30

മ​​​ഴ​​​ക്കാ​​​ല​​​സ​​​ന്ധ്യ​​​യി​​​ലാ​​​ക​​​ണം, എ​​​ന്‍റെ ക​​​ടി​​​ഞ്ഞൂ​​​ൽ പ്ര​​​ണ​​​യ​​​ക​​​ഥ​​​യി​​​ലെ നാ​​​യി​​​ക ഓ​​​ർ​​​മ​​​ക​​​ളി​​​ലേ​​​ക്ക് മ​​​ട​​​ങ്ങി​​​വ​​​ന്ന​​​ത്. ഞെ​​​ട്ട​​​റ്റു​​​വീ​​​ണൊ​​​രു ത്രി​​​സ​​​ന്ധ്യ​​​ത​​​ൻ നോ​​​വു​​​പോ​​​ൽ അ​​​വ​​​ളെ​​​ന്‍റെ നെ​​​ഞ്ചി​​​ൽ മെ​​​ല്ലെ ചാ​​​ഞ്ഞു. ദ​​​ഹി​​​ച്ചു​​​പൊ​​​ള്ളു​​​ന്നൊ​​​രു​​​ൾ​​​ച്ചൂ​​​ട്. പൂ​​​ത്ത കു​​​ങ്കു​​​മ​​​പ്പാ​​​ടം​​​പോ​​​ലെ ത​​​പ്ത​​​ദീ​​​പ്ത​​​മാം ഉ​​​ൾ​​​ത്ത​​​ടം. ക​​​ന്നി​​​മ​​​ഴ​​​ത​​​ൻ കു​​​ളി​​​രാ​​​ർ​​​ന്ന​​​വ​​​ളെ​​​ൻ മി​​​ഴി​​​ക​​​ളി​​​ലേ​​​ക്ക് നോ​​​ക്കി. എ​​​നി​​​ക്ക് പാ​​​ടാ​​​തി​​​രി​​​ക്കാ​​​നാ​​​യി​​​ല്ല. ഞാ​​​ൻ പാ​​​ടി.

പാ​​​ട്ടു കേ​​​ട്ടി​​​ട്ടാ​​​ക​​​ണം എ​​​ന്നോ ഒ​​​ഴു​​​കാ​​​ൻ മ​​​റ​​​ന്നു​​​പോ​​​യൊ​​​രു പു​​​ഴ ഞ​​​ങ്ങ​​​ളെ വ​​​ലം​​​ചു​​​റ്റി​​​യൊ​​​ഴു​​​കു​​​ന്ന​​​തു​​​ ക​​​ണ്ടു. ആ ​​​ഒ​​​ഴു​​​ക്കി​​​ൽ എ​​​ന്‍റെ ഉ​​​ഷ്ണ​​ഖ​​​നി​​​ക​​​ളി​​​ലാ​​​കെ മ​​​ൺ​​​കൂ​​​ന​​​ക​​​ളാ​​​യി. നൊ​​​ന്ത​​​ട​​​ർ​​​ന്നു​​​പോ​​​യ എ​​​ന്‍റെ ക​​​ര​​​ൾ കൊ​​​ത്തി​​​ത്തി​​​ന്നാ​​​ൻ പ​​​റ​​​ന്നി​​​റ​​​ങ്ങും ക​​​ഴു​​​ക​​​നോ​​​ട് ഞാ​​​ൻ പ​​​റ​​​ഞ്ഞു: “ഞാ​​​നീ ച​​​ന്ദ​​​ന​​​മ​​​ര​​​ത്തി​​​നു ചാ​​​രെ​​​യി​​​രു​​​ന്ന​​​ല്പം ഇ​​​ള​​​വേ​​​ൽ​​​ക്ക​​​ട്ടെ. അ​​​വ​​​ൾ വി​​​ട്ടു​​​ത​​​രു​​​ന്നെ​​​ങ്കി​​​ൽ മാ​​​ത്രം നീ​​​യെ​​​ന്‍റെ ക​​​ര​​​ളെ​​​ടു​​​ക്കു​​​ക.’’ പ്ര​​​ച​​​ണ്ഡ​​​മാം ചി​​​റ​​​കു​​​ക​​​ൾ വി​​​ട​​​ർ​​​ത്തി ക​​​ന​​​ൽ​​​കെ​​​ടും മ​​​റ്റൊ​​​രു സ​​​ന്ധ്യ​​​യി​​​ലേ​​​ക്ക​​​ത് പ​​​റ​​​ന്നു​​​മ​​​റ​​​ഞ്ഞു.

