊ​​​​ല്ലി ഞാ​​​​ൻ അ​​​​വി​​​​ടെ​​​​നി​​​​ന്ന് പ​​​​ലാ​​​​യ​​​​നം ചെ​​​​യ്തു.

പി​​​​ന്നീ​​​​ടെ​​​​പ്പോ​​​​ഴോ ആ​​​​ന്‍റ​​​​ൺ ചെ​​​​ക്കോ​​​​വി​​​​ന്‍റെ ഒ​​​​രു ക​​​​ഥ വാ​​​​യി​​​​ച്ചു. കാ​​​​മു​​​​കി​​​​യാ​​​​യ വോ​​​​ൾ​​​​ഗാ നി​​​പ്പ​​​റി​​​ന്‍റെ ചോ​​​​ദ്യ​​​​ങ്ങ​​​​ൾ​​​​ക്കു​​​​ള്ള മ​​​​റു​​​​പ​​​​ടി​​​​യാ​​​​യാ​​​​ണ് ചെ​​​​ക്കോ​​​​വ് ആ ​​​​ക​​​​ഥ അ​​​​വ​​​​ത​​​​രി​​​​പ്പി​​​​ക്കു​​​​ന്ന​​​​ത്. അ​​​​തി​​​​ലൊ​​​​രി​​​​ട​​​​ത്ത് ചെ​​​​ക്കോ​​​​വ് എ​​​​ഴു​​​​തു​​​​ന്നു, “ജീ​​​​വി​​​​തം സ്തോ​​​ഭ​​​നി​​​​ർ​​​​ദ​​​​യ​​​​മാ​​​​ണ്. ഒ​​​​രി​​​​ക്ക​​​​ലും കാ​​​​രു​​​​ണ്യം പ്ര​​​​തീ​​​​ക്ഷി​​​​ക്ക​​​രു​​​​​ത്. പ​​​​ക്ഷേ, കാ​​​​രു​​​​ണ്യം പ്ര​​​​തീ​​​​ക്ഷി​​​​ച്ച​​​​വ​​​​രി​​​​ൽ ര​​​​ണ്ടു​​​പേ​​​​ർ ന​​​​മ്മ​​​​ൾ ര​​​​ണ്ടു​​​​പേ​​​​രു​​​​മാ​​​​യി​​​​രി​​​​ക്കും. ന​​​​മ്മ​​​​ളാ​​​​യി​​​​രി​​​​ക്കും ജീ​​​​വി​​​​തം അ​​​ന്വേ​​​ഷി​​​ച്ചു​​​പോ​​​​യ ഭൂ​​​​മി​​​​യി​​​​ലെ ആ​​​​ദ്യ​​​​ത്തെ​​​​യും അ​​​​വ​​​​സാ​​​​ന​​​​ത്തെ​​​​യും വി​​​​ഡ്ഢി​​​​ക​​​​ൾ!” ആ ​​​​ക​​​​ഥ വാ​​​​യി​​​​ച്ച​​​​പ്പോ​​​​ൾ അ​​​​തെ, അ​​​​തെ എ​​​​ന്ന് ഒ​​​​രാ​​​​യി​​​​രം ത​​​​വ​​​​ണ വി​​​​ളി​​​​ച്ചുപ​​​​റ​​​​യ​​​​ണ​​​​മെ​​​​ന്ന് എ​​​​നി​​​​ക്കു തോ​​​​ന്നി. എ​​​​ത്ര പ​​​രു​​​ഷ​​​​മാ​​​​യാ​​​​ണ് ജീ​​​​വി​​​​തം ന​​​​മ്മോ​​​​ട് പെ​​​​രു​​​​മാ​​​​റു​​​​ന്ന​​​​ത് എ​​​​ന്നോ​​​​ർ​​​​ത്ത​​​​പ്പോ​​​​ൾ വ​​​​ല്ലാ​​​​ത്ത സ​​​​ങ്ക​​​​ടം തോ​​​​ന്നി.

