ലോകത്തിലെ ഏതൊരു നഗരത്തിലൂടെ രാത്രി യാത്ര ചെയ്യുമ്പോഴും കൗതുകത്തോടെയും ഒപ്പം ചില നിഗൂഢതകളോടെയും നമ്മൾ നോക്കി കാണുന്ന ഒന്നാണ് 'റെഡ് ലൈറ്റ് ഡിസ്ട്രിക്റ്റുകൾ' അഥവാ ചുവന്ന തെരുവുകൾ. മനുഷ്യചരിത്രത്തോളം തന്നെ പഴക്കമുള്ള ഒരു തൊഴിലിന്റെ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വലിയ വിഭാഗം മനുഷ്യരുടെ അതിജീവനത്തിന്റെയും ചൂഷണങ്ങളുടെയും കഥ പറയുന്ന ഇടങ്ങളാണവ.
എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ തെരുവുകൾക്ക് ചുവപ്പ് നിറം വന്നത്? ഇതിന്റെ ഉത്ഭവം എവിടെയാണ്? ആംസ്റ്റർഡാം എന്ന യൂറോപ്യൻ നഗരത്തിന് ഇതിലുള്ള പങ്കെന്താണ്? ഇതിന്റെ നിയമപരവും സാമൂഹികവുമായ നല്ല വശങ്ങളും ചീത്ത വശങ്ങളും എന്തൊക്കെയാണ്? ലോകം അധികം ചർച്ച ചെയ്യാത്ത ആ ചരിത്രവഴികളിലൂടെ നമുക്കൊന്ന് സഞ്ചരിക്കാം.
നമുക്ക് ആദ്യം ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകളിലേക്ക് പോകാം.
ചുവന്ന തെരുവുകൾ എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ ഇന്ന് ലോകത്ത് ആദ്യം ഓർമ്മ വരിക നെതർലാൻഡ്സിന്റെ തലസ്ഥാനമായ ആംസ്റ്റർഡാം നഗരമാണ്. അവിടെ 'ഡി വാളൻ' എന്നൊരു പ്രദേശമുണ്ട്. 14-ാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽക്കേ ഈ പ്രദേശം ലൈംഗികത്തൊഴിലിന് പേരുകേട്ടതായിരുന്നു. എന്നാൽ 17-ാം നൂറ്റാണ്ടായപ്പോഴേക്കും കഥ മാറി. ആ കാലഘട്ടത്തെ ഡച്ച് ചരിത്രത്തിലെ 'സുവർണ കാലഘട്ടം' എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
കടൽമാർഗമുള്ള ആഗോള വ്യാപാരത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി ആംസ്റ്റർഡാം മാറി. മാസങ്ങളോളം കടലിൽ കപ്പലുകളിൽ കഴിഞ്ഞുകൂടിയ നാവികരും വ്യാപാരികളും വൻതോതിൽ ഈ തുറമുഖ നഗരത്തിലേക്ക് എത്തിത്തുടങ്ങി. നഗരത്തിൽ ഇറങ്ങുന്ന ഈ നാവികർക്ക് മദ്യപിക്കാനും വിനോദങ്ങൾക്കുമായി പ്രത്യേക കേന്ദ്രങ്ങൾ ഉയർന്നു വന്നു.
അക്കാലത്ത് ഇന്നത്തെപ്പോലെ തെരുവ് വിളക്കുകളോ ഇലക്ട്രിസിറ്റിയോ ഇല്ല. രാത്രികാലങ്ങളിൽ കപ്പൽ ജീവനക്കാർക്ക് ഇരുണ്ട തെരുവുകളിലൂടെ നടന്ന് ഈ വിനോദകേന്ദ്രങ്ങൾ കണ്ടെത്തുക പ്രയാസമായിരുന്നു. ഇതിനൊരു പരിഹാരമായിട്ടാണ് സ്ത്രീകൾ ചുവന്ന ഗ്ലാസ് വെച്ച മെഴുകുതിരി വിളക്കുകളോ തിരികളോ കത്തിച്ചു പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. ചുവപ്പ് വെളിച്ചം ദൂരെ നിന്ന് തന്നെ കപ്പൽക്കാർക്ക് എളുപ്പം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു.
മറ്റൊരു കാരണം, അക്കാലത്തെ കപ്പൽ ജീവനക്കാരുടെ കയ്യിൽ വലിപ്പമേറിയ തിരിവിളക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ ബ്രോത്തലുകളിൽ കയറുമ്പോൾ തങ്ങളുടെ സുരക്ഷയ്ക്കായി ഈ വിളക്കുകൾ പുറത്തു തൂക്കിയിടും. സഹപ്രവർത്തകർക്ക് തങ്ങളുടെ ആൾ എവിടെയുണ്ടെന്ന് മനസിലാക്കാൻ ഇത് സഹായിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് 'ചുവപ്പ് വെളിച്ചം' ഈ ലൈംഗികത്തൊഴിൽ മേഖലയുടെ ഔദ്യോഗിക അടയാളമായി മാറിയത്.
