2

പ്ര​​​സി​​​ദ്ധ ബ്രി​​​ട്ടീ​​​ഷ്-അ​​​മേ​​​രി​​​ക്ക​​​ന്‍ നാ​​​ഡീ​​​രോ​​​ഗ​​​ വി​​​ദ​​​ഗ്ധ​​​നാ​​​യി​​​രു​​​ന്ന ഒ​​​ലി​​​വ​​​ര്‍ സാ​​​ക്‌​​​സ് ത​​​ന്‍റെ നാ​​​ല്പ​​​തു​​​ വ​​​ര്‍ഷ​​​ത്തെ വൈ​​​ദ്യ​​​ശാ​​​സ്ത്ര ജീ​​​വി​​​ത​​​ത്തി​​​ല്‍നി​​​ന്നു​​​കൊ​​​ണ്ട് മ​​​നോ​​​ഹ​​​ര​​​മാ​​​യ ഒ​​​രു നി​​​രീ​​​ക്ഷ​​​ണം ന​​​ട​​​ത്തി: “മ​​​രു​​​ന്നു​​​ക​​​ള്‍ക്ക​​​പ്പു​​​റ​​​ത്ത്, ര​​​ണ്ടുത​​​രം ചി​​​കി​​​ത്സ​​​ക​​​ളു​​​ണ്ട്: സം​​​ഗീ​​​ത​​​വും പൂ​​​ന്തോ​​​ട്ട​​​വും.” ഇ​​​ത് ര​​​ണ്ടും ബോ​​​ധ​​​ത്തെ വൈ​​​ദ്യു​​​തി​​​യാ​​​ലെ​​​ന്ന​​​പോ​​​ലെ പ്ര​​​കാ​​​ശ​​​പൂ​​​ര്‍ണ​​​മാ​​​ക്കും.

‘സി​​​ദ്ധാ​​​ര്‍ത്ഥ’ എ​​​ന്ന വി​​​ശ്രു​​​ത നോ​​​വ​​​ലി​​​ലൂ​​​ടെ ധാ​​​രാ​​​ളം വാ​​​യ​​​ന​​​ക്കാ​​​രു​​​ടെ ക​​​ണ്ണു​​​തു​​​റ​​​പ്പി​​​ച്ച ജ​​​ര്‍മ​​​ന്‍-​​​സ്വി​​​സ് നോ​​​വ​​​ലി​​​സ്റ്റ് ഹെ​​​ര്‍മ​​​ന്‍ ഹെ​​​സെ മ​​​ര​​​ങ്ങ​​​ളെ​​​പ്പ​​​റ്റി പ​​​റ​​​ഞ്ഞ​​​ത് ശ്ര​​​ദ്ധേ​​​യ​​​മാ​​​ണ്: “ഒ​​​രു വ​​​ലി​​​യ മ​​​ര​​​ത്തെ​​​പ്പോ​​​ലെ സു​​​ന്ദ​​​ര​​​വും അ​​​സാ​​​ധാ​​​ര​​​ണ​​​വും വി​​​ശു​​​ദ്ധ​​​വു​​​മാ​​​യി വേ​​​റൊ​​​ന്നും ത​​​ന്നെ​​​യി​​​ല്ല.” ഈ ​​​പ്ര​​​സ്താ​​​വ​​​ങ്ങ​​​ളി​​​ൽ ക​​​ല​​​യെ​​​പ്പ​​​റ്റി​​​യു​​​ള്ള വ​​​ലി​​​യ ഒ​​​രു ആ​​​ശ​​​യ​​​മു​​​ണ്ട്. നാം ​​​പ്ര​​​ത്യ​​​ക്ഷ​​​ത്തി​​​ൽ കാ​​​ണു​​​ന്ന​​​തു​​​പോ​​​ലെ​​​യ​​​ല്ല ഈ ​​​ലോ​​​കം; അ​​​തി​​​ന് മ​​​റ്റൊ​​​രു നി​​​ഗൂ​​​ഢ​​​സൗ​​​ന്ദ​​​ര്യ​​​മു​​​ണ്ട്. നാം ​​​പ​​​രി​​​ചി​​​ത​​​മാ​​​യ​​​തി​​​ന്‍റെ അ​​​ടി​​​യി​​​ലു​​​ള്ള മ​​​റ്റൊ​​​രു ത​​​ല​​​ത്തെ അ​​​ന്വേ​​​ഷി​​​ക്ക​​​ണം. അ​​​പ്പോ​​​ൾ ലോ​​​കം കു​​​റേ​​​ക്കൂ​​​ടി സു​​​ന്ദ​​​ര​​​മാ​​​കും.

