18

നോ​വ​ലി​സ്റ്റ്, ചെ​റു​ക​ഥാ​കൃ​ത്ത്, ജേ​ർ​ണ​ലി​സ്റ്റ്, ത​ത്വ​ചി​ന്ത​ക​ൻ എ​ന്നി​ങ്ങ​നെ വി​വി​ധ രീ​തി​ക​ളി​ൽ പ്ര​ശോ​ഭി​ച്ച റ​ഷ്യ​ൻ സാ​ഹി​ത്യ​കാ​ര​നാ​ണ് ഫി​യ​ദോ​ർ ദ​സ്ത​യേ​വ്സ്കി (1821-1881). മ​നു​ഷ്യ​ന്‍റെ ആ​ത്മ​സം​ഘ​ർ​ഷം, പാ​പ​ബോ​ധം, വി​ശ്വാ​സം, മോ​ച​നം എ​ന്നി​ങ്ങ​നെ വി​വി​ധ വി​ഷ​യ​ങ്ങ​ൾ അ​ദ്ദേ​ഹം അ​തി​മ​നോ​ഹ​ര​മാ​യി ത​ന്‍റെ ര​ച​ന​ക​ളി​ൽ പ്ര​തി​ഫ​ലി​പ്പി​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ട്. എ​ന്നാ​ൽ, ജീ​വി​ത​ത്തി​ലു​ണ്ടാ​യ ഒ​ര​നു​ഭ​വ​മാ​ണ് അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തി​ന്‍റെ ചി​ന്ത​ക​ളെ പൂ​ർ​ണ​മാ​യും മാ​റ്റി​മ​റി​ച്ച​ത്.

ദ​സ്ത​യേ​വ്സ്കി യു​വാ​വാ​യി​രു​ന്ന​കാ​ല​ത്ത് മോ​സ്കോ​യി​ലെ പു​രോ​ഗ​മ​ന ചി​ന്താ​ഗ​തി​ക്കാ​രു​ടെ ബൗ​ദ്ധി​ക കൂ​ട്ടാ​യ്മ​യി​ൽ അം​ഗ​മാ​യി​രു​ന്നു. ച​ക്ര​വ​ർ​ത്തി​ഭ​ര​ണ​ത്തി​ലെ അ​നീ​തി​ക​ളും സ​മൂ​ഹ​ത്തി​നാ​വ​ശ്യ​മാ​യ ന​വീ​ക​ര​ണ​വു​മൊ​ക്കെ​യാ​യി​രു​ന്നു അ​വ​രു​ടെ ച​ർ​ച്ചാ​വി​ഷ​യം. പ​ല​പ്പോ​ഴും ച​ർ​ച്ച​ചെ​യ്തി​രു​ന്ന​തു നി​രോ​ധി​ക്ക​പ്പെ​ട്ട എ​ഴു​ത്തു​കാ​രു​ടെ ര​ച​ന​ക​ളാ​യി​രു​ന്നു. ഭ​ര​ണ​കൂ​ട​ത്തെ വി​മ​ർ​ശി​ക്കു​ന്ന​തു രാ​ജ്യ​ദ്രോ​ഹ​മാ​യി ക​രു​ത​പ്പെ​ട്ടി​രു​ന്ന കാ​ല​മാ​യി​രു​ന്നു അ​ത്.

