30

പ​​​​തി​​​​ന​​​​ഞ്ചാം വ​​​​യ​​​സി​​​​ലാ​​​​ണ് ഞാ​​​​ൻ വി​​​​ക്‌​​​ട​​​​ർ ഹ്യൂ​​​​ഗോ​​​​യു​​​​ടെ ‘നോ​​​​ത്ര​​​​ദാ​​​​മി​​​​ലെ കൂ​​​​ന​​​​ൻ’ വാ​​​​യി​​​​ക്കു​​​​ന്ന​​​​ത്. ആ ​​​​പു​​​​സ്ത​​​​ക​​​​മാ​​​​ണ് എ​​​​ന്നെ സ്വ​​​​പ്നം കാ​​​​ണാ​​​​ൻ പ​​​​ഠി​​​​പ്പി​​​​ച്ച​​​​ത്. മ​​​​ഞ്ഞു​​​​കാ​​​​ല​​​​ത്തി​​​​ൻ മ​​​ധ്യ​​​​ത്തി​​​​ലും ത​​​​ന്‍റെ മു​​​​ക​​​​ളി​​​​ൽ തോ​​​​ൽ​​​​പ്പി​​​​ക്കാ​​​​നാ​​​​കാ​​​​ത്തൊ​​​​രു വേ​​​​ന​​​​ൽ​​​​ക്കാ​​​​ല​​​മു​​​​ണ്ടെ​​​​ന്ന് ഓ​​​​ർ​​​മ​​​​പ്പെ​​​​ടു​​​​ത്തി​​​​യ പു​​​​സ്ത​​​​കംകൂ​​​​ടി​​​​യാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു അ​​​​ത്. ഞാ​​​​ൻ പ​​​​ഠി​​​​ച്ച സ്കൂ​​​​ളി​​​​നോ​​​​ടു ചേ​​​​ർ​​​​ന്ന് സ്നാ​​​​പ​​​​ക ​​​​യോ​​​​ഹ​​​​ന്നാ​​​​ന്‍റെ നാ​​​​മ​​​​ത്തി​​​​ൽ ഒ​​​​രു വ​​​​ലി​​​​യ ദേ​​​​വാ​​​​ല​​​​യം ഉ​​​​ണ്ടാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. അ​​​​തി​​​​നു​​​​ മു​​​​ന്നി​​​​ൽ ജ​​​​രാ​​​​ന​​​​ര ബാ​​​​ധി​​​​ക്കാ​​​​ത്ത ഒ​​​​രു മാ​​​​വു​​​​ണ്ട്. അ​​​​തി​​​​ന്‍റെ ശി​​​​ഖ​​​​ര​​​​ങ്ങ​​​​ൾ ക്രി​​​​സ്തു​​​​വി​​​​ന്‍റെ പ​​​​വി​​​​ത്ര ക​​​​ര​​​​ങ്ങ​​​​ൾ പോ​​​​ലെ ആ​​​​കാ​​​​ശ​​​​ത്തേ​​​​ക്ക് ഉ​​​​യ​​​​ർ​​​​ന്നു​​​ നി​​​​ന്നി​​​​രു​​​​ന്നു. അ​​​​തി​​​​നു ചു​​​​വ​​​​ട്ടി​​​​ലെ ഒ​​​​രൊ​​​​ഴി​​​​ഞ്ഞ ത​​​​ണ​​​​ലി​​​​ട​​​​ത്തി​​​​രു​​​​ന്നാ​​​​ണ് ഞാ​​​​ൻ ഹ്യൂ​​​​ഗോയെ ​​​​വാ​​​​യി​​​​ച്ച​​​​ത്. അ​​​​തൊ​​​​രു പ​​​​ക​​​​ല​​​​റു​​​തി​​​​യി​​​​ലാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു.

പ​​​​ടി​​​​ഞ്ഞാ​​​​റ​​​​ൻ ക​​​​ട​​​​ൽ​​​​ക്കാ​​​​റ്റ് ആ​​​​വും​​​​വി​​​​ധം എ​​​​ന്‍റെ വാ​​​​യ​​​​ന​​​​യെ ത​​​​ട​​​സ​​​പ്പെ​​​​ടു​​​​ത്തിക്കൊ​​​​ണ്ടി​​​​രു​​​​ന്നു. ഒ​​​​രു ഭൂ​​​​ത​​​​പ്പ​​​​ട ഇ​​​​ള​​​​കി വ​​​​രും​​​പോ​​​​ലെ ആ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു ആ ​​​​കാ​​​​റ്റ് വീ​​​​ശി​​​​യി​​​​രു​​​​ന്ന​​​​ത്. ഞാ​​​​ൻ ഉ​​​​റ​​​​ങ്ങി​​​​പ്പോ​​​​യി. ഉ​​​​റ​​​​ക്ക​​​​ത്തി​​​​ൽ ഞാ​​​​നൊ​​​​രു വി​​​​ചി​​​​ത്രസ്വ​​​​പ്നം ക​​​​ണ്ടു. സ്വ​​​​പ്ന​​​സൗ​​​​ധ​​​​ത്തി​​​​ൽ ഞാ​​​​നും ക​​​​ന്യ​​​​ക​​​​യാ​​​​യ ഒ​​​​രു ജി​​​​പ്സി പെ​​​​ൺ​​​​കു​​​​ട്ടി​​​​യും മാ​​​​ത്രം. അ​​​​വ​​​​ളെ അ​​​​ല്പം മു​​​​മ്പ് വാ​​​​യ​​​​ന​​​​യ്ക്കി​​​​ട​​​​യി​​​​ൽ പ​​​​രി​​​​ച​​​​യ​​​​പ്പെ​​​​ട്ട​​​​താ​​​​ണ്; എ​​​​സ്മെ​​​​റാ​​​​ൽ​​​​ദാ. അ​​​​വ​​​​ളോ​​​​ടൊ​​​​ത്ത് ഞാ​​​​ൻ നൃ​​​​ത്തം ചെ​​​​യ്തു. വീ​​​​ഞ്ഞി​​​​ൽ വീ​​​​ണു​​​​ന്മ​​​​ത്ത​​​​നാ​​​​യി. നി​​​​ഗൂ​​​​ഢ​​​​മാം അ​​​​വ​​​​ൾ ത​​​​ൻ ക​​​​രം വ​​​​ന്ന​​​​ന്നെ​​​​ച്ചേ​​​​ർ​​​​ത്ത​​​​മ​​​​ർ​​​​ത്തി. എ​​​​നി​​​​ക്ക് ശ്വാ​​​​സം മു​​​​ട്ടി. ജ​​​​ഡ​​​​ത്തി​​​​ൽനി​​​​ന്നെ​​​ന്ന​​​പോ​​​​ലെ ഞാ​​​​ൻ എ​​​​ഴു​​​​ന്നേ​​​​റ്റി​​​​രു​​​​ന്നു.

ഞാ​​​​ൻ പാ​​​​രീ​​​​സി​​​​ല​​​​ല്ല എ​​​​ന്നും ഞാ​​​​നി​​​​രി​​​​ക്കു​​​​ന്ന​​​​ത് നോ​​​​ത്ര​​​​ദാം ദേ​​​​വാ​​​​ല​​​​യ​​​​ത്തി​​​​നു മു​​​​ന്നി​​​​ലല്ല എ​​​​ന്നും എ​​​​ന്‍റെ പി​​​​ന്നി​​​​ലൊ​​​​ഴു​​​​കു​​​​ന്ന​​​​ത് സെ​​​​ൻ​​​​ ന​​​​ദി​​​​യ​​​​ല്ല എ​​​​ന്നും ശ​​​​രി​​​​ക്കും എ​​​​നി​​​​ക്ക് ബോ​​​​ധ്യ​​​​പ്പെ​​​​ട്ടു. പ​​​​ക്ഷേ മ​​​​ന​​​സ് ആ ​​​​സ​​​​ങ്ക​​​​ല്പ​​​​ങ്ങ​​​​ളി​​​​ൽ ന​​​​ങ്കൂ​​​​ര​​​​മി​​​​ട്ടി​​​​രി​​​​ക്കു​​​​ക​​​​യാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. ക​​​​ണ്ണു​​​​മി​​​​ഴി​​​​ച്ച് ഞാ​​​​ൻ ദേ​​​​വാ​​​​ല​​​​യ​​​​ത്തി​​​​ലേ​​​​ക്കു നോ​​​​ക്കി.​​​​ അ​​​​പ്പോ​​​​ൾ മ​​​​ണി​​​​മു​​​​ഴ​​​​ങ്ങി. ഖ​​​​ഡ്ഗമൂ​​​​ർ​​​​ച്ച​​​​യു​​​​ടെ നി​​​​ന​​​​ദം. അ​​​​തി​​​​ൻ മു​​​​ഴ​​​​ക്കം ഓ​​​​രോ കോ​​​​ശ​​​​ത്തി​​​​ലും വ​​​​ന്നു മു​​​​ട്ടി​​​​വി​​​​ളി​​​​ക്കും​​​പോ​​​​ലെ. ഞാ​​​​ൻ നോ​​​​ക്കി​​​​നി​​​​ൽ​​​​ക്കേ ഉ​​​​യ​​​​രം കു​​​​റ​​​​ഞ്ഞ്, പാ​​​​ന്‍റ്സ് മു​​​​ക​​​​ളി​​​​ലേ​​​​ക്ക് തെ​​​​റു​​​​ത്തുകയ​​​​റ്റി​​​​യ ച​​​പ്ര​​​​ത്ത​​​​ല​​​​മു​​​​ടി​​​​യു​​​​ള്ള ഒ​​​​രാ​​​​ൾ മ​​​​ണി​​​​യു​​​​ടെ ഇ​​​​ങ്ങേ ത​​​​ല​​​​പ്പി​​​​ലെ ക​​​​യ​​​​ർ ദേ​​​​വാ​​​​ല​​​​യ​​​​ത്തി​​​​ന്‍റെ ഒ​​​​രു ഭാ​​​​ഗ​​​​ത്ത് വ​​​​ലി​​​​ച്ചു കെ​​​​ട്ടി എ​​​​ന്‍റെ അ​​​​ടു​​​​ക്ക​​​​ലേ​​​​ക്ക് ന​​​​ട​​​​ന്നു​​​​വ​​​​ന്നു. അ​​​​പ്പോ​​​​ൾ കാ​​​​റ്റി​​​​ന് പ​​​​ഴ​​​​യ ഹു​​​​ങ്കാ​​​​ര​​​​മു​​​​ണ്ടാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നി​​​​ല്ല.​ അ​​​​ത് സ​​​​വി​​​​ശേ​​​​ഷ​​​​മാ​​​​യൊ​​​​രു വ്യ​​​​ഥി​​​​തശ്രു​​​​തി​​​​യി​​​​ൽ പാ​​​​ടി​​​​ക്കൊ​​​​ണ്ടി​​​​രു​​​​ന്നു. ആ ​​​​ചെ​​​​റി​​​​യ മ​​​​നു​​​​ഷ്യ​​​​ന്‍റെ ക​​​​ണ്ണു​​​​ക​​​​ളി​​​​ൽ പീ​​​​ള കെ​​​​ട്ടി​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു.

ന​​​​ഖ​​​​ങ്ങ​​​​ളി​​​​ൽ അ​​​​ഴു​​​​ക്കു കു​​​​മി​​​​ഞ്ഞു​​​​കൂ​​​​ടി​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. കോ​​​​ള​​​​ർ​​​​ബ​​​​ട്ട​​​​ൻ തൊ​​​​ണ്ട​​​​ക്കു​​​​ഴ​​​​ലി​​​​നെ ശ്വാ​​​​സം​​​മു​​​​ട്ടി​​​​ക്കുംവി​​​​ധ​​​​മി​​​​ട്ടി​​​​രു​​​​ന്നു. അ​​​​യാ​​​​ളെ​​​​ന്‍റെ അ​​​​രി​​​​കി​​​​ലി​​​​രു​​​​ന്നു. ഞാ​​​​ന​​​​യാ​​​​ളെ സൂ​​​​ക്ഷി​​​​ച്ചു നോ​​​​ക്കി. ആ​​​​റാം ക്ലാ​​​സി​​​ൽ പ​​​​ഠി​​​​ക്കു​​​​മ്പോ​​​​ഴേ എ​​​​നി​​​​ക്ക​​​​യാ​​​​ളെ അ​​​​റി​​​​യാ​​​​മാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. അ​​​​യാ​​​​ൾ ദേ​​​​വാ​​​​ല​​​​യ​​​​ത്തി​​​​ലെ ക​​​​പ്യാ​​​​രാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. എ​​​​ല്ലാ​​​​വ​​​​രും അ​​​​യാ​​​​ളെ സാ​​​​യ്പ് എ​​​​ന്നാ​​​​ണ് വി​​​​ളി​​​​ച്ചി​​​​രു​​​​ന്ന​​​​ത്. എ​​​​ന്നാ​​​​ൽ, അ​​​​യാ​​​​ൾ നോ​​​​ത്ര​​​​ദാം ദേ​​​​വാ​​​​ല​​​​യ​​​​ത്തി​​​​ലെ ക​​​​പ്യാ​​​​രാ​​​​യ ക്വ​​​​സി​​​മോ​​​​ദേ​​​​യെ​​​​പ്പോ​​​​ലെ വി​​​​രൂ​​​​പ​​​​നും ശ​​​​ക്തി​​​​മാ​​​​നു​​​​മാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നി​​​​ല്ല. പ​​​​ക്ഷേ, സാ​​​​യ്പും ക്വ​​​​സി​​​​മോ​​​​ദെ​​​​യെ​​​​പ്പോ​​​​ലെ അ​​​​നാ​​​​ഥ​​​​നാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. പ​​​​ള്ളി​​​​മ​​​​ണി​​​​യു​​​​ടെ മു​​​​ഴ​​​​ക്കം നി​​​​ര​​​​ന്ത​​​​രം കേ​​​​ട്ടു​​​​കേ​​​​ട്ട് ക്വ​​​​സി​​​മോ​​​​ദെ​​​​യെ​​​​പ്പോ​​​​ലെ സാ​​​​യ്പി​​​​നും ബാ​​​​ധി​​​​ര്യം സം​​​​ഭ​​​​വി​​​​ച്ചി​​​​രു​​​​ന്നു. ദേ​​​​വാ​​​​ല​​​​യ​​​​ത്തി​​​​നു​​​​ള്ളി​​​​ലേ​​​​ക്ക് സാ​​​​യ്പ് ന​​​​ട​​​​ന്നു​​​പോ​​​​യ​​​​പ്പോ​​​​ൾ ഞാ​​​​ൻ വീ​​​​ണ്ടും സ​​​​ങ്ക​​​​ല്പ​​​​ത്തി​​​​ലാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. നേ​​​​ർ​​​​ത്ത തി​​​​ര​​​​ശീ​​​​ല​​​​യ്ക്ക​​​​പ്പു​​​​റം മ​​​​റ്റൊ​​​​രു ഛന്ദ​​​​സി​​​​ൽ ഒ​​​​രു കാ​​​​വ്യ​​​​നാ​​​​ട​​​​കം ന​​​​ട​​​​ക്കു​​​​ന്ന​​​​തു​​​​പോ​​​​ലെ എ​​​​നി​​​​ക്കു തോ​​​​ന്നി.

ഒ​​​​രു​​​​പ​​​​ക്ഷേ ഞാ​​​​ൻ അ​​​​ത്ര​​​​മേ​​​​ൽ ഇ​​​​ഷ്ട​​​​പ്പെ​​​​ടു​​​​ന്ന ചി​​​​ല കൃ​​​​തി​​​​ക​​​​ളു​​​​ടെ സ്ഥ​​​​ല​​​​കാ​​​​ല സം​​​​ഭ​​​​വ​​​​ങ്ങ​​​​ൾ എ​​​​നി​​​​ക്കു മു​​​​ന്നി​​​​ൽ ആ​​​​രോ ഒ​​​​രു​​​​ക്കി​​​ത്ത​​​​രു​​​​ന്ന​​​​തു​​​പോ​​​​ലെ തോ​​​​ന്നി​​​​യി​​​​ട്ടു​​​​ണ്ട്. നി​​​​ര​​​​ന്ത​​​​രം എ​​​​ന്നി​​​​ൽ വേ​​​​ട്ട​​​​യാ​​​​ടു​​​​ന്ന ആ​​​​സ​​​​ക്തി​​​​യോ പൊ​​​​ന്തു​​​​ന്ന ദാ​​​​ഹ​​​​മോ ആ​​​​കാം അ​​​​തി​​​​നു കാ​​​​ര​​​​ണം. ചി​​​​ല​​​യി​​​​ട​​​​ങ്ങ​​​​ളി​​​​ലെ​​​​ത്തു​​​​മ്പോ​​​​ൾ എ​​​​ന്നെ അ​​​​വി​​​​ടെ നി​​​​ർ​​​​ത്തി​​​​യി​​​​ട്ട് മ​​​​ന​​​​സ് ഓ​​​​രോ​​​​ന്ന് സ​​​​ങ്ക​​​​ൽ​​​​പ്പി​​​​ക്കാ​​​​ൻ തു​​​​ട​​​​ങ്ങും. ആ ​​​​സ​​​​ങ്ക​​​​ല്പ​​​​ങ്ങ​​​​ൾ​​​​ക്ക് ന​​​​ക്ഷ​​​​ത്ര​​​​മ​​​​ണ്ഡ​​​​ല​​​​ത്തി​​​​ന്‍റെ ഭം​​​​ഗി​​​​യു​​​​ണ്ടാ​​​​യി​​​​രി​​​​ക്കും. ക​​​​ര​​​​ക​​​​വി​​​​യു​​​​ന്ന ആ​​​​ന​​​​ന്ദാ​​​​തി​​​​രേ​​​​ക​​​​മു​​​​ണ്ടാ​​​​യി​​​​രി​​​​ക്കും.​ ക്ലാ​​​​സി​​​​ക് കൃ​​​​തി​​​​ക​​​​ൾ വാ​​​​യി​​​​ക്കു​​​​മ്പോ​​​​ഴെ​​​​ല്ലാം എ​​​​നി​​​​ക്ക് ഇ​​​​ത്ത​​​​രം അ​​​​നു​​​​ഭ​​​​വ​​​​ങ്ങ​​​​ൾ ഉ​​​​ണ്ടാ​​​​യി​​​​ട്ടു​​​​ണ്ട്.