ഒ​​​രു​​​വ​​​ൻ പ്രേ​​​മി​​​ക്കു​​​മ്പോ​​​ഴാ​​​ണ് ഒ​​​രു പെ​​​ണ്ണി​​​ന് കൂ​​​ടു​​​ത​​​ൽ സൗ​​​ന്ദ​​​ര്യ​​​മു​​​ണ്ടാ​​​കു​​​ന്ന​​​ത്. വ​​​ള​​​രെ ഉ​​​യ​​​ര​​​ത്തി​​​ൽ​​​നി​​​ന്ന് പാ​​​ര​​​ച്യൂ​​​ട്ട് ഉ​​​പ​​​യോ​​​ഗി​​​ച്ച് ചാ​​​ടു​​​മ്പോ​​​ൾ നേ​​​ര​​​ത്തേ ക​​​ണ്ട പ്ര​​​കൃ​​​തി​​​ക്ക് ഭ​​​യാ​​​ത്മ​​​ക​​​ത​​​യും ഉ​​​ന്മാ​​​ദ​​​ത്തെ ഉ​​​ണ​​​ർ​​​ത്തിവി​​​ടാ​​​നു​​​ള്ള ശ​​​ക്തി​​​യു​​​മു​​​ള്ള​​​താ​​​യി മ​​​ന​​​സി​​​ലാ​​​ക്കാ​​​മെ​​​ന്ന് അ​​​നു​​​ഭ​​​വ​​​സ്ഥ​​​ർ വി​​​വ​​​രി​​​ച്ചി​​​ട്ടു​​​ണ്ട്. നി​​​ർ​​​ജീ​​​വ​​​മെ​​​ന്ന് തോ​​​ന്നി​​​യ ശൂ​​​ന്യ​​​ത ന​​​മ്മോ​​​ട് സം​​​സാ​​​രി​​​ക്കു​​​ക​​​യാ​​​ണ്. ഭീ​​​ക​​​ര​​​ലാ​​​വ​​​ണ്യ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ അ​​​നു​​​ഭ​​​വം മ​​​നു​​​ഷ്യ​​​മ​​​ന​​​സി​​​നെ ദാ​​​ർ​​​ശ​​​നി​​​ക​​​മാ​​​ക്കു​​​ന്നു. ഭ​​​യ​​​ത്തെ​​​ക്കു​​​റി​​​ച്ചു​​​ള്ള ഓ​​​ർ​​​മ, ഭ​​​യ​​​പ്പെ​​​ടു​​​ത്തു​​​ന്ന വ​​​സ്തു നേ​​​ർ​​​ക്കു വ​​​രു​​​ന്നു എ​​​ന്ന ചി​​​ന്ത മ​​​ന​​​സി​​​ന്‍റെ ദാ​​​ർ​​​ശ​​​നി​​​ക ത​​​ല​​​ങ്ങ​​​ളെ​​​യാ​​​ണ് അ​​​ഭി​​​മു​​​ഖീ​​​ക​​​രി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​ത്.

