കുട്ടികളിലെ കുറ്റവാസന വർധിച്ചുവരുന്നതായി നിരീക്ഷണങ്ങളുണ്ട്. സൈബർ ഇടങ്ങളിലും യഥാർഥ ലോകത്തും പരിധികൾ ലംഘിക്കപ്പെടുന്നു. രക്ഷിതാക്കളും അധ്യാപകരും പൊതുസമൂഹവും ഇതേക്കുറിച്ച് ആശങ്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. കുട്ടികൾ പൊതുവേ നിഷ്കളങ്കരാണ് എന്നാണ് കരുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. പിന്നെങ്ങനെയാണ് അക്രമത്തിന്റെ വഴി അവർക്കു തുറന്നുകിട്ടുന്നത്? കുട്ടികൾ ജന്മനാ ക്രിമിനലുകളല്ല; ശുദ്ധമാനസർ തന്നെയാണ്. ആ പരികൽപന നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടു വേണം അവരുടെ മനസിന്റെ ആഴക്കയങ്ങളിൽ പര്യവേക്ഷണത്തിനിറങ്ങാൻ.
മാതാപിതാക്കളെ ദേഹോപദ്രവമേൽപ്പിക്കുകയും അവരുടെ ജീവനെടുക്കാൻപോലും ധൈര്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന കൗമാരക്കാരെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകൾ നാം കേൾക്കാറുണ്ട്. നല്ലനടപ്പ് പറഞ്ഞുകൊടുക്കാത്തതുകൊണ്ട് മാത്രമല്ല അവർ ഈ രീതിയിൽ പ്രതികരിക്കുന്നത്. ക്ഷമയില്ലാത്തതുകൊണ്ടുകൂടിയാണ്. വാഞ്ഛകളെ നിയന്ത്രിച്ചു നിറുത്താൻ സാധിക്കുന്നില്ല. വിചാരിച്ചാൽ ഉടൻ സാധിച്ചു കിട്ടണം. അതാണ് മാറിയ ശൈലി. അതിന് തടസം നിന്നാൽ മട്ടാകെ മാറി! സംഘങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലുകൾ കലാലയങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകരുതാത്തതല്ലേ? എന്നിട്ടും അത് സംഭവിക്കുന്നു. വർഗീയ, രാഷ്ട്രീയ ചേരിതിരിവുകളും വ്യക്തിവൈരാഗ്യങ്ങളുമൊക്കെ അതിന് വളമാകാം. പരിഷ്കൃതസമൂഹത്തിൽ ഒരിക്കലും സംഭവിച്ചുകൂടാത്ത, അനുവദിച്ചുകൂടാത്ത കാപാലികതയായ റാഗിംഗ് ക്രൂരതയ്ക്ക് പുതിയ ഭാഷ്യങ്ങൾ ചമയ്ക്കുകയാണിവിടെ.
രക്ഷിതാക്കളുടെ ഭാഗധേയം
ഒരു കുഞ്ഞും ക്രിമിനലായി ജനിക്കുന്നില്ല; അങ്ങനെ തന്നെയാണ് കരുതപ്പെടേണ്ടത്. പിന്നെങ്ങനെയാണ് ഹിംസാത്മകമായ ഭാവങ്ങൾ അവരിൽ രൂപപ്പെടുന്നത്? ജനിച്ച നാൾ മുതൽ ഒരു ശിശുവിന് ലഭിക്കേണ്ട മാനസികാവശ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് എറിക് എറിക്സൺ, സമഗ്രമായ പഠനം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ, കുഞ്ഞിന്റെ മാനസിക വളർച്ചയ്ക്കാവശ്യമായ പോഷകമായി സ്നേഹം നൽകപ്പെടണം എന്നതാണ് അതിന്റെ സാരാംശം. കാരുണ്യമായും കരുതലായും അംഗീകാരമായും വിശ്വസ്തതയായും സാമീപ്യമായും രക്ഷിതാക്കളിൽനിന്നു സ്നേഹം പിഞ്ചുഹൃദയത്തിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തണം. അപ്പോൾ പ്രത്യാശയും ആത്മവിശ്വാസവും അവരിൽ വേരുപിടിക്കും. ആത്മബന്ധങ്ങൾക്ക് വില കൽപിക്കപ്പെടും. ഇത് പേരന്റിംഗിന്റെ സനാതന നിയമമായി കണക്കാക്കാം.