കൃ​​​​തി​​​​യി​​​​ലെ സൂ​​​​ക്ഷ്മസ്വ​​​​ന​​​​ങ്ങ​​​​ൾ​​​പോ​​​​ലും എ​​​​നി​​​​ക്ക് കേ​​​​ൾ​​​​ക്കാ​​​​വു​​​​ന്ന ദൂ​​​​ര​​​​ത്താ​​​​കും. ക​​​​ഥാ​​​​പാ​​​​ത്ര​​​​ങ്ങ​​​​ളും അ​​​​വ​​​​രു​​​​ടെ ഒ​​​​ച്ച​​​​യും പ​​​​തി​​​​ഞ്ഞ മ​​​​ട്ടി​​​​ലു​​​​ള്ള നി​​​​സം​​​​ഗ​​​​ത​​​​യും എ​​​​ന്നെ വ​​​​ല്ലാ​​​​തെ പി​​​​ന്തു​​​​ട​​​​രും. പ​​​​ട്ടാ​​​​മ്പി​​​​പ്പു​​​​ഴ​​​​യു​​​​ടെ തീ​​​​ര​​​​ത്തെ നാ​​​​ട്ടി​​​​ട​​​വ​​​​ഴി​​​​ക​​​​ളി​​​​ലൂ​​​​ടെ ഒ​​​​രി​​​​ക്ക​​​​ൽ ന​​​​ട​​​​ന്ന​​​​പ്പോ​​​​ൾ വ​​​​ള​​​​രെ പ​​​​ഴ​​​​കി​​​​യ വി​​​​ശാ​​​​ല​​​​മാ​​​​യ മു​​​​റ്റ​​​​മൊ​​​​ക്കെ​​​​യു​​​​ള്ള ഒ​​​​രു വീ​​​​ടു ക​​​​ണ്ടു. അ​​​​തി​​​​ന്‍റെ കു​​​​റ​​​​ച്ചു​​​​ഭാ​​​​ഗം പു​​​​ഴ​​​​യു​​​​ടെ പ്ര​​​​ള​​​​യപ്ര​​​​വാ​​​​ഹ​​​​ത്താ​​​​ൽ ന​​​​ഷ്‌​​​ട​​​പ്പെ​​​​ട്ട​​​​തു​​​പോ​​​​ലെ തോ​​​​ന്നി. ഞാ​​​​ൻ മു​​​​റ്റ​​​​ത്തേ​​​​ക്ക് ന​​​​ട​​​​ന്നു. അ​​​​തി​​​​ന്‍റെ വ​​​​രാ​​​​ന്ത​​​​യി​​​​ൽ ആ​​​​രോ ഇ​​​​രി​​​​ക്കു​​​​ന്ന​​​​തു​​​പോ​​​​ലെ തോ​​​​ന്നി. ഞാ​​​​ൻ ഉ​​​​റ​​​​പ്പി​​​​ച്ചു, അ​​​​ത് ജീ​​​​വ​​​​ൻ​​​​മ​​​​ശാ​​​​യി ആ​​​​ണെ​​​​ന്ന്. താ​​​​രാ​​​​ശ​​​​ങ്ക​​​​ർ ബാ​​​​ന​​​​ർ​​​​ജി​​​​യു​​​​ടെ ‘ആ​​​​രോ

​​​​ഗ്യ​​​​നി​​​​കേ​​​​ത​​​​നം’ ഞാ​​​​ൻ ഓ​​​​ർ​​​​മി​​​​ക്കു​​​​ക​​​​യാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. ഒ​​​​രു ഭാ​​​​വ​​​​ഗാ​​​​നം പോ​​​​ലെ എ​​​​ന്നി​​​​ലേ​​​​ക്ക​​​​ത് അ​​​​ല​​​​ത​​​​ല്ലി വ​​​​ന്നു. എ​​​​ന്‍റെ സ​​​​ങ്ക​​​​ല്പ​​​​ങ്ങ​​​​ളി​​​​ൽ ആ ​​​​കൃ​​​​തി സ്ഥ​​​​ല​​​​ങ്ങ​​​​ളി​​​​ലൂ​​​​ടെ പു​​​​ന​​​​ർ​​​​ജ​​​​നി​​​​ക്കു​​​​ക​​​​യാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. പു​​​​ഴ​​​​യോ​​​​ര​​​​ത്തെ ആ ​​​​മാ​​​​ന്ത​​​​ളി​​​​ർ​ മ​​​​ണ​​​​ക്കു​​​​ന്ന ഗ്രാ​​​​മം ദേ​​​​വി​​​​പു​​​​രം ഗ്രാ​​​​മ​​​​മാ​​​​യി മാ​​​​റി. ദീ​​​​ന​​​​ബ​​​​ന്ധു മ​​​​ശാ​​​​യി​​​​യും ജ​​​​ഗ​​​​ദ്ബ​​​​ന്ധു​ മ​​​​ശാ​​​​യി​​​​യും ആ ​​​​വീ​​​​ട്ടി​​​​ൽ ഉ​​​​ള്ള​​​​തു​​​​പോ​​​​ലെ തോ​​​​ന്നി. അ​​​​വി​​​​ടെ​​​​വി​​​​ടെ​​​​യോ മ​​​​ഞ്ജ​​​​രി​​​​യു​​​​ടെ വ​​​​ള​​​​കി​​​​ലു​​​​ക്കം കേ​​​​ട്ടു. ച​​​​വി​​​​ട്ടിനി​​​​ൽ​​​​ക്കു​​​​ന്ന മ​​​​ൺ​​​​ത​​​​രി​​​​ക​​​​ൾ​​​​ക്കു​​​​ള്ളി​​​​ൽ ജ​​​​നി​​​​യി​​​​ൽ​​​നി​​​​ന്ന് മൃ​​​​തി​​​​യി​​​​ലേ​​​​ക്ക് ഒ​​​​ഴു​​​​കി​​​​യ വേ​​​​രു​​​​ക​​​​ളു​​​​ടെ ക​​​​ട​​​​ച്ചി​​​​ൽ എ​​​​നി​​​​ക്ക് അ​​​​നു​​​​ഭ​​​​വ​​​​പ്പെ​​​​ട്ടു. ചി​​​​ല​​​യി​​​​ട​​​​ങ്ങ​​​​ൾ ഓ​​​​ർ​​​​മ​​​​ക​​​​ളി​​​​ൽ​​​നി​​​​ന്ന് എ​​​​ത്ര​​​​മേ​​​​ൽ ചി​​​​ത​​​​ല​​​​രി​​​​ച്ചു പോ​​​​യാ​​​​ലും ഒ​​​​രു നി​​​​മി​​​​ഷം​​​കൊ​​​​ണ്ട് വീ​​​​ണ്ടും സൃ​​​​ഷ്‌​​​ടി​​​​ക്ക​​​​പ്പെ​​​​ടു​​​​ന്നു. അ​​​​ത് അ​​​​ഴു​​​​കിപ്പോ​​​​കാ​​​​ത്ത എ​​​​ന്തോ എ​​​​ന്‍റെ സ​​​​ങ്ക​​​​ല്പ​​​​ങ്ങ​​​​ളി​​​​ൽ ബാ​​​​ക്കി​​​​യാ​​​​ക്കു​​​ന്നു. അ​​​​തൊ​​​​രുത​​​​രം ഓ​​​​ർ​​​​മ​​​​പ്പെ​​​​ടു​​​​ത്ത​​​​ലാ​​​​കാം.​​​​അ​​​​ല്ലെ​​​​ങ്കി​​​​ൽ ഉ​​​​ള്ളി​​​​ലെ​​​​ങ്ങോ ത​​​​പി​​​​ച്ചൊ​​​​ഴു​​​​കു​​​​ന്ന ഏ​​​​തോ ഒ​​​​രു ഗു​​​​പ്തസ​​​​ര​​​​സ്വ​​​​തി​​​​യു​​​​ടെ ന​​​​ന​​​​വാ​​​​കാം, അ​​​​റി​​​​യി​​​​ല്ല.

വൈ​​​​ലോ​​​​പ്പി​​​​ള്ളി​​​​യു​​​​ടെ ‘ക​​​​ണ്ണീ​​​​ർ​​​​പ്പാ​​​​ടം’ എ​​​​ന്‍റെ സ​​​​ങ്ക​​​​ല്പ​​​​ങ്ങ​​​​ളി​​​​ൽ ജാ​​​​ഗ​​​​രം കൊ​​​​ള്ളു​​​​ന്ന കാ​​​​വ്യ​​​​മാ​​​​ണ്. എ​​​​ത്ര​​​​യോ ത​​​​വ​​​​ണ ഞാ​​​​ന​​​​ത് എ​​​​ന്നി​​​​ലും മു​​​​ന്നി​​​​ലും ക​​​​ണ്ടി​​​​ട്ടു​​​​ണ്ട്. ആ ​​​​വ​​​​രി​​​​ഷ​​​​പ്പാ​​​​ട​​​​വും ക​​​​ഴു​​​​ത്തോ​​​​ളം വെ​​​​ള്ള​​​​ത്തി​​​​ൽ മു​​​​ങ്ങി​​​നി​​​​ൽ​​​​ക്കു​​​​ന്ന കൈ​​​​ത​​​​ക​​​​ളും കാ​​​​ർ​​​​ മൂ​​​​ടി​​​​യ ക​​​​ണ്ണീ​​​​ർപ്പാ​​​​ട​​​​വും നൂ​​​​റു നൂ​​​​റി​​​​ഴ കൂ​​​​ട്ടി​​​​പ്പി​​​​രി​​​​ച്ച ക​​​​യ​​​​ർ പോ​​​​ലു​​​​ള്ള നീ​​​​രൊ​​​​ഴു​​​​ക്കും എ​​​​ല്ലാം നി​​​​ത്യേ​​​​ന കാ​​​​ണു​​​​ന്നു. ആ ​​​​നി​​​​ർ​​​​ദ​​​​യ​​​​ലോ​​​​കം എ​​​​നി​​​​ക്കു​​​കൂ​​​​ടി അ​​​​വ​​​​കാ​​​​ശ​​​​പ്പെ​​​​ട്ട​​​​താ​​​​ണ്. ത​​​​മ്മി​​​​ൽ ക​​​​ണ്ടു​​​​മു​​​​ട്ടാ​​​​തി​​​​രി​​​​ക്കാ​​​​ൻ ആ​​​​വും​​​​വി​​​​ധം ശ്ര​​​​മി​​​​ക്കു​​​​മ്പോ​​​​ഴും പി​​​​ന്നെ​​​​യും ക​​​​ണ്ടു​​​​മു​​​​ട്ടു​​​​ന്നു.

അ​​​​പ്പോ​​​​ഴെ​​​​ല്ലാം ഓ​​​​രോ വേ​​​​ഷ​​​​മെ​​​​ടു​​​​ത്ത​​​​ണി​​​​യു​​​​ന്നു. ഉ​​​​ള്ളി​​​​ലി​​​​രു​​​​ന്ന് ആ​​​​രോ പ​​​​റ​​​​യു​​​​ന്നു, അ​​​​ഭി​​​​ന​​​​യം ന​​​​ന്നാ​​​​യെ​​​​ന്ന്. അ​​​​ഭി​​​​ന​​​​ന്ദ​​​​ന​​​​ത്തി​​​​ന്‍റെ വ​​​​യ​​​​ൽ​​​​വ​​​​ര​​​​മ്പി​​​​ലൂ​​​​ടെ ന​​​​ട​​​​ന്ന് മ​​​​റു​​​​ക​​​​ര​​​​യെ​​​​ത്തി വി​​​​വ​​​​സ്ത്ര​​​​​നാ​​​​കു​​​​മ്പോ​​​​ൾ ആ ​​​​വ​​​​രി​​​​ഷ​​​​പ്പാ​​​​ടം വീ​​​​ണ്ടും മു​​​​ന്നി​​​​ൽ തെ​​​​ളി​​​​യു​​​​ന്നു. എ​​​​ന്തൊ​​​​രാ​​​​വ​​​​ർ​​​​ത്ത​​​​ന​​​​മാ​​​​ണി​​​​ത്. ജ​​​​ഗ​​​​ദ്ഭ​​​​ക്ഷ​​​​ക​​​​നാ​​​​യ കാ​​​​ലം കൂ​​​​ർ​​​​ത്ത നാ​​​​വി​​​​നാ​​​​ൽ ഈ ​​​​വ​​​​രി​​​​ഷ​​​​പ്പാ​​​​ടംകൂ​​​​ടി കു​​​​ടി​​​​ച്ചു​​​​വ​​​​റ്റി​​​​ക്കാ​​​​ത്ത​​​​തെ​​​​ന്തേ?​ അ​​​​റി​​​​യി​​​​ല്ല.

ഇ​​​​ത് എ​​​​ഴു​​​​തി​​​​ക്ക​​​​ഴി​​​​ഞ്ഞു ‘ക​​​​ണ്ണീ​​​​ർ​​​​പ്പാ​​​​ടം’ കേ​​​​ൾ​​​​ക്കാ​​​​നി​​​​രു​​​​ന്നു. ഇ​​​​ന്നോ​​​​ളം ഞാ​​​​നി​​​​ത് ഒ​​​​രു രാ​​​​ത്രി​​​​യി​​​​ലും മു​​​​ട​​​​ക്കി​​​​യി​​​​ട്ടി​​​​ല്ല. ഭ​​​​ക്ത​​​​ർ ഹ​​​​രി​​​​വ​​​​രാ​​​​സ​​​​നം കേ​​​​ട്ടു​​​​റ​​​​ങ്ങു​​​​ന്ന​​​​തു​​​പോ​​​​ലെ ഞാ​​​​നി​​​​തു കേ​​​​ട്ടാ​​​​ണ് ഉ​​​​റ​​​​ങ്ങു​​​​ന്ന​​​​തും ഉ​​​​റ​​​​ങ്ങാ​​​​തി​​​​രി​​​​ക്കു​​​​ന്ന​​​​തും. എ​​​​ന്‍റെ അ​​​​ധ്യാ​​​​പ​​​​ക​​​​ൻ ഡൊ​​​​മി​​​​നി​​​​ക് ജെ. ​​​​കാ​​​​ട്ടൂ​​​​ർ​​​​സാ​​​​റി​​​​ന്‍റെ ആ​​​​ലാ​​​​പ​​​​നം. ഇരി​​​​ക്കും​​​​തോ​​​​റും വീ​​​​ര്യ​​​​മേ​​​​റു​​​​ന്ന വീ​​​​ഞ്ഞു​​​​പോ​​​​ലെ​​​​യാ​​​​ണ് ആ ​​​​ശ​​​​ബ്ദം. ബാ​​​​ല​​​​ച​​​​ന്ദ്ര​​​​ൻ ചു​​​​ള്ളി​​​​ക്കാ​​​​ട് എ​​​​ഴു​​​​തി​​​​യ​​​​തു​​​പോ​​​​ലെ, ജീ​​​​വ​​​​ന്‍റെ ദ​​​​യാ​​​​വൃ​​​​ക്ഷ​​​​മാ​​​​കെ നി​​​​ൻ ശീ​​​​താ​​​​മൃ​​​​ത​​​​ധാ​​​​ര​​​​യി​​​​ൽ ത​​​​ളി​​​​ർ​​​​പ്പി​​​​ക്കു​​​​ന്ന ആ​​​​ലാ​​​​പ​​​​നം. ച​​​​മ​​​​യ​​​​ങ്ങ​​​​ളെ​​​​ല്ലാം അ​​​​ഴി​​​​ച്ചു​​​​വ​​​​ച്ച് ഞാ​​​​നി​​​​തു കേ​​​​ട്ടി​​​​രി​​​​ക്കു​​​​ന്നു.

ജ​​​​ല​​​​ത്തി​​​​ൽ മ​​​​ത്സ്യ​​​​ങ്ങ​​​​ൾ സു​​​​ര​​​​ക്ഷി​​​​ത​​​​രാ​​​​കും​​​​പോ​​​​ലെ​​​​യാ​​​​ണ് വീ​​​​ട്ടി​​​​ലാ​​​​കു​​​​മ്പോ​​​​ൾ ഞാ​​​​ൻ. എ​​​​വി​​​​ടേ​​​​ക്ക് എ​​​​ത്ര ദൂ​​​​രം പോ​​​​യാ​​​​ലും കാ​​​​ത്തി​​​​രി​​​​ക്കു​​​​ന്ന, അ​​​​ക​​​​മേ എ​​​​ന്നെ പി​​​ന്തു​​​​ട​​​​രു​​​​ന്നൊ​​​​രു വി​​​​ളി വീ​​​​ടി​​​​നു​​​​ണ്ട്. ഒ​​​​രി​​​​ല അ​​​​തി​​​​ന്‍റെ വൃ​​​​ക്ഷ​​​​ത്തി​​​​ലേ​​​​ക്കു പോ​​​​കും​​​​പോ​​​​ലെ. ഒ​​​​രു മേ​​​​ഘം അ​​​​തി​​​​ന്‍റെ ചി​​​​ദാ​​​​കാ​​​​ശ​​​​ത്തി​​​​ലേ​​​​ക്ക് ഒ​​​​ഴു​​​​കി​​​​യെ​​​​ത്തും​​​​പോ​​​​ലെ. ഒ​​​​രു തൂ​​​​വ​​​​ൽ അ​​​​തി​​​​ന്‍റെ സ്വാ​​​​ത​​​​ന്ത്ര്യ​​​​ത്തി​​​​ലേ​​​​ക്ക​​​​ണ​​​​യും​​​​പോ​​​​ലെ വീ​​​​ട്ടി​​​​ലേ​​​​ക്കെ​​​​ത്തു​​​​മ്പോ​​​​ൾ ഞാ​​​​നെ​​​​ന്‍റെ ഉ​​​​ത്സ​​​​വ​​​​മു​​​​റ്റ​​​​ത്തേ​​​​ക്ക് എ​​​​ത്തു​​​​ക​​​​യാ​​​​ണ്.

എ​​​​ല്ലാം ക​​​​ള​​​​പ​​​​റി​​​​ച്ച് തു​​​​വ​​​​ർ​​​​ത്തി എ​​​​ന്‍റെ നെ​​​​ന്മ​​​​ണി​​​​ക​​​​ൾ കി​​​​ളി​​​​ർ​​​​ക്കാ​​​​ൻ പാ​​​​ക​​​​ത്തി​​​​ൽ ഉ​​​​ഴു​​​​തി​​​​ട്ട വ​​​​യ​​​​ൽ. ഒ​​​​രു കു​​​​ന്നോ​​​​ളം സ്വ​​​​പ്ന​​​​ങ്ങ​​​​ൾ ഒ​​​​രൊ​​​​റ്റ ഭാ​​​​ണ്ഡ​​​​ത്തി​​​​ലാ​​​​ക്കി ഇ​​​​റ​​​​ക്കി​​​​വ​​​​യ്ക്കാ​​​​ൻ പാ​​​​ക​​​​ത്തി​​​​ൽ പ​​​​ണി​​​​ത ഒ​​​​ര​​​​ത്താ​​​​ണി. അ​​​​വി​​​​ടെ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നാ​​​​ണ് ഞാ​​​​നാ​​​​ദ്യ​​​​മാ​​​​യി ക്ലേ​​​​ശ​​​​ക​​​​ര​​​​മാ​​​​യ ഒ​​​​രു സാ​​​​ധ​​​​ന​​​​യി​​​​ൽ ഏ​​​​ർ​​​​പ്പെ​​​​ടു​​​​ന്ന​​​​ത്; ക​​​​വി​​​​ത​​​​യെ​​​​ഴു​​​​ത്ത്. അ​​​​നു​​​​ഭ​​​​വ​​​​സ്മൃ​​​​തി​​​​ക​​​​ളി​​​​ല്ല. ക​​​​വി​​​​സ​​​​ദ​​​​സു​​​​ക​​​​ളി​​​​ൽ​​​​നി​​​​ന്നു രൂ​​​​പം​​​​കൊ​​​​ണ്ട ബ​​​​ഹു​​​​സ്വ​​​​ര​​​​ത​​​​യി​​​​ല്ല. എ​​​​ന്നെ നോ​​​​ക്കി​​​​യെ​​​​ഴു​​​​താ​​​​നെ​​​​നി​​​​ക്ക് ചെ​​​​റു​​​​ത്രാ​​​​ണി​​​​പോ​​​​ലു​​​​മി​​​​ല്ല. എ​​​​ന്നി​​​​ട്ടും ഞാ​​​​നെ​​​​ന്നി​​​​ൽ തി​​​​ള​​​​ച്ചു​​​​പൊ​​​​ങ്ങാ​​​​ൻ തു​​​​ട​​​​ങ്ങി. എ​​​​ന്‍റെ മേ​​​​ശ​​​​പ്പു​​​​റ​​​​ത്ത് കൊ​​​​ഞ്ചും ചി​​​​ല​​​​ങ്ക​​​​യ​​​​ണി​​​​ഞ്ഞൊ​​​​രു കാ​​​​വ്യ​​​​ന​​​​ർ​​​​ത്ത​​​​കി​​​​യി​​​​രി​​​​പ്പു​​​​ണ്ട്; ച​​​​ങ്ങ​​​​മ്പു​​​​ഴ​​​​യു​​​​ടെ. അ​​​​തി​​​​നു​​​​മ​​​​പ്പു​​​​റം ഒ​​​​രു പു​​​​സ്ത​​​​ക​​​​മി​​​​രി​​​​പ്പു​​​​ണ്ട്. ഞാ​​​​ന​​​​തെ​​​​ടു​​​​ത്തു.

മ​​​​ഞ്ഞ​​​​വെ​​​​യി​​​​ൽ ത​​​​ട്ടി വെ​​​​ണ്‍​മു​​​​കി​​​​ൽ​​​​പോ​​​​ലെ നി​​​​റം​​​​മാ​​​​റി തി​​​​ള​​​​ങ്ങു​​​​ന്ന യ​​​​മു​​​​നാ​​​​ന​​​​ദി​​​​യെ​​​​യാ​​​​ണ് ആ​​​​ദ്യം കാ​​​​ണു​​​​ന്ന​​​​ത്. അ​​​​തി​​​​ന്‍റെ തീ​​​​ര​​​​ത്ത് പാ​​​​ഴ്ച്ചെ​​​​ടി​​​​ക​​​​ളും ക​​​​രി​​​​മ്പ​​​​ന​​​​ക്കൂ​​​​ട്ട​​​​വും നി​​​​റ​​​​ഞ്ഞ പ​​​​റ​​​​മ്പ്. തൊ​​​​ലി​​​​യു​​​​രി​​​​ഞ്ഞ് ത​​​​ട​​​​മു​​​​ഴ​​​​ക​​​​ളു​​​​മാ​​​​യി ചീ​​​​ർ​​​​ത്ത് ഒ​​​​രാ​​​​ൽ​​​​മ​​​​രം. അ​​​​തി​​​​നു താ​​​​ഴെ പൊ​​​​ളി​​​​ഞ്ഞ ക​​​​ൽ​​​​ത്ത​​​​റ​​​​യു​​​​ടെ പി​​​​ള​​​​ർ​​​​പ്പു​​​​ക​​​​ളി​​​​ൽ​​​​നി​​​​ന്നു പു​​​​റ​​​​ത്തേ​​​​ക്ക് നാ​​​​ഗ​​​​ങ്ങ​​​​ളെ​​​​പ്പോ​​​​ൽ വേ​​​​രു​​​​ക​​​​ൾ ഇ​​​​ഴ​​​​ഞ്ഞു​​​​നി​​​​ൽ​​​​ക്കു​​​​ന്നു. ചു​​​​റ്റും ചി​​​​ത​​​​ക​​​​ളെ​​​​രി​​​​യു​​​​ന്നു. ക​​​​ഴു​​​​ക​​​​ന്മാ​​​​ർ പാ​​​​തി​​​​വെ​​​​ന്ത ശ​​​​വ​​​​ങ്ങ​​​​ളി​​​​ൽ ന​​​​ഖ​​​​ങ്ങ​​​​ൾ താ​​​​ഴ്ത്തു​​​​ന്നു. മ​​​​ല​​​​ങ്കാ​​​​ക്ക​​​​ക​​​​ളു​​​​ടെ ആ​​​​ര​​​​വം. അ​​​​തി​​​​നി​​​​ട​​​​യി​​​​ൽ ഒ​​​​രു ദീ​​​​ന​​​​സ്വ​​​​രം. ക​​​​ണ്ണീ​​​​ർ വാ​​​​ർ​​​​ത്ത് ചേ​​​​ല​​​​ച്ചീ​​​​ന്തി​​​​നാ​​​​ൽ പാ​​​​തി​​​​മ​​​​റ​​​​ച്ച് രൂ​​​​പ​​​​വി​​​​ധു​​​​ര​​​​മാ​​​​യ ഒ​​​​രു പി​​​​ണ്ഡം. അ​​​​തൊ​​​​രു സ്ത്രീ​​​​യാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു​​​​വെ​​​​ന്ന് അ​​​​റി​​​​യു​​​​ന്ന​​​​ത് ഏ​​​​റെ​​​​നേ​​​​രം ക​​​​ഴി​​​​ഞ്ഞാ​​​​ണ്.
ഞാ​​​​നാ​​​​ദ്യം വാ​​​​യി​​​​ച്ച​​​​റി​​​​ഞ്ഞ സ്ത്രീ ​​​​വാ​​​​സ​​​​വ​​​​ദ​​​​ത്ത​​​​യാ​​​​ണ്. വാ​​​​സ​​​​വ​​​​ദ​​​​ത്ത​​​​യ്ക്കു പി​​​​ന്നാ​​​​ലെ ഒ​​​​രു​​​​പാ​​​​ട് സ്ത്രീ​​​​ക​​​​ളെ ഞാ​​​​ൻ പ​​​​രി​​​​ച​​​​യ​​​​പ്പെ​​​​ടു​​​​ന്ന​​​​ത് വീ​​​​ട്ടി​​​​ൽ​​​​വ​​​​ച്ചാ​​​​ണ്. ഇ​​​​ന്ന് പാ​​​​തി​​​​യി​​​​ലേ​​​​റെ പൊ​​​​ളി​​​​ച്ചു​​​​ക​​​​ള​​​​ഞ്ഞ ആ ​​​​പ​​​​ഴ​​​​യ വീ​​​​ടി​​​​ന്‍റെ ജ​​​​ന​​​​ല​​​​ഴി​​​​ക​​​​ളി​​​​ൽ​​​​പ്പി​​​​ടി​​​​ച്ച് പു​​​​റ​​​​ത്തേ​​​​ക്കു നോ​​​​ക്കു​​​​മ്പോ​​​​ൾ എ​​​​നി​​​​ക്ക് അ​​​​വ​​​​രെ​​​​യെ​​​​ല്ലാം കാ​​​​ണാ​​​​നാ​​​​കു​​​​ന്നു​​​​ണ്ട്. അ​​​​ന്ന​​​​യും സു​​​​ഭ​​​​ദ്ര​​​​യും സു​​​​ഹ്റ​​​​യും മൈ​​​​മു​​​​ന​​​​യും തു​​​​ട​​​​ങ്ങി എ​​​​ത്ര​​​​യോ​​​​ പേ​​​​ർ. അ​​​​വ​​​​ർ ആ ​​​​വീ​​​​ട് വി​​​​ട്ട് എ​​​​ങ്ങോ​​​​ട്ടും പോ​​​​യി​​​​ട്ടി​​​​ല്ല. പ​​​​ക്ഷേ, ഞാ​​​​ൻ മാ​​​​ത്രം പു​​​​റ​​​​പ്പെ​​​​ട്ടു​​​​പോ​​​​യി​​​​രി​​​​ക്കു​​​​ന്നു.

ജ​​​​നി​​​​ച്ചു​​​​വ​​​​ള​​​​ർ​​​​ന്ന വീ​​​​ട്ടി​​​​ൽ​​​​നി​​​​ന്നി​​​​റ​​​​ങ്ങു​​​​മ്പോ​​​​ൾ ഓ​​​​രോ മ​​​​ന​​​​സി​​​​ലും ഒ​​​​രാ​​​​യി​​​​രം വേ​​​​ദ​​​​ന​​​​ക​​​​ളു​​​​ണ്ടാ​​​​കും എ​​​​ന്ന​​​​തു തീ​​​​ർ​​​​ച്ച​​​​യാ​​​​ണ്. ആ ​​​​വേ​​​​ദ​​​​ന മ​​​​റ്റു വേ​​​​ദ​​​​ന​​​​യേ​​​​ക്കാ​​​​ൾ ആ​​​​ഴ​​​​മു​​​​ള്ള​​​​താ​​​​കും. അ​​​​പ്പോ​​​​ൾ ന​​​​മ്മ​​​​ൾ ചു​​​​വ​​​​ടു​​​​പി​​​​ഴ​​​​ച്ച നി​​​​ഴ​​​​ലു​​​​ക​​​​ളാ​​​​കും. ന​​​​മു​​​​ക്ക് അ​​​​മ്മ​​​​യു​​​​ടെ മ​​​​ണ​​​​മി​​​​ല്ലാ​​​​താ​​​​കും. അ​​​​ച്ഛ​​​​ന്‍റെ ചൂ​​​​ടും പെ​​​​ങ്ങ​​​​ളു​​​​ടെ ത​​​​ണു​​​​പ്പും അ​​​​മ്മൂ​​​​മ്മ​​​​യു​​​​ടെ രു​​​​ചി​​​​യും ഇ​​​​ല്ലാ​​​​താ​​​​കും. വീ​​​​ട്ടി​​​​ൽ ന​​​​മ്മ​​​​ൾ ഒ​​​​ളി​​​​ച്ചു​​​​വ​​​​ച്ച പ​​​​ല​​​​രും വാ​​​​തി​​​​ൽ​​​​പ്പു​​​​റ​​​​ത്തേ​​​​ക്കു​​​വ​​​​ന്ന് വാ​​​​വി​​​​ട്ട് നി​​​​ല​​​​വി​​​​ളി​​​​ക്കും. ഒ​​​​രാ​​​​യി​​​​രം യു​​​​ദ്ധ​​​​ക്ക​​​​പ്പ​​​​ലു​​​​ക​​​​ൾ ന​​​​മ്മു​​​​ടെ സ​​​​ങ്ക​​​​ട​​​​ത്തി​​​​ന്‍റെ അ​​​​ഴി​​​​മു​​​​ഖ​​​​ത്തു​​​​വ​​​​ന്ന് ന​​​​ങ്കൂ​​​​ര​​​​മി​​​​ടും. വേ​​​​ലി​​​​പ്പ​​​​ത്ത​​​​ലി​​​​ന​​​​പ്പു​​​​റം മി​​​​ഴി​​​​നീ​​​​ട്ടി​​​​യ പ്ര​​​​ണ​​​​യ​​​​സി​​​​ന്ദൂ​​​​ര​​​​ങ്ങ​​​​ൾ പൊ​​​​ടു​​​​ന്ന​​​​നെ മാ​​​​ഞ്ഞു​​​​പോ​​​​കും. നി​​​​ല​​​​യ​​​​റ്റ നി​​​​രാ​​​​ശ​​​​യി​​​​ലേ​​​​ക്ക് ന​​​​മ്മ​​​​ൾ വ​​​​ഴു​​​​തി​​​​വീ​​​​ഴും.

വീ​​​​ടു മാ​​​​റു​​​​മ്പോ​​​​ൾ ഇ​​​​ല്ലാ​​​​താ​​​​കു​​​​ന്ന​​​​ത് കൂ​​​​ട്ടു​​​​കാ​​​​ർ കൂ​​​​ടി​​​​യാ​​​​ണ്. ക​​​​ന​​​​ത്ത ന​​​​ഷ്‌​​​ടം അ​​​​താ​​​​ണെ​​​​ന്ന് എ​​​​നി​​​​ക്കു തോ​​​​ന്നി​​​​യി​​​​ട്ടു​​​​ണ്ട്. എ​​​​ത്ര​​​​യോ​​​​ നാ​​​​ൾ മി​​​​ണ്ടി​​​​യും കേ​​​​ട്ടും ഇ​​​​ണ​​​​ങ്ങി​​​​യും പി​​​​ണ​​​​ങ്ങി​​​​യും കൂ​​​​ട്ടു​​​​ചേ​​​​ർ​​​​ന്നു ന​​​​ട​​​​ന്ന ക​​​​രു​​​​ത​​​​ൽ പെ​​​​ട്ടെ​​​​ന്ന് ഇ​​​​ല്ലാ​​​​താ​​​​കു​​​​ക​​​​യാ​​​​ണ്. അ​​​​ങ്ങ​​​​നെ ന​​​​ഷ്ട​​​​പ്പെ​​​​ട്ട കൂ​​​​ട്ടു​​​​കാ​​​​ർ ഒ​​​​ത്തി​​​​രി​​​​യു​​​​ണ്ടാ​​​​കും. എ​​​​ണ്ണി​​​​യെ​​​​ടു​​​​ക്കു​​​​മ്പോ​​​​ൾ സ​​​​ങ്ക​​​​ടം പെ​​​​രു​​​​കി​​​​വ​​​​രും. പ​​​​റ​​​​ഞ്ഞു പാ​​​​തി നി​​​​ർ​​​​ത്തി​​​​യി​​​​ട​​​​ത്തു​​​​നി​​​​ന്ന് ഒ​​​​രി​​​​ക്ക​​​​ലും തു​​​​ട​​​​രാ​​​​നാ​​​​കാ​​​​ത്ത​​​​വി​​​​ധം അ​​​​ക​​​​ന്നു​​​​പോ​​​​യ​​​​വ​​​​ർ. ഏ​​​​തെ​​​​ങ്കി​​​​ലു​​​​മൊ​​​​രു മ​​​​ഹാ​​​​ന​​​​ഗ​​​​ര ച​​​​ത്വ​​​​ര​​​​ത്തി​​​​ൽ ക​​​​ണ്ടു​​​​മു​​​​ട്ടു​​​​മ്പോ​​​​ൾ ഒ​​​​ന്നും പ​​​​റ​​​​യാ​​​​നാ​​​​കാ​​​​തെ നി​​​​ന്ന​​​​വ​​​​ർ. അ​​​​ഴു​​​​കി​​​​പ്പോ​​​​യ കൃ​​​​ഷ്ണ​​​​മ​​​​ണി​​​​ക​​​​ളി​​​​ൽ കു​​​​ടു​​​​ങ്ങി​​​​പ്പോ​​​​യ​​​​വ​​​​ർ. ആ​​​​ശു​​​​പ​​​​ത്രി വ​​​​രാ​​​​ന്ത​​​​ക​​​​ളി​​​​ൽ​​​​വ​​​​ച്ചു ക​​​​ണ്ട് തി​​​​രി​​​​ച്ച​​​​റി​​​​യാ​​​​നാ​​​​കാ​​​​തെ​​​​ പോ​​​​യ​​​​വ​​​​ർ. ശ​​​​ര​​​​ണാ​​​​ല​​​​യ​​​​ങ്ങ​​​​ളി​​​​ൽ അ​​​​ഭ​​​​യം പ്രാ​​​​പി​​​​ച്ച​​​​വ​​​​ർ. ആ​​​​രെ​​​​യും ഇ​​​​പ്പോ​​​​ൾ ഓ​​​​ർ​​​​ത്തെ​​​​ടു​​​​ക്കാ​​​​നാ​​​​കു​​​​ന്നി​​​​ല്ല. വീ​​​​ടു വി​​​​ടു​​​​മ്പോ​​​​ൾ മ​​​​ണ്ണും മ​​​​നു​​​​ഷ്യ​​​​രും മാ​​​​ത്ര​​​​മ​​​​ല്ല ന​​​​ഷ്ട​​​​മാ​​​​കു​​​​ന്ന​​​​ത്. ഒ​​​​രാ​​​​യി​​​​രം സ്നേ​​​​ഹം​​​​കൂ​​​​ടി​​​​യാ​​​​ണ്. ചേ​​​​ർ​​​​ത്തു​​​​പി​​​​ടി​​​​ച്ചി​​​​രു​​​​ന്ന ഒ​​​​രാ​​​​യി​​​​രം കൈ​​​​ക​​​​ളാ​​​​ണ് ഇ​​​​ല്ലാ​​​​താ​​​​കു​​​​ന്ന​​​​ത്.

ന​​​​ഷ്‌​​​ട​​​​ങ്ങ​​​​ൾ ഓ​​​​ർ​​​​ത്തി​​​​രി​​​​ക്കു​​​​മ്പോ​​​​ഴാ​​​​ണ് കൊ​​​​ട്ടാ​​​​രം വി​​​​ട്ടി​​​​റ​​​​ങ്ങി​​​​യ സി​​​​ദ്ധാ​​​​ർ​​​​ഥ​​​നെ ഓ​​​​ർ​​​​മ വ​​​​രു​​​​ന്ന​​​​ത്. ഒ​​​​രു നി​​​​മി​​​​ഷ​​​​ത്തി​​​​ന്‍റെ നി​​​​രാ​​​​ശ​​​​യി​​​​ൽനി​​​​ന്നാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു ആ ​​​​ഇ​​​​റ​​​​ങ്ങി​​​​പ്പോ​​​​ക്ക്. ഒ​​​​ര​​​​ർ​​​​ധ​​​രാ​​​​ത്രി​​​​യി​​​​ൽ. അ​​​​ന്ന് പൗ​​​​ർ​​​​ണ​​​മി​​​​യാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. ന​​​​ഭ​​​​സി​​​ലാ​​​​കെ പ​​​​ത്മാ​​​​സ​​​​ന​​​​ത്തി​​​​ൽ മേ​​​​ഘ​​​​ങ്ങ​​​​ൾ.​ താ​​​​ഴെ അ​​​​ഴ​​​​ലാ​​​​റു​​​​ന്ന​​​​തി​​​​നാ​​​​യി ഇ​​​​റ​​​​ങ്ങി​​​​പ്പു​​​​റ​​​​പ്പെ​​​​ട്ട ദീ​​​​ന​​​​ബ​​​​ന്ധു.​ ഏ​​​​റെ ദൂ​​​​രം ന​​​​ട​​​​ന്നു നൊ​​​​ന്തു​​​​കീ​​​​റി​​​​യ ത​​​​ളി​​​​ർ​​​​പാ​​​​ദ​​​​ങ്ങ​​​​ളു​​​​ടെ നോ​​​​വാ​​​​റ്റി​​​​യി​​​​രി​​​​ക്ക​​​​വേ ഉ​​​​ള്ളി​​​​ലെ ജ്ഞാ​​​​നി ചോ​​​​ദി​​​​ച്ചു “കു​​​​മാ​​​​രാ, നീ ​​​​ചെ​​​​റു​​​​പ്പ​​​​മാ​​​​ണ്. നി​​​​ന​​​​ക്ക് കൊ​​​​ട്ടാ​​​​ര​​​​ത്തി​​​​ലേ​​​​ക്ക് മ​​​​ട​​​​ങ്ങി​​​​പ്പോ​​​​കാ​​​​ൻ ആ​​​​ഗ്ര​​​​ഹ​​​​മി​​​​ല്ലേ?​ കൊ​​​​ട്ടാ​​​​ര​​​​ത്തി​​​​ലേ​​​​ക്ക് മ​​​​ട​​​​ങ്ങി​​​​പ്പോ​​​​കാ​​​​ൻ നി​​​​ന​​​​ക്ക് അ​​​​ധി​​​​ക​​​​ദൂ​​​​രം ന​​​​ട​​​​ക്കേ​​​​ണ്ട​​​​തി​​​​ല്ല. പോ​​​​കാ​​​​ൻ ആ​​​​ഗ്ര​​​​ഹ​​​​മി​​​​ല്ലേ?” ​​​​ചോ​​​​ദ്യം സി​​​​ദ്ധാ​​​​ർ​​​​ഥ​​​നെ ഒ​​​​ന്നു​​​ല​​​​ച്ചു. അ​​​​ക​​​​ത്തു​​​നി​​​​ന്നു കേ​​​​ട്ട​​​​ത് തേ​​​​നു​​​​ൾ​​​​ച്ചു​​​​ര​​​​ന്ന​ മൊ​​​​ഴി​​​​യ​​​​ല്ല.​ പാ​​​​തി വെ​​​​ന്ത ചോ​​​​ദ്യം. അ​​​​തി​​​​ന്‍റെ രൂ​​​​ക്ഷ​​​​ഗ​​​​ന്ധം സി​​​​ദ്ധാ​​​​ർ​​​​ഥ​​​​നെ അ​​​​സ്വ​​​​സ്ഥ​​​​നാ​​​​ക്കി. സി​​​​ദ്ധാ​​​​ർ​​​​ഥ​​​ൻ ന​​​​ട​​​​ന്നു​​​​വ​​​​ന്ന വഴി നോ​​​​ക്കി. ഇ​​​​ത്ര​​​​ദൂ​​​​രം ന​​​​ട​​​​ന്നെ​​​​ങ്കി​​​​ലും ആ​​​​ദ്യ​​​​മാ​​​​യാ​​​​ണൊ​​​​ന്നു തി​​​​രി​​​​ഞ്ഞു​​​നോ​​​​ക്കു​​​​ന്ന​​​​ത്. പ​​​​ക്ഷേ, വ​​​​ഴി കാ​​​​ണു​​​​ന്നി​​​​ല്ല. കാ​​​​ണു​​​​ന്ന​​​​ത് ഇ​​​​രു​​​​ട്ട് മാ​​​​ത്രം.​​​​സൂ​​​​ര്യ​​​​ന​​​​സ്ത​​​​മി​​​​ച്ചു ക​​​​ഴി​​​​ഞ്ഞി​​​​രി​​​​ക്കു​​​​ന്നു. ജ​​​​ടാ​​​​ധാ​​​​രി​​​​ക​​​​ളാ​​​​യ ദി​​​​ക്കു​​​​ക​​​​ൾ.

“ഗു​​​​രോ, അ​​​​ങ്ങെ​​​​ന്തി​​​​നാ​​​​ണ് ഇ​​​​രു​​​​ളി​​​​ലേ​​​​ക്കു നോ​​​​ക്കു​​​​ന്ന​​​​ത്‍?” ശി​​​​ഷ്യ​​​​ന്മാ​​​​ർ ചോ​​​​ദി​​​​ച്ചു. ബു​​​​ദ്ധ​​​​ൻ പ​​​​റ​​​​ഞ്ഞു: “ന​​​​ട​​​​ന്നു​​​​വ​​​​ന്ന വ​​​​ഴി​​​​യി​​​​ൽ എ​​​​ന്‍റെ പാ​​​​ദ​​​​മു​​​​ദ്ര​​​​ക​​​​ൾ പ​​​​തി​​​​ഞ്ഞി​​​​ട്ടു​​​​ണ്ടോ എ​​​​ന്നു നോ​​​​ക്കു​​​​ക​​​​യാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. ഒ​​​​ന്നും പ​​​​തി​​​​ഞ്ഞി​​​​ട്ടി​​​​ല്ല. ഉ​​​​ണ്ടാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നെ​​​​ങ്കി​​​​ൽ എ​​​​നി​​​​ക്ക് ആ ​​​​പാ​​​​ദ​​​​ങ്ങ​​​​ൾ​​​​ക്കു​​​​മേ​​​​ൽ പാ​​​​ദ​​​​ങ്ങ​​​​ൾ എ​​​​ടു​​​​ത്തു​​​​വ​​​​ച്ച് മ​​​​ട​​​​ങ്ങി​​​​പ്പോ​​​​കാ​​​​മാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു.” അ​​​​തെ, വീ​​​​ടു വി​​​​ട്ടി​​​​റ​​​​ങ്ങു​​​​മ്പോ​​​​ൾ ന​​​​ഷ്ട​​​​മാ​​​​കു​​​​ന്ന​​​​ത് ആ ​​​​പാ​​​​ദ​​​​മു​​​​ദ്ര​​​​ക​​​​ൾ​​​​കൂ​​​​ടി​​​​യാ​​​​ണ്.

ഒ​രെ​ഴു​ത്തു​കാ​ര​ന്‍റെ പേ​ര് പ​ല​പ്രാ​വ​ശ്യം ചൊ​ല്ലി​പ്പ​ഠി​ച്ചി​ട്ടാ​ണ് ഒ​ന്നു പ​റ​യാ​നാ​യ​ത്. ഷ്വ​കീ​ങ്മ​റീ​യ​മ​ഷാ​റൂ​ദീ അ​സീ​സ്. ഒ​റ്റ​ശ്വാ​സ​ത്തി​ൽ പ​റ​ഞ്ഞി​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ ചി​ല വാ​ക്കു​ക​ൾ തൊ​ണ്ട​യി​ൽ കു​ടു​ങ്ങും. ബ്ര​സീ​ലി​യ​ൻ നോ​വ​ലി​സ്റ്റാ​ണ്. പേ​രു​പോ​ലെ​ത​ന്നെ സ​ങ്കീ​ർ​ണ​മാ​ണ് അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തി​ന്‍റെ ക​ഥാ​പ്ര​പ​ഞ്ച​വും. അ​ത് ഒ​റ്റ വാ​യ​ന​യി​ൽ പൂ​ർ​ണ​മാ​ക്കാ​വു​ന്ന ഒ​ന്ന​ല്ല. ഒ​ന്നി​ല​ധി​കം അ​ട​രു​ക​ൾ​കൊ​ണ്ട് തു​ന്നി​ച്ചേ​ർ​ത്ത സ​വി​ശേ​ഷ​സൃ​ഷ്ടി​ക​ളാ​ണ് അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തി​ന്‍റെ നോ​വ​ലു​ക​ൾ. സ​ഹ​സ്ര​ദ​ള​പ​ത്മം എ​ന്ന് ഒ​റ്റ​വാ​ക്കി​ൽ അ​തി​നെ വി​ശേ​ഷി​പ്പി​ക്കാം.