എ​​​ത്ര തീ​​​ക്ഷ്ണ​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു ആ ​​​നി​​​മി​​​ഷ​​​ങ്ങ​​​ൾ. ഇ​​​തെ​​​ഴു​​​തിത്തീ​​​ർ​​​ത്ത​​​തും ക​​​ര​​​ഞ്ഞ​​​തും ഒ​​​ന്നി​​​ച്ചാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. അ​​​ത്ര​​​മേ​​​ലാ​​​ഴ​​​ത്തി​​​ൽ എ​​​രി​​​ഞ്ഞ​​​ട​​​ർ​​​ന്നു ഉ​​​ള്ളി​​​ലെ സൂ​​​ര്യ​​​ൻ. ഞാ​​​ൻ വീ​​​ണ്ടും സി​​​ൽ​​​വി​​​യ​​​യെ വാ​​​യി​​​ക്കാ​​​നെ​​​ടു​​​ത്തു. ക​​​ണ്ണീ​​​രാ​​​ൽ ന​​​ന​​​ഞ്ഞ വാ​​​യ​​​ന. ആ ​​​വാ​​​യ​​​ന​​​യി​​​ൽ, കാ​​​ർ​​​ത്തി​​​ക​​​രാ​​​വി​​​ൽ ആ​​​രോ കൊ​​​ളു​​​ത്തി​​​യ മ​​​ൺ​​​ചെ​​​രാ​​​തു​​​പോ​​​ലെ അ​​​വ​​​ൾ; സി​​​ൽ​​​വി​​​യ. സി​​​ൽ​​​വി​​​യ പ്ലാ​​​ത്ത്. എ​​​നി​​​ക്കി​​​ഷ്ടം അ​​​വ​​​ളോ​​​ടാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. അ​​​വ​​​ളു​​​ടെ ക​​​വി​​​ത​​​ക​​​ളോ​​​ടാ​​​യി​​​രു​​​ന്നി​​​ല്ല. കോ​​​ള​​​ജ് ലൈ​​​ബ്ര​​​റി​​​യി​​​ലെ ചി​​​ത​​​ൽ ക​​​ന​​​ത്ത ഷെ​​​ൽ​​​ഫു​​​ക​​​ളൊ​​​ന്നി​​​ൽ​​​നി​​​ന്ന് പാ​​​തി​​​വെ​​​ന്ത അ​​​വ​​​ളു​​​ടെ ജീ​​​വി​​​തം നി​​​വ​​​ർ​​​ത്തി വാ​​​യി​​​ച്ച​​​പ്പോ​​​ൾ എ​​​നി​​​ക്കാ​​​ദ്യം സ​​​ങ്ക​​​ടം തോ​​​ന്നി​​​യി​​​ല്ല. പ​​​ക്ഷേ, അ​​​വ​​​ളു​​​ടെ വി​​​ഷാ​​​ദ​​​മി​​​ഴി​​​ക​​​ളി​​​ൽ ഒ​​​ന്നു പാ​​​ളിനോ​​​ക്ക​​​വേ, സാ​​​ന്ധ്യ​​​പ്ര​​​കാ​​​ശം മെ​​​ല്ലെ ഇ​​​രു​​​ളി​​​ൽ അ​​​ലി​​​യു​​​ന്ന​​​തു​​​പോ​​​ലെ തോ​​​ന്നി. എ​​​ത്ര തീ​​​ക്ഷ്ണ​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു ആ ​​​പ​​​ക​​​ൽ.