പേരന്റിംഗും കുടുംബപശ്ചാത്തലവും
ദൗർഭാഗ്യവശാൽ പേരന്റിംഗിനെക്കുറിച്ച് യാതൊരു ധാരണയുമില്ലാതെയാണ് പലരും വിവാഹജീവിതത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തു വയ്ക്കുന്നത്. പേരന്റിംഗിൽ രക്ഷിതാക്കൾക്കുള്ള കൃത്യമായ ഭാഗധേയത്തിൽനിന്ന് അവർക്കൊഴിഞ്ഞു മാറാനാവില്ല. മനോവികാസ ഘട്ടങ്ങളിൽ തങ്ങൾക്ക് കിട്ടാതെ പോകുന്ന സ്നേഹം, കുഞ്ഞുങ്ങളിൽ നിരാശയുടെ കളകൾ വിതയ്ക്കുന്നു. ക്രമേണ അവർ സ്നേഹത്തിന്റെ ‘കടക്കെണി’യിൽപ്പെടാം. അധികാരസ്ഥാനങ്ങൾക്കും നിയമങ്ങൾക്കും വ്യവസ്ഥാപിത സംവിധാനങ്ങൾക്കൊക്കെയും സ്ഥിരം ചെല്ലുവിളിയായി കാലാന്തരത്തിൽ അവർ മാറിക്കൂടായ്കയില്ല. “എനിക്കു കിട്ടാത്തത് മറ്റാർക്കും വേണ്ട” എന്ന ഉൾവിളിയല്ലേ ഇത്തരക്കാർക്ക് ദിശാബോധം നൽകുക! പല ഹീനകൃത്യങ്ങളും ചെയ്തുകൂട്ടുന്നവർ, ഇത്തരം കടക്കെണിയിൽപ്പെട്ടവരാണെന്ന് ആർക്കാണറിയാത്തത്?
അച്ഛനമ്മമാർ തമ്മിലുള്ള സ്വരച്ചേർച്ചക്കുറവും അതേത്തുടർന്നുള്ള കലഹങ്ങളും നിത്യസംഭവമാകുമ്പോൾ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മനസ് മുറിപ്പെടും. പരസ്പരമുള്ള രോഷം, നിസഹായരായ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കുമേൽ ചുമത്തുന്നവരുമുണ്ട്. താൻ ഒരിക്കലും ഒരിടത്തും സുരക്ഷിതനല്ല എന്ന സന്ദേശമാണ് അവന്റെ കുഞ്ഞുമനസിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുക. അമ്മയെ ദേഹോപദ്രവമേൽപ്പിക്കുന്ന പിതാവിന്റെ കാര്യമെടുക്കുക. എന്തായിരിക്കും കുട്ടി മനസിലാക്കുക? ആരെയും വിശ്വസിക്കാൻ പാടില്ല, നീതി ഒരിടത്തും പുലരില്ല എന്നൊക്കെയായിരിക്കും അവന്റെ കണ്ടെത്തൽ. രക്ഷിതാക്കൾ സമൂഹത്തിൽ പെരുമാറുന്നത് എപ്രകാരമാണെന്ന് കുട്ടികൾ വീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. ബന്ധങ്ങൾ ഊഷ്മളമായി കാത്തുസൂക്ഷിച്ചാൽ കുട്ടികൾ ആ വഴി തെരഞ്ഞെടുക്കും. ക്ഷമയും സംയമനവും കുട്ടികൾ പഠിക്കേണ്ടത് രക്ഷിതാക്കളിൽനിന്നു തന്നെയാണ്. പണത്തിനുവേണ്ടി വഴിവിട്ട നിലപാടുകൾ എടുക്കുമ്പോൾ ഓർക്കുക; നിങ്ങൾ തന്നെയായിരിക്കും അവരുടെ പാഠപുസ്തകം.
