ബ്രെക്സിറ്റ് സമ്പൂര്‍ണ പരാജയമായിരുന്നുവെന്നതിൽ ഇന്ന് രണ്ടഭിപ്രായമില്ല. എന്നാൽ, അതിനപ്പുറം വംശീയതയുടെ തിരിച്ചുവരവിന് ചുവന്നപരവതാനി വിരിക്കുകകൂടിയായിരുന്നു ബ്രെക്സിറ്റ് എന്നതാണ് വലിയ ദുരന്തം. കുടിയേറ്റക്കാരെ ‘ആഭ്യന്തര ശത്രുക്കളെ’ന്ന് മുദ്രകുത്തി, യുദ്ധാനന്തര യൂറോപ്പ് ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച മാനുഷിക മൂല്യങ്ങളെ തകര്‍ത്തെറിയുന്ന വംശീയ വിദ്വേഷത്തിന്‍റെ പ്രതിധ്വനിയാണ് അതു കേള്‍പ്പിച്ചത്.
യൂറോപ്യൻ യൂണിയനിൽനിന്നു പുറത്തുവരാനുള്ള ബ്രിട്ടന്‍റെ തീരുമാനത്തിന് ഇക്കഴിഞ്ഞ ജൂണിൽ ഒരു പതിറ്റാണ്ട് തികഞ്ഞു. വളരെ നേരിയ ഭൂരിപക്ഷത്തിനാണ് അതു സംഭവിച്ചതെന്നത് മറ്റൊരു വസ്തുത. അര ദശാബ്ദത്തിലേറെ നീണ്ട രാഷ്‌ട്രീയ അനിശ്ചിതത്വങ്ങള്‍ക്കും സാമ്പത്തിക തകര്‍ച്ചയ്ക്കും ബ്രിട്ടീഷ് സമൂഹത്തെത്തന്നെ ഭിന്നിപ്പിക്കുന്ന സാമൂഹ്യ, രാഷ്‌ട്രീയ അടിയൊഴുക്കുകള്‍ക്കുമാണ് ബ്രെക്സിറ്റ് വഴിവച്ചത്.
‘ബ്രിട്ടീഷ് ജോലികൾ ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ക്ക്’ എന്ന വലതുപക്ഷ പ്രചാരണം നാസി ജര്‍മനിയിലെ വംശീയ മേധാവിത്വത്തെയും ഒഴിവാക്കൽ അഥവാ ഉന്മൂലന നയങ്ങളെയും ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നതാണ്. യൂറോപ്പ് എന്ന ആശയത്തെ പരുവപ്പെടുത്തിയെടുത്ത ചില മൂല്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. സമാധാനത്തിനുള്ള പ്രാധാന്യം, മാനുഷിക അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കൽ, സാമ്പത്തിക സഹകരണം, സ്വതന്ത്രമായി സഞ്ചരിക്കാനും സമൃദ്ധി പങ്കിടാനുമുള്ള ചിന്ത... ഇതെല്ലാമാണ് യൂറോപ്യൻ യൂണിയനിൽനിന്നുള്ള ബ്രിട്ടന്‍റെ പുറത്തുവരവോടെ തകര്‍ന്നടിഞ്ഞത്.
സമാധാനത്തിലേക്ക് യൂറോപ്പിനെ നയിക്കാനാണ് യൂറോപ്യൻ യൂണിയൻ (ഇയു) പിറവിയെടുത്തത്. സുരക്ഷ, വിദേശകാര്യം, സാമ്പത്തിക സഹകരണം, സ്വതന്ത്ര സഞ്ചാരം, നീതി എന്നിവയെല്ലാമായിരുന്നു അതിന്‍റെ കാതൽ. ഏതെങ്കിലും വംശത്തിന്‍റെയോ വര്‍ണത്തിന്‍റെയോ മേധാവിത്വത്തിലോ ശ്രേഷ്ഠതയിലോ അധിഷ്ഠിതമായല്ലാതെ, മനുഷ്യജീവന് സംരക്ഷണം നല്‍കുകയും ഏറ്റവും ഉയര്‍ന്ന മാനുഷിക മൂല്യങ്ങൾ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുകയുമായിരുന്നു യൂറോപ്യൻ യൂണിയന്‍റെ അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങൾ.
യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങള്‍ക്കിടയിലുള്ള അസ്വാരസ്യങ്ങളും സംഘര്‍ഷങ്ങളും ഒഴിവാക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് ഈ ആശയം ഉയര്‍ന്നുവന്നത്. എന്നാൽ, ചരിത്രപരമായി നോക്കുമ്പോൾ എല്ലാ യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളും തങ്ങളുടെ ഭരണത്തിൽ ഈ ‘അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങൾ’ പാലിച്ചിരുന്നില്ല എന്നു കാണാം; പ്രത്യേകിച്ചും ബ്രിട്ടൻ, ഫ്രാന്‍സ്, നെതർലൻഡ്സ് തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങൾ നടത്തിയ കൊളോണിയൽ അധിനിവേശങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ഇത് കൂടുതൽ വ്യക്തമാണ്. ഈ അധിനിവേശ പാരമ്പര്യം അവരുടെ ചില ‘ആധുനികകാല’ നേതാക്കള്‍ക്കും ബാധകമായിരുന്നു.
1973 ജനുവരി ഒന്നിനാണ് ബ്രിട്ടൻ യൂറോപ്യൻ യൂണിയനിൽ ഔദ്യോഗികമായി അംഗത്വമെടുത്തത്. എന്താണ് യൂറോപ്യൻ യൂണിയൻ ബ്രിട്ടന് നല്‍കിയത് എന്ന ചോദ‍്യം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്? അതിനുത്തരം ഇതൊക്കെയാണ്: തൊഴിലാളികള്‍ക്ക് എവിടെയും തൊഴിലെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം, സ്വതന്ത്ര വിപണി, സുസ്ഥിരമായ സമാധാനം, പങ്കാളിത്തത്തോടെയുള്ള സാമ്പത്തിക അഭിവൃദ്ധി, മനുഷ്യാവകാശങ്ങളും ജനാധിപത്യവും ഉള്‍പ്പടെയുള്ള സാര്‍വലൗകിക മൂല്യങ്ങൾ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കൽ, സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യം, തുല്യ അവകാശങ്ങൾ, പിന്നെ സുരക്ഷയും. കൂടാതെ, വംശീയ പീഡനങ്ങളും വംശീയ മേധാവിത്തവും കര്‍ശനമായി നിരോധിക്കപ്പെട്ടു, അതൊരു ക്രിമിനൽ കുറ്റമാക്കുകയും ചെയ്തു. സമൂഹം കൂടുതൽ കെട്ടുറപ്പുള്ളതായി മാറി എന്നതാണ് ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം.
കുടിയേറ്റ സമൂഹം ഈ രാജ്യത്തെ കരുത്തുറ്റ ഒരു തൊഴിൽ ശക്തിയാണെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെടുകയും അവര്‍ക്ക് താരതമ്യേന തുല്യമായ പരിഗണന ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു. സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ പുരോഗമിക്കുകയും ജനങ്ങളുടെ ജീവിതനിലവാരം മെച്ചപ്പെടുകയും ചെയ്തു എന്നത് പറയാതെ വയ്യ. മാതൃകാപരമായ സാമൂഹിക സുരക്ഷയും വിദ്യാഭ്യാസവുമെല്ലാം അതിന്‍റെ ഗുണഫലങ്ങളായിരുന്നു. ക്ഷേമരാഷ്‌ട്രങ്ങള്‍ക്കുതന്നെ മാതൃകയായ നാഷണൽ ഹെല്‍ത്ത് സര്‍വീസ് (എന്‍എച്ച്എസ്) എന്നത് ഈ വിശാല കാഴ്ചപ്പാടിന്‍റെ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടമായിരുന്നു.