ത​ന്മൂ​ലം ദ​സ്ത​യേ​വ്സ്കി​യും അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തി​ന്‍റെ കൂ​ട്ടു​കാ​രും അ​റ​സ്റ്റ് ചെ​യ്യ​പ്പെ​ട്ടു. നീ​തി​പീ​ഠം അ​വ​ർ​ക്കു വി​ധി​ച്ച​തു വ​ധ​ശി​ക്ഷ​യാ​യി​രു​ന്നു. 1849ലെ ​ഒ​രു ത​ണു​ത്ത ഡി​സം​ബ​ർ പ്ര​ഭാ​ത​ത്തി​ൽ അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തെ​യും മ​റ്റു ത​ട​വു​കാ​രെ​യും ഒ​രു പൊ​തു​മൈ​താ​ന​ത്തി​ലേ​ക്കു കൊ​ണ്ടു​പോ​യി. വെ​ടി​വ​ച്ചു​കൊ​ല്ലാ​ൻ​വേ​ണ്ടി അ​വ​രെ തൂ​ണു​ക​ളി​ൽ കെ​ട്ടി നി​ർ​ത്തി. തോ​ക്കേ​ന്തി​യ സൈ​നി​ക​ർ വ​ധ​ശി​ക്ഷ ന​ട​പ്പാ​ക്കാ​നു​ള്ള ക​ല്പ​ന​യ്ക്കാ​യി കാ​ത്തു​നി​ന്നു.

നി​മി​ഷ​ങ്ങ​ൾ​ക്കു​ള്ളി​ൽ എ​ല്ലാം അ​വ​സാ​നി​ക്കും എ​ന്നോ​ർ​ത്ത​പ്പോ​ൾ ദ​സ്ത​യേ​വ്സ്കി​യു​ടെ മ​ന​സു പി​ട​ഞ്ഞു. ആ ​നി​മി​ഷ​ങ്ങ​ളി​ൽ മ​ന​സി​ലൂ​ടെ ക​ട​ന്നു​പോ​യ ചി​ന്ത​ക​ളെ​ക്കു​റി​ച്ച് പി​ന്നീ​ട​ദ്ദേ​ഹം ഇ​പ്ര​കാ​രം എ​ഴു​തി:

""ജീ​വി​തം എ​ത്ര മ​നോ​ഹ​ര​മാ​ണ്. ഓ​രോ നി​മി​ഷ​വും എ​ത്ര​മാ​ത്രം വി​ല​പ്പെ​ട്ട​ത്! ഇ​ത്ര​യും​നാ​ൾ അ​വ​യൊ​ന്നും വി​ല​മ​തി​ക്കാ​തെ ജീ​വി​ച്ചു. ഇ​നി ജീ​വി​ക്കാ​ൻ കു​റേ നി​മി​ഷ​ങ്ങ​ൾ​കൂ​ടി മാ​ത്രം ല​ഭി​ച്ചാ​ൽ മ​തി​യാ​യി​രു​ന്നു. എ​ങ്കി​ൽ അ​തു ശ​രി​യാ​യ രീ​തി​യി​ൽ ജീ​വി​ക്കു​വാ​ൻ ശ്ര​മി​ക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു!''

ദ​സ്ത​യേ​വ്സ്കി​യു​ടെ മ​ന​സി​ലൂ​ടെ ഈ ​ചി​ന്ത​ക​ൾ ക​ട​ന്നു പൊ​യ്ക്കൊ​ണ്ടി​രി​ക്കു​ന്പോ​ൾ ച​ക്ര​വ​ർ​ത്തി​യു​ടെ ഒ​രു ദൂ​ത​ൻ ഓ​ടി​യെ​ത്തി. മ​ര​ണ​ശി​ക്ഷ റ​ദ്ദാ​ക്കി​യെ​ന്നും അ​തി​നു​പ​ക​രം അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തെ​യും സ​ഹ​ത​ട​വു​കാ​രെ​യും സൈ​ബീ​രി​യ​യി​ൽ ക​ഠി​ന​ത​ട​വി​നു വി​ധി​ച്ചി​രി​ക്കു​ന്നു എ​ന്നു​മാ​യി​രു​ന്നു സ​ന്ദേ​ശം.