അ​​​വ​​​ര​​​വ​​​രു​​​ടെ​​​യു​​​ള്ളി​​​ലെ മ​​​ഹ​​​ത്താ​​​യ സം​​​സ്‌​​​കൃ​​​തി​​​യെ അ​​​റി​​​യാ​​​ന്‍ ക​​​ഷ്‌​​​ട​​​പ്പെ​​​ടേ​​​ണ്ടി​​​വ​​​രും. അ​​​തി​​​നാ​​​യി രാ​​​ഗ​​​ബോ​​​ധ​​​ത്തോ​​​ടെ വ​​​സ്തു​​​ക്ക​​​ളെ ന​​​മ്മു​​​ടെ അ​​​ടു​​​ത്തേ​​​ക്കു കൊ​​​ണ്ടു​​​വ​​​രേ​​​ണ്ട​​​തു​​​ണ്ട്. അ​​​തു​​​ല്യ​​​വും അ​​​ഭൗ​​​മ​​​വു​​​മാ​​​യ ഒ​​​രു ബാ​​​ന്ധ​​​വം തി​​​രി​​​ച്ച​​​റി​​​യു​​​മ്പോ​​​ള്‍, സൃ​​​ഷ്‌​​​ടി​​​യു​​​ടെ വി​​​ളി കേ​​​ള്‍ക്കാ​​​നാ​​​കും. ഒ​​​രാ​​​ള്‍ ത​​​ന്നെ​​​ക്കു​​​റി​​​ച്ചു​​​ള്ള പൊ​​​യ്‌​​​വി​​​ശ്വാ​​​സ​​​ങ്ങ​​​ള്‍ ഉ​​​പേ​​​ക്ഷി​​​ച്ച് സ്വ​​​യം ദ​​​ര്‍ശി​​​ക്കു​​​ക​​​യാ​​​ണ്.

കേ​​​ശ​​​വ​​​ദേ​​​വ് ‘ഓ​​​ട​​​യി​​​ല്‍ നി​​​ന്ന്’ എ​​​ന്ന നോ​​​വ​​​ലി​​​ല്‍ റി​​​ക്ഷക്കാ​​​ര​​​നാ​​​യ പ​​​പ്പു​​​വി​​​നെ അ​​​വ​​​ത​​​രി​​​പ്പി​​​ക്കു​​​ന്നു. എ​​​ന്നാ​​​ല്‍ അ​​​യാ​​​ള്‍, വാ​​​യ​​​ന​​​ക്കാ​​​ര്‍ ഒ​​​രി​​​ക്ക​​​ലും ക​​​ണ്ടി​​​ട്ടി​​​ല്ലാ​​​ത്ത പു​​​തി​​​യൊ​​​രു റി​​​ക്ഷ​​​ക്കാ​​​ര​​​നാ​​​ണ്. അ​​​യാ​​​ളു​​​ടെ ത​​​ത്വ​​​ശാ​​​സ്ത്രം വേ​​​റെ​​​യാ​​​ണ്; ആ​​​ദ​​​ര്‍ശം വേ​​​റെ​​​യാ​​​ണ്.​​​ അ​​​യാ​​​ള്‍ ജീ​​​വി​​​ത​​​ത്തെ സ​​​മീ​​​പി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​തും വ്യ​​​ത്യ​​​സ്ത​​​മാ​​​യാ​​​ണ്. അ​​​തു​​​കൊ​​​ണ്ടാ​​​ണ് വാ​​​യ​​​ന​​​ക്കാ​​​ര്‍ ആ ​​​പ​​​പ്പു​​​വി​​​നെ സ്‌​​​നേ​​​ഹി​​​ച്ച​​​ത്; അ​​​യാ​​​ള്‍ തൊ​​​ഴി​​​ലാ​​​ളി​​​യാ​​​യ​​​തു​​​കൊ​​​ണ്ട​​​ല്ല. ഈ ​​​സ​​​ത്യ​​​മാ​​​ണ് പു​​​രോ​​​ഗ​​​മ​​​ന സാ​​​ഹി​​​ത്യ​​​കാ​​​ര​​​ന്മാ​​​ര്‍ക്ക് മ​​​ന​​​സി​​​ലാ​​​കാ​​​ത്ത​​​ത്.