അ​സീ​സി​ന്‍റെ നോ​വ​ലു​ക​ൾ​ക്ക് മു​ൻവാ​തി​ലു​ക​ളി​ല്ല. പി​ൻ​വാ​തി​ലി​ലൂ​ടെ വേ​ണം അ​ക​ത്തേ​ക്കു പ്ര​വേ​ശി​ക്കാ​ൻ. ഒ​രു ജീ​വി​ത​ത്തി​ന്‍റെ പി​ൻ​വാ​തി​ൽ മ​ര​ണ​മാ​ണ്. അ​തി​ലൂ​ടെ​യാ​ണ് അ​സീ​സ് വാ​യ​ന​ക്കാ​രെ അ​ക​ത്തേ​ക്കു കൂ​ട്ടി​ക്കൊ​ണ്ടു​പോ​കു​ന്ന​ത്. അ​വി​ടുന്ന് തു​ട​ങ്ങി പി​റ​വി​യി​ൽ എ​ത്തു​മ്പോ​ഴേ​ക്കും ഒ​രു ജീ​വി​തം പ​റ​ഞ്ഞു​തീ​രു​ന്നു. ആ ​അ​ർ​ഥ​ത്തി​ൽ അ​തൊ​രു ജി​ജ്ഞാ​സാ​ത്മ​ക​മാ​യൊ​രു അ​നു​ഭൂ​തി​യാ​ണ്. തു​ട​ക്ക​വും ഒ​ടു​ക്ക​വും അ​റി​യാ​ത്ത അ​വ​സ്ഥ. വാ​യ​ന​ക്കാ​ര​ന്‍റെ അ​ന്വേ​ഷ​ണം എ​ന്നെ​ന്നേ​ക്കു​മാ​യി ത​ള​ച്ചി​ട്ട് അ​വ​നു മു​ന്നി​ൽ ക​ണ്ട​റി​യ​ലി​ന്‍റെ ഒ​രു മ​ഹാ​പ്ര​പ​ഞ്ചം നോ​വ​ലി​സ്റ്റ് തു​റ​ന്നു​കൊ​ടു​ക്കു​ന്നു. അ​ങ്ങ​നെ വ​രു​മ്പോ​ൾ ജീ​വി​തം ഒ​രു പൂ​ർ​ണ​വി​രാ​മം അ​ല്ല എ​ന്നു വ​രു​ന്നു. അ​ത് ഗാ​ഢ​മാ​യ ചേ​ർ​ച്ച​യും വി​രാ​ഗ​മാ​യ അ​ക​ൽ​ച്ച​യു​മാ​യ എ​ന്തോ ഒ​ന്ന് എ​ന്ന തോ​ന്ന​ൽ ഉ​ണ്ടാ​ക്കു​ന്നു. ഈ ​തോ​ന്ന​ലി​നെയാ​ണ് അ​സീ​സ് യാ​ഥാ​ർ​ഥ്യം എ​ന്ന് വ്യാ​ഖ്യാ​നി​ച്ച് അ​വ​ത​രി​പ്പി​ക്കു​ന്ന​ത്.

അ​സീ​സി​ന്‍റെ നോ​വ​ൽ​പോ​ലെ​യാ​ണ് ചി​ല​രു​ടെ ജീ​വി​ത​ങ്ങ​ൾ. അ​വ​ർ അ​ന്ത്യ​ത്തി​ൽ​നി​ന്ന് ആ​രം​ഭ​ത്തി​ലേ​ക്ക് ഒ​ഴു​കു​ന്ന​വ​രാ​ണ്. അ​ഴി​മു​ഖ​ത്തു​നി​ന്നു വൃ​ഷ്ടി പ്ര​ദേ​ശ​ത്തേ​ക്ക് ഒ​ഴു​കു​ന്ന ഒ​രു പു​ഴ​യെ സ​ങ്ക​ല്​പി​ച്ചാ​ൽ ഇ​ത് ബോ​ധ്യ​മാ​കും. അ​ങ്ങ​നെ സ​ങ്ക​ൽപ്പി​ക്കു​ന്ന​ത് ഒ​രാ​ളെ ഉ​ന്മാ​ദി​യാ​ക്കു​മെ​ന്ന് സാ​ർ​ത്ര് പ​റ​യു​ന്നു​ണ്ട്. അ​വ​ർ അ​വ​സാ​ന വ​ഴി​യ​മ്പ​ല​ത്തി​ൽ​നി​ന്ന് ആ​രം​ഭ​ത്തി​ലേ​ക്ക് ഒ​ഴു​കു​ന്ന​വ​രാ​ണ്. അ​വ​രെ ല​ളി​ത​മാ​യി നി​ർ​വ​ചി​ക്കാ​നാ​വി​ല്ല. കു​ഞ്ഞി​രാ​മ​ൻ​നാ​യ​രു​ടെ ഭാ​ഷ​യി​ൽ പ​റ​ഞ്ഞാ​ൽ "​അ​ന​ന്ത ഗോ​ള​ച​ല​ന​ച​ക്ര നി​ഷ്പ​ന്ദ​ബി​ന്ദു'. വി​ൻ​സെ​ന്‍റ് വാ​ൻ​ഗോ​ഗ് അ​ങ്ങ​നെ​യൊ​രു നി​ഷ്പ​ന്ദ ബി​ന്ദു​വാ​യി​രു​ന്നു. വാ​ൻ​ഗോ​ഗി​ന്‍റെ ജീ​വി​തം തു​ട​ങ്ങു​ന്ന​ത് ഗോ​ത​മ്പുപാ​ട​ത്തു​നി​ന്നാ​ണ്. അ​വി​ടെവ​ച്ചാ​ണ് മ​രി​ക്ക​ണ​മേ എ​ന്ന നി​ശ​ബ്ദ പ്രാ​ർ​ഥ​ന​യോ​ടെ വാ​ൻ​ഗോ​ഗ് സ്വ​യം നി​റ​യൊ​ഴി​ച്ച​ത്. എ​ന്നാ​ൽ, ആ ​വെ​ടി​യു​ണ്ട ഹൃ​ദ​യ​ത്തി​ൽ സ്പ​ർ​ശി​ക്കാ​തെ ക​ട​ന്നു​പോ​യി. പി​ന്നീ​ടു​ള്ള ആ​റു​നാ​ൾ വാ​ൻ​ഗോ​ഗ് ഉ​ത്ത​രാ​യ​ന​വും കാ​ത്ത് ശ​ര​ശ​യ്യ​യി​ൽ കി​ട​ന്നു. അ​പ്പോ​ഴും അ​സ്ഥി​യു​ടെ​യും മാം​സ​ത്തി​ന്‍റെ​യും മ​ധ്യേ ആ ​ശ​രീ​ര​ത്തി​ൽ​നി​ന്ന് പീ​ത​ര​ക്തം പ​ശി​മ​രാ​ശി​യു​ള്ള ഗോ​ത​മ്പുപാ​ട​ത്തേ​ക്ക് ഒ​ഴു​കി​ക്കൊ​ണ്ടേ​യി​രു​ന്നു. ആ ​ര​ക്ത​ത്തി​ൽ പേ​ന മു​ക്കി​യാ​ണ് ഇ​ർ​വി​ങ്സ്റ്റോ​ൺ "ജീ​വി​താ​സ​ക്തി' എ​ഴു​തി​യ​ത്. അ​ത് മൃ​ത്യു​വി​ൽ​നി​ന്ന് പി​റ​വി​യി​ലേ​ക്കു നീ​ണ്ട ഒ​രു ഭ്രാ​ന്ത​ൻ ജീ​വി​ത​ത്തി​ന്‍റെ മ​ര​ണ​മൊ​ഴി കൂ​ടി​യാ​യി​രു​ന്നു.

സാ​ൽ​വ​ദോ​ർ​ദാ​ലി​യെ ഓ​ർ​മവ​രു​ന്നു. ദാ​ലി​യു​ടെ കി​റു​ക്ക് അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തി​ന്‍റെ ചി​ത്ര​ങ്ങ​ളേക്കാ​ൾ സു​ന്ദ​ര​മാ​യി​രു​ന്നു. ആ​കാ​ശ​ത്തെ തൊ​ടാ​നെ​ന്ന​വ​ണ്ണം ആ​യു​ന്ന മെ​ഴു​വാ​ർ​ന്ന മീ​ശ​യും തു​റി​ച്ച ക​ണ്ണു​ക​ളും എ​ന്നെ ആ​ദ്യം ഭ​യ​പ്പെ​ടു​ത്തി​യി​രു​ന്നു. വി​ചി​ത്ര​മാ​യ ആ ​നോ​ട്ടം ഒ​രു ക​ലാ​കാ​ര​ന്‍റേ​താ​യി​രു​ന്നി​ല്ല. ഭൂ​മി​യെ വി​ഴു​ങ്ങാ​ൻ ത​യാ​റാ​യി നി​ൽ​ക്കു​ന്ന ഒ​രു നി​ഗൂ​ഢ ജീ​വി​യു​ടെ ഭാ​വ​മാ​യി​രു​ന്നു അ​ത്. എ​ങ്കി​ലും അ​ക​മേ എ​നി​ക്ക് ദാ​ലി​യോ​ടൊ​രി​ഷ്ടം തോ​ന്നി​യി​രു​ന്നു. ദാ​ലി​യു​ടെ പ്രി​യ​പ്പെ​ട്ട ഗാ​ല​യെ​യാ​ണ് ഞാ​നാ​ദ്യം വാ​യി​ച്ച​ത്. ഗാ​ല​യു​ടെ ദാ​ലി കു​റി​പ്പു​ക​ൾ പ​ല​തും ദു​രൂ​ഹ​മാ​യി​രു​ന്നു. ദാ​ലി​യു​ടെ വി​ചി​ത്ര​മാ​യ സ്വ​ഭാ​വരീ​തി​ക​ൾ, ലൈം​ഗി​ക തൃ​ഷ്ണ​ക​ൾ, ചി​ത്ര​മെ​ഴു​ത്തു​ക​ൾ എ​ല്ലാം ആ ​കു​റി​പ്പു​ക​ളി​ലു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. ഒ​ളി​ഞ്ഞും തെ​ളി​ഞ്ഞും ഒ​രൊ​ത്തി​രി ദൂ​രം ഞാ​ൻ ദാ​ലി​യു​ടെ പി​ന്നാ​ലെ ന​ട​ന്നി​ട്ടു​ണ്ടാ​ക​ണം. ആ ​യാ​ത്ര​യു​ടെ കു​മ്പ​സാ​ര​ങ്ങ​ൾ പി​ൽ​ക്കാ​ല​ത്ത് ഞാ​നൊ​രു പു​സ്ത​ക രൂ​പ​ത്തി​ലെ​ഴു​തി പൂ​ർ​ത്തി​യാ​ക്കി​യി​രു​ന്നു.

ദാ​ലി​യു​ടെ ഉ​ന്മാ​ദം ന​ട്ടു​ച്ച​യ്ക്ക് തീ​പി​ടി​ക്കു​ന്ന​തുപോ​ലെ​യാ​യി​രു​ന്നു. ചി​ല നേ​ര​ങ്ങ​ളി​ൽ അ​ത് പു​ക​ഞ്ഞും അ​ണ​ഞ്ഞും കി​ട​ക്കും. ചി​ല നേ​ര​ങ്ങ​ളി​ൽ മി​ന്ന​ൽ​പ്പി​ണ​ർ​പോ​ലെ അ​ത് മേ​ഘ​ശ​ലാ​ക​ക​ൾ​ക്കു മീ​തെ പാ​യും. ചി​ല​പ്പോ​ൾ ഒ​രു ഹു​ങ്കാ​രം മാ​ത്രം. മ​രു​ഭൂ​മി​യി​ൽ എ​ന്നോ വ​റ്റി​പ്പോ​യ ഒ​രു നീ​രു​റ​വ തേ​ടും പോ​ലെ​യാ​യി​രു​ന്നു ദാ​ലി​യു​ടെ ഭ്രാ​ന്ത്. അ​തൊ​രി​ക്ക​ലും ക​ണ്ടെ​ത്താ​നാ​കി​ല്ല. ച​ക്ര​വാ​ള​ങ്ങ​ളി​ൽ മേ​ഞ്ഞുന​ട​ക്കു​ന്ന സ്വ​ച്ഛ​മേ​ഘ​ങ്ങ​ൾ പോ​ലെ​യാ​ണ​ത്. ഛേദി​ക്ക​പ്പെ​ട്ട കൃ​ഷ്ണ​മ​ണി​ക​ൾ​ക്കി​ട​യി​ലൂ​ടെ​യാ​ണ് ദാ​ലി ലോ​ക​ത്തെ ക​ണ്ട​ത്. അ​തു​കൊ​ണ്ടു​ത​ന്നെ ദാ​ലി​യു​ടെ മ​നു​ഷ്യ​ർ പു​ഴു​ക്ക​ളാ​യി​രു​ന്നു. അ​തൊ​രി​ക്ക​ലും പ്ര​ലോ​ഭ​ന​ങ്ങ​ൾ​ക്ക് വ​ഴ​ങ്ങു​ന്ന ഒ​ന്നാ​യി​രു​ന്നി​ല്ല. ഗാ​ല വി​ട്ടു​പോ​യ​പ്പോ​ൾ ദാ​ലി​യു​ടെ മു​റി​യി​ൽ​നി​ന്ന് ഒ​രു നി​ല​വി​ളി കേ​ട്ടു എ​ന്ന് പ​രി​ചാ​രി​ക രേ​ഖ​പ്പെ​ടു​ത്തി​യി​ട്ടു​ണ്ട്. ഉ​ന്മാ​ദ​ത്തി​ന്‍റെ ആ ​നി​ല​വി​ളി​യൊ​ച്ച ത​ന്‍റെ ര​ഹ​സ്യജീ​വി​ത​ത്തി​ൽ​നി​ന്നു​ള്ള മു​ക്തി​മ​ന്ത്രം കൂ​ടി​യാ​യി​രു​ന്നു.
വാ​ൻ​ഗോ​ഗി​നെപ്പോലെ, ദാ​ലി​യെ​പ്പോ​ലെ ഒ​രാ​ൾ​കൂ​ടി എ​ന്‍റെ മ​ന​സി​ലു​ണ്ട്.

അ​വ​നൊ​രു മ​ഹാ​ഗ​ണി വൃ​ക്ഷ​ത്തൈ കൊ​ണ്ടു​വ​ന്ന് എ​ന്‍റെ​യു​ള്ളി​നെ വ​നനി​ബി​ഡ​മാ​ക്കി​യ​വ​നാ​ണ്. അ​വ​ൻ ചോ​ര ചി​ന്താ​തെ ഈ ​ഭൂ​മി വി​ട്ടുപോ​ക​ണേ എ​ന്നാ​യി​രു​ന്നു എ​ന്‍റെ പ്രാ​ർ​ഥ​ന. പ​ക്ഷേ, അ​വ​ൻ തഴമ്പു​റ്റ കൈ​ക​ൾ​കൊ​ണ്ട് ഒ​രു ഖ​ഡ്ഗം വ​യ​റ്റി​ലേ​ക്കു മൃ​ദു​വാ​യി അ​മ​ർ​ത്തി. ധീ​ര​സാ​ഹ​സി​ക​മാ​യി​രു​ന്നു ആ ​മ​ര​ണം. ആ ​മ​ര​ണ​ത്തി​ന്‍റെ പേ​രാ​ണ് യു​കി​യോ ​മി​ഷി​മ. ആ ​ജീ​വി​തം നി​റ​യെ ഉ​ന്മാ​ദ​മാ​യി​രു​ന്നു. അ​ത് കു​ട്ടി​ക്കാ​ലം മു​ത​ലേ മി​ഷി​മ​യി​ലു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. ​അ​തൊ​രു ര​ജ​ത സ​ർ​പ്പ​മാ​യി അ​വ​ന്‍റെ പ്ര​ക്ഷു​ബ്ധ​ജീ​വി​ത​ത്തെ വ​ലി​ച്ചു​മു​റു​ക്കി. അ​വ​ന്‍റെ ആ​ധി​ബാ​ധ​ക​ൾ ഒ​രി​ക്ക​ലും ശ​മി​ച്ചി​രു​ന്നി​ല്ല. അ​ത് കൊ​ടി​പി​ടി​ച്ച് ഉ​ന്മാ​ദ​ത്തി​ന്‍റെ കൊ​ടും​വേ​ന​ലി​നു മു​ന്നേ ന​ട​ന്നു

സ്വ​ന്തം ശ​രീ​ര​ത്തി​ൽ ഇ​ത്ര​യേ​റെ അ​ഭി​ര​മി​ച്ച മി​ഷ​മ​യെ​പ്പോ​ലെ മ​റ്റൊ​രാ​ൾ ഉ​ണ്ടോ എ​ന്നു സം​ശ​യ​മാ​ണ്. ഒ​രു​ത​രം ആ​ത്മ​ര​തി. വാ​ർ​ധ​ക്യം ശ​രീ​ര​ത്തി​ൽ ചു​ളി​വു​ക​ൾ വീ​ഴ്ത്തും മു​ന്പ് ഈ ​ഭൂ​മി​യി​ൽ​നി​ന്നു ര​ക്ഷ​പ്പെ​ട​ണ​മെ​ന്ന് മി​ഷി​മ കാ​ലേ​കൂ​ട്ടി തീ​രു​മാ​നി​ച്ചി​രു​ന്നു. അ​തു​വ​രെ​യും ശ​രീ​രം ഒ​രു പ്ര​ദ​ർ​ശ​ന വ​സ്തു​വാ​യി എ​ല്ലാ​വ​രും ക​ണ്ടുകൊ​തി​ക്ക​ണ​മെ​ന്ന ശാ​ഠ്യം മി​ഷി​മ​യ്ക്കു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. അ​തി​നാ​യി മി​ഷി​മ ബോ​ഡി​ ബി​ൽ​ഡിം​ഗ്, ക​രാ​ട്ടെ, കെ​ൻ​ഡോ തു​ട​ങ്ങി​യ ആ​യോ​ധ​നമു​റ​ക​ളും അ​ഭ്യ​സി​ച്ചു. അ​ക്കാ​ല​ത്താ​ണ് ഇ​രു​പ​താം നൂ​റ്റാ​ണ്ട് ക​ണ്ട മി​ക​ച്ച കൃ​തി​ക​ളി​ലൊ​ന്ന് മി​ഷി​മ എ​ഴു​തു​ന്ന​ത്; "ക​ൺ​ഫെ​ഷ​ൻ ഓ​ഫ് മാ​സ്ക്'. ആ​ത്മ​ക​ഥാ​പ​ര​മാ​യ നോ​വ​ലാ​യി​രു​ന്നു അ​ത്. അ​തി​ൽ മി​ഷി​മ​യു​ടെ ജീ​വി​ത​വും ഉ​ന്മാ​ദ​വും മ​ര​ണ​വു​മു​ണ്ട്. അ​തൊ​രു തു​റ​ന്ന പു​സ്ത​ക​മാ​യി​രു​ന്നു.

ജീ​വി​ത​ത്തി​ന്‍റെ ഉ​ത്സ​വ​കാ​ല​ങ്ങ​ളെ​ക്കു​റി​ച്ചു​ള്ള നെ​ടു​ങ്ക​ൻ വി​വ​ര​ണ​ങ്ങ​ൾ അ​തി​ലു​ണ്ട്. ഒ​ടു​വി​ൽ പ​രാ​ജി​ത​നും നി​രാ​ശ​നും നഷ്ടസ​ർ​വ​സ്വ​നു​മാ​യ മി​ഷി​മ ഹ​രാ-​കി​രി അ​നു​ഷ്ഠി​ച്ചു. അ​ത് തോ​ൽ​വി​ക്കു മു​ന്നി​ൽ ഓ​ടി​യെ​ത്താ​ൻ ക​ഴി​യാ​തെ വ​രു​മ്പോ​ൾ ഒ​രാ​ൾ ചെ​യ്യു​ന്ന ഹീ​ന മാ​ർ​ഗ​ങ്ങ​ളി​ലൊ​ന്നാ​യി​രു​ന്നു. ആ ​മാ​ർ​ഗം മി​ഷി​മ​യു​ടെ ഉ​ന്മാ​ദ​മെ​ടു​ത്ത തീ​രു​മാ​ന​മാ​യി​രു​ന്നു. വ​യ​റു പി​ള​ർ​ന്ന് മ​രി​ക്കു​മ്പോ​ൾ അ​വ​ന്‍റെ മു​ഖ​ത്തേ​ക്ക് ദൈ​വം നോ​ക്കി​യി​ട്ടു​ണ്ടാ​ക​ണം. ആ ​ഖ​ഡ്ഗം അ​വ​ന്‍റെ വ​യ​റ്റി​ൽ​നി​ന്ന് വ​ലി​ച്ചൂ​രി എ​ടു​ക്കു​മ്പോ​ൾ ദൈ​വം പ്രാ​ർ​ഥി​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ടാ​ക​ണം. ഭൂ​മി​യി​ൽ ഇ​നി​മേ​ൽ ആ​രെ​യും ഉ​ന്മാ​ദി​ക​ളാ​ക്കി​ല്ല എ​ന്ന് നി​ശ​ബ്ദം പ്ര​തി​ജ്ഞ ചൊ​ല്ലി​യി​ട്ടു​ണ്ടാ​ക​ണം.