മു​​​റ്റ​​​ത്തെ വെ​​​യി​​​ൽ​​​നാ​​​ഗ​​​ങ്ങ​​​ൾ ഇ​​​ഴ​​​ഞ്ഞി​​​ഴ​​​ഞ്ഞ് അ​​​ക​​​ത്തേ​​​ക്ക് ക​​​യ​​​റി​​​വ​​​രു​​​ന്നു​​​ണ്ടാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. അ​​​തെ​​​ന്‍റെ ശി​​​ര​​​സി​​​ലും നെ​​​ഞ്ചി​​​ലും പ​​​ഴു​​​ത്ത നാ​​​വി​​​നാ​​​ൽ ദം​​​ശി​​​ച്ചു. ഉ​​​ൽ​​​ക്ക​​​ട​​​മാ​​​യ ദാ​​​ഹം. ഒ​​​റ്റ​​​യി​​​രു​​​പ്പി​​​ന് ഞാ​​​ന​​​വ​​​ളെ വാ​​​യി​​​ച്ചു​​​തീ​​​ർ​​​ത്തു. എ​​​നി​​​ക്ക് സ​​​ങ്ക​​​ടം തോ​​​ന്നി​​​യി​​​ല്ല, പ​​​ക്ഷേ, മി​​​ഴി​​​ നി​​​റ​​​ഞ്ഞു. വ​​​ല്ലാ​​​ത്ത വീ​​​ർ​​​പ്പു​​​മു​​​ട്ട​​​ൽ. സം​​​ഭ്ര​​​മം. പ​​​ക്ഷേ, പ​​​റ​​​ന്നു​​​പോം പ​​​ക്ഷി​​​യോ​​​ടും അ​​​രു​​​മ​​​യാം പു​​​ൽ​​​ക്കൊ​​​ടി​​​യോ​​​ടും അ​​​ന​​​ന്ത​​​മാം നോ​​​വി​​​നോ​​​ടും കു​​​ശ​​​ലം പ​​​റ​​​യു​​​ന്ന അ​​​വ​​​ളെ എ​​​നി​​​ക്കി​​​ഷ്‌​​​ട​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. പ​​​തി​​​യെ പ​​​തി​​​യെ ഞാ​​​ന​​​വ​​​ളി​​​ൽ അ​​​നു​​​ര​​​ക്ത​​​നാ​​​യി.

ക​​​വി​​​ത​​​ക​​​ളി​​​ലൊ​​​രി​​​ട​​​ത്ത് സി​​​ൽ​​​വി​​​യ എ​​​ഴു​​​തി​​​യ​​​ത് പി​​​ൽ​​​ക്കാ​​​ല​​​ത്ത് ഞാ​​​ൻ ഓ​​​ർ​​​മി​​​ക്കു​​​ക​​​യു​​​ണ്ടാ​​​യി. എ​​​ത്ര നി​​​ശ​​​ബ്ദ​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു ആ ​​​വ​​​രി​​​ക​​​ൾ. വി​​​ദൂ​​​ര​​​നീ​​​ലി​​​മ​​​യി​​​ൽ പുത​​​ഞ്ഞു​​​പോ​​​യൊ​​​രു ന​​​ക്ഷ​​​ത്രം. ശൂ​​​ന്യ​​​മാ​​​കു​​​മ്പോ​​​ഴെ​​​ല്ലാം പൂ​​​ർ​​​ണ​​​ത​​​യി​​​ലേ​​​ക്കു​​​ള്ള ഉ​​​യി​​​ർ​​​പ്പ്. നി​​​ത്യ​​​ഗ്രീ​​​ഷ്മ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ ഉ​​​രു​​​ക്കം. അ​​​വ​​​ളെ ഓ​​​ർ​​​ത്തു സ​​​ങ്ക​​​ട​​​പ്പെ​​​ടാ​​​നു​​​ള്ള യോ​​​ഗ്യ​​​ത എ​​​നി​​​ക്കു​​​ണ്ടോ എ​​​ന്ന​​​റി​​​യി​​​ല്ല. പ​​​ക്ഷേ, ഘ​​​നീ​​​ഭ​​​വി​​​ച്ച ഈ ​​​പ​​​യോ​​​ദ​​​ങ്ങ​​​ളെ​​​ല്ലാം എ​​​ന്നെ​​​പ്പോ​​​ലെ അ​​​വ​​​ളെ ഓ​​​ർ​​​ത്തു വി​​​തു​​​മ്പി​​​നി​​​ൽ​​​ക്കു​​​ന്ന​​​താ​​​യി തോ​​​ന്നി. ഞാ​​​ന​​​വ​​​ളു​​​ടെ പ​​​ർ​​​ണ​​​ശാ​​​ല​​​യി​​​ലേ​​​ക്ക് ന​​​ട​​​ന്നു. മ​​​ണ​​​ൽ​​​ത്ത​​​രി​​​ക​​​ളി​​​ൽ തൊ​​​ടു​​​മ്പോ​​​ൾ വ​​​ല്ലാ​​​ത്ത വേ​​​വ്.