“ആ​​​​ത്മാ​​​​വ് ന​​​​ഷ്‌​​​ട​​​പ്പെ​​​ട്ടൊ​​​ര​​​ഭ​​​യാ​​​ർ​​​ഥി​​​​യാം മ​​​​ർ​​​​ത്ത്യ​​​​നോ​​​​ട് ജീ​​​​വി​​​​തം അ​​​​ങ്ങ​​​​നെ​​​​യേ പെ​​​​രു​​​​മാ​​​​റു​​​​ക​​​​യു​​​​ള്ളൂ” എ​​​​ന്ന് കു​​​​ഞ്ഞി​​​​രാ​​​​മ​​​​ൻ നാ​​​​യ​​​​ർ എ​​​​ഴു​​​​തി​​​​യി​​​​ട്ടു​​​​ണ്ട്. മീ​​​​നനി​​​​ലാ​​​വ് പ​​​​ര​​​​ന്ന ഒ​​​​രു സ​​​​ന്ധ്യ​​​​യി​​​​ലാ​​​​ണ് കു​​​​ഞ്ഞി​​​​രാ​​​​മ​​​​ൻ നാ​​​​യ​​​​ർ ഇ​​​​ങ്ങ​​​​നെ ചി​​​​ന്തി​​​​ക്കു​​​​ന്ന​​​​ത്. ഏ​​​​തോ വ​​​ള​​​കി​​​ലു​​​ക്കം കേ​​​​ട്ട് പാ​​​​തി​​​​രാ​​​ക്ക​​​​ട​​​​വ​​​​ത്തു​​​​നി​​​​ന്ന് ഒ​​​​റ്റ​​​​യ്ക്ക് തോ​​​​ണി തു​​​​ഴ​​​​യു​​​​മ്പോ​​​​ഴാ​​​​ക​​​​ണം ക​​​​വി ഇ​​​​തെ​​​​ഴു​​​​തി​​​​യി​​​​ട്ടു​​​​ണ്ടാ​​​​വു​​​​ക.

ഓ​​​​ഷോ​​​​യു​​​​ടെ ഒ​​​​രു പു​​​​സ്ത​​​​ക​​​​മു​​​​ണ്ട്. Book I have Loved. ഓ​​​​ഷോ വാ​​​​യി​​​​ച്ച ആ​​​​യി​​​​ര​​​​ക്ക​​​​ണ​​​​ക്കി​​​​ന് പു​​​​സ്ത​​​​ക​​​​ങ്ങ​​​​ളി​​​​ൽ​​​നി​​​​ന്ന് തെ​​​ര​​​​ഞ്ഞെ​​​​ടു​​​​ത്ത നൂ​​​​റ്റി​​​​യ​​​​റു​​​പ​​​ത്തി​​​യെ​​​​​ട്ട് പു​​​​സ്ത​​​​ക​​​​ങ്ങ​​​​ളെ​​​​ക്കു​​​​റി​​​​ച്ചു​​​​ള്ള പു​​​​സ്ത​​​​ക​​​​മാ​​​​ണ​​​​ത്. ‘പു​​​​സ്ത​​​​ക​​​​ങ്ങ​​​​ളു​​​​ടെ പു​​​​സ്ത​​​​കം’ എ​​​​ന്ന് അ​​​​തി​​​​നെ ല​​​​ളി​​​​ത​​​​മാ​​​​യി വി​​​​ശേ​​​​ഷി​​​​പ്പി​​​​ക്കാം. അ​​​​തി​​​​ൽ നി​​​​റ​​​​യെ ദാ​​​ഹ​​​വി​​​ര​​​ഹ​​​ങ്ങ​​​​ളു​​​​ടെ ത​​​​ടാ​​​​ക​​​​ങ്ങ​​​​ളും അ​​​​ന്ധ​​​പ്ര​​​ക്ഷു​​​​ബ്ധ​​​​മാം ജീ​​​​വി​​​​ത​​​​സാ​​​​ഗ​​​​ര​​​​ങ്ങ​​​​ളു​​​​മാ​​​​ണ്. ചി​​​​ലേ​​​​ട​​​​ങ്ങ​​​ൾ ശി​​​​ലാ​​​​മ​​​​യ വ​​​​നാ​​​​ന്ത​​​​ര​​​​ങ്ങ​​​​ൾ​​​പോ​​​​ലെ ത​​​​മോ​​​​പ്ര​​​ത്യ​​​ക്ഷ​​​ങ്ങ​​​ളാ​​​ണ്. എ​​​​ല്ലാം ജീ​​​​വി​​​​ത​​​​മെ​​​​ന്ന അ​​​ഴി​​​മു​​​ഖ​​​ത്തേ​​​​ക്ക് ഒ​​​​ഴു​​​​കി​​​​യെ​​​​ത്തു​​​​ന്നു. അ​​​​ഭൗ​​​മ​​​മാ​​​യ വെ​​​​ളി​​​​പാ​​​​ടു​​​​ക​​​​ൾ​​​​ക്കും സൂ​​​​ക്ഷ്മ​​​​ലോ​​​​ക​​​​സ​​​​ഞ്ചാ​​​​ര​​​​ങ്ങ​​​​ൾ​​​​ക്കു​​​​മൊ​​​​ടു​​​​വി​​​​ൽ നാം ​​​​എ​​​​ത്തി​​​​ച്ചേ​​​​രു​​​​ന്നി​​​​ടം ജീ​​​​വി​​​​തം എ​​​​ന്നാ​​​​ണ് ഓ​​​​ഷോ പ​​​​റ​​​​യു​​​​ന്ന​​​​ത്. മ​​​​ര​​​​ണാ​​​​ന​​​​ന്ത​​​​രം നാം ​​​​എ​​​​ത്തി​​​​ച്ചേ​​​​രു​​​​ന്നി​​​​ടം ശൂ​​​​ന്യ​​​​ത​​​​യ​​​​ല്ല; അ​​​​വി​​​​ടെ വീ​​​​ണ്ടും ജീ​​​​വി​​​​തം കാ​​​​ത്തു​​​​നി​​​​ൽ​​​​ക്കു​​​​ന്നു എ​​​​ന്ന്. എ​​​​ന്തൊ​​​​രു പ​​​​രീ​​​​ക്ഷ​​​​ണ​​​​മാ​​​​ണി​​​​ത്.

മൃ​​​​തി​​​പ്പെ​​​ട്ടാ​​​ലും ജീ​​​​വി​​​​ത​​​​ത്തി​​​​ൽ​​​നി​​​​ന്ന് മോ​​​​ക്ഷ​​​​മി​​​​ല്ലെ​​​​ന്ന് ഓ​​​​ഷോ പ​​​​റ​​​​യു​​​​ന്നു. പാ​​​​തി​​​​വെ​​​​ന്ത ശി​​​​രോ​​​​ലി​​​​ഖി​​​​ത​​​​ങ്ങ​​​​ൾ ആ​​​​രാ​​​​ണ് അ​​​​ടു​​​​ത്ത ജീ​​​​വി​​​​ത​​​​ത്തി​​​​നു നോ​​​​വി​​​​ക്കാ​​​​നാ​​​​യി സു​​​​ഖ​​​​പ്പെ​​​​ടു​​​​ത്തു​​​​ന്ന​​​​ത്? പെ​​​​രു​​​​കു​​​​ന്നൊ​​​​രു​​​ത്സാ​​​ഹ​​​ത്തി​​​ൻ വെ​​​​ളി​​​​ച്ച​​​​ക്ക​​​​ട​​​​ലി​​​​ലേ​​​​ക്ക് ന​​​​ഗ്ന​​​​നാ​​​​യി മ​​​​നു​​​​ഷ്യ​​​​ൻ വീ​​​​ണ്ടും ഇ​​​​റ​​​​ങ്ങു​​​​ന്ന​​​​തെ​​​​ന്തി​​​​നാ​​​​ണ്? അ​​​​റി​​​​യി​​​​ല്ല. പ​​​​ക്ഷേ, ഒ​​​​ന്നു​​​​മാ​​​​ത്രം അ​​​​റി​​​​യാം. ന​​​​മു​​​​ക്ക് അ​​​​പ​​​​രി​​​​ചി​​​​ത​​​​മാ​​​​യ ഏ​​​​തോ ഒ​​​​രു വാ​​​​ക്കി​​​​ന്‍റെ വി​​​​പ​​​​രീ​​​​ത പ​​​​ദ​​​​മാ​​​​യി​​​​രി​​​​ക്ക​​​​ണം ജീ​​​​വി​​​​ത​​​​മെ​​​​ന്ന​​​​ത്.