Editorial Audio
ഇന്ത്യയിലെ സ്ത്രീസുരക്ഷയുടെ ദയനീയ യാഥാർഥ്യത്തിലേക്ക് സുപ്രീംകോടതി ഒരിക്കൽകൂടി വിരൽ ചൂണ്ടിയിരിക്കുന്നു. “ഇനി എന്തെങ്കിലും അതിക്രമം നടത്തിയാൽ തങ്ങൾ തീർന്നുപോകും” (അബ് കുച്ച് കിയാ തോ മർ ജായേംഗേ) എന്ന ഭയം കുറ്റവാളികളുടെ ഉള്ളിൽ ജനിപ്പിക്കാൻ പൊലിസിന് സാധിക്കണമെന്നും, നിയമങ്ങൾ കടലാസ്പുലികളാകാതെ പ്രയോഗതലത്തിൽ പ്രതിരോധ നടപടികൾ ഉണ്ടാകണമെന്നും കടുപ്പിച്ചു പറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ് പരമോന്നത കോടതി.
ഒരു കുറ്റകൃത്യം നടന്നശേഷമുള്ള അന്വേഷണത്തിലെ മികവല്ല പൊലിസിന്റെ യഥാർഥ മിടുക്ക്. കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ നടക്കുന്നില്ല എന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്നതിലാണ്. ഡൽഹിയിലെ പാർക്കിൽ പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത പെൺകുട്ടി കൂട്ടബലാത്സംഗത്തിനിരയായതും ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന സ്ലീപ്പർ ബസിൽ പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത പെൺകുട്ടിക്കു നേരേ ലൈംഗികാതിക്രമം ഉണ്ടായതുമാണ് സ്വമേധയാ കേസെടുക്കുന്നതിന് സുപ്രീംകോടതിയെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.
ഡൽഹിയിൽ, ഓടുന്ന സ്ലീപ്പർ ബസിലും കോളജിന് തൊട്ടടുത്തുള്ള പാർക്കിലും നടന്ന ക്രൂരമായ കൂട്ടബലാത്സംഗ സംഭവങ്ങളിൽ നേരത്തേതന്നെ പൊതുജനങ്ങൾ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിട്ടും പ്രതിരോധ നടപടികൾ എടുത്തില്ലെന്ന വിചാരണക്കോടതിയുടെയും സുപ്രീംകോടതിയുടെയും കണ്ടെത്തൽ ഞെട്ടിക്കുന്നതാണ്. ഇതൊരു ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമല്ല. രാജ്യത്തുടനീളം ഭരണസംവിധാനങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വങ്ങളും സ്ത്രീസുരക്ഷയെ എത്രത്തോളം ലളിതവത്കരിച്ചാണ് കാണുന്നത് എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്. നാഷണൽ ക്രൈം റിക്കാർഡ്സ് ബ്യൂറോയുടെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം പ്രതിവർഷം സ്ത്രീകൾക്കെതിരേയുള്ള 4.4 ലക്ഷത്തിലധികം കുറ്റകൃത്യങ്ങളാണ് രാജ്യത്ത് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. ഓരോ മൂന്നു മിനിറ്റിലും ഒരു സ്ത്രീ അതിക്രമത്തിനിരയാകുന്നു. ഓരോ 77 മിനിറ്റിലും സ്ത്രീധനപീഡനം മൂലമുള്ള മരണം നടക്കുന്നു.
നിയമങ്ങളുടെ അഭാവമല്ല ഇവിടെ പ്രശ്നം. ഭരണഘടനയുടെ 14, 15, 21 വകുപ്പുകൾ മുതൽ ഗാർഹികപീഡനവിരുദ്ധ നിയമം, തൊഴിലിടങ്ങളിലെ ലൈംഗികാതിക്രമ വിരുദ്ധ നിയമം, പോക്സോ വരെ ശക്തമായ നിയമങ്ങൾ നമുക്കുണ്ട്. എന്നാൽ, പ്രയോഗത്തിൽ അവ അട്ടിമറിക്കപ്പെടുന്നു. 2012ലെ നിർഭയ സംഭവത്തിനുശേഷം കോടികൾ വകയിരുത്തി രൂപീകരിച്ച നിർഭയ ഫണ്ടിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ഉപയോഗിക്കാതെ കിടക്കുന്നു എന്ന വസ്തുത മാത്രം മതി, ഭരണകൂടങ്ങളുടെ കുറ്റകരമായ ഉത്തരവാദിത്വമില്ലായ്മ വ്യക്തമാകാൻ.
തോംസൺ റോയിട്ടേഴ്സ് ഫൗണ്ടേഷൻ അവസാനമായി 2018ൽ തയാറാക്കിയ സ്ത്രീസുരക്ഷാ സർവേ റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം, സ്ത്രീകൾക്കെതിരായ അതിക്രമങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതലുള്ള രാജ്യങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ ഇന്ത്യയാണ് ഒന്നാമത്. രണ്ടാം സ്ഥാനത്ത് അഫ്ഗാനിസ്ഥാനാണ്. സിറിയ, സൊമാലിയ, സൗദി അറേബ്യ, പാക്കിസ്ഥാൻ, കോംഗോ, യെമൻ, നൈജീരിയ, അമേരിക്ക എന്നീ രാജ്യങ്ങളാണ് ആദ്യ പത്തു സ്ഥാനങ്ങളിൽ.