പ​​​ക്ഷി​​​ക​​​ളും പ​​​ഥി​​​ക​​​രും ഉ​​​പേ​​​ക്ഷി​​​ച്ചു​​​പോ​​​യ വ​​​ഴി​​​ത്താ​​​ര. കാ​​​ട്ടു​​​പൊ​​​ന്ത​​​ക​​​ളി​​​ൽ​​​നി​​​ന്ന് ഒ​​​രു മൃ​​​ഗ​​​വും ഒ​​​ച്ച​​​വ​​​ച്ചി​​​ല്ല. ആ ​​​ന​​​ട്ടു​​​ച്ച​​​നേ​​​ര​​​ത്തും അ​​​വ​​​ൾ ത​​​ണു​​​ത്തു​​​കി​​​ടു​​​ങ്ങു​​​ക​​​യാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. ഒ​​​രു ഉ​​​രു​​​ക്കു​​​പ​​​ക്ഷി​​​യെ​​​പ്പോ​​​ലെ പ​​​റ​​​ന്നു​​​ചെ​​​ന്ന് അ​​​വ​​​ളെ ചി​​​റ​​​കി​​​ന​​​ടി​​​യി​​​ൽ ഒ​​​ളി​​​പ്പി​​​ക്ക​​​ണ​​​മെ​​​ന്ന് എ​​​നി​​​ക്കു തോ​​​ന്നി. എ​​​ന്നാ​​​ൽ, എ​​​നി​​​ക്ക​​​ത് അ​​​സാ​​​ധ്യ​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. അ​​​വ​​​ളു​​​ടെ ക​​​ടു​​​ത്ത പാ​​​പ​​​ബോ​​​ധം എ​​​ന്‍റെ പ്ര​​​ണ​​​യ​​​ത്തി​​​നു​​​മേ​​​ൽ മ​​​റ്റൊ​​​രാ​​​കാ​​​ശം സൃ​​​ഷ്‌​​​ടി​​​ച്ചി​​​രു​​​ന്നു. അ​​​വ​​​ള​​​വി​​​ടെ കു​​​രി​​​ശു​​​മ​​​ര​​​ണ​​​വും പ്ര​​​തീ​​​ക്ഷി​​​ച്ചി​​​രി​​​ക്കു​​​ക​​​യാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. എ​​​നി​​​ക്ക​​​വ​​​ളെ ജീ​​​വി​​​ത​​​ത്തി​​​ലേ​​​ക്ക് മ​​​ട​​​ക്കി​​​ക്കൊ​​​ണ്ടു​​​വ​​​ര​​​ണ​​​മെ​​​ന്നു​​​ണ്ടാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. ഒ​​​ന്നും ന​​​ട​​​ന്നി​​​ല്ല. ന​​​ട​​​ക്കാ​​​നാ​​​കാ​​​ത്ത​​​വി​​​ധം അ​​​വ​​​ൾ ര​​​ക്ത​​​വും ക​​​ണ്ണീ​​​രും​​​കൊ​​​ണ്ട് ബാ​​​ക്കി ജീ​​​വി​​​ത​​​ത്തെ അ​​​ലി​​​യി​​​ച്ചു​​​ക​​​ള​​​യു​​​ക​​​യാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു.