ആംസ്റ്റർഡാമിൽ ചുവന്ന വിളക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും 'റെഡ് ലൈറ്റ് ഡിസ്ട്രിക്റ്റ്' എന്ന കൃത്യമായ പദം ആദ്യമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ അമേരിക്കയിലാണ്. 1894-ൽ ചിക്കാഗോയിലെ ഒരു പത്ര റിപ്പോർട്ടിലാണ് ഈ വാക്ക് ആദ്യമായി അച്ചടിച്ചു വരുന്നത്.
അമേരിക്കയിൽ റെയിൽവേ ലൈനുകൾ വലിയ തോതിൽ നിർമ്മിക്കുന്ന സമയമായിരുന്നു അത്. കാടുകളും മലകളും വെട്ടിത്തെളിച്ച് ലക്ഷക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികളാണ് അവിടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്നത്. ഇവർക്കായി റെയിൽവേ ലൈനുകൾക്ക് അരികിലായി താൽക്കാലിക താമസസ്ഥലങ്ങളും ടെന്റുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
രാത്രി കാലങ്ങളിൽ ട്രെയിൻ ജീവനക്കാർ ഇത്തരം ഇടങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുമ്പോൾ, തങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ള ചുവന്ന സിഗ്നൽ വിളക്കുകൾ ആ കെട്ടിടങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ വെക്കുമായിരുന്നു. അടിയന്തിരമായി ട്രെയിൻ പുറപ്പെടേണ്ടി വന്നാൽ ജീവനക്കാരെ എളുപ്പം വിളിച്ചുകൂട്ടി പോകാൻ റെയിൽവേ അധികൃതർക്ക് ഈ ചുവന്ന വിളക്കുകൾ സഹായകരമായി. പിന്നീട് ഇത്തരം കേന്ദ്രങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് കാണപ്പെടുന്ന നഗരഭാഗങ്ങളെല്ലാം 'റെഡ് ലൈറ്റ് ഡിസ്ട്രിക്റ്റുകൾ' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.
ഇനി നമുക്ക് ഇതിന്റെ സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യങ്ങളിലേക്ക് വരാം.
റെഡ് ലൈറ്റ് ഡിസ്ട്രിക്റ്റുകൾ വെറുമൊരു വിനോദ കേന്ദ്രമല്ല, മറിച്ച് ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയും, അതിജീവനത്തിന്റെയും വലിയൊരു ലോകം കൂടിയാണ്. ലോകത്തെമ്പാടുമുള്ള ചുവന്ന തെരുവുകളെ നമുക്ക് രണ്ടായി തിരിക്കാം.
1. വികസിത രാജ്യങ്ങളിലെ (യൂറോപ്പ് പോലുള്ള) അത്യാധുനിക സംവിധാനങ്ങളുള്ള തെരുവുകൾ.
2. വികസ്വര രാജ്യങ്ങളിലെ (ഏഷ്യ, ആഫ്രിക്ക) ദരിദ്രമായ സാഹചര്യങ്ങളുള്ള തെരുവുകൾ.
ഏഷ്യയിലെ പല രാജ്യങ്ങളിലും, കടുത്ത ദാരിദ്ര്യം കൊണ്ടോ, ചതിക്കപ്പെട്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യക്കടത്തിന് ഇരയായോ ആണ് ഭൂരിഭാഗം സ്ത്രീകളും ഇവിടെ എത്തിപ്പെടുന്നത്. സമൂഹത്തിൽ നിന്നും കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നും ഇവർ പൂർണമായി ഒറ്റപ്പെടുന്നു. അവരുടെ കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം, ഭാവി എന്നിവയെല്ലാം വലിയ ചോദ്യചിഹ്നമായി മാറുന്നു. എന്നാൽ യൂറോപ്പിൽ പലയിടത്തും ഇതൊരു സ്വയം തൊഴിലായി കണ്ട് അന്തസോടെ ജീവിക്കുന്നവരുമുണ്ട്.
ഈ വിഷയത്തിൽ ലോകരാജ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ വലിയ നിയമപരമായ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്.
പ്രധാനമായും മൂന്ന് തരം നിയമങ്ങളാണ് ലോകത്തുള്ളത്. നെതർലാൻഡ്സ്, ജർമ്മനി, ഓസ്ട്രേലിയയിലെ ചില ഭാഗങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ ലൈംഗികത്തൊഴിൽ നിയമവിധേയമാണ്. അവർക്ക് കൃത്യമായി നികുതി അടയ്ക്കണം, ലൈസൻസ് വേണം, ഇൻഷുറൻസ് പരിരക്ഷയും ലഭിക്കും. ഇന്ത്യ പോലുള്ള രാജ്യങ്ങളിൽ ലൈംഗികത്തൊഴിൽ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം ചെയ്യുന്നത് കുറ്റകരമല്ല. എന്നാൽ വേശ്യാലയങ്ങൾ നടത്തുന്നത്, തെരുവിൽ ആളുകളെ വിളിച്ചുകൂട്ടുന്നത്, മനുഷ്യക്കടത്ത് നടത്തുന്നത് എന്നിവയെല്ലാം കടുത്ത ശിക്ഷ ലഭിക്കാവുന്ന കുറ്റങ്ങളാണ്.