അതേസമയം, സമൂഹത്തിൽ കൂടുതൽ ഐക്യം പ്രകടമായിത്തുടങ്ങി, വര്‍ഗീയ വികാരങ്ങൾ താരതമ്യേന കുറഞ്ഞുവരികയും ചെയ്തു. അതോടൊപ്പം ബഹുസ്വരതയും വൈവിധ്യവും ബ്രിട്ടീഷ് സമൂഹത്തിൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നാനും തുടങ്ങി. എന്നാൽ, തീവ്ര വലതുപക്ഷ നേതാക്കൾ ഇതിൽ അസ്വസ്ഥരായിരുന്നു. സമൂഹത്തിൽ ഭിന്നിപ്പുണ്ടാക്കാനുള്ള വഴികളാണ് അവർ തേടിയത്. പലവിധത്തിലുള്ള അസംതൃപ്തികളെ ചൂഷണം ചെയ്യാനുള്ള പദ്ധതിയുടെ ഫലമായി ‘നമ്മളും അവരും’ എന്നൊരു വലിയ വിഭജനത്തിന് വഴിയൊരുക്കുകയാണ് അവർ ചെയ്തത്. ‘ബ്രിട്ടീഷ് തൊഴിലുകൾ ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ക്ക്’ -വംശവെറിയുടെ ആ മുദ്രാവാക്യം ഇവിടെയും മുഴങ്ങി. ബ്രിട്ടീഷ് വലതുപക്ഷത്തിന് നാസി ജര്‍മനിയുമായുള്ള ഒരേയൊരു വ്യത്യാസം, വംശീയതയ്ക്ക് പകരം ഇവിടെ അവർ ഉപയോഗിച്ചത് ‘കുടിയേറ്റക്കാർ’ എന്ന പദമായിരുന്നു എന്നതാണ്. കുടിയേറ്റക്കാർ എന്ന പദം ഇപ്പോൾ ജര്‍മൻ രാഷ്‌ട്രീയത്തിലും പ്രവേശിച്ചുവെന്നത് മറ്റൊരു ആകസ്മികത. പ്രത്യേകിച്ചും ജര്‍മനിയിലെ സാക്സണി അന്‍ഹാള്‍ട്ടിൽ എഎഫ്ഡി നേടിയ ചരിത്രവിജയം ഇതിനോടു ചേര്‍ത്തു വായിക്കണം.
സകലതിനും പഴി കേള്‍ക്കേണ്ടിവരുന്ന
കുടിയേറ്റക്കാർ
കുടിയേറ്റക്കാർ ഏതെങ്കിലും ഒരു യൂറോപ്യൻ രാജ്യത്തുനിന്നോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കോമണ്‍വെല്‍ത്ത് രാജ്യത്തുനിന്നോ ആണ് ഇത്രയും ദൂരം താണ്ടി ബ്രിട്ടനിലെത്തിയത്. 1215ലെ മാഗ്നാകാര്‍ട്ടയുടെയും 1689ലെ ബിൽ ഓഫ് റൈറ്റ്സിന്‍റെയും പാരമ്പര്യമുള്ള, പൗരാവകാശങ്ങളുടെ കാവലാളാണെന്ന് സ്വയം അവകാശപ്പെടുന്ന ബ്രിട്ടൻ, മാനുഷിക മൂല്യങ്ങള്‍ക്ക് പരമാവധി സംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കാനും അവ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കാനുമുള്ള പൂര്‍ണ ഉത്തരവാദിത്വവും ധാര്‍മിക ബാധ്യതയും ഏറ്റെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. കുടിയേറ്റക്കാരുടെ എണ്ണം വളരെ കൂടുതലായിരിക്കാം, അവർ പല ആനുകൂല്യങ്ങളും കൈപ്പറ്റിയിട്ടുമുണ്ടാകാം, എങ്കിലും അവർ തീര്‍ച്ചയായും സമൂഹത്തിന് തങ്ങളുടേതായ സംഭാവനകൾ നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്, നല്‍കുന്നുമുണ്ട്. രണ്ടാം തലമുറയില്‍പ്പെട്ട കുടിയേറ്റക്കാർ കൃത്യമായി നികുതി അടയ്ക്കുന്നവരാണെന്നും അവരിൽ ചിലർ ഹൗസ് ഓഫ് കോമണ്‍സിൽ വരെ പ്രതിനിധികളായി എത്തിനില്‍ക്കുന്നുണ്ടെന്നും മനസിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