സ​​​മാ​​​ന്ത​​​ര​​​ വി​​​ദ്യാ​​​ല​​​യ​​​ങ്ങ​​​ളി​​​ൽ പ​​​ഠി​​​പ്പി​​​ക്കു​​​ന്ന കാ​​​ല​​​ത്ത് ക​​​വി​​​താ​​​ക്ലാ​​​സു​​​ക​​​ളി​​​ൽ ഞാ​​​ൻ സി​​​ൽ​​​വി​​​യാ പ്ലാ​​​ത്തി​​​നെ​​​ക്കു​​​റി​​​ച്ച് പ​​​റ​​​യാ​​​റു​​​ണ്ടാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. അ​​​ത് പ​​​ല​​​പ്പോ​​​ഴും ബോ​​​ധ​​​പൂ​​​ർ​​​വ​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. അ​​​വ​​​ളി​​​ൽ അ​​​നു​​​രാ​​​ഗദം​​​ശ​​​ന​​​മേ​​​റ്റ എ​​​ന്‍റെ ഹൃ​​​ദ​​​യം അ​​​പ്പോ​​​ഴെ​​​ല്ലാം പൊ​​​ന്തി​​​വ​​​രാ​​​റു​​​ണ്ടാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. ഒ​​​രി​​​ക്ക​​​ൽ സി​​​ൽ​​​വി​​​യ​​​യെ​​​ക്കു​​​റി​​​ച്ച് നോ​​​വോ​​​ടെ പ​​​റ​​​ഞ്ഞു​​​കൊ​​​ണ്ട് നി​​​ൽ​​​ക്കേ, ഒ​​​രു​​​വ​​​ൾ മെ​​​ല്ലെ എ​​​ഴു​​​ന്നേ​​​റ്റ് എ​​​ന്നോ​​​ടു ചോ​​​ദി​​​ച്ചു “സ​​​ർ, സി​​​ൽ​​​വി​​​യ​​​യെ മ​​​റ​​​ന്നി​​​ട്ട് എ​​​ന്നെ സ്നേ​​​ഹി​​​ച്ചൂ​​​ടേ.’’ ആ ​​​വാ​​​ക്കു​​​ക​​​ൾ ഞാ​​​നൊ​​​ട്ടും പ്ര​​​തീ​​​ക്ഷി​​​ച്ചി​​​രു​​​ന്നി​​​ല്ല. ക്ലാ​​​സ്സി​​​ൽ കൂ​​​ട്ട​​​ച്ചി​​​രി​​​യു​​​ടെ മാ​​​ല​​​പ്പ​​​ട​​​ക്കം ചി​​​ത​​​റി. ഒ​​​രൊ​​​റ്റ​​​നി​​​മി​​​ഷംകൊ​​​ണ്ട് ഞാ​​​ൻ പ​​​റു​​​ദീ​​​സ​​​യി​​​ൽ​​​നി​​​ന്ന് പു​​​റ​​​ത്താ​​​ക്ക​​​പ്പെ​​​ട്ടു.​​​

അ​​​വ​​​ൾ ഒ​​​രു കൂ​​​സ​​​ലു​​​മി​​​ല്ലാ​​​തെ എ​​​ന്നെ​​​ത്ത​​​ന്നെ നോ​​​ക്കി​​​യി​​​രി​​​ക്കു​​​ക​​​യാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. ഞാ​​​ൻ പ​​​ല്ലു ഞെ​​​രി​​​ച്ചി​​​ട്ടു​​​ണ്ടാ​​​വി​​​ല്ല. ക്ഷോ​​​ഭ​​​ത്താ​​​ൽ ക​​​ണ്ണു ചു​​​വ​​​ന്നി​​​ട്ടു​​​ണ്ടാ​​​വി​​​ല്ല. പ​​​ക​​​രം, ഞാ​​​ന​​​വ​​​ളു​​​ടെ അ​​​ടു​​​ത്തേ​​​ക്കു ചെ​​​ന്നു ശി​​​ര​​​സി​​​ൽ ത​​​ലോ​​​ടി. വി​​​ചി​​​ത്ര​​​മാ​​​യ കി​​​റു​​​ക്കു​​​ക​​​ളു​​​ടെ ആ​​​വാ​​​സ​​​ഭൂ​​​മി​​​യി​​​ൽ എ​​​ന്‍റെ വി​​​ര​​​ലു​​​ക​​​ൾ മെ​​​ല്ലെ നൊ​​​ന്തുനീ​​​ങ്ങി. അ​​​വ​​​ൾ ഒ​​​രു കു​​​ഞ്ഞി​​​നെ​​​പ്പോ​​​ലെ ചി​​​രി​​​ച്ചു.