പോ​​​ര്‍ച്ചു​​​ഗീ​​​സ് ക​​​വി ഫെ​​​ര്‍ണാ​​​ണ്ടോ പെ​​​സോ​​​വ (1888-1935) ഒ​​​രി​​​ക്ക​​​ല്‍ എ​​​ഴു​​​തി; നി​​​ത്യ​​​വും കാ​​​ണു​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്ന പാ​​​റ​​​ക​​​ളും ക​​​ല്ലു​​​ക​​​ളും ന​​​ദി​​​ക​​​ളും വൃ​​​ക്ഷ​​​ങ്ങ​​​ളും ഒ​​​രു ദി​​​വ​​​സം ‘യ​​​ഥാ​​​ര്‍ഥ​​​ത്തി​​​ല്‍’ നി​​​ല​​​നി​​​ല്ക്കു​​​ന്ന​​​താ​​​യി തോ​​​ന്നി​​​യെ​​​ന്ന്! തൊ​​​ട്ട​​​ടു​​​ത്തു​​​ത​​​ന്നെ ഉ​​​ണ്ടാ​​​യി​​​രു​​​ന്നെ​​​ങ്കി​​​ലും, ക​​​ണ്ടി​​​രു​​​ന്നെ​​​ങ്കി​​​ലും അ​​​വ​​​യു​​​ടെ സാ​​​ന്നി​​​ധ്യം മ​​​ന​​​സി​​​നെ സ്പ​​​ർ​​​ശി​​​ച്ചി​​​രു​​​ന്നി​​​ല്ല. ജീ​​​വി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​താ​​​യി അ​​​നു​​​ഭ​​​വ​​​പ്പെ​​​ട്ടി​​​രു​​​ന്നി​​​ല്ല. അ​​​ത് യ​​​ഥാ​​​ര്‍ഥ​​​ത്തി​​​ല്‍ ഉ​​​ണ്ടെ​​​ന്ന്, ന​​​മ്മെ​​​പ്പോ​​​ലെ ജീ​​​വി​​​ക്കു​​​ന്നു എ​​​ന്ന് ബോ​​​ധ്യ​​​പ്പെ​​​ട്ട നി​​​മി​​​ഷം ഒ​​​രു വ​​​ലി​​​യ അ​​​റി​​​വാ​​​ണ്. ഇ​​​ത് മ​​​ന​​​സി​​​ന്‍റെ സാ​​​ന്നി​​​ധ്യ​​​മാ​​​ണ് കാ​​​ണി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​ത്. നാം ​​​നി​​​ത്യ​​​വും പ​​​ല​​​തും കാ​​​ണു​​​ന്നു. അ​​​തൊ​​​ന്നും ന​​​മ്മെ സ്പ​​​ര്‍ശി​​​ക്കു​​​ന്നി​​​ല്ല. കാ​​​ര​​​ണം, അ​​​തോ​​​ടൊ​​​പ്പം നാം ​​​ജീ​​​വി​​​ക്കു​​​ന്നി​​​ല്ല. ഒ​​​രു നി​​​മി​​​ഷ​​​ത്തി​​​ല്‍ അ​​​തി​​​നെ തി​​​രി​​​ച്ച​​​റി​​​യു​​​ക​​​യാ​​​ണെ​​​ങ്കി​​​ല്‍ ഒ​​​രു ലോ​​​കം പെ​​​ട്ടെ​​​ന്ന് ഉ​​​യ​​​ര്‍ന്നു​​​വ​​​രും.

