അൽഫോൻസാമ്മയുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ വ്യാപ്തി ശ്രദ്ധേയമാണ്. ആരെയും അവർ ശത്രുവായി കണ്ടില്ല. പ്രയാസങ്ങളിൽ കഴിയുന്നവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ അവർക്ക് പ്രത്യേക കഴിവുണ്ടായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ വേദനയെ സ്വന്തം ഹൃദയത്തിലേക്ക് സ്വീകരിക്കുന്ന ഈ മനോഭാവമാണ് ഇന്ന് ഏറ്റവും അപൂർവമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.
കാലം ചില മനുഷ്യരെ ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തും. ചിലരെ മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കും. വിശുദ്ധ അൽഫോൻസാമ്മ രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്ന വ്യക്തിത്വമാണ്.
വെറും മുപ്പത്തിയാറ് വർഷം മാത്രം നീണ്ട ജീവിതം. വലിയ വേദികൾ ഇല്ല. അധികാരസ്ഥാനങ്ങൾ ഇല്ല. ലോകം ചുറ്റിയ യാത്രകൾ ഇല്ല. എന്നിട്ടും, കാലം കഴിയുന്തോറും അവരുടെ ജീവിതം കൂടുതൽ പ്രസക്തമാകുന്നു. അതിന്റെ കാരണം അവർ ജീവിച്ച കാലമല്ല. അവർ ജീവിച്ച രീതിയാണ്. ഇന്നത്തെ സമൂഹം വേഗത്തിന്റെ ആരാധകരാണ്. വിജയമാണ് പ്രധാന മൂല്യം. കൂടുതൽ സമ്പാദിക്കുക. കൂടുതൽ നേടുക. കൂടുതൽ അനുഭവിക്കുക.
ഈ മത്സരത്തിനിടയിൽ മനുഷ്യൻ പലപ്പോഴും സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു. ബന്ധങ്ങൾ ക്ഷയിക്കുന്നു. ക്ഷമ കുറഞ്ഞുവരുന്നു. ചെറിയ പരാജയങ്ങൾ പോലും ജീവിതത്തെ തകർക്കുന്ന അനുഭവമായി മാറുന്നു.
അത്തരമൊരു കാലത്ത് അൽഫോൻസാമ്മയുടെ ജീവിതം മറ്റൊരു ജീവിതസൂത്രം മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു. സഹനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടാണ് അതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനം.
സഹിക്കുക എന്നത് നിസഹായതയല്ല. ജീവിതത്തെ പരാതിയില്ലാതെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള ആന്തരിക ശക്തിയാണ്. വേദനയെ മഹത്വവത്കരിക്കുകയല്ല അൽഫോൻസാമ്മ ചെയ്തത്. വേദനയ്ക്ക് മനുഷ്യനെ തകർക്കാതെ, രൂപപ്പെടുത്താൻ കഴിയുമെന്ന് അവർ സ്വന്തം ജീവിതത്തിലൂടെ കാണിച്ചുതന്നു.
ശാരീരിക അസ്വസ്ഥതകൾ അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ സ്ഥിരസാന്നിധ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ, രോഗം അവരുടെ മനസിനെ കീഴടക്കിയില്ല. ദുഃഖം അവരുടെ പുഞ്ചിരി കവർന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് അവരെ പരിചയപ്പെട്ടവർ സ്നേഹത്തോടെ ‘പുഞ്ചിരിക്കുന്ന സഹോദരി’ എന്ന് വിളിച്ചത്.
ജീവിതം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്നില്ല. എന്നാൽ എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ നൽകുന്നു. സാഹചര്യങ്ങളുടെ തടവുകാരനാകണമോ അതിനെ അതിജീവിക്കണമോ എന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പ്. അൽഫോൻസാമ്മ രണ്ടാമത്തെ വഴിയാണ് തെരഞ്ഞെടുത്തത്.
അവരുടെ ജീവിതം മറ്റൊരു വലിയ സത്യം കൂടി പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഓരോ മനുഷ്യനും ഒരു ജീവിതദൗത്യമുണ്ട്. അത് തിരിച്ചറിയുകയും അതിനുവേണ്ടി ത്യാഗങ്ങൾ സഹിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ജീവിതം അർഥവത്താകുന്നത്.
വിളി കേൾക്കുന്നത് എളുപ്പമാണ്. അതിനോട് വിശ്വസ്തത പുലർത്തുക പ്രയാസവും. അൽഫോൻസാമ്മയുടെ വിശുദ്ധി ഈ വിശ്വസ്തതയിലാണ്. വിശ്വസ്തത വലിയ കാര്യങ്ങളിൽ മാത്രം വേണ്ടതല്ല; ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലും വേണം.
ഇന്ന് നാം വലിയ നേട്ടങ്ങളെ ആഘോഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ സമൂഹം നിലനിൽക്കുന്നത് ചെറിയ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ആത്മാർഥമായി നിർവഹിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ തോളിലാണ്. അൽഫോൻസാമ്മയുടെ ജീവിതം അത് നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.
ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ഓരോ ജോലിയും ദൈവിക ഉത്തരവാദിത്വമാണെന്ന ബോധത്തോടെ ചെയ്യുമ്പോൾ സാധാരണ ജീവിതം പോലും അസാധാരണമാകുന്നു.പ്രാർഥനയെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ വീക്ഷണവും പുതിയ വായന ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
പ്രാർഥന ജീവിതത്തിൽനിന്നുള്ള ഒളിച്ചോട്ടമല്ല. ജീവിതത്തെ കൂടുതൽ ധൈര്യത്തോടെ നേരിടാനുള്ള ശക്തിയാണ്. മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ കാരുണ്യവാനാക്കുകയും കൂടുതൽ ക്ഷമയുള്ളവനാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആത്മീയ പരിശീലനമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളിലും അവർ പ്രത്യാശ കൈവിട്ടില്ല. നിരാശയെക്കാൾ വിശ്വാസം തെരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു.