ഭൂരിഭാഗം മിഡിൽ ഈസ്റ്റ് രാജ്യങ്ങളിലും, അമേരിക്കയിലെ ചില സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ഇത് പൂർണമായി നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു. പിടിക്കപ്പെട്ടാൽ വലിയ ജയിൽ ശിക്ഷ ലഭിക്കും. പല സാമൂഹിക ശാസ്ത്രജ്ഞരും സാമ്പത്തിക വിദഗ്ധരും ഈ മേഖലയെ നിയമവിധേയമാക്കണം എന്ന് വാദിക്കാറുണ്ട്. അതിന് അവർ പറയുന്ന നല്ല വശങ്ങൾ ഇവയൊക്കെയാണ്:
1:ആരോഗ്യ പരിരക്ഷ: ഈ മേഖല നിയമവിധേയമാക്കുമ്പോൾ ഗവൺമെന്റിന് തൊഴിലാളികൾക്ക് കൃത്യമായ മെഡിക്കൽ ചെക്കപ്പുകൾ ഉറപ്പാക്കാൻ കഴിയും. ഇത് എച്ച്ഐവി പോലുള്ള മാരകമായ ലൈംഗിക രോഗങ്ങൾ പടരുന്നത് തടയും.
2: സുരക്ഷയും ചൂഷണം തടയലും: ഗുണ്ടകളുടെയോ ഇടനിലക്കാരുടെയോ ചൂഷണത്തിന് ഇരയാകാതെ സ്വന്തമായി സുരക്ഷിത മുറികളിലിരുന്ന് തൊഴിൽ ചെയ്യാൻ സ്ത്രീകൾക്ക് സാധിക്കുന്നു. എന്തെങ്കിലും അക്രമമുണ്ടായാൽ അവർക്ക് പോലീസിനെ സമീപിക്കാം.
3: കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ കുറയുന്നു: ലൈംഗിക വൈകൃതങ്ങളും ഒളിച്ചുകളികളും മാറുന്നതോടെ നഗരങ്ങളിലെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങളിൽ നടക്കുന്ന അതിക്രമങ്ങൾ ഒരു പരിധി വരെ കുറയുമെന്ന് ചില പഠനങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
എന്നാൽ നാണയത്തിന് മറ്റൊരു വശമുണ്ട്.
റെഡ് ലൈറ്റ് ഡിസ്ട്രിക്റ്റുകളുടെ ഇരുണ്ട വശങ്ങൾ നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതാണ്:
മനുഷ്യക്കടത്ത്; ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ അധോലോക ബിസിനസുകളിൽ ഒന്നാണ് മനുഷ്യക്കടത്ത്. പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത പെൺകുട്ടികളെയും ദരിദ്ര രാജ്യങ്ങളിലെ സ്ത്രീകളെയും ജോലി വാഗ്ദാനം ചെയ്ത് തട്ടിക്കൊണ്ടുവന്ന് ഇത്തരം തെരുവുകളിൽ വിൽക്കുന്നു.
ലഹരി മാഫിയ: ചുവന്ന തെരുവുകൾ പലപ്പോഴും മയക്കുമരുന്ന് മാഫിയകളുടെ താവളങ്ങളാണ്. കടുത്ത മാനസിക സമ്മർദ്ദം കുറയ്ക്കാൻ തൊഴിലാളികളും, ഒപ്പം വരുന്ന ഉപഭോക്താക്കളും വലിയ തോതിൽ ലഹരി പദാർഥങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
മാനസിക ആഘാതവും അന്തസില്ലായ്മയും: നിയമവിധേയമാക്കിയ രാജ്യങ്ങളിൽ പോലും ലൈംഗികത്തൊഴിലാളികൾക്ക് വലിയ തോതിൽ സാമൂഹികമായ മാറ്റിനിർത്തലുകൾ നേരിടേണ്ടി വരുന്നുണ്ട്. ഇത് അവരുടെ മാനസികാരോഗ്യത്തെ തകർക്കുന്നു.
നോക്കൂ, റെഡ് ലൈറ്റ് ഡിസ്ട്രിക്റ്റുകൾ എന്നത് വെറുമൊരു കൗതുക വാർത്തയോ തമാശയോ അല്ല. അത് മനുഷ്യന്റെ ആവശ്യങ്ങളും, സാമ്പത്തിക പരാധീനതകളും, നിയമസംവിധാനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ഒരു വലിയ പോരാട്ടവേദിയാണ്. ആംസ്റ്റർഡാമിലെ കപ്പൽക്കാർ കൊളുത്തിയ ആ ചുവന്ന വിളക്കുകൾ ഇന്ന് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ദശലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ജീവിത യാഥാർഥ്യമായി കത്തുന്നുണ്ട്. നിരോധനം കൊണ്ടുമാത്രം മാറ്റാൻ കഴിയാത്ത ഈ സാമൂഹിക വിഷയം കൃത്യമായ നിയമങ്ങളിലൂടെയും പുനരധിവാസത്തിലൂടെയും മാത്രമേ പരിഹരിക്കാൻ സാധിക്കൂ.