എ​​​ന്‍റെ ക​​​ണ്ണു​​​ക​​​ളി​​​ലേ​​​ക്ക് അ​​​വ​​​ളു​​​ടെ പ്ര​​​ക്ഷു​​​ബ്‌​​​ധ​​​മാ​​​യ ക​​​ണ്ണു​​​ക​​​ൾ ഇ​​​റ​​​ങ്ങി​​​വ​​​ന്നി​​​ട്ടു ചോ​​​ദി​​​ച്ചു: “സ​​​ർ, സൂ​​​ര്യ​​​പ്ര​​​കാ​​​ശ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ നി​​​റ​​​മെ​​​ന്താ​​​ണ്?’’ ഞാ​​​ൻ പു​​​റ​​​ത്തേ​​​ക്ക് നോ​​​ക്കി. ഇ​​​രു​​​ണ്ട കാ​​​ർ​​​മേ​​​ഘ​​​ങ്ങ​​​ൾ​​​ക്കി​​​ട​​​യി​​​ലൂ​​​ടെ അ​​​രി​​​ച്ചി​​​റ​​​ങ്ങി​​​യ പ്ര​​​കാ​​​ശ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ ഒ​​​രു ചെ​​​റു​​​ത​​​രി മു​​​റ്റ​​​ത്തു വീ​​​ണു​​​കി​​​ട​​​പ്പു​​​ണ്ടാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. അ​​​തെ​​​ടു​​​ത്ത് ഞാ​​​ന​​​വ​​​ളു​​​ടെ നെ​​​റു​​​ക​​​യി​​​ൽ വ​​​ച്ചു​​​കൊ​​​ടു​​​ത്തു. അ​​​ത് പൊ​​​ടു​​​ന്ന​​​നെ​​​യൊ​​​രു ശ​​​ല​​​ഭ​​​മാ​​​യി. പി​​​ന്നെ മാ​​​രി​​​വി​​​ല്ലാ​​​യി, വ​​​ർ​​​ഷ​​​മ​​​യൂ​​​ര​​​മാ​​​യി, ആ​​​കാ​​​ശ​​​മാ​​​യി, അ​​​ങ്ങ​​​നെ​​​യ​​​ങ്ങ​​​നെ.

ക​​​ഴി​​​ഞ്ഞ ദി​​​വ​​​സ​​​ങ്ങ​​​ളി​​​ലൊ​​​ന്നി​​​ൽ ഞാ​​​ൻ വീ​​​ണ്ടും സി​​​ൽ​​​വി​​​യ​​​യെ വാ​​​യി​​​ക്കാ​​​നെ​​​ടു​​​ത്തു. ദൈ​​​വ​​​മാ​​​കാ​​​ൻ മോ​​​ഹി​​​ച്ച ഒ​​​രു പെ​​​ൺ​​​കു​​​ട്ടി എ​​​ഴു​​​തി​​​യ ക​​​ത്തു​​​ക​​​ളു​​​ടെ സ​​​മാ​​​ഹാ​​​രം. എ​​​നി​​​ക്ക​​​ത് പൂ​​​ർ​​​ണ​​​മാ​​​യും വാ​​​യി​​​ക്കാ​​​നാ​​​യി​​​ല്ല. അ​​​തി​​​ൽ നി​​​റ​​​യെ ഘ​​​ടി​​​കാ​​​ര​​​ത്തി​​​ന്‍റെ ശ​​​ബ്ദ​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. ചി​​​ലേ​​​ട​​​ങ്ങ​​​ളി​​​ൽ അ​​​ത് പ​​​ടു​​​തി​​​രി​​​ ക​​​ത്തി നി​​​ൽ​​​പ്പു​​​ണ്ടാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. ചി​​​ലേ​​​ട​​​ങ്ങ​​​ളി​​​ൽ അ​​​ത് അ​​​ണ​​​കെ​​​ട്ടി​​​നി​​​ർ​​​ത്തി​​​യ മ​​​ഹാ​​​ജ​​​ലാ​​​ശ​​​യം​​​പോ​​​ലെ വി​​​തു​​​മ്പി​​​നി​​​ന്നു. ഞാ​​​ൻ പു​​​സ്ത​​​ക​​​മ​​​ട​​​ച്ച് എ​​​ങ്ങോ​​​ട്ടേ​​​ക്കെ​​​ന്നി​​​ല്ലാ​​​തെ ഇ​​​റ​​​ങ്ങി​​​പ്പോ​​​യി; എ​​​ന്‍റെ ക​​​ര​​​ച്ചി​​​ലി​​​ന്‍റെ അ​​​ഴി​​​മു​​​ഖം ആ​​​രും കാ​​​ണ​​​രു​​​തേ​​​യെ​​​ന്ന് പ്രാ​​​ർ​​​ഥി​​​ച്ചു​​​കൊ​​​ണ്ട്.

Tags : Kadarsis Sylvia