മ​ര​ണ​ത്തി​ൽ​നി​ന്നു ജീ​വി​ത​ത്തി​ലേ​ക്കു തി​രി​ച്ചു​വ​ന്ന നി​മി​ഷം. ഈ ​അ​നു​ഭ​വം ദ​സ്ത​യേ​വ്സ്കി​യെ പു​തി​യൊ​രു മ​നു​ഷ്യ​നാ​ക്കി മാ​റ്റി. അ​ന്നു​മു​ത​ൽ ഓ​രോ ദി​വ​സ​വും ഓ​രോ പു​തി​യ സ​മ്മാ​ന​മാ​യി​ട്ടാ​ണ് അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തി​നു തോ​ന്നി​യ​ത്. ഓ​രോ സൂ​ര്യോ​ദ​യ​വും ഓ​രോ സം​ഭാ​ഷ​ണ​വും ഓ​രോ ചെ​റി​യ അ​നു​ഭ​വ​വും- എ​ല്ലാം വി​ല​പ്പെ​ട്ട​താ​യി അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തി​നു മാ​റി. ത​ന്‍റെ ജീ​വ​നു​ൾ​പ്പെ​ടെ എ​ല്ലാം ദൈ​വ​ത്തി​ന്‍റെ സ​മ്മാ​ന​മാ​യി അ​ദ്ദേ​ഹം ക​ണ്ടു.

ഇ​നി ന​മ്മു​ടെ ജീ​വി​ത​ത്തി​ലേ​ക്ക് ഒ​ന്നു തി​രി​ഞ്ഞു​നോ​ക്കാം. പ​ല​പ്പോ​ഴും എ​ത്ര​യോ ലാ​ഘ​വ​ത്തോ​ടെ​യാ​ണ് നാം ​ജീ​വി​ത​ത്തെ കാ​ണു​ന്ന​ത്. ന​മ്മു​ടെ ജീ​വ​നും, ജീ​വി​ത​ത്തി​ലെ ഓ​രോ നി​മി​ഷ​വും ദൈ​വ​ത്തി​ന്‍റെ ദാ​ന​മാ​യി നാം ​കാ​ണാ​റു​ണ്ടോ? ന​മ്മു​ടെ എ​ല്ലാ കാ​ര്യ​ങ്ങ​ളും ശ​രി​യാ​ക്കാ​ൻ ഏ​റെ സ​മ​യ​മു​ണ്ടെ​ന്ന​ല്ലേ നാം ​പ​ല​പ്പോ​ഴും ക​രു​തു​ന്ന​ത്? അ​ക്കാ​ര​ണ​ത്താ​ല​ല്ലേ അ​ക​ന്നു​പോ​യ സ്നേ​ഹ​ബ​ന്ധ​ങ്ങ​ൾ പു​തു​ക്കാ​നും മ​റ്റു​ള്ള​വ​രോ​ടു സ്നേ​ഹ​പൂ​ർ​വം ക്ഷ​മി​ക്കാ​നും വി​വി​ധ ന​ന്മ​പ്ര​വൃ​ത്തി​ക​ൾ ചെ​യ്യാ​നു​മൊ​ക്കെ നാം ​മ​ടി​ച്ചു​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന​ത്?

ദ​സ്ത​യേ​വ്സ്കി​ക്കു ത​ന്‍റെ ജീ​വ​ൻ ന​ഷ്ട​പ്പെ​ടു​മെ​ന്ന അ​വ​സ്ഥ വ​ന്ന​പ്പോ​ഴാ​ണ് സ്വ​ന്തം ജീ​വി​ത​ത്തി​ന്‍റെ വി​ല മ​ന​സി​ലാ​യ​ത്. അ​ങ്ങ​നെ​യൊ​ര​വ​സ​രം ഉ​ണ്ടാ​യി​ട്ടു​വേ​ണോ ന​മ്മ​ളും ജീ​വ​ന്‍റെ വി​ല മ​ന​സി​ലാ​ക്കാ​ൻ? ""ഞ​ങ്ങ​ളു​ടെ ദി​വ​സ​ങ്ങ​ൾ എ​ണ്ണു​വാ​ൻ ഞ​ങ്ങ​ളെ പ​ഠി​പ്പി​ക്ക​ണ​മേ'' (സ​ങ്കീ 90:12) എ​ന്ന് സ​ങ്കീ​ർ​ത്ത​ക​ൻ പ്രാ​ർ​ഥി​ക്കു​ന്നു​ണ്ട്. അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തി​ന്‍റെ മാ​തൃ​ക പി​ന്തു​ട​ർ​ന്നു പ്രാ​ർ​ഥി​ച്ചാ​ൽ ദൈ​വം ത​ന്നി​രി​ക്കു​ന്ന ജീ​വ​ന്‍റെ യ​ഥാ​ർ​ഥ മൂ​ല്യം നാ​മും മ​ന​സി​ലാ​ക്കും. അ​ത​നു​സ​രി​ച്ച് ജീ​വി​ത​ത്തെ ക്ര​മ​പ്പെ​ടു​ത്താ​ൻ നാം ​ത​യാ​റാ​വു​ക​യും ചെ​യ്യും.