റ​​​ഷ്യ​​​ന്‍ സാ​​​ഹി​​​ത്യ​​​പ്ര​​​സ്ഥാ​​​ന​​​മാ​​​യ ഫോ​​​ര്‍മ​​​ലി​​​സ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ വ​​​ക്താ​​​വാ​​​യി​​​രു​​​ന്ന പ്ര​​​മു​​​ഖ വി​​​മ​​​ര്‍ശ​​​ക​​​ന്‍ വി​​​ക്‌​​​ട​​​ര്‍ ഷ്‌​​​ളോ​​​വ്‌​​​സ്‌​​​കി(1893-1984) ഡീ​​​ഫെ​​​മി​​​ലി​​​യ​​​റൈ​​​സേ​​​ഷ​​​ന്‍ (Defamiliarization) എ​​​ന്നൊ​​​രു ആ​​​ശ​​​യം മു​​​ന്നോ​​​ട്ടു​​​ വ​​​യ്ക്കു​​​ന്നു - അ​​​പ​​​രി​​​ചി​​​ത​​​ത്വ​​​വ​​​ത്ക​​​ര​​​ണം. അ​​​ദ്ദേ​​​ഹ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ അ​​​ഭി​​​പ്രാ​​​യ​​​ത്തി​​​ല്‍ ന​​​മ്മ​​​ള്‍ പ​​​തി​​​വാ​​​യി കാ​​​ണു​​​ന്ന ഒ​​​രു വ​​​സ്തു​​​വി​​​നെ​​​ക്കു​​​റി​​​ച്ചു​​​ള്ള കാ​​​ഴ്ച​​​പ്പാ​​​ട് ഓ​​​ട്ടോ​​​മാ​​​റ്റി​​​ക്കാ​​​വു​​​ക​​​യും സാ​​​മാ​​​ന്യ​​​വ​​​ത്ക​​​രി​​​ക്ക​​​പ്പെ​​​ടു​​​ക​​​യും ചെ​​​യ്യു​​​ന്ന​​​താ​​​ക​​​യാ​​​ല്‍ വി​​​ശേ​​​ഷ​​​പ്പെ​​​ട്ട കാ​​​ഴ്ച അ​​​ഥ​​​വാ പ്ര​​​ത്യ​​​ക്ഷ​​​ബോ​​​ധം (Perception) ഉ​​​ണ്ടാ​​​കു​​​ന്നി​​​ല്ല.

അ​​​തു​​​കൊ​​​ണ്ട് ക​​​വി​​​ക​​​ളും എ​​​ഴു​​​ത്തു​​​കാ​​​രും സാ​​​മാ​​​ന്യ​​​വ​​​ത്ക​​​രി​​​ക്ക​​​പ്പെ​​​ട്ട​​​തി​​​നെ, പു​​​തി​​​യ സം​​​വേ​​​ദ​​​ന​​​ത്തി​​​നു സാ​​​ധ്യ​​​മ​​​ല്ലാ​​​ത്തവി​​​ധം നി​​​ര്‍ജീ​​​വ​​​മാ​​​യ​​​തി​​​നെ ന​​​വ​​​മാ​​​യി കാ​​​ണാ​​​ന്‍ വ​​​ഴി​​​തേ​​​ടു​​​ന്നു. അ​​​തി​​​നാ​​​യി അ​​​വ​​​ര്‍ വ​​​സ്തു​​​ക്ക​​​ളെ അ​​​പ​​​രി​​​ചി​​​ത​​​മാ​​​ക്കു​​​ന്നു. ഇ​​​ങ്ങ​​​നെ​​​യാ​​​ണ് വേ​​​റി​​​ട്ട കാ​​​ഴ്ച​​​യു​​​ടെ അ​​​നു​​​ഭ​​​വ​​​മാ​​​യ പ​​​രി​​​പ്രേ​​​ക്ഷ്യ​​​ം (Perspective)​​​ ഉണ്ടാ​​​കു​​​ന്ന​​​ത്. സ്ഥി​​​ര​​​മാ​​​യി കാ​​​ണു​​​ന്ന​​​താ​​​ക​​​യാ​​​ല്‍ വി​​​ശേ​​​ഷി​​​ച്ചൊ​​​ന്നും തി​​​ര​​​യേ​​​ണ്ടെ​​​ന്നു ക​​​രു​​​തു​​​ന്ന​​​ത് ഭാ​​​ഷ​​​യെ​​​യും