ഒ​​​​​രു പു​​​​​സ്ത​​​​​കം ഓ​​​​​ർ​​​​​മ​​​​​ വ​​​​​രു​​​​​ന്നു. വ​​​​​ള​​​​​രെ മു​​​​​മ്പു വാ​​​​​യി​​​​​ച്ച​​​​​താ​​​​​ണ്. അ​​​​​മേ​​​​​രി​​​​​ക്ക​​​​​യി​​​​​ലെ ചെ​​​​​റു​​​​​ക​​​​​ഥാ​​​​​കൃ​​​​​ത്തു​​​​​ക്ക​​​​​ളി​​​​​ൽ ശ്ര​​​​​ദ്ധേ​​​​​യ​​​​​നാ​​​​​യ ജോ​​​​​ർ​​​​​ജ് സോ​​​​​ണ്ടേ​​​​​ഴ്സി​​​​​ന്‍റെ നോ​​​​​വ​​​​​ലാ​​​​​ണ​​​​​ത്. ‘ലി​​​​​ങ്ക​​​​​ൺ ഇ​​​​​ൻ ദ ​​​​​ബാ​​​​​ർ​​​​​ഡോ’ (Lincoln in the Bardo). പൂ​​​​​ന​​​​​യി​​​​​ലെ ഓ​​​​​ഷോ ആ​​​​​ശ്ര​​​​​മ​​​​​ത്തി​​​​​നു പു​​​​​റ​​​​​ത്തു​​​​​ള്ള ഒ​​​​​രു തെ​​​​​രു​​​​​വു​​​​​പു​​​​​സ്ത​​​​​ക​​​​​ക്ക​​​​​ച്ച​​​​​വ​​​​​ട​​​​​ക്കാ​​​​​ര​​​​​ന്‍റെ ശേ​​​​​ഖ​​​​​ര​​​​​ത്തി​​​​​ൽ​​​​​നി​​​​​ന്നു വാ​​​​​ങ്ങി​​​​​യ​​​​​താ​​​​​ണ​​​​​ത്. ഒ​​​​​ന്നു​​​​​ര​​​​​ണ്ടു താ​​​​​ളു​​​​​ക​​​​​ൾ മ​​​​​റി​​​​​ച്ചു​​​​​നോ​​​​​ക്കി​​​​​യ​​​​​പ്പോ​​​​​ൾ ഏ​​​​​റെ കൗ​​​​​തു​​​​​കം തോ​​​​​ന്നി. സോ​​​​​ണ്ടേ​​​​​ഴ്സി​​​​​ന്‍റെ ക​​​​​ഥ​​​​​ക​​​​​ളൊ​​​​​ന്നും അ​​​​​തി​​​​​നു​​​​​മു​​​​​മ്പ് വാ​​​​​യി​​​​​ച്ചി​​​​​രു​​​​​ന്നി​​​​​ല്ല. അ​​​​​തി​​​​​നാ​​​​​ൽ​​​​​ത്ത​​​​​ന്നെ ഈ ​​​​​എ​​​​​ഴു​​​​​ത്തു​​​​​കാ​​​​​ര​​​​​നി​​​​​ലേ​​​​​ക്ക് ക​​​​​ട​​​​​ക്കാ​​​​​ൻ ഒ​​​​​രു ‘മു​​​​​ൻ​​​​​വി​​​​​ധി’ എ​​​​​ന്നെ അ​​​​​നു​​​​​വ​​​​​ദി​​​​​ച്ച​​​​​തു​​​​​മി​​​​​ല്ല. എ​​​​​ങ്കി​​​​​ലും ര​​​​​ണ്ടും ക​​​​​ല്പി​​​​​ച്ച് ഞാ​​​​​ന​​​​​ത് വാ​​​​​ങ്ങി​​​​​ച്ചു; ആ ​​​​​രാ​​​​​ത്രി​​​​​ത​​​​​ന്നെ വാ​​​​​യി​​​​​ച്ചു.

അ​​​​​മേ​​​​​രി​​​​​ക്ക​​​​​ൻ പ്ര​​​​​സി​​​​​ഡ​​​​​ന്‍റാ​​​​​യി​​​​​രു​​​​​ന്ന ഏ​​​​​ബ്ര​​​​​ഹാം ലി​​​​​ങ്ക​​​​​​​​​​ന്‍റെ ജീ​​​​​വി​​​​​ത​​​​​വു​​​​​മാ​​​​​യി ബ​​​​​ന്ധ​​​​​പ്പെ​​​​​ട്ട നോ​​​​​വ​​​​​ലാ​​​​​ണ് ‘ലി​​​​​ങ്ക​​​​​ൺ ഇ​​​​​ൻ ദ ​​​​​ബാ​​​​​ർ​​​​​ഡോ’. അ​​​​​ദ്ദേ​​​​​ഹ​​​​​ത്തി​​​​​ന്‍റെ പ​​​​​തി​​​​​നൊ​​​​​ന്നു വ​​​​​യ​​​​​സു​​​​​ള്ള മൂ​​​​​ന്നാ​​​​​മ​​​​​ത്തെ മ​​​​​ക​​​​​ൻ വി​​​​​ല്ലി ലി​​​​​ങ്ക​​​​​ൺ 1862ൽ ​​​​​ടൈ​​​​​ഫോ​​​​​യ്ഡ് പി​​​​​ടി​​​​​ച്ച് ദാ​​​​​രു​​​​​ണ​​​​​മാ​​​​​യി മ​​​​​രി​​​ക്കു​​​ന്നു. ​​ജോ​​​​​ർ​​​​​ജ് ടൗ​​​​​ണി​​​​​ലെ ഓ​​​​​ക്ഹി​​​​​ൽ സെ​​​​​മി​​​​​ത്തേ​​​​​രി​​​​​യി​​​​​ൽ​​​​​വ​​​​​ച്ചാ​​​​​യി​​​​​രു​​​​​ന്നു മ​​​​​ര​​​​​ണാ​​​​​ന​​​​​ന്ത​​​​​ര ച​​​​​ട​​​​​ങ്ങു​​​​​ക​​​​​ൾ ന​​​​​ട​​​​​ന്ന​​​​​ത്. എ​​​​​ന്നാ​​​​​ൽ, ച​​​​​ട​​​​​ങ്ങു​​​​​ക​​​​​ൾ​​​​​ക്കു​​​​​ശേ​​​​​ഷം എ​​​​​ല്ലാ​​​​​വ​​​​​രും മ​​​​​ട​​​​​ങ്ങി​​​​​പ്പോ​​​​​യി​​​​​ട്ടും ലി​​​​​ങ്ക​​​​​ൺ അ​​​​​വി​​​​​ടെ​​​​​നി​​​​​ന്നു പോ​​​​​യി​​​​​ല്ല. ശ​​​​​വ​​​​​പ്പെ​​​​​ട്ടി പ​​​​​ല പ്രാ​​​​​വ​​​​​ശ്യം തു​​​​​റ​​​​​ന്ന് മ​​​​​ക​​​​​ന്‍റെ ശ​​​​​രീ​​​​​രം ആ ​​​​​പി​​​​​താ​​​​​വ് വീ​​​​​ണ്ടും​​​​​ വീ​​​​​ണ്ടും ചും​​​​​ബി​​​​​ച്ചു​​​​​കൊ​​​​​ണ്ടി​​​​​രു​​​​​ന്നു. തീ​​​​​വ്ര വൈ​​​​​കാ​​​​​രി​​​​​ക​​​​​ത​​​​​യോ​​​​​ടെ​​​​​യാ​​​​​ണ് സോ​​​​​ണ്ടേ​​​​​ഴ്സ് ആ ​​​​​രം​​​​​ഗം അ​​​​​വ​​​​​ത​​​​​രി​​​​​പ്പി​​​​​ക്കു​​​​​ന്ന​​​​​ത്. പി​​​​​തൃ-​​​​​പു​​​​​ത്ര ബ​​​​​ന്ധ​​​​​ത്തി​​​​​ന്‍റെ ആ​​​​​ഴം വാ​​​​​യ​​​​​ന​​​​​ക്കാ​​​​​രു​​​​​ടെ ഹൃ​​​​​ദ​​​​​യ​​​​​ത്തെ​​​​​ക്കൂ​​​​​ടി വ​​​​​ല്ലാ​​​​​തെ മു​​​​​റി​​​​​പ്പെ​​​​​ടു​​​​​ത്തു​​​​​ന്നു​​​​​ണ്ട്. അ​​​​​തു വാ​​​​​യി​​​​​ച്ച് ഞാ​​​​​ൻ ക​​​​​ര​​​​​ഞ്ഞു​​​​​പോ​​​​​യി. പു​​​​​സ്ത​​​​​കം വാ​​​​​യി​​​​​ച്ചു ക​​​​​ര​​​​​യു​​​​​ന്ന സ​​​​​ന്ദ​​​​​ർ​​​​​ഭ​​​​​ങ്ങ​​​​​ൾ എ​​​​​ന്‍റെ വാ​​​​​യ​​​​​ന​​​​​യി​​​​​ൽ കു​​​​​റ​​​​​വാ​​​​​ണ്. എ​​​​​ങ്കി​​​​​ലും ക​​​​​ര​​​​​ഞ്ഞു.

നോ​​​​​വ​​​​​ൽ പി​​​​​ന്നെ​​​​​യും ഏ​​​​​റെദൂ​​​​​രം സ​​​​​ഞ്ച​​​​​രി​​​​​ക്കു​​​​​ന്നു​​​​​ണ്ട്. ടി​​​​​ബ​​​​​റ്റ​​​​​ൻ മ​​​​​ത​​​​​വി​​​​​ശ്വാ​​​​​സ​​​​​പ്ര​​​​​കാ​​​​​രം, മ​​​​​രി​​​​​ച്ച​​​​​വ​​​​​രു​​​​​ടെ ആ​​​​​ത്മാ​​​​​ക്ക​​​​​ൾ എ​​​​​ത്തി​​​​​ച്ചേ​​​​​രു​​​​​ന്ന ‘ബാ​​​​​ർ​​​​​ഡോ’ എ​​​​​ന്ന ഇ​​​​​ട​​​​​ത്താ​​​​​വ​​​​​ള​​​​​ത്തെ​​​​​ക്കു​​​​​റി​​​​​ച്ചും അ​​​​​വി​​​​​ടെ ത​​​​​ന്‍റെ പ്രി​​​​​യ​​​​​പ്പെ​​​​​ട്ട മ​​​​​ക​​​​​നെ കാ​​​​​ണാ​​​​​നെ​​​​​ത്തു​​​​​ന്ന ലി​​​​​ങ്ക​​​​​ണെ​​​​​ക്കു​​​​​റി​​​​​ച്ചും പി​​​​​താ​​​​​വി​​​​​നെ കാ​​​​​ത്തി​​​​​രി​​​​​ക്കു​​​​​ന്ന വി​​​​​ല്ലി​​​​​യെ​​​​​ക്കു​​​​​റി​​​​​ച്ചു​​​​​മെ​​​​​ല്ലാം സോ​​​​​ണ്ടേ​​​​​ഴ്സ് സ​​​​​ങ്ക​​​​​ട​​​​​ഭാ​​​​​ഷ​​​​​യി​​​​​ലാ​​​​​ണ് എ​​​​​ഴു​​​​​തു​​​​​ന്ന​​​​​ത്. അ​​​​​തു​​​​​കൊ​​​​​ണ്ടു​​​​​ത​​​​​ന്നെ ഒ​​​​​രു​​​​​ട​​​​​ഞ്ഞ ശം​​​​​ഖി​​​​​ന്‍റെ തേ​​​​​ങ്ങ​​​​​ൽ വാ​​​​​യ​​​​​ന​​​​​യി​​​​​ലു​​​​​ട​​​​​നീ​​​​​ളം ഉ​​​​​യ​​​​​ർ​​​​​ന്നുകേ​​​​​ൾ​​​​​ക്കാ​​​​​നാ​​​​​കും.

മ​​​​​ഴ മ​​​​​ണ​​​​​ക്കു​​​​​ന്ന ഒ​​​​​രു സ​​​​​ന്ധ്യ​​​​​ക്കാ​​​​​ണ് ജാ​​​​​പ്പ​​​​​നീ​​​​​സ് എ​​​​​ഴു​​​​​ത്തു​​​​​കാ​​​​​ര​​​​​ൻ ക​​​​​വാ​​​​​ബാ​​​​​ത്ത​​​​​യു​​​​​ടെ ‘ബ്യൂ​​​​​ട്ടി ആ​​​​​ൻ​​​​​ഡ് സാ​​​​​ഡ്നെ​​​​​സ്’ (Beauty and Sadness) വാ​​​​​യി​​​​​ച്ചു​​​​​തു​​​​​ട​​​​​ങ്ങു​​​​​ന്ന​​​​​ത്. പ്ര​​​​​ക്ഷു​​​​​ബ്ധ​​​​​മാ​​​​​യി​​​​​രു​​​​​ന്നു ആ ​​​​​രാ​​​​​വ്. തു​​​​​വ​​​​​ർ​​​​​ത്തി തീ​​​​​രാ​​​​​ത്ത​​​​​ത്ര മ​​​​​ഴ. അ​​​​​ല​​​​​റി വീ​​​​​ശു​​​​​ന്ന കാ​​​​​റ്റി​​​​​ൽ മേ​​​​​ഘ​​​​​ദു​​​​​ന്ദു​​​​​ഭി​​​​​യു​​​​​ടെ മു​​​​​ഴ​​​​​ക്കം. ഭ​​​​​യം തോ​​​​​ന്നാ​​​​​തി​​​​​രു​​​​​ന്നി​​​​​ല്ല. വാ​​​​​യി​​​​​ക്കു​​​​​ന്ന​​​​​ത് ക​​​​​വാ​​​​​ബാ​​​​​ത്ത​​​​​യെ​​​​​യാ​​​​​ണ്. അ​​​​​പ​​​​​ക​​​​​ട​​​​​കാ​​​​​രി​​​​​യാ​​​​​യ ഒ​​​​​രെ​​​​​ഴു​​​​​ത്തു​​​​​കാ​​​​​ര​​​​​ൻ. എ​​​​​ഴു​​​​​തി​​​​​യ​​​​​ത​​​​​ത്ര​​​​​യും വ​​​​​ന്യ​​​​​മാ​​​​​യ ച​​​​​ര​​​​​മ​​​​​രേ​​​​​ഖ​​​​​ക​​​​​ൾ​​​​​പോ​​​​​ലെ​​​​​യാ​​​​​ണ് എ​​​​​നി​​​​​ക്ക​​​​​നു​​​​​ഭ​​​​​വ​​​​​പ്പെ​​​​​ട്ടി​​​​​ട്ടു​​​​​ള്ള​​​​​ത്. നോ​​​​​വ​​​​​ലി​​​​​ലെ നാ​​​​​യ​​​​​ക​​​​​ൻ ‘ഒ​​​​​ക്കി’ ഒ​​​​​രെ​​​​​ഴു​​​​​ത്തു​​​​​കാ​​​​​ര​​​​​നാ​​​​​ണ്. അ​​​​​യാ​​​​​ൾ ഭ​​​​​ഗ്ന​​​​​പ്ര​​​​​ണ​​​​​യ​​​​​ത്തി​​​​​ന്‍റെ മു​​​​​റി​​​​​വു​​​​​ക​​​​​ളും പേ​​​​​റി കി​​​​​യോ​​​​​ട്ട എ​​​​​ന്ന സ്ഥ​​​​​ല​​​​​ത്തെ​​​​​ത്തു​​​​​ന്നു. പ​​​​​തി​​​​​ന​​​​​ഞ്ചു വ​​​​​യ​​​​​സു​​​​​ണ്ടാ​​​​​യി​​​​​രു​​​​​ന്ന ‘ഒ​​​​​ട്ടോ​​​​​ക്കി’ എ​​​​​ന്ന പെ​​​​​ൺ​​​​​കു​​​​​ട്ടി​​​​​യെ പ്ര​​​​​ണ​​​​​യി​​​​​ച്ചു ന​​​​​ശി​​​​​പ്പി​​​​​ച്ച ഓ​​​​​ർ​​​​​മ​​​​​ക​​​​​ളും പേ​​​​​റി​​​​​യാ​​​​​ണ് അ​​​​​യാ​​​​​ൾ അ​​​​​വി​​​​​ടേ​​​​​ക്കെ​​​​​ത്തു​​​​​ന്ന​​​​​ത്. ഓ​​​​​ട്ടോ​​​​​ക്കി​​​​​യെ അ​​​​​യാ​​​​​ൾ​​​​​ക്കു വീ​​​​​ണ്ടും കാ​​​​​ണ​​​​​ണം.

എ​​​​​ല്ലാം തു​​​​​റ​​​​​ന്നു​​​​​പ​​​​​റ​​​​​ഞ്ഞ് അ​​​​​വ​​​​​ൾ​​​​​ക്കു മു​​​​​മ്പി​​​​​ൽ കു​​​​​മ്പ​​​​​സാ​​​​​രി​​​​​ക്ക​​​​​ണം. അ​​​​​വ​​​​​ൾ​​​​​ക്കൊ​​​​​പ്പം ശി​​​​​ഷ്‌​​​​​ട​​​​​കാ​​​​​ലം ജീ​​​​​വി​​​​​ക്ക​​​​​ണം. അ​​​​​താ​​​​​ണ് ഒ​​​​​ക്കി​​​​​യു​​​​​ടെ ആ​​​​​ഗ്ര​​​​​ഹം. അ​​​​​യാ​​​​​ൾ കി​​​​​യോ​​​​​ട്ട​​​​​യി​​​​​ലെ ഒ​​​​​രു ഹോ​​​​​ട്ട​​​​​ലി​​​​​ൽ താ​​​​​മ​​​​​സി​​​​​ച്ച് ഒ​​​​​ട്ടേ​​​​​ക്കി​​​​​യെ ടെ​​​​​ലി​​​​​ഫോ​​​​​ണി​​​​​ൽ ബ​​​​​ന്ധ​​​​​പ്പെ​​​​​ടു​​​​​ന്നു. അ​​​​​വ​​​​​ളു​​​​​ടെ ശ​​​​​ബ്‌​​​​​ദം ദുഃ​​​​​സ്വ​​​​​പ്ന​​​​​ങ്ങ​​​​​ൾ തു​​​​​ട​​​​​രെ കാ​​​​​ണു​​​​​ന്ന ഒ​​​​​രാ​​​​​ളു​​​​​ടെ ന​​​​​ര​​​​​ച്ച ശ​​​​​ബ്‌​​​​​ദം പോ​​​​​ലെ വി​​​​​വ​​​​​ർ​​​​​ണ​​​​മാ​​​​​യി​​​​​രു​​​​​ന്നു. വാ​​​​​ക്കു​​​​​ക​​​​​ൾ​​​​​ക്കൊ​​​​​ന്നും വ്യ​​​​​ക്ത​​​​​ത​​​​​യു​​​​​ണ്ടാ​​​​​യി​​​​​രു​​​​​ന്നി​​​​​ല്ല. അ​​​​​വ​​​​​ളു​​​​​ടെ ശ​​​​​ബ്‌​​​​​ദം പ​​​​​തി​​​​​യെ ഗ​​​​​ദ്ഗ​​​​​ദ​​​​​മാ​​​​​യി മാ​​​​​റു​​​​​ന്ന​​​​​ത് ഒ​​​​​ക്കി അ​​​​​റി​​​​​യു​​​​​ന്നു.

താ​​​​​ൻ ന​​​​​ശി​​​​​പ്പി​​​​​ച്ച അ​​​​​വ​​​​​ളു​​​​​ടെ ജീ​​​​​വി​​​​​തം അ​​​​​വ​​​​​ളെ ക​​​​​ടു​​​​​ത്ത മ​​​​​നോ​​​​​വി​​​​​ഭ്രാ​​​​​ന്തി​​​​​യി​​​​​ൽ എ​​​​​ത്തി​​​​​ച്ചു​​​​​വെ​​​​​ന്നും അ​​​​​വ​​​​​ളി​​​​​ൽ പി​​​​​റ​​​​​ന്ന ത​​​​​ന്‍റെ കു​​​​​ഞ്ഞ് അ​​​​​കാ​​​​​ല​​​​​ത്തി​​​​​ൽ മ​​​​​രി​​​ച്ചു​​​​​വെ​​​​​ന്നും അ​​​​​വ​​​​​ളി​​​​​പ്പോ​​​​​ൾ പ്ര​​​​​ശ​​​​​സ്ത​​​​​യാ​​​​​യൊ​​​​​രു ചി​​​​​ത്ര​​​​​കാ​​​​​രി​​​​​യാ​​​​​ണെ​​​​​ന്നും ഒ​​​​​ക്കി പി​​​​​ന്നീ​​​​​ട് അ​​​​​ന്വേ​​​​​ഷി​​​​​ച്ച​​​​​റി​​​​​യു​​​​​ന്നു​​​​​ണ്ട്. ഈ ​​​​​ഘ​​​​​ട്ട​​​​​ത്തി​​​​​ൽ ‘കീ​​​​​ക്കോ’ എ​​​​​ന്നൊ​​​​​രു പെ​​​​​ൺ​​​​​കു​​​​​ട്ടി, ഒ​​​​​ട്ടോ​​​​​ക്കി​​​​​യു​​​​​ടെ ചി​​​​​ത്ര​​​​​മെ​​​​​ഴു​​​​​ത്തി​​​​​ലു​​​​​ള്ള ആ​​​​​രാ​​​​​ധ​​​​​ന മൂ​​​​​ത്ത് അ​​​​​വ​​​​​ൾ​​​​​ക്കൊ​​​​​പ്പം താ​​​​​മ​​​​​സി​​​​​ക്കാ​​​​​നെ​​​​​ത്തു​​​​​ന്നു. ഒ​​​​​ട്ടോ​​​​​ക്കി​​​​​ക്കൊ​​​​​പ്പം പാ​​​​​ർ​​​​​പ്പു​​​​​റ​​​​​പ്പി​​​​​ച്ച അ​​​​​വ​​​​​ൾ പ​​​​​തി​​​​​യെ ഒ​​​​​ട്ടോ​​​​​ക്കി​​​​​യു​​​​​ടെ ജീ​​​​​വി​​​​​ത​​​​​ത്തി​​​​​ലേ​​​​​ക്കും അ​​​​​തു​​​​​വ​​​​​ഴി അ​​​​​വ​​​​​ളു​​​​​ടെ ജീ​​​​​വി​​​​​തം എ​​​​​ന്നെ​​​​​ന്നേ​​​​​ക്കു​​​​​മാ​​​​​യി ന​​​​​ശി​​​​​പ്പി​​​​​ച്ച ഒ​​​​​ക്കി​​​​​യി​​​​​ലേ​​​​​ക്കു​​​​​മെ​​​​​ത്തു​​​​​ന്നു. അ​​​​​ത​​​​​വ​​​​​ളെ ക​​​​​ടു​​​​​ത്ത ഭ​​​​​യ​​​​​സം​​​​​ഭ്ര​​​​​മ​​​​​ങ്ങ​​​​​ളി​​​​​ലേ​​​​​ക്കും പ​​​​​ക​​​​​യി​​​​​ലേ​​​​​ക്കു​​​​​മെ​​​​​ത്തി​​​​​ക്കു​​​​​ന്നു. ഒ​​​​​ക്കി​​​​​യെ​​​​​യും അ​​​​​യാ​​​​​ളു​​​​​ടെ കു​​​​​ടും​​​​​ബ​​​​​ത്തെ​​​​​യും ന​​​​​ശി​​​​​പ്പി​​​​​ക്കു​​​​​ക​​​​​യാ​​​​​ണ് ത​​​​​ന്‍റെ ല​​​​​ക്ഷ്യ​​​​​മെ​​​​​ന്ന് ഒ​​​​​ട്ടോ​​​​​ക്കി​​​​​യോ​​​​​ട് അ​​​​​വ​​​​​ൾ പ​​​​​റ‍​യു​​​​​ന്നു.