ഇനി ശിക്ഷണത്തിന്റെ കാര്യമെടുക്കാം. കുട്ടികളെ ശാരീരികമായി ഉപദ്രവിക്കുന്ന രക്ഷിതാക്കൾ രണ്ട് സാധ്യതകൾ കണക്കിലെടുക്കാതെ പോകരുത്. ശിശുപരിശീലനം ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ഒരു പ്രക്രിയയാണ്.
ആത്മസംയമനവും ക്ഷമയും ശുഭാപ്തിവിശ്വാസവും അതാവശ്യപ്പെടുന്നു. ഒറ്റ ക്ലിക്കിന്, കംപ്യൂട്ടർ ഉത്തരം നൽകുന്നതുപോലെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ പെരുമാറ്റച്ചട്ടങ്ങൾ പഠിച്ചെടുക്കില്ല. പലതവണ തെറ്റിയാണ് ശരിയിൽ ചെന്നെത്തുക. അതുവരെ കരുതലോടെ, കരുണയോടെ അവർക്കൊപ്പമുണ്ടാകണം. നമ്മുടെ ദേഷ്യം തീർക്കാനാണ് അടിയും പിച്ചുമെങ്കിൽ, പിന്നീട് വലിയ വില കൊടുക്കേണ്ടിവരും. പലപ്പോഴും തെറ്റു തിരുത്തുന്നതിന്റെ ഭാഗമായല്ല; മറിച്ച് അനുസരണക്കേട് ഏൽപിച്ച ‘ഈഗോ’യിൽനിന്നാണ് ക്രോധത്തെ തുറന്നുവിടുന്നത്. അവിടെ മക്കൾ ശത്രുസ്ഥാനത്തായിരിക്കും. പേരന്റിംഗിൽ ശത്രുതയ്ക്കിടമില്ല. കടുത്ത മത്സരത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ട് ഒന്നാമനാകാൻ നിർബന്ധിക്കുക, മിടുക്കന്മാരുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുക എന്നിവയും വർജിക്കേണ്ടതുതന്നെ.
കുട്ടികളുടെ ജാഗ്രത
ദീർഘകാലം ലൈംഗികമായി ദുരുപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന കുട്ടികൾ, അക്കാര്യം ആരോടും വെളിപ്പെടുത്താതെ, വലിയൊരു വേദന ഹൃദയത്തിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്നവരാണ്. അപമാനഭയം, തങ്ങൾ തെറ്റുകാരായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുമോ എന്ന ആശങ്ക, മാതാപിതാക്കൾക്ക് സങ്കടമാകുമോ എന്ന ഉൽകണ്ഠ തുടങ്ങിയവയൊക്കെ ഒരു വീണ്ടുവിചാരത്തിൽനിന്ന് അവരെ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നു. ഇതൊട്ടും ശരിയായ നടപടിയല്ല.
അപമാനവും ഭയവും ഉണ്ടാകേണ്ടത് തെറ്റ് ചെയ്തവർക്കാണ്. അയാൾ ഇത് ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാനായി, ഏറ്റവും വിശ്വസ്തരായ വ്യക്തികളോട് (രക്ഷിതാക്കൾ, അധ്യാപകർ, വാർഡ് മെംബർ, പോലീസ്) നേരിട്ട ദുരനുഭവം തുറന്നുപറയണം. അതിൽ സങ്കോചമോ വിട്ടുവീഴ്ചയോ പാടില്ല. താൻ തെറ്റുകാരനല്ല എന്നതിൽ തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസവും കുറ്റവാളിയെ നിയമത്തിന് മുമ്പിൽ കൊണ്ടുവന്നേ അടങ്ങൂ എന്ന ശാഠ്യവും അയാൾക്കുണ്ടാകണം.