ചീ​​​ത്ത​​​യാ​​​ക്കും. അ​​​വ​​​ര്‍ ആ​​​ദ്യ​​​ന്തം വി​​​ര​​​സ​​​മാ​​​യ ഭാ​​​ഷ​​​യാ​​​ണ് അ​​​തി​​​ന്‍റെ ഫ​​​ല​​​മാ​​​യി ഉ​​​ത്പാ​​​ദി​​​പ്പി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​ത്. ഒ​​​രു വ​​​സ്തു​​​വി​​​നെ ക​​​ണ്ടി​​​ട്ട് അ​​​തു​​​ത​​​ന്നെ​​​യാ​​​ണെ​​​ന്ന് സ്ഥാ​​​പി​​​ച്ചുകൊ​​​ടു​​​ക്കു​​​ക​​​യ​​​ല്ല ക​​​വി​​​യു​​​ടെ ജോ​​​ലി; അ​​​പ​​​രി​​​ചി​​​ത​​​മാ​​​യ കാ​​​ഴ്ചാ​​​നു​​​ഭ​​​വം ഉ​​​ണ്ടാ​​​ക്ക​​​ണം. അ​​​ങ്ങ​​​നെ വ​​​സ്തു​​​വി​​​നെ ന​​​വീ​​​ക​​​രി​​​ക്ക​​​ണം; ഭാ​​​ഷ​​​യെ​​​യും ന​​​വീ​​​ക​​​രി​​​ക്ക​​​ണം.

ഷ്‌​​​ളോ​​​വി​​​സ്‌​​​കി 1917ല്‍ ​​​എ​​​ഴു​​​തി​​​യ Art as Technique എ​​​ന്ന ലേ​​​ഖ​​​ന​​​ത്തി​​​ലാ​​​ണ് അ​​​പ​​​രി​​​ചി​​​ത​​​മാ​​​ക്ക​​​ലി​​​ന്‍റെ ക​​​ല​​​യെ​​​ക്കു​​​റി​​​ച്ച് സൈ​​​ദ്ധാ​​​ന്തി​​​ക​​​മാ​​​യി സം​​​സാ​​​രി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​ത്. ഈ ​​​അ​​​പ​​​രി​​​ചി​​​ത​​​മാ​​​ക്ക​​​ലാ​​​ണ്, അ​​​തി​​​ന്‍റെ ആ​​​ഴ​​​വും പ​​​ര​​​പ്പു​​​മാ​​​ണ് സ​​​ര്‍ഗാ​​​ത്മ​​​ക​​​ത​​​യു​​​ടെ കാ​​​ത​​​ല്‍. ഇ​​​തി​​​നു​​​ദാ​​​ഹ​​​ര​​​ണ​​​മാ​​​യി ടോ​​​ള്‍സ്റ്റോ​​​യി ‘യു​​​ദ്ധ​​​വും സ​​​മാ​​​ധാ​​​ന​​​വും’ എ​​​ന്ന കൃ​​​തി​​​യി​​​ല്‍ യു​​​ദ്ധ​​​ത്തെ മു​​​മ്പൊ​​​രി​​​ക്ക​​​ലും ക​​​ണ്ടി​​​ട്ടി​​​ല്ലാ​​​ത്ത​​​വി​​​ധം ന​​​വ​​​മാ​​​യി ആ​​​വി​​​ഷ്‌​​​ക​​​രി​​​ച്ച​​​ത് അ​​​ദ്ദേ​​​ഹം ചൂ​​​ണ്ടി​​​ക്കാ​​​ട്ടു​​​ന്നു. “സൃ​​​ഷ്‌​​​ടി​​​ക്ക​​​ണ​​​മെ​​​ങ്കി​​​ൽ, ഞാ​​​ൻ എ​​​ന്നെ​​​ത്ത​​​ന്നെ ന​​​ശി​​​പ്പി​​​ക്ക​​​ണ​​​ം” എ​​​ന്ന് പെ​​​സോ​​​വ എ​​​ഴു​​​തി​​​യ​​​ത് ഈ ​​​ന​​​വാ​​​നു​​​ഭ​​​വ​​​ത്തി​​​നുവേ​​​ണ്ടി​​​യാ​​​ണ്. സൃ​​​ഷ്‌​​​ടി ന​​​ട​​​ത്തു​​​ന്ന​​​തി​​​ന് ഞാ​​​ന്‍ എ​​​ന്നെ മ​​​റ്റൊ​​​ന്നാ​​​യി മാ​​​റ്റ​​​ണ​​​മെ​​​ന്ന​​​ർ​​​ഥം.