സ്ത്രീപീഡനം വർധിക്കുന്നു എന്നുപറയുന്നത് കണക്കുകളിൽ മാത്രമാണ്. യഥാർഥത്തിൽ, കേസുകളുടെ എണ്ണം കൂടുന്നു എന്നാണു പറയേണ്ടത്. സ്ത്രീധനത്തിന്റെ പേരിലുള്ള ഉപദ്രവങ്ങൾ കുടുംബഭദ്രതയ്ക്കുവേണ്ടി സഹിക്കേണ്ടതാണെന്ന സ്ത്രീകളുടെ ധാരണയിൽ മാറ്റം വരുന്നതാണ് കൂടുതൽ കേസുകൾ രജിസ്റ്റർ ചെയ്യാൻ ഇടയാക്കുന്നത്. പീഡനങ്ങളും അവകാശലംഘനങ്ങളും അതിക്രമങ്ങളും തിരിച്ചറിഞ്ഞു പ്രതികരിക്കാനും പരാതിപ്പെടാനും തയാറാകുന്നവരുടെ എണ്ണം കൂടിവരുന്നുണ്ടെന്നത് ആശാവഹമാണ്.
ഏറ്റവും പുരോഗമനപരമെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയകക്ഷികളിലും സംഘടനകളിലും പോലും പുരുഷ മേധാവിത്വം കൊടികുത്തി വാഴുന്നുവെന്നതാണ് ഇന്ത്യൻ യാഥാർഥ്യം. രാഷ്ട്രീയസംഘടനാ രംഗത്തും സ്ഥാപനങ്ങൾക്കകത്തും സ്ത്രീകൾ നേരിടുന്ന അതിക്രമങ്ങൾ മൂടിവയ്ക്കുകയോ ലളിതവത്കരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. ഇതിന്റെ ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തെ, വ്യക്തമായ ഉദാഹരണമാണ് സിപിഎം പാലക്കാട് ജില്ലാ സെക്രട്ടറിയായിരുന്ന ഇ.എൻ. സുരേഷ് ബാബുവിനെതിരായ അച്ചടക്ക നടപടിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിവാദങ്ങൾ. യുവതിയോടു മോശമായി പെരുമാറിയെന്ന പരാതിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണു നടപടിയെന്നാണ് അറിയുന്നത്. ഇതു ശരിയാണെങ്കിൽ പൊലിസിനെ അറിയിക്കാത്തതും നിയമനടപടികളുമായി മുന്നോട്ടു പോകാത്തതും ഗുരുതരമായ തെറ്റാണ്. പാർട്ടി സംവിധാനങ്ങളുടെ ഇരുമ്പുമറയ്ക്കുള്ളിൽ ഇല്ലാതാകേണ്ടതല്ല സ്ത്രീവിരുദ്ധ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ.
പരാതികൾ ലഭിക്കുമ്പോൾ നിയമപരമായ അന്വേഷണത്തിനും പൊലിസ് നടപടികൾക്കും കൈമാറുന്നതിനു പകരം, കാര്യങ്ങൾ മൂടിവയ്ക്കാനും സംഘടനാപരമായി കൈകാര്യം ചെയ്യാനും രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വങ്ങൾ ശ്രമിക്കുന്നത് കുറ്റവാളികൾക്ക് കൂടുതൽ സംരക്ഷണം നൽകുകയേ ഉള്ളൂ. തെളിവുകൾ സഹിതം പരാതികൾ ഉയരുമ്പോഴും അത് മാധ്യമസൃഷ്ടിയാണെന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കുന്നത് നീതിപൂർവമായ സമീപനമല്ല. തൊഴിലിടങ്ങളിലോ പൊതുമണ്ഡലങ്ങളിലോ ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിൽ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത നടപടിയാണ് ഉണ്ടാകേണ്ടത്. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കിൽ രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികൾക്ക് നീതിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ എന്താണവകാശം?
അതിവേഗമുള്ള നീതിനിർവഹണമാണ് അനിവാര്യമായ മറ്റൊരു കാര്യം. സ്പെഷ്യൽ ഫാസ്റ്റ് ട്രാക്ക് കോടതികൾ വഴി ഇത്തരം കേസുകളിൽ കൃത്യസമയത്ത് ശിക്ഷ ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതുപോലെ, പൊലിസിലെ സ്ത്രീ പ്രാതിനിധ്യം നിലവിലെ പത്ത് ശതമാനത്തിൽനിന്ന് ചുരുങ്ങിയത് 33 ശതമാനമെങ്കിലും ആയി ഉയർത്തണം.
നിയമങ്ങളിൽ കർശന വ്യവസ്ഥകൾ എഴുതിവച്ചതുകൊണ്ടു മാത്രമായില്ല. തെരുവുകളിലും തൊഴിലിടങ്ങളിലും വീടുകളിലും ഭയരഹിതമായി ജീവിക്കാനുള്ള സാഹചര്യമൊരുക്കുക എന്നതാണ് ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്തിനുവേണ്ട പ്രാഥമിക കടമ. അതു നിറവേറ്റുന്നതിൽ അധികാരികൾ പരാജയപ്പെട്ടാൽ, സുപ്രീംകോടതി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചതുപോലെ അത് മൊത്തം വ്യവസ്ഥിതിയുടെതന്നെ തകർച്ചയായി മാറും. സ്ത്രീകൾക്കും ദുർബല വിഭാഗങ്ങൾക്കും സാമൂഹിക വിലക്കുകൾ ഏർപ്പെടുത്തി അവർക്കെതിരായ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ കുറഞ്ഞു എന്നു വീമ്പിളക്കുന്നത് നാണംകെട്ട ഭരണനിർവഹണമാണ്. എല്ലാവർക്കും ഭയരഹിതമായും സ്വതന്ത്രമായും പുറത്തിറങ്ങി നടക്കാനും തുല്യനീതിയോടെ ജീവിക്കാനും അവസരം ഉണ്ടാക്കുകയാണു വേണ്ടത്.
Tags : DEEPIKA EDITORIAL