പ​​​​​ക്ഷേ, അ​​​​​തി​​​​​ൽ​​​​​നി​​​​​ന്നു പി​​​​​ന്മാ​​​​​റ​​​​​ണ​​​​​മെ​​​​​ന്ന് ഒ​​​​​ട്ടോ​​​​​ക്കി അ​​​​​വ​​​​​ളോ​​​​​ട് അ​​​​​ഭ്യ​​​​​ർ​​​​​ഥി​​​​​ക്കു​​​​​ന്നു​​​​​ണ്ടെ​​​​​ങ്കി​​​​​ലും അ​​​​​വ​​​​​ള​​​​​തു കേ​​​​​ട്ട മ​​​​​ട്ട് കാ​​​​​ണി​​​​​ക്കു​​​​​ന്നി​​​​​ല്ല. അ​​​​​വ​​​​​ൾ ഒ​​​​​ട്ടോ​​​​​ക്കി വ​​​​​ര​​​​​ച്ച ചി​​​​​ത്ര​​​​​ങ്ങ​​​​​ളു​​​​​മാ​​​​​യി ആ​​​​​ദ്യം ഒ​​​​​ക്കി​​​​​യി​​​​​ലേ​​​​​ക്കും പി​​​​​ന്നീ​​​​​ട് അ​​​​​യാ​​​​​ളു​​​​​ടെ മ​​​​​ക​​​​​നി​​​​​ലേ​​​​​ക്കു​​​​​മെ​​​​​ത്തു​​​​​ന്നു. കീ​​​​​ക്കോ​​​​​യു​​​​​ടെ സാ​​​​​ന്നി​​​​​ധ്യം ഒ​​​​​ക്കി​​​​​യി​​​​​ൽ ആ​​​​​ശ്വാ​​​​​സ​​​​​വും മ​​​​​ക​​​​​നി​​​​​ൽ പ്ര​​​​​ണ​​​​​യ​​​​​വു​​​​​മാ​​​​​യി മാ​​​​​റു​​​​​ന്നു. അ​​​​​ത​​​​​വ​​​​​ൾ പ​​​​​തി​​​​​യെ മു​​​​​ത​​​​​ലെ​​​​​ടു​​​​​ക്കു​​​​​ന്നു. നോ​​​​​വ​​​​​ലി​​​​​ന്‍റെ ഒ​​​​​ന്നാം​​​​​ഘ​​​​​ട്ടം അ​​​​​ങ്ങ​​​​​നെ പ​​​​​ര്യ​​​​​വ​​​​​സാ​​​​​നി​​​​​ക്കു​​​​​ക​​​​​യാ​​​​​ണ്. ര​​​​​ണ്ടാം​​​​​ ഘ​​​​​ട്ട​​​​​ത്തി​​​​​ലാ​​​​​ണ് ക​​​​​വാ​​​​​ബാ​​​​​ത്ത​​​​​യു​​​​​ടെ പ്ര​​​​​തി​​​​​ഭ നി​​​​​റ​​​​​ഞ്ഞാ​​​​​ടു​​​​​ന്ന​​​​​ത്. വി​​​​​സ്താ​​​​​ര​​​​​ഭ​​​​​യ​​​​​ത്താ​​​​​ൽ ഞാ​​​​​ന​​​​​തി​​​​​ലേ​​​​​ക്ക് ക​​​​​ട​​​​​ക്കു​​​​​ന്നി​​​​​ല്ല. ചി​​​​​ല​​​​​ത് നി​​​​​ര​​​​​ന്നുനി​​​​​വ​​​​​ർ​​​​​ന്ന് അ​​​​​ല​​​​​റു​​​​​ന്ന​​​​​ത് വാ​​​​​യ​​​​​ന​​​​​ക്കാ​​​​​ർ അ​​​​​തേ നോ​​​​​വോ​​​​​ടെ അ​​​​​നു​​​​​ഭ​​​​​വി​​​​​ക്കേ​​​​​ണ്ട​​​​​താ​​​​​ണ്.

പ​​​​​ക​​​​​ൽ​​​​​വെ​​​​​ട്ട​​​​​ത്തി​​​​​ൽ റാ​​​​​ന്ത​​​​​ൽ​​​​​വി​​​​​ള​​​​​ക്ക് ക​​​​​ത്തി​​​​​ച്ചു​​​​​പി​​​​​ടി​​​​​ച്ച് ആ​​​​​ളു​​​​​ക​​​​​ളു​​​​​ടെ മു​​​​​ഖ​​​​​ത്തേ​​​​​ക്ക് ഡ​​​​​യോ​​​​​ജ​​​​​നി​​​​​സ് നോ​​​​​ക്കും​​​​​പോ​​​​​ലെ​​​​​യാ​​​​​ണ് ചി​​​​​ല എ​​​​​ഴു​​​​​ത്തു​​​​​കാ​​​​​ർ വാ​​​​​യ​​​​​ന​​​​​ക്കാ​​​​​രു​​​​​ടെ ഹൃ​​​​​ദ​​​​​യ​​​​​ത്തി​​​​​ലേ​​​​​ക്കു നോ​​​​​ക്കു​​​​​ന്ന​​​​​ത്. എ​​​​​നി​​​​​ക്ക​​​​​ക​​​​​മേ അ​​​​​വ​​​​​രോ​​​​​ട് വ​​​​​ല്ലാ​​​​​ത്തൊ​​​​​രി​​​​​ഷ്‌​​​​​ട​​​​​മാ​​​​​ണ്. എ​​​​​നി​​​​​ക്കി​​​​​ന്നും പൊ​​​​​രു​​​​​ത്ത​​​​​പ്പെ​​​​​ടാ​​​​​നാ​​​​​കാ​​​​​ത്ത ഒ​​​​​രു നോ​​​​​വ​​​​​ൽ​​​​​രം​​​​​ഗ​​​​​മു​​​​​ണ്ട്. ഫ്രാ​​​​​ൻ​​​​​സ് കാ​​​​​ഫ്ക​​​​​യു​​​​​ടെ ‘മെ​​​​​റ്റ​​​​​മോ​​​​​ർ​​​​​ഫോ​​​​​സി​​​​​സി’​​​​​ൽ. ആ​​​​​ർ​​​​​ക്കും വേ​​​​​ണ്ടാ​​​​​ത്ത​​​​​വ​​​​​നെ​​​​​പ്പോ​​​​​ലെ, എ​​​​​ല്ലാ​​​​​വ​​​​​രാ​​​​​ലും വെ​​​​​റു​​​​​ക്ക​​​​​പ്പെ​​​​​ട്ട്, പ​​​​​ട്ടി​​​​​ണി​​​​​കി​​​​​ട​​​​​ന്ന് മ​​​​​രി​​​​​ക്കു​​​​​ന്ന ഗ്ര​​​​​ഗ​​​​​ർ സാം​​​​​സ​​​​​യെ​​​​​ന്ന കീ​​​​​ട​​​​​ത്തെ ഉ​​​​​പേ​​​​​ക്ഷി​​​​​ച്ച് സാം​​​​​സ​​​​​യു​​​​​ടെ കു​​​​​ടും​​​​​ബം മ​​​​​റ്റൊ​​​​​രു ഗ്രാ​​​​​മ​​​​​ത്തി​​​​​ലേ​​​​​ക്ക് ഉ​​​​​ല്ലാ​​​​​സ​​​​​യാ​​​​​ത്ര പോ​​​​​കു​​​​​ന്ന രം​​​​​ഗ​​​​​ത്തോ​​​​​ടെ​​​​​യാ​​​​​ണ് നോ​​​​​വ​​​​​ൽ അ​​​​​വ​​​​​സാ​​​​​നി​​​​​ക്കു​​​​​ന്ന​​​​​ത്. ഒ​​​​​രു പ്രാ​​​​​ണ​​​​​ൻ പി​​​​​ട​​​​​ഞ്ഞു​​​​​തീ​​​​​രു​​​​​ന്ന​​​​​ത് ക​​​​​ണ്ടു​​​​​കൊ​​​​​ണ്ട് ര​​​​​ക്ത​​​​​ബ​​​​​ന്ധ​​​​​മു​​​​​ള്ള​​​​​വ​​​​​ർ​​​​​ക്ക് എ​​​​​ങ്ങ​​​​​നെ ഉ​​​​​ല്ലാ​​​​​സ​​​​​യാ​​​​​ത്ര​​​​​യ്ക്കു പോ​​​​​കാ​​​​​ൻ ക​​​​​ഴി​​​​​യു​​​​​ന്നു എ​​​​​ന്ന​​​​​താ​​​​​ണ് എ​​​​​ന്നെ ഏ​​​​​റെ അ​​​​​സ്വ​​​​​സ്ഥ​​​​​പ്പെ​​​​​ടു​​​​​ത്തു​​​​​ന്ന​​​​​ത്. അ​​​​​തെ​​​​​ന്നെ ഇ​​​​​ന്നും വേ​​​​​ദ​​​​​നി​​​​​പ്പി​​​​​ക്കു​​​​​ന്ന ഒ​​​​​രു രം​​​​​ഗ​​​​​മാ​​​​​ണ്. കാ​​​​​ല​​​​​മി​​​​​ത്ര ക​​​​​ഴി​​​​​ഞ്ഞി​​​​​ട്ടും ഉ​​​​​ള്ളി​​​​​ൽ നൊ​​​​​ന്തു​​​​​നൊ​​​​​ന്തി​​​​​രി​​​​​ക്കു​​​​​ന്ന വേ​​​​​ദ​​​​​ന​​​​​യാ​​​​​ണ് സാ​​​​​ഹി​​​​​ത്യം എ​​​​​ന്നു​​​​​പ​​​​​റ​​​​​ഞ്ഞ​​​​​ത് ബോ​​​​​ദ്‌​​​​​ല​​​​​യ​​​​​ർ അ​​​​​ല്ലേ?

ദീ​​​​പാ​​​​ങ്കു​​​​ര​​​​നെ​​​​യും സു​​​​മി​​​​ത്ര​​​​യെ​​​​യും വ​​​​ള​​​​രെ യാ​​​​ദൃ​​​​ച്ഛി​​​​ക​​​​മാ​​​​യി​​​​ട്ടാ​​​​ണ് ഞാ​​​​ന്‍ ക​​​​ണ്ടു​​​​മു​​​​ട്ടു​​​​ന്ന​​​​ത്. ആ ​​​​ക​​​​ണ്ടു​​​​മു​​​​ട്ട​​​​ല്‍ ഏ​​​​റെ സൗ​​​​മ്യ​​​​മാ​​​​ധു​​​​ര്യ​​​​മാ​​​​ര്‍​ന്നൊ​​​​രു ഓ​​​​ര്‍​മ​​​​യാ​​​​ണ്. അ​​​​തി​​​​നെ ഞാ​​​​ന്‍ കൃ​​​​പാ​​​​വ​​​​രം എ​​​​ന്നു​​​​ത​​​​ന്നെ വി​​​​ശേ​​​​ഷി​​​​പ്പി​​​​ക്കു​​​​ന്നു. ഞാ​​​​നൊ​​​​രു ന​​​​ദി​​​​ക്ക​​​​ര​​​​യി​​​​ല്‍ നി​​​​ല്‍​ക്കു​​​​ക​​​​യാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. ത​​​​ല​​​​ക്കാ​​​​വേ​​​​രി​​​​യു​​​​ടെ ഒ​​​​ര​​​​റ്റ​​​​ത്ത്. പൂ​​​​ര്‍​ണ​​​​പ്ര​​​​കൃ​​​​തി​​​​യു​​​​ടെ ഒ​​​​രാ​​​​ര​​​​വം എ​​​​നി​​​​ക്കു ചു​​​​റ്റു​​​​മു​​​​ണ്ടാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. പൊ​​​​ടു​​​​ന്ന​​​​നെ മ​​​​ഴ പെ​​​​യ്തു. ഞാ​​​​ന്‍ നി​​​​ന്ന ഒ​​​​റ്റ​​​​മ​​​​ര​​​​ച്ചു​​​​വ​​​​ട്ടി​​​​ലേ​​​​ക്ക് ജി​​​​ജ്ഞാ​​​​സ​​​​ക​​​​ള്‍കൊ​​​​ണ്ട് മ​​​​ഷി​​​​ക്ക​​​​ണ്ണെ​​​​ഴു​​​​തി​​​​യ ഒ​​​​രു​​​​വ​​​​ള്‍ ഓ​​​​ടി​​​​വ​​​​ന്നു. അ​​​​വ​​​​ളു​​​​ടെ ഉ​​​​ട​​​​ല്‍ ഏ​​​​റെ ന​​​​ന​​​​ഞ്ഞി​​​​രു​​​​ന്നു.

മൂ​​​​ക്കി​​​​ന്‍റെ തു​​​​മ്പി​​​​ലൂ​​​​ടെ ഒ​​​​രു മ​​​​ഴ​​​​ത്തു​​​​ള്ളി ചു​​​​ണ്ടി​​​​ല്‍ ത​​​​ട​​​​ഞ്ഞ് ക​​​​ഴു​​​​ത്തോ​​​​ളം ഒ​​​​ഴു​​​​കി​​​​മ​​​​റ​​​​യു​​​​ന്ന​​​​ത് ഞാ​​​​ന്‍ ശ​​​​രി​​​​ക്കും ക​​​​ണ്ടു. അ​​​​പ്പോ​​​​ള്‍ ഞാ​​​​ന്‍ ചെ​​​​റു​​​​പ്പ​​​​മാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. മ​​​​ന്മ​​​​ഥാ​​​​സ്ത്ര​​​​മേ​​​​റ്റു പി​​​​ട​​​​യാ​​​​ന്‍ പാ​​​​ക​​​​ത്തി​​​​ല്‍ ഒ​​​​രു ഹൃ​​​​ദ​​​​യം എ​​​​നി​​​​ക്കു​​​​ണ്ടാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. പ​​​​ക്ഷേ, അ​​​​വ​​​​ളി​​​​ല്‍ ഞാ​​​​നൊ​​​​രു അ​​​​നി​​​​യ​​​​ത്തി​​​​ക്കു​​​​ട്ടി​​​​യെ ക​​​​ണ്ടു. തോ​​​​രാ​​​​മ​​​​ഴ​​​​യ​​​​ത്തോ​​​​ടി​​​​വ​​​​ന്ന് എ​​​​ന്ന​​​​രി​​​​കി​​​​ല്‍ നി​​​​ന്ന അ​​​​വ​​​​ളോ​​​​ടെ​​​​നി​​​​ക്ക് വാ​​​​ത്സ​​​​ല്യം തോ​​​​ന്നി. ഞാ​​​​നും അ​​​​വ​​​​ളും ഒ​​​​രേ ഗ​​​​ര്‍​ഭ​​​​പാ​​​​ത്ര​​​​ത്തി​​​​ന്നി​​​​രു​​​​ളി​​​​ല്‍ കി​​​​ട​​​​ന്ന​​​​ത​​​​ല്ലേ എ​​​​ന്നു തോ​​​​ന്നി. ഇ​​​​ടി​​​​മി​​​​ന്ന​​​​ല്‍​പ്പേ​​​​ടി​​​​യാ​​​​ല്‍ അ​​​​വ​​​​ള്‍ ക​​​​ണ്ണ​​​​ട​​​​ച്ചു​​​​നി​​​​ന്ന​​​​പ്പോ​​​​ള്‍ അ​​​​വ​​​​ളു​​​​ടെ നെ​​​​റു​​​​ക​​​​യി​​​​ലൊ​​​​ന്നു തൊ​​​​ട​​​​ണ​​​​മെ​​​​ന്നു തോ​​​​ന്നി. എ​​​​ല്ലാ തോ​​​​ന്ന​​​​ലും മ​​​​ന്ദ്ര​​​​സ്ഥാ​​​​യി​​​​യി​​​​ല്‍ ഉ​​​​ള്ളി​​​​ലേ​​​​ക്ക് പ​​​​ട​​​​ര്‍​ന്നു​​​​ക​​​​യ​​​​റു​​​​ന്ന ഭ്രാ​​​​ന്ത​​​​ല്ലേ? അ​​​​റി​​​​യി​​​​ല്ല.

അ​​​​വ​​​​ളെ​​​​ന്നോ​​​​ടൊ​​​​ന്നും പ​​​​റ​​​​ഞ്ഞി​​​​ല്ല. ഒ​​​​ന്നു ചി​​​​രി​​​​ക്കു​​​​ക​​​​പോ​​​​ലും ചെ​​​​യ്തി​​​​ല്ല. പ​​​​ക്ഷേ, തീ​​​​ത്തു​​​​മ്പു​​​​പോ​​​​ലൊ​​​​രു​​​​ള്ളം അ​​​​വ​​​​ളി​​​​ല്‍ വെ​​​​ന്തു​​​​നി​​​​ല്‍​ക്കു​​​​ന്ന​​​​താ​​​​യി എ​​​​നി​​​​ക്കു തോ​​​​ന്നി. അ​​​​വ​​​​ളു​​​​ടെ കൂ​​​​ട്ടു​​​​കാ​​​​ര്‍ മ​​​​റ്റു വൃ​​​​ക്ഷ​​​​ച്ചോ​​​​ടു​​​​ക​​​​ളി​​​​ല്‍ അ​​​​ഭ​​​​യം തേ​​​​ടി​​​​യ​​​​താ​​​​യി ഞാ​​​​ന്‍ ക​​​​ണ്ടു. അ​​​​വ​​​​രി​​​​ല്‍നി​​​​ന്ന​​​​ക​​​​ന്ന് അ​​​​വ​​​​ള്‍ മാ​​​​ത്ര​​​​മെ​​​​ന്തേ എ​​​​ന്‍റെ അ​​​​രി​​​​കി​​​​ലേ​​​​ക്ക് ഓ​​​​ടി​​​​വ​​​​ന്നു​​​​വെ​​​​ന്ന് ഇ​​​​ന്നും എ​​​​നി​​​​ക്ക​​​​റി​​​​യി​​​​ല്ല. ഈ ​​​​ചോ​​​​ദ്യം എ​​​​ന്നോ​​​​ടു​​​​ത​​​​ന്നെ ഞാ​​​​ൻ പ​​​​ല​​​​ത​​​​വ​​​​ണ ചോ​​​​ദി​​​​ച്ചി​​​​രു​​​​ന്നു. ഒ​​​​രു​​​​ത്ത​​​​ര​​​​വും ഇ​​​​തു​​​​വ​​​​രെ കി​​​​ട്ടി​​​​യി​​​​ല്ല. സാ​​​​ന്ദ്ര​​​​ധ​​​​ന്യ​​​​മാ​​​​യൊ​​​​രു നി​​​​മി​​​​ഷ​​​​മാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു അ​​​​ത്. അ​​​​വ​​​​ളു​​​​ടെ ശ​​​​രി​​​​ക്കു​​​​ള്ള പേ​​​​ര് എ​​​​നി​​​​ക്ക​​​​റി​​​​യി​​​​ല്ല. പ​​​​ക്ഷേ, അ​​​​വ​​​​ളെ ഞാ​​​​ന​​​​ന്നേ സു​​​​മി​​​​ത്ര എ​​​​ന്നു വി​​​​ളി​​​​ച്ചു. മ​​​​ഴ തോ​​​​ര്‍​ന്ന് മാ​​​​നം തെ​​​​ളി​​​​ഞ്ഞ​​​​പ്പോ​​​​ള്‍ അ​​​​വ​​​​ള്‍ പോ​​​​യി. പ​​​​ക്ഷേ, മ​​​​ഴ ന​​​​ന​​​​ഞ്ഞ് ഏ​​​​റെ​​​​ക്കാ​​​​ലം അ​​​​വ​​​​ളെ​​​​ന്‍റെ ഉ​​​​ള്ളി​​​​ലു​​​​ണ്ടാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. എ​​​​ന്‍റെ സ​​​​ങ്ക​​​​ല്പ​​​​ങ്ങ​​​​ളി​​​​ല്‍ അ​​​​വ​​​​ള്‍ പാ​​​​ദ​​​​സ​​​​ര​​​​മ​​​​ണി​​​​ഞ്ഞ് ന​​​​ട​​​​ന്നു. ദാ​​​​വ​​​​ണി​​​​യു​​​​ടു​​​​ത്തു. ച​​​​ന്ദ്ര​​​​കാ​​​​ന്ത​​​​മാ​​​​ല​​​​യ​​​​ണി​​​​ഞ്ഞു.