എല്ലാ സന്തോഷവും ആരോഗ്യകരമല്ല. അത് തിരിച്ചറിയാൻ ഒരു മാർഗമുണ്ട്. സന്തോഷദായകമെന്ന് കരുതുന്ന പ്രവൃത്തിക്കൊപ്പം ഭയമോ ഉത്കണ്ഠയോ അശാന്തിയോ നിങ്ങളെ അസ്വസ്ഥതപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടോ? എങ്കിൽ അതേപ്പറ്റി രണ്ടാമതൊന്നുകൂടി ആലോചിക്കുക. ഒളിവിൽ ചെയ്യുന്ന ഏതു പ്രവൃത്തിയും ഇപ്രകാരം പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. ആരോഗ്യകരമായ സന്തോഷം സംതൃപ്തിയോടെയാണ് സമാപിക്കുക. കേവലം ഒരു ഉന്മാദാവസ്ഥ അല്ല അത്. ഉന്മാദാവസ്ഥയിൽ തൃപ്തി നേടുക ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. വീണ്ടും വീണ്ടും ആസക്തി വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരിക്കും.
അധ്വാനവും ആനന്ദവും
ആനന്ദാനുഭവങ്ങൾ ആർജിക്കുന്നതിന് ഒരു ചിട്ട നല്ലതാണ്. ശാരീരികവും മാനസികവുമായ ഒരു നിശ്ചിത അധ്വാനത്തിനു ശേഷം വേണം, ആനന്ദമനുഭവിക്കാൻ. അതൊരു പ്രകൃതിനിയമമാണ്. കൃത്രിമ മാർഗത്തിലൂടെ അനായാസം ആനന്ദം അനുഭവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്തോറും ആസക്തിക്കുള്ള സാധ്യതയും കൂടി വരുന്നു. മയക്കുമരുന്നായാലും സ്ക്രീൻ ആയാലും ഇക്കാര്യത്തിൽ ഒരുപോലെയാണ്. അനന്തസാധ്യതകൾ പെട്ടെന്ന് ഉപയോഗിച്ചു തീർന്നാൽ, വിഷാദം കടന്ന് വന്നേക്കാം.
പഠനകാലത്ത് കായിക-കലാ-സാഹിത്യ മേഖലകളിൽ ശരിക്കും ഇറങ്ങി പ്രവർത്തിക്കണം. അതിൽനിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കരുത്. ഗ്രൂപ്പ് ആക്ടിവിറ്റികളുടെ കാര്യവും അങ്ങനെതന്നെ. പുസ്തകവായന ഒരു പുണ്യകർമമായി ഇക്കാലത്ത് കണക്കാക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്ന് തോന്നുന്നു. നിരന്തരം വായിക്കണം; ധാരാളം വായിക്കണം. പഠനത്തിന്റെ ഇടവേളകൾ പുസ്തകാസ്വാദനത്തിനായി ചെലവഴിക്കാം. വായന മനസിനെ സംസ്കൃതമാക്കുന്നു; ലോകത്തിന്റെ സ്പന്ദനങ്ങൾ സ്വയം പാകപ്പെടുത്തി രുചിച്ചറിയാൻ അതുപകാരപ്പെടുന്നു.
രക്ഷിതാക്കളുടെയും അധ്യാപകരുടെയും അഭ്യുദയകാംക്ഷികളുടെയും നിർദേശങ്ങളെ മാനിക്കുക. ഉത്തരവാദപൂർണമായ രക്ഷാകർതൃത്വവും വിവേകപൂർണമായ ബാല്യ-കൗമാരങ്ങളും കുറ്റവാസനയ്ക്കെതിരേ ഒരു വാക്സിൻ പോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ആ വാക്സിൻ ഓരോ കുഞ്ഞിനും അർഹതപ്പെട്ടതാണ്.
Deepika
E-paper LOGIN
LOGIN