ഇന്ന് നമ്മുടെ സമൂഹം മറ്റൊരു പ്രതിസന്ധിയിലൂടെയും കടന്നുപോകുന്നു. ഉപഭോഗം ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി മാറുന്നു. ആവശ്യങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തികൾ മാഞ്ഞുപോകുന്നു.
സുഖലോലുപത പലപ്പോഴും ജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അതിന്റെ ഫലമായി മനസമാധാനം കുറയുന്നു. അസംതൃപ്തി വർധിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ അൽഫോൻസാമ്മയുടെ ലാളിത്യവും ആത്മനിയന്ത്രണവും അച്ചടക്കവും വെറും ആത്മീയ മൂല്യങ്ങളല്ല; സാമൂഹിക പ്രസക്തിയുള്ള ജീവിതപാഠങ്ങളുമാണ്.
അൽഫോൻസാമ്മയുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയും ശ്രദ്ധേയമാണ്. ആരെയും അവർ ശത്രുവായി കണ്ടില്ല. പ്രയാസങ്ങളിൽ കഴിയുന്നവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ അവർക്ക് പ്രത്യേക കഴിവുണ്ടായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ വേദനയെ സ്വന്തം ഹൃദയത്തിലേക്ക് സ്വീകരിക്കുന്ന ഈ മനോഭാവമാണ് ഇന്ന് ഏറ്റവും അപൂർവമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.
സാങ്കേതികമായി ലോകം അടുത്തുവന്നിട്ടും മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള ഹൃദയദൂരം വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ആശയവ്യത്യാസങ്ങൾ ശത്രുതകളാകുന്നു. അഭിപ്രായഭിന്നതകൾ വിദ്വേഷമാകുന്നു. ഈ കാലത്ത് അൽഫോൻസാമ്മയുടെ ജീവിതം സൗമ്യതയുടെ ജീവശാസ്ത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നു. കാരുണ്യത്തിന്റെ സംസ്കാരം വളർത്താൻ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു.
അവരുടെ ഒരു ഉപമ ഇന്നും ഹൃദയത്തെ തൊടുന്നു. പൂക്കളെ എല്ലാവരും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ അവയെ വളർത്തുന്ന ചീഞ്ഞ ഇലകളെ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല. ‘ആ ഇലകളാകാൻ കഴിഞ്ഞാൽ മതി’ എന്ന അവരുടെ വാക്കുകൾ നിസ്വാർഥസേവനത്തിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ നിർവചനമാണ്. അംഗീകാരമില്ലാത്ത സേവനമാണ് പലപ്പോഴും ഏറ്റവും വലിയ സേവനം.
1946ൽ അവർ വിടപറഞ്ഞപ്പോൾ അവസാനിച്ചത് ഒരു ജീവിതമായിരുന്നു. ആരംഭിച്ചത് ഒരു സാക്ഷ്യമായിരുന്നു. മരണശേഷം വളരെ വേഗംതന്നെ വിശുദ്ധജീവിതത്തിന്റെ അംഗീകാരത്തിലേക്കുള്ള നടപടികൾ ആരംഭിച്ചു.
1986ൽ കോട്ടയത്ത് വിശുദ്ധ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ മാർപാപ്പ അവരെ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവളായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. പിന്നീട് സഭ അവരെ വിശുദ്ധരുടെ നിരയിലേക്ക് ഉയർത്തി. എന്നാൽ വിശുദ്ധപദവിയേക്കാൾ വലിയ അംഗീകാരം അവരുടെ ജീവിതം ഇന്നും ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രത്യാശയുടെ പ്രകാശമായി തുടരുന്നതാണ്.
അൽഫോൻസാമ്മയെ അനുസ്മരിക്കുമ്പോൾ നാം ചോദിക്കേണ്ടത് അവർ എത്ര സഹിച്ചു എന്നതല്ല. അവർ സഹിച്ചതിലൂടെ എന്താണ് പഠിപ്പിച്ചത് എന്നതാണ്. പുഞ്ചിരിയോടെ പ്രയാസങ്ങളെ നേരിടാൻ. ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ വിശ്വസ്തരാകാൻ. പ്രാർഥനയിൽ കരുത്ത് കണ്ടെത്താൻ. മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി ജീവിക്കാൻ. ജീവിതത്തെ സ്നേഹത്തോടെ ക്രമപ്പെടുത്താൻ.
കാലം മാറും. ജീവിതരീതികൾ മാറും. മനുഷ്യന്റെ വെല്ലുവിളികൾ മാറും. എന്നാൽ സഹനം, വിശ്വാസം, കാരുണ്യം, ആത്മനിയന്ത്രണം, നിസ്വാർഥ സേവനം എന്നീ മൂല്യങ്ങൾ ഒരിക്കലും കാലഹരണപ്പെടില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിശുദ്ധ അൽഫോൻസാമ്മയുടെ ജീവിതം ഒരു വിശ്വാസീസമൂഹത്തിന്റെ മാത്രം സമ്പത്തല്ല. കൂടുതൽ മാനുഷികമായ ഒരു സമൂഹം സ്വപ്നം കാണുന്ന എല്ലാവരുടെയും പൊതുസമ്പത്താണ്.
Deepika
E-paper LOGIN
LOGIN