ദീ​​​​പാ​​​​ങ്കു​​​​ര​​​​നെ കാ​​​​ണു​​​​ന്ന​​​​ത് പി​​​​ന്നെ​​​​യും നാ​​​​ളു​​​​ക​​​​ള്‍ ക​​​​ഴി​​​​ഞ്ഞാ​​​​ണ്. കൊ​​​​ല്ല​​​​ത്തു ന​​​​ട​​​​ന്ന യു​​​​വ​​​​ജ​​​​നോ​​​​ത്സ​​​​വ വേ​​​​ദി​​​​യി​​​​ല്‍​വ​​​​ച്ച്. കാ​​​​വ്യ​​​​പാ​​​​രാ​​​​യ​​​​ണ മ​​​​ത്സ​​​​രം ന​​​​ട​​​​ക്കു​​​​ന്നു. മെ​​​​ലി​​​​ഞ്ഞുനീ​​​​ണ്ട് ചോ​​​​ദ്യ​​​​ചി​​​​ഹ്നം​​​​പോ​​​​ലൊ​​​​രു ചെ​​​​റു​​​​പ്പ​​​​ക്കാ​​​​ര​​​​ന്‍ ക​​​​വി​​​​ത ചൊ​​​​ല്ലാ​​​​ന്‍ വ​​​​ന്നു. എ​​​​ന്‍.എ​​​​ന്‍. ക​​​​ക്കാ​​​​ടി​​​​ന്‍റെ ‘ന​​​​ന്ദി, തി​​​​രു​​​​വോ​​​​ണ​​​​മേ ന​​​​ന്ദി’യാ​​​​ണ് ചൊ​​​​ല്ലി​​​​യ​​​​ത്. അ​​​​വ​​​​ന്‍ പാ​​​​ടി​​​​നി​​​​ര്‍​ത്തി​​​​യ വ​​​​രി​​​​ക​​​​ള്‍ ഇ​​​​പ്പോ​​​​ഴും കേ​​​​ള്‍​വി​​​​യി​​​​ല്‍ ചി​​​​ത​​​​റു​​​​ന്നു. ‘ഒ​​​​രു തു​​​​ള്ളി വെ​​​​ണ്മ​​​​യാ​​​​യ്, നി​​​​ന്‍ വെ​​​​ളി​​​​ച്ച​​​​ക്ക​​​​ട​​​​ലി​​​​ല്‍ ഞാ​​​​ന​​​​ലി​​​​യാം.’ ചെ​​​​റി​​​​യൊ​​​​രു വെ​​​​ളി​​​​ച്ചം പി​​​​ട​​​​ഞ്ഞു​​​​കെ​​​​ടു​​​​ന്ന​​​​തു​​​​പോ​​​​ലെ അ​​​​വ​​​​ന്‍ ക​​​​വി​​​​ത ചൊ​​​​ല്ലി വേ​​​​ദി​​​​യി​​​​ല്‍നി​​​​ന്നി​​​​റ​​​​ങ്ങി​​​​പ്പോ​​​​യി.

ആ​​​​ള്‍​ക്കൂ​​​​ട്ട​​​​ത്തി​​​​നി​​​​ട​​​​യി​​​​ല്‍​നി​​​​ന്ന് ഞാ​​​​നി​​​​റ​​​​ങ്ങി അ​​​​വ​​​​ന്‍റെ പി​​​​ന്നാ​​​​ലെ ചെ​​​​ന്നു. മ​​​​ണ്ണി​​​​ല്‍​നി​​​​ന്നൂ​​​​ര്‍​ന്ന് പു​​​​റ​​​​ത്തേ​​​​ക്കു​​​​ന്തി​​​​യ നി​​​​റ​​​​യെ വേ​​​​രു​​​​ക​​​​ളു​​​​ള്ള ഒ​​​​രു മ​​​​ര​​​​ച്ചു​​​​വ​​​​ട്ടി​​​​ല്‍ അ​​​​വ​​​​ന്‍ ചെ​​​​ന്നി​​​​രു​​​​ന്നു. “ചൊ​​​​ല്ല​​​​ല്‍ ന​​​​ന്നാ​​​​യി. അ​​​​ഭി​​​​ന​​​​ന്ദ​​​​ന​​​​ങ്ങ​​​​ള്‍” -ഞാ​​​​ന്‍ പ​​​​റ​​​​ഞ്ഞു. അ​​​​വ​​​​നെ​​​​ന്നെ നി​​​​സം​​​​ഗ​​​​ത​​​​യോ​​​​ടെ നോ​​​​ക്കി. പെ​​​​രു​​​​വ​​​​ഴി​​​​യി​​​​ല്‍, കു​​​​ഴ​​​​ങ്ങി​​​​നി​​​​ല്‍​ക്കു​​​​ന്ന പ​​​​ഥി​​​​ക​​​​ന്‍റെ അ​​​​തേ മു​​​​ഖം. “ക്ഷ​​​​മി​​​​ക്ക​​​​ണം, എ​​​​നി​​​​ക്ക് ചി​​​​രി​​​​ക്കാ​​​​ന​​​​റി​​​​യി​​​​ല്ല” -അ​​​​വ​​​​ന്‍ പ​​​​റ​​​​ഞ്ഞു.

എ​​​​നി​​​​ക്ക​​​​തു​​​​ കേ​​​​ട്ട​​​​പ്പോ​​​​ള്‍ ചി​​​​രി​​​​യാ​​​​ണു വ​​​​ന്ന​​​​ത്. ചി​​​​രി​​​​ക്കാ​​​​ന​​​​റി​​​​യാ​​​​ത്ത ഒ​​​​രാ​​​​ളെ ഞാ​​​​നാ​​​​ദ്യ​​​​മാ​​​​യി കാ​​​​ണു​​​​ക​​​​യാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. “അ​​​​തു മ​​​​റ​​​​ന്നു​​​​പോ​​​​യ​​​​തോ, ജ​​​​ന്മ​​​​പ്ര​​​​കൃ​​​​തി​​​​യോ?” -ഞാ​​​​ന്‍ ചോ​​​​ദി​​​​ച്ചു. “മ​​​​റ​​​​ന്നു​​​​പോ​​​​യ​​​​ത്” -അ​​​​വ​​​​ന്‍ പ​​​​റ​​​​ഞ്ഞു. പി​​​​ന്നെ​​​​ന്തൊ​​​​ക്കെ​​​​യോ അ​​​​വ​​​​ന്‍ പ​​​​റ​​​​യാ​​​​തെ പ​​​​റ​​​​ഞ്ഞു. പ​​​​റ​​​​ഞ്ഞ​​​​തി​​​​ലെ​​​​ല്ലാം ക​​​​ന​​​​ലു​​​​ണ്ടാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. നീ​​​​ര്‍​ക്കു​​​​മി​​​​ള​​​​പോ​​​​ല്‍ മി​​​​നു​​​​മി​​​​നു​​​​പ്പാ​​​​ര്‍​ന്ന വാ​​​​ക്കു​​​​ക​​​​ള്‍. പു​​​​തു​​​​വെ​​​​ള്ളം​​​​പോ​​​​ലെ പ​​​​ശ​​​​പ്പു​​​​ള്ള ഓ​​​​ര്‍​മ​​​​ക​​​​ള്‍. “ഒ​​​​രി​​​​ടി​​​​മി​​​​ന്ന​​​​ലി​​​​നു​​​​വേ​​​​ണ്ടി​​​​യാ​​​​ണ് എ​​​​ന്‍റെ​​​​യീ ത​​​​പ​​​​സ്” എ​​​​ന്നു​​​​പ​​​​റ​​​​ഞ്ഞു​​​​കൊ​​​​ണ്ട് അ​​​​വ​​​​ന്‍ ന​​​​ട​​​​ന്നു​​​​പോ​​​​യി. ക​​​​ളി​​​​പ്പാ​​​​ട്ട​​​​ങ്ങ​​​​ള്‍ വ​​​​ലി​​​​ച്ചെ​​​​റി​​​​ഞ്ഞ് പി​​​​ണ​​​​ങ്ങി​​​​പ്പോ​​​​കു​​​​ന്ന ഒ​​​​രു കു​​​​ട്ടി​​​​യെ​​​​യാ​​​​ണ് എ​​​​നി​​​​ക്ക​​​​പ്പോ​​​​ള്‍ ഓ​​​​ര്‍​മ​​​​ വ​​​​ന്ന​​​​ത്. അ​​​​വ​​​​നെ ഞാ​​​​ന്‍ ദീ​​​​പാ​​​​ങ്കു​​​​ര​​​​ന്‍ എ​​​​ന്നു വി​​​​ളി​​​​ച്ചു. ഞാ​​​​നു​​​​ള്ളി​​​​ല്‍ തൊ​​​​ട്ടു വി​​​​ളി​​​​ക്കു​​​​മ്പോഴെ​​​​ല്ലാം അ​​​​വ​​​​നെ​​​​ന്നെ കാ​​​​രു​​​​ണ്യ​​​​ത്തോ​​​​ടെ നോ​​​​ക്കാ​​​​റു​​​​ണ്ടാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. ആ ​​​​നോ​​​​ട്ട​​​​ത്തി​​​​ല്‍ അ​​​​വ​​​​നും ഞാ​​​​നും ഒ​​​​രു​​​​പോ​​​​ലെ പൂ​​​​ത്തു​​​​ല​​​​ഞ്ഞി​​​​രു​​​​ന്നു.

സു​​​​മി​​​​ത്ര​​​​യെ​​​​യും ദീ​​​​പാ​​​​ങ്കു​​​​ര​​​​നെ​​​​യും ഒ​​​​ന്നി​​​​ച്ച് ഒ​​​​രു​​​​വ​​​​ഴി​​​​യേ ന​​​​ട​​​​ത്ത​​​​ണ​​​​മെ​​​​ന്നൊ​​​​രു മോ​​​​ഹം എ​​​​ന്നി​​​​ൽ ക​​​​ല​​​​ശ​​​​ലാ​​​​യി. അ​​​​തൊ​​​​രു എ​​​​ഴു​​​​ത്തു​​​​കാ​​​​ര​​​​ന്‍റെ അ​​​​ന്ത​​​​ർ​​​​ദാ​​​​ഹംകൂ​​​​ടി​​​​യാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. അ​​​​തി​​​​നാ​​​​യി വേ​​​​ന​​​​ലി​​​​നു കു​​​​റു​​​​കെ ഞാ​​​​നൊ​​​​രു പാ​​​​ലം പ​​​​ണി​​​​തു കാ​​​​ത്തി​​​​രു​​​​ന്നു. കാ​​​​വു തീ​​​​ണ്ടി​​​​യ​​​​വ​​​​രും മ​​​​ദ​​​​പ്പാ​​​​ടു​​​​ള്ള​​​​വ​​​​രും സം​​​​ഭ്ര​​​​മ​​​​ജ്വാ​​​​ല​​​​ക​​​​ള്‍ പു​​​​റ​​​​ത്തു​​​​ കാ​​​​ണി​​​​ക്കാ​​​​തെ അ​​​​തി​​​​ലൂ​​​​ടെ ത​​​​ല​​​​ങ്ങും​​​​ വി​​​​ല​​​​ങ്ങും ന​​​​ട​​​​ന്നു. എ​​​​ന്നി​​​​ട്ടും ഞാ​​​​ന്‍ കാ​​​​ത്തി​​​​രു​​​​ന്ന ര​​​​ണ്ടു​​​​പേ​​​​ര്‍ അ​​​​തി​​​​ലൂ​​​​ടെ ന​​​​ട​​​​ന്നി​​​​ല്ല. പൊ​​​​ള്ളി​​​​യ​​​​ട​​​​ര്‍​ന്ന ഒ​​​​രു​​​​ച്ച​​​​നേ​​​​ര​​​​ത്ത് ഞാ​​​​നെ​​​​ഴു​​​​താ​​​​ന്‍ തു​​​​ട​​​​ങ്ങി. വ​​​​ല്ലാ​​​​ത്ത ക​​​​യ്പ് എ​​​​നി​​​​ക്ക​​​​നു​​​​ഭ​​​​വ​​​​പ്പെ​​​​ട്ടു. എ​​​​ങ്കി​​​​ലും ഞാ​​​​നെ​​​​ഴു​​​​തി. ചി​​​​റ​​​​കു​​​​വെ​​​​ന്ത് താ​​​​ഴ്ന്നു​​​​പ​​​​റ​​​​ന്ന ഒ​​​​രു പ​​​​ക്ഷി​​​​യു​​​​ടെ മ​​​​ന​​​​സോ​​​​ടെ. എ​​​​ഴു​​​​തി​​​​ത്തീ​​​​ര്‍​ന്ന​​​​പ്പോ​​​​ള്‍ ആ​​​​രോ ഉ​​​​ള്ളി​​​​ലി​​​​രു​​​​ന്നു പ​​​​റ​​​​ഞ്ഞു, “എ​​​​ന്തോ മ​​​​ണ​​​​ക്കു​​​​ന്നു.​ പാ​​​​തി വെ​​​​ന്ത മ​​​​ണം.”

അ​​​​തെ​​​​ന്‍റെ ഹൃ​​​​ദ​​​​യം​​​​ത​​​​ന്നെ​​​​യെ​​​​ന്ന് വി​​​​ളി​​​​ച്ചു​​​​പ​​​​റ​​​​യ​​​​ണ​​​​മെ​​​​ന്നു​​​​ണ്ടാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. എ​​​​ന്നെ​​​​ന്നും അ​​​​ടു​​​​ക്കു​​​​വാ​​​​നാ​​​​കാ​​​​തെ എ​​​​ന്നാ​​​​ല്‍, അ​​​​ക​​​​ലാ​​​​നാ​​​​കാ​​​​ത്ത അ​​​​നാ​​​​ദ്യ​​​​ന്ത ദുഃ​​​​ഖ​​​​ങ്ങ​​​​ളാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു ഞാ​​​​ന്‍ പ​​​​ക​​​​ര്‍​ത്തി​​​​വ​​​​ച്ച​​​​ത്. അ​​​​തി​​​​ലൊ​​​​രി​​​​ടി​​​​മി​​​​ന്ന​​​​ലു​​​​ണ്ട്. ഒ​​​​രു മ​​​​ഴ​​​​യു​​​​ടെ ഊ​​​​ന്നി​​​​പ്പെ​​​​യ്ത്തു​​​​ണ്ട്. ഒ​​​​രു കാ​​​​ഞ്ഞി​​​​ര​​​​ച്ചോ​​​​ടു​​​​ണ്ട്. കൊ​​​​ഴു​​​​ത്ത ച​​​​വ​​​​ര്‍​പ്പു​​​​ണ്ട്. എ​​​​ല്ലാ​​​​മു​​​​ണ്ട്. എ​​​​ഴു​​​​തി​​​​യ​​​​ത​​​​ത്ര​​​​യും മ​​​​ട​​​​ക്കി ബാ​​​​ഗി​​​​ല്‍​ വ​​​​ച്ച് ഞാ​​​​നി​​​​റ​​​​ങ്ങി. വ​​​​ല്ലാ​​​​ത്ത വി​​​​ങ്ങ​​​​ല്‍. അ​​​​തെ​​​​ന്‍റെ മാ​​​​ത്ര​​​​മ​​​​ല്ല എ​​​​ന്ന് കാ​​​​രു​​​​ണ്യ​​​​ത്തോ​​​​ടെ ഞാ​​​​നോ​​​​ര്‍​ത്തു. ര​​​​ണ്ടാ​​​​ത്മാ​​​​ക്ക​​​​ള്‍ വാ​​​​ക്കു​​​​ക​​​​ള്‍​ക്കു​​​​ള്ളി​​​​ല്‍ തീ​​​​പി​​​​ടി​​​​ച്ചി​​​​രി​​​​പ്പു​​​​ണ്ട്. പാ​​​​തി​​​​യോ​​​​ളം പ​​​​തി​​​​രാ​​​​യി​​​​പ്പോ​​​​യ ജീ​​​​വി​​​​ത​​​​ത്തി​​​​ന്‍റെ ആ​​​​ധി​​​​വ്യാ​​​​ധി​​​​ക​​​​ളു​​​​ണ്ട്. നി​​​​മ​​​​ജ്ജ​​​​നം ചെ​​​​യ്യാ​​​​നാ​​​​കാ​​​​ത്ത മ​​​​ണ്‍​കു​​​​ട​​​​ങ്ങ​​​​ള്‍ ഉ​​​​റ​​​​ഞ്ഞി​​​​രി​​​​പ്പു​​​​ണ്ട്.

എ​​​​ന്തി​​​​നാ​​​​ണ് ഞാ​​​​ന​​​​വ​​​​രെ സൃ​​​​ഷ്‌​​​ടി​​​​ച്ച​​​​ത്? അ​​​​വ​​​​ര്‍​ക്കു കാ​​​​ണാ​​​​ന്‍ മാ​​​​ത്ര​​​​മാ​​​​യി ചെ​​​​റി​​​​യൊ​​​​രാ​​​​കാ​​​​ശം ഒ​​​​രു​​​​ക്കി​​​​യ​​​​ത്? അ​​​​വ​​​​രു​​​​ടെ പ്ര​​​​ണ​​​​യ​​​​ത്തെ അ​​​​ള​​​​ന്നെ​​​​ടു​​​​ക്കാ​​​​ന്‍ തു​​​​നി​​​​ഞ്ഞ​​​​ത്? അ​​​​വ​​​​രു​​​​ടെ കാ​​​​മ​​​​മോ​​​​ഹി​​​​ത​​​​ങ്ങ​​​​ളെ കു​​​​ളി​​​​ര്‍​ത്ത നീ​​​​രു​​​​റ​​​​വ​​​​യാ​​​​ല്‍ സ്‌​​​​നാ​​​​ന​​​​പ്പെ​​​​ടു​​​​ത്തി​​​​യ​​​​ത്? ഇ​​​​രു​​​​വ​​​​രെ​​​​യും മ​​​​ടി​​​​യി​​​​ല്‍ കി​​​​ട​​​​ത്തി താ​​​​ലോ​​​​ലി​​​​ച്ച​​​​ത്? ഒ​​​​ന്നും എ​​​​നി​​​​ക്ക​​​​റി​​​​യി​​​​ല്ല. ഒ​​​​ന്നു​​​​മാ​​​​ത്രം ഞാ​​​​ന്‍ തി​​​​രി​​​​ച്ച​​​​റി​​​​യു​​​​ന്നു​​​​ണ്ട്. അ​​​​വ​​​​രെ​​​​ക്കു​​​​റി​​​​ച്ച് എ​​​​ഴു​​​​തി​​​​യി​​​​ല്ലാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നെ​​​​ങ്കി​​​​ല്‍ എ​​​​നി​​​​ക്ക് മോ​​​​ക്ഷം കി​​​​ട്ടു​​​​മാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു എ​​​​ന്ന്. അ​​​​തി​​​​നെ​​​​നി​​​​ക്ക് അ​​​​വ​​​​കാ​​​​ശ​​​​മി​​​​ല്ല​​​​യെ​​​​ന്ന് സ​​​​ങ്ക​​​​ട​​​​ങ്ങ​​​​ളു​​​​ടെ ചി​​​​ല​​​​ന്തി​​​​വ​​​​ല​​​​യി​​​​ല്‍ കു​​​​ടു​​​​ങ്ങി​​​​ക്കി​​​​ട​​​​ക്കു​​​​മ്പോ​​​​ള്‍ തോ​​​​ന്നു​​​​ന്നു. സു​​​​മി​​​​ത്ര​​​​യും ദീ​​​​പാ​​​​ങ്കു​​​​ര​​​​നും എ​​​​നി​​​​ക്കു​​​​ മു​​​​ന്നേ ന​​​​ട​​​​ക്കു​​​​ക​​​​യാ​​​​ണി​​​​പ്പോ​​​​ള്‍. അ​​​​വ​​​​ര്‍ പ​​​​ട്ടാ​​​​മ്പി​​​​യി​​​​ല്‍​നി​​​​ന്നു മം​​​​ഗ​​​​ലാ​​​​പു​​​​ര​​​​ത്തേ​​​​ക്ക് വ​​​​ണ്ടി ക​​​​യ​​​​റു​​​​ന്ന​​​​ത് ഞാ​​​​ന്‍ കാ​​​​ണു​​​​ന്നു​​​​ണ്ട്. പ​​​​ട്ടാ​​​​മ്പി​​​​യി​​​​ല്‍​നി​​​​ന്ന് കൊ​​​​ല്ല​​​​ത്തേ​​​​ക്കു മ​​​​ട​​​​ങ്ങു​​​​മ്പോ​​​​ള്‍ ഞാ​​​​നോ​​​​ര്‍​ത്ത​​​​ത്, സ​​​​ങ്ക​​​​ട​​​​ങ്ങ​​​​ളു​​​​ടെ മ​​​​ണ്‍​ചി​​​​റ പൊ​​​​ട്ടി​​​​പ്പോ​​​​കു​​​​മോ എ​​​​ന്നാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. എ​​​​ല്ലാം നാം ​​​​നോ​​​​ക്കി​​​​നി​​​​ല്‍​ക്കേ ഒ​​​​ലി​​​​ച്ചു​​​​പോ​​​​കു​​​​മെ​​​​ന്ന് കാ​​​​ല​​​​ത്തി​​​​ന്‍റെ പെ​​​​രു​​​​ത്ത ക​​​​ന്മ​​​​തി​​​​ല്‍ പൊ​​​​ളി​​​​ഞ്ഞു​​​​വീ​​​​ഴു​​​​മ്പോ​​​​ള്‍ ഞാ​​​​ന​​​​റി​​​​യു​​​​ന്നു.