മറ്റൊരു മുദ്രാവാക്യം ഇതായിരുന്നു: ‘കുടിയേറ്റക്കാർ കുറ്റവാളികളാണ്.’ ഒരാൾ ഒരു കുറ്റം ചെയ്താൽ, ആ ചെയ്ത കുറ്റത്തിന് അയാള്‍ക്ക് മാത്രമാണ് വ്യക്തിപരമായ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളത്. അയാളെയാണ് വിചാരണ ചെയ്ത് ശിക്ഷിക്കേണ്ടത്, അല്ലാതെ കുറ്റം ചെയ്തയാളുടെ മുഴുവൻ സമുദായത്തെയോ കുടുംബാംഗങ്ങളെയോ അല്ല. കൊടുംകുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുകയും ശിക്ഷാ കാലാവധി പൂര്‍ത്തിയാക്കി പുറത്തിറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന വെള്ളക്കാരുടെ കാര്യമോ? അത് സമൂഹത്തിന്‍റെ സുരക്ഷയെ ബാധിക്കുന്നില്ലേ?
യാതൊരു തരത്തിലുള്ള വിവേചനവുമില്ലാതെ നടപ്പാക്കപ്പെടുന്ന കൃത്യമായ നിയമനടപടികൾ മാത്രമാണ് സമൂഹത്തിലെ കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ക്കുള്ള ഏക പരിഹാരം, അല്ലാതെ വംശീയമായി വേര്‍തിരിച്ച് ഒരു സമൂഹത്തെ മുഴുവൻ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയല്ല വേണ്ടത്. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് വ്യവസ്ഥിതിയുടെ പരാജയത്തെയാണ് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. അധികാരത്തിൽ മാത്രം കണ്ണുംനട്ടിരിക്കുന്ന വലതുപക്ഷക്കാർ ഈ അടിസ്ഥാനസത്യം ഇനിയും ഉള്‍ക്കൊള്ളേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
വൈകിവന്ന വിവേകം
ജര്‍മനിയിൽ സംഭവിച്ചതുപോലെ, കുടിയേറ്റക്കാര്‍ക്കെതിരായ വലതുപക്ഷക്കാരുടെ കേവലമൊരു പ്രചാരണം മാത്രമായിരുന്നു ബ്രെക്സിറ്റും. നമ്മുടെ അയല്‍ക്കാരെ എതിര്‍ക്കുകയും അവരെ ശത്രുക്കളായി കാണുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ബ്രെക്സിറ്റിന് പിന്നിലുണ്ടായിരുന്ന ഏക അജൻഡ. അതിലവർ വിജയിച്ചെങ്കിലും, അതിലൂടെ ലഭിക്കുമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ട നേട്ടങ്ങളൊന്നും കൈവരിക്കുന്നതിന് അവര്‍ക്ക് സാധിച്ചില്ല. ഈ സത്യം ഇപ്പോൾ ബ്രിട്ടനിലെ മിക്ക രാഷ്‌ട്രീയ നേതൃത്വങ്ങളും തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
Deepika
Corehub Solutions
E-paper LOGIN
LOGIN