ഇ​നി ദ​സ്ത​യേ​വ്സ്കി​യു​ടെ ക​ഥ​യി​ലേ​ക്കു മ​ട​ങ്ങി​വ​ര​ട്ടെ. ദൈ​വാ​നു​ഗ്ര​ഹം​കൊ​ണ്ട് ജീ​വ​ൻ തി​രി​ച്ചു​കി​ട്ടി​യ അ​ദ്ദേ​ഹം എ​പ്പോ​ഴും അ​ക്കാ​ര്യ​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ച് ബോ​ധ​വാ​നാ​യി​രു​ന്നോ? സൈ​ബീ​രി​യ​യി​ലെ ക​ഠി​ന​ത​ട​വി​ൽ​നി​ന്നു മോ​ചി​ത​നാ​യ അ​ദ്ദേ​ഹം ഒ​രു കാ​ല​ഘ​ട്ട​ത്തി​ൽ അ​മി​ത​മാ​യ പു​ക​വ​ലി​ക്കും ചൂ​താ​ട്ട​ത്തി​നും അ​ടി​മ​യാ​യി​മാ​റി എ​ന്ന​ത് ച​രി​ത്ര​വ​സ്തു​ത​യാ​ണ്. എ​ന്നാ​ൽ ത​ന്‍റെ ഈ ​വീ​ഴ്ച​ക​ൾ​ക്കി​ട​യി​ലും ദൈ​വ​വി​ശ്വാ​സം അ​ദ്ദേ​ഹം വെ​ടി​ഞ്ഞി​ല്ല. എ​ന്നു​മാ​ത്ര​മ​ല്ല ആ​ഴ​മു​ള്ള ഒ​രു ക്രൈ​സ്ത​വ​വി​ശ്വാ​സി​യാ​യി​ട്ടാ​ണ് അ​ദ്ദേ​ഹം മ​രി​ച്ച​ത്. കാ​ര​ണം ജീ​വ​നും ജീ​വി​ത​ത്തി​ലെ ഓ​രോ നി​മി​ഷ​വും ദൈ​വ​ത്തി​ന്‍റെ ദാ​ന​മാ​ണെ​ന്ന​ത് അ​ദ്ദേ​ഹം വി​സ്മ​രി​ച്ചി​ല്ല.

അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തി​നു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്ന ഈ ​ബോ​ധ്യം ജീ​വി​ത​ത്തി​ൽ ന​മു​ക്കും ഉ​ണ്ടാ​യാ​ൽ വീ​ഴ്ച​ക​ൾ​ക്കി​ട​യി​ലും നാം ​ആ​ഴ​ത്തി​ൽ പ്രാ​ർ​ഥി​ക്കും. നാം ​കൂ​ടു​ത​ൽ സ്നേ​ഹി​ക്കും. വേ​ഗ​ത്തി​ൽ ക്ഷ​മി​ക്കും. മ​റ​ക്കാ​തെ ന​ന്മ​പ്ര​വൃ​ത്തി​ക​ൾ ചെ​യ്യും. അ​ങ്ങ​നെ നാം ​ജീ​വി​തം പൂ​ർ​ണ​മാ​യി ജീ​വി​ക്കു​ക​യും ചെ​യ്യും.

Tags : Jeevithavijayam Fr. Jose Panthaplamthottiyil