ഒ​രു പ​ത്തി​രു​പ​ത്തി​യ​ഞ്ച് കൊ​ല്ലം മു​ൻ​പാ​ക​ണം, ഞാ​നൊ​ര​പൂ​ർ​വ പു​സ്ത​കം വാ​യി​ച്ചി​രു​ന്നു. ആ ​പു​സ്ത​ക​ത്തെ ഒ​ര​പൂ​ർ​വ പു​സ്ത​കം എ​ന്നു​ത​ന്നെ വീ​ണ്ടും വി​ശേ​ഷി​പ്പി​ക്കാ​മെ​ന്നു തോ​ന്നി​പ്പോ​കു​ന്നു. ഗു​രു നി​ത്യ ചൈ​ത​ന്യ യ​തി​യു​ടെ പു​സ്ത​ക​ത്തി​ന്‍റെ പേ​ര് ‘അ​പൂ​ർ​വ വൈ​ദ്യ​ന്മാ​ർ’ എ​ന്നാ​ണ്. നൃ​ത്തം ചെ​യ്യു​ന്ന ഒ​രു പു​സ്ത​കം.

നൃ​ത്ത​ത്തെ ധ്യാ​നം എ​ന്നു വി​ശേ​ഷി​പ്പി​ക്കാ​മെ​ന്ന് സ്വാ​മി ചി​ന്മ​യാ​ന​ന്ദ​ൻ പ​റ​ഞ്ഞ​ത് ഇ​പ്പോ​ൾ ഓ​ർ​മ​വ​രു​ന്നു. അ​തു ധ്യാ​ന​ത്തി​ന്‍റെ പു​സ്ത​കം​കൂ​ടി​യാ​യി​രു​ന്നു. എ​ന്തൊ​രു പ്ര​കാ​ശ​മാ​യി​രു​ന്നു ആ ​പു​സ്ത​ക​ത്തി​ന്. “നീ ​ചി​രി​ക്കു​ന്പോ​ളെ​ങ്ങും വെ​ളി​ച്ചം പ​ര​ക്കു​ന്നു” എ​ന്ന് ആ​ർ. രാ​മ​ച​ന്ദ്ര​ൻ എ​ഴു​തി​യ​ത് ഈ ​പു​സ്ത​ക​ത്തെ നോ​ക്കി​യാ​ണോ എ​ന്നു തോ​ന്നി​പ്പോ​കു​ന്നു. അ​ത്ര​യേ​റെ എ​ന്നെ അ​ക​മേ ആ​ശ്ലേ​ഷി​ച്ച ഒ​ന്നാ​യി​രു​ന്നു അ​ത്. കു​റേ​ക്കാ​ലം എ​ന്‍റെ യാ​ത്ര​ക​ളി​ലെ​ല്ലാം ഇ​തൊ​പ്പ​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. എ​ന്നാ​ലൊ​രി​ക്ക​ൽ എ​നി​ക്കീ പു​സ്ത​കം ന​ഷ്ട​പ്പെ​ട്ടു. എ​ന്‍റെ കൂ​ട്ടു​കാ​രി​ക​ളി​ൽ ഒ​രു​വ​ൾ ഈ ​പു​സ്ത​കം ക​ടം വാ​ങ്ങി​ക്കൊ​ണ്ടു​പോ​യി. ഒ​രു കി​നാ​വാ​യ് പോ​ലും ഉ​യി​ർ​കൊ​ള്ളാ​തെ പോ​യ അ​വ​ൾ പി​ന്നീ​ടൊ​രി​ക്ക​ലും അ​തു മ​ട​ക്കി​ത്ത​ന്നി​ല്ല.

നാ​ല​ഞ്ചു​വ​ർ​ഷം മു​ൻ​പ്, കൃ​ത്യം പ​റ​ഞ്ഞാ​ൽ കോ​വി​ഡ​ന​ന്ത​ര നാ​ളു​ക​ളൊ​ന്നി​ൽ ഒ​രു വി​വാ​ഹ​സ​ത്കാ​ര സ​ന്ധ്യ​യി​ൽ​വ​ച്ച് ഞാ​ന​വ​ളെ ക​ണ്ടു​മു​ട്ടി. ഒ​രു മാ​റ്റ​വു​മി​ല്ല. പ​ഴ​യ പ്ര​സ​രി​പ്പും വാ​ക്ധോ​ര​ണി​യും ഇ​ത്തി​രി കൂ​ടി​യി​ട്ടു​ണ്ടെ​ന്നു മാ​ത്രം. പി​ന്നാ​ലെ ചെ​ന്ന് പ​തി​ഞ്ഞ മ​ട്ടി​ൽ ഞാ​ൻ പ​റ​ഞ്ഞു. “അ​പൂ​ർ​വ വൈ​ദ്യ​ന്മാ​ർ...” അ​വ​ൾ തി​രി​ഞ്ഞു​നോ​ക്കി. ആ ​മു​ഖ​ത്ത് മാ​യി​ച്ചു​ക​ള​യാ​നാ​കാ​ത്തൊ​രു ച​മ്മ​ൽ ഞാ​ൻ പ്ര​തീ​ക്ഷി​ച്ചി​രു​ന്നു. ച​മ്മ​ൽ പോ​യി​ട്ട്, ഒ​രു പ​ര​വേ​ശം പോ​ലു​മി​ല്ല. “എ​ടാ, നീ​യി​പ്പോ​ഴും ജീ​വി​ച്ചി​രി​പ്പു​ണ്ടോ?” എ​ന്നു​ള്ള നീ​ട്ടി​പ്പ​റ​ച്ചി​ലി​ൽ ലോ​കം​ത​ന്നെ സം​ഭ്ര​മി​ച്ചു പോ​യി​ട്ടു​ണ്ടാ​ക​ണം.

എ​ന്‍റെ കൈ​ക​ൾ കൂ​ട്ടി​പ്പി​ടി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് ഒ​രൊ​റ്റ ശ്വാ​സ​ത്തി​ൽ ഒ​രു കു​ന്നോ​ളം വി​ശേ​ഷ​ങ്ങ​ൾ അ​വ​ൾ പ​ര​ത്തി​പ്പ​റ​ഞ്ഞു. ആ ​വ​ള​കി​ലു​ക്ക​ത്തി​ൽ ‘അ​പൂ​ർ​വ വൈ​ദ്യ​ന്മാ​ർ’ ഞാ​ൻ മ​റ​ന്നു. പോ​കാ​ൻ​നേ​രം അ​വ​ൾ പ​തി​ഞ്ഞ ശ​ബ്ദ​ത്തി​ൽ പ​റ​ഞ്ഞു: “നി​ന്‍റെ ഓ​ർ​മ​യ്ക്ക്, അ​ല്ല സ്നേ​ഹ​ത്തി​ന് ഞാ​നൊ​ന്നു സൂ​ക്ഷി​ച്ചു​വ​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ട്, അ​പൂ​ർ​വ വൈ​ദ്യ​ന്മാ​ർ.” എ​ന്‍റെ ക​ണ്ണു​നി​റ​ഞ്ഞു. കി​നാ​വാ​യ് ഉ​യി​ർ​കൊ​ണ്ടി​ല്ലെ​ങ്കി​ലും അ​വ​ളി​പ്പോ​ഴും എ​ന്‍റെ സ്നേ​ഹ​ത്തെ താ​ലോ​ലി​ക്കു​ന്ന​ല്ലോ എ​ന്നോ​ർ​ത്ത​പ്പോ​ൾ എ​നി​ക്ക് വാ​ക്കു​ക​ൾ ഇ​ട​റി. എ​ന്‍റെ കൈ​ക​ൾ​ക്ക​ക​മേ ഒ​ന്ന​മ​ർ​ത്തി​നു​ള്ളി അ​വ​ൾ ആ​ൾ​ക്കൂ​ട്ട​ത്തി​ലേ​ക്ക് ന​ട​ന്നു മ​റ​യു​ന്പോ​ൾ ‘അ​പൂ​ർ​വ വൈ​ദ്യ​ന്മാ​ർ’ എ​ന്നെ അ​ക​മേ ചി​കി​ത്സി​ക്കു​ന്ന പു​സ്ത​കം​കൂ​ടി​യാ​ണെ​ന്ന് ത​രി​ച്ച​റി​യു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു.

ക​ടം വാ​ങ്ങി മ​ട​ക്കി​ത്ത​രാ​ത്ത പു​സ്ത​ക​ങ്ങ​ൾ ന​മ്മു​ടെ ഓ​ർ​മ​യ്ക്കും സ്നേ​ഹ​ത്തി​നു​മാ​യി ചി​ല​ർ സൂ​ക്ഷി​ച്ചു​വ​യ്ക്കു​ന്ന​താ​യി​രി​ക്കു​മെ​ന്ന് ഞാ​ന​ന്നു​മു​ത​ൽ ക​രു​തി. അ​വ​രെ​പ്പോ​ലെ ആ ​പു​സ്ത​ക​ങ്ങ​ളും ന​മ്മ​ളെ ഓ​ർ​മി​ക്കു​ന്നു​ണ്ടാ​കു​മോ? കൂ​ടെ​പ്പോ​രാ​ൻ കൊ​തി​ക്കു​മോ? ഒ​ർ​ക്കു​ന്പോ​ൾ ഉ​ത്ത​രം കി​ട്ടാ​ത്ത ഒ​ത്തി​രി ചോ​ദ്യ​ങ്ങ​ൾ വ​ന്ന് വാ​തി​ൽ​ക്ക​ൽ മു​ട്ടു​ന്നു. മ​ട​ക്കി​ക്കി​ട്ടാ​ത്ത പു​സ്ത​ക​ങ്ങ​ളു​ടെ ചാ​ർ​ട്ട് ഞാ​നെ​ഴു​തി സൂ​ക്ഷി​ച്ചി​രു​ന്നു. ഇ​തെ​ഴു​തി​വ​ന്ന​പ്പോ​ൾ വെ​റു​തെ ഞാ​ന​തൊ​ന്ന് നോ​ക്കി.

കു​റ​ച്ചു പു​സ്ത​ക​ങ്ങ​ളും അ​തി​നു നേ​രേ പു​സ്ത​ക​ങ്ങ​ൾ തി​രി​കെ ത​രാ​ത്ത​വ​രു​ടെ പേ​രു​മു​ണ്ട്. അ​തി​ൽ ഒ​ന്നു​ര​ണ്ടു​പേ​ർ ഇ​പ്പോ​ൾ ജീ​വി​ച്ചി​രി​പ്പി​ല്ല. അ​തി​ലൊ​രാ​ളെ ഞാ​ൻ പ്ര​ത്യേ​കം ഓ​ർ​ക്കു​ന്നു. അ​യാ​ൾ ഇ​ള​നീ​രു​പോ​ലെ മി​ണ്ടി​പ്പ​റ​യു​ന്ന ആ​ളും ന​ല്ല വാ​യ​ന​ക്കാ​ര​നു​മാ​യി​രു​ന്നു. ഒ​രി​ക്ക​ല​യാ​ൾ എ​ന്‍റെ കൈ​യി​ൽ​നി​ന്നൊ​രു പു​സ്ത​കം ക​ടം വാ​ങ്ങി​ക്കൊ​ണ്ടു​പോ​യി. എ​വു​സ്താ​ക്കി​യൂ​സ് ബെ​ന​ഡി​ക്ട് ഡി​ല​നോ​യി​യു​ടെ ജീ​വ​ച​രി​ത്ര​പു​സ്ത​കം. ഞാ​ന​ത് മ​റ്റൊ​രാ​ളി​ൽ​നി​ന്ന് ക​ടം വാ​ങ്ങി​യ​താ​യി​രു​ന്നു. വാ​ങ്ങി​ക്കൊ​ണ്ടു​പോ​യ ആ​ൾ യ​ഥാ​സ​മ​യം മ​ട​ക്കി​ത്ത​ന്നി​ല്ല. എ​നി​ക്കാ പു​സ്ത​കം വാ​യി​ക്കാ​ൻ ത​ന്ന ആ​ൾ നി​ര​ന്ത​രം ചോ​ദി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടു​മി​രു​ന്നു. പ​ല പ്രാ​വ​ശ്യം വാ​ങ്ങി​ക്കൊ​ണ്ടു​പോ​യ ആ​ളെ ഞാ​ൻ ബ​ന്ധ​പ്പെ​ട്ടു. അ​വ​ധി​ക​ൾ പ​ല​തു പ​റ​ഞ്ഞെ​ങ്കി​ലും മ​ട​ക്കി​ക്കി​ട്ടി​യി​ല്ല.

പു​സ്ത​കം ത​ന്ന​യാ​ൾ എ​ന്ന​ന്നേ​ക്കു​മാ​യി പി​ണ​ങ്ങി. ആ​ലു​വാ മ​ണ​പ്പു​റ​ത്തു​വ​ച്ചു ക​ണ്ട പ​രി​ച​യം പോ​ലും അ​യാ​ൾ എ​ന്നോ​ടു കാ​ണി​ക്കാ​താ​യി. എ​നി​ക്ക് വ​ല്ലാ​ത്ത കു​റ്റ​ബോ​ധം തോ​ന്നി. എ​ന്‍റെ കൈ​യി​ൽ​നി​ന്ന് പു​സ്ത​കം വാ​ങ്ങി​ക്കൊ​ണ്ടു​പോ​യ ആ​ളും എ​ന്നോ​ട് പ​തി​യെ പ​തി​യെ മി​ണ്ടാ​താ​യി. വി​ളി​ച്ചാ​ൽ ഫോ​ൺ എ​ടു​ക്കാ​താ​യി. അ​ന്വേ​ഷി​ച്ചു ചെ​ന്നാ​ൽ കാ​ണാ​താ​യി. ഞാ​നെ​ന്നെ ഒ​ത്തി​രി​വ​ട്ടം ശ​പി​ച്ചു. കു​ള​ച്ച​ൽ യു​ദ്ധ​ത്തി​ൽ തോ​റ്റു തു​ന്നം​പാ​ടി ഒ​ടു​വി​ൽ ത​ട​വു​കാ​ര​നാ​യ ഡി​ല​നോ​യി​യെ​പ്പോ​ലെ​യാ​യി ഞാ​ൻ. എ​ങ്കി​ലും വി​ദ്വേ​ഷ​ത്തി​ന്‍റെ ഒ​രു തോ​ക്ക് ഞാ​ൻ ഉ​ള്ളി​ൽ സൂ​ക്ഷി​ച്ചു​വ​ച്ചി​രു​ന്നു. ഉ​ന്നം പി​ടി​ച്ച് ഒ​ര​വ​സ​ര​ത്തി​നാ​യി കാ​ത്തി​രു​ന്നു.

ഒ​രു ദി​വ​സം അ​തി​രാ​വി​ലെ ദുഃ​ഖ​ക​ര​മാ​യ ഒ​രു വാ​ർ​ത്ത എ​ന്നെ തേ​ടി​യെ​ത്തി. പു​സ്ത​കം ക​ടം വാ​ങ്ങി​ക്കൊ​ണ്ടു​പോ​യ ആ​ൾ മ​ര​ണ​പ്പെ​ട്ടു. എ​ന്‍റെ അ​വ​സാ​ന പ്ര​തീ​ക്ഷ​യും അ​സ്ത​മി​ച്ചു. ഉ​ള്ളി​ൽ സൂ​ക്ഷി​ച്ചി​രു​ന്ന തോ​ക്ക് കാ​ണാ​നി​ല്ലാ​യി​രു​ന്നു. ഉ​ച്ച​ക​ഴി​ഞ്ഞ നേ​ര​ത്ത് ഞാ​ന​യാ​ളെ കാ​ണാ​ൻ ചെ​ന്നു. ഒ​ന്നു​മ​റി​യാ​ത്ത മ​ട്ടി​ൽ അ​യാ​ൾ ക​ണ്ണ​ട​ച്ചു കി​ട​ക്കു​ക​യാ​ണ്. ‘മ​നു​ഷ്യ​ൻ ജ​ന്മ​നാ ക്രൂ​ര​നാ​ണ്’ എ​ന്ന കാ​ഫ്ക​യു​ടെ വ​ച​നം ഉ​ള്ളി​ൽ തി​ക​ട്ടി​വ​ന്നു. ഉ​ള്ളി​ൽ​നി​ന്ന് സാ​ക്ഷ​യി​ട്ട ക​ത​കു​ക​ളു​മാ​യി ആ​യാ​ൾ അ​ടു​ത്ത യാ​ത്ര​യ്ക്ക് ത​യാ​റാ​കാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി. ‘ഭ​ഗ​വ​ത്‌​ഗീ​ത’​യി​ൽ ഭ​ഗ​വാ​ൻ അ​ർ​ജു​ന​നോ​ട് പ​റ​ഞ്ഞ​തു ഞാ​നോ​ർ​ത്തു: “നി​ന​ക്കൊ​ന്നും ഓ​ർ​മി​ക്കാ​നാ​കു​ന്നി​ല്ല. ഞാ​നോ എ​ല്ലാം ഓ​ർ​മി​ക്കു​ന്നു.” ഒ​ന്നും പ​റ​യാ​തെ അ​യാ​ൾ എ​ന്‍റെ മു​ന്നി​ലൂ​ടെ ക​ട​ന്നു​പോ​യി. ഞാ​ൻ നോ​ക്കി​നി​ൽ​ക്കേ അ​വ​ൻ പ​തി​യെ എ​രി​ഞ്ഞ​ട​ങ്ങി.

ച​ട​ങ്ങു​ക​ൾ ക​ഴി​ഞ്ഞ് സു​ഹൃ​ത്തു​ക്ക​ളു​മാ​യി സം​സാ​രി​ച്ചി​രി​ക്കെ അ​യാ​ളു​ടെ മ​ക​ൻ എ​ന്‍റെ അ​ടു​ത്തേ​ക്ക് ഒ​രു പൊ​തി​യു​മാ​യി വ​ന്നു. “ഇ​ത​ച്ഛ​ൻ സാ​റി​നു ത​രാ​നാ​യി ഏ​ൽ​പ്പി​ച്ച​താ​ണ്; ഏ​ൽ​പ്പി​ച്ചി​ട്ട് ഒ​രു മാ​സ​മാ​യി. ത​രാ​ൻ ക​ഴി​ഞ്ഞി​ല്ല.” ഞാ​ന​തു തു​റ​ന്നു നോ​ക്കി. ‘ഡി​ല​നോ​യി’. എ​ന്‍റെ ക​ണ്ണ് നി​റ​ഞ്ഞു. എ​നി​ക്ക് വ​ല്ലാ​ത്ത സ​ങ്ക​ടം തോ​ന്നി. ചു​രു​ട്ടി​യ കൈ​യി​ൽ മ​ഞ്ചാ​ടി വ​ച്ച് ഒ​റ്റ​യും ഇ​ര​ട്ട​യും ക​ളി​ക്കു​ന്ന ഒ​രു കു​ട്ടി​യെ​പ്പോ​ലെ​യാ​യി ഞാ​ൻ. ഞാ​നി​ത്ര​യും നാ​ൾ വ​ള​രെ ക്രൂ​ര​മാ​യി അ​യാ​ളു​ടെ മ​ന​സ് വാ​യി​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു എ​ന്നോ​ർ​ത്ത​പ്പോ​ൾ വ​ല്ലാ​ത്ത ആ​ത്മ​നി​ന്ദ തോ​ന്നി. ശി​ര​സ് താ​ഴ്ത്തി ഞാ​നി​റ​ങ്ങി.

ഒ​രു​പാ​ട് ചോ​ദ്യ​ങ്ങ​ൾ എ​ന്‍റെ പി​ന്നാ​ലെ വ​രു​ന്നു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. എ​ന്തി​നാ​യി​രു​ന്നു പു​സ്ത​കം മ​ട​ക്കി​ത്ത​രാ​ൻ ഇ​ത്ര വൈ​കി​യ​ത്? അ​തി​ന്‍റെ കാ​ര​ണ​മെ​ന്താ​യി​രി​ക്കും അ​യാ​ൾ മ​ന​സി​ൽ കു​റി​ച്ചു​വ​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ടാ​വു​ക? ഒ​ന്നു​മ​റി​യി​ല്ല. ഒ​രാ​ൾ ഭൂ​മി വി​ട്ടു​പോ​കു​ന്പോ​ൾ ഒ​രു​പാ​ട് ഉ​ത്ത​ര​ങ്ങ​ൾ കൂ​ടി​യാ​ണ് ഇ​ല്ലാ​താ​കു​ന്ന​ത്. നി​ര​ത്തി​ലേ​ക്കി​റ​ങ്ങു​ന്പോ​ൾ മ​ഴ ക​ന​ത്തി​രു​ന്നു. അ​തു ഞാ​ൻ അ​റി​ഞ്ഞി​രു​ന്നി​ല്ല.