എ​​​ന്‍റെ ഭൂ​​​ത​​​കാ​​​ല​​​ത്തി​​​ന്‍റെ ത​​​ട​​​വ​​​റ​​​യി​​​ൽ​​​നി​​​ന്ന് ഞാ​​​ൻ പു​​​റ​​​ത്തു​​​വ​​​ര​​​ണം. ക​​​ല​​​യി​​​ല്‍ ഈ ​​​അ​​​പ​​​രി​​​ചി​​​ത​​​വ​​​ത്ക​​​ര​​​ണ​​​ത്തി​​​ന് പ്ര​​​സ​​​ക്തി​​​യു​​​ണ്ട്. ഒ​​​രു പൂ​​​വി​​​നെ പ​​​ല​​​രും ക​​​ണ്ട രീ​​​തി​​​യി​​​ല്‍ത​​​ന്നെ എ​​​ല്ലാ​​​വ​​​രും വ​​​ര​​​യ്‌​​​ക്കേ​​​ണ്ട​​​തു​​​ണ്ടോ? മ​​​റ്റൊ​​​രു കാ​​​ഴ്ച വേ​​​ണം. വ​​​സ്തു​​​വി​​​ന്‍റെ ന​​​വ​​​വി​​​ശേ​​​ഷ​​​മാ​​​ണ് ക​​​ല. വ​​​സ്തു​​​വി​​​ന്‍റെ അ​​​റി​​​യ​​​പ്പെ​​​ടാ​​​ത്ത സു​​​വി​​​ശേ​​​ഷ​​​മാ​​​ണ​​​ത്. ഓ​​​രോ വ​​​സ്തു​​​വി​​​നും ന​​​വീ​​​ന​​​ത​​​യു​​​ണ്ട്. വ​​​ര്‍ഷ​​​ങ്ങ​​​ളാ​​​യി ഉ​​​പേ​​​ക്ഷി​​​ക്ക​​​പ്പെ​​​ട്ട്, തു​​​രു​​​മ്പു​​​പി​​​ടി​​​ച്ചു കി​​​ട​​​ക്കു​​​ന്ന ഒ​​​രു വാ​​​ഹ​​​ന​​​ത്തി​​​ലും ന​​​വീ​​​ന​​​ത​​​യു​​​ണ്ട്; അ​​​തു കാ​​​ഴ്ച​​​യു​​​ടേ​​​താ​​​ണ്. അ​​​തു ക​​​ണ്ടു​​​പി​​​ടി​​​ക്കു​​​മ്പോ​​​ഴാ​​​ണ് ക​​​ല​​​യു​​​ണ്ടാ​​​കു​​​ന്ന​​​ത്. അ​​​തി​​​ല്‍ സൗ​​​ന്ദ​​​ര്യാ​​​നു​​​ഭ​​​വ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ ഒ​​​രു നാ​​​ട​​​കം ഒ​​​ളി​​​ഞ്ഞി​​​രി​​​പ്പു​​​ണ്ട്. അ​​​ത് ന​​​മ്മ​​​ൾ ആ​​​രാ​​​യാ​​​തെ പു​​​റ​​​ത്തു​​​വ​​​രി​​​ല്ല.
ഒ​​​രു വ​​​സ്തു​​​വി​​​ന്‍റെ വ​​​ള​​​രെ പ​​​രി​​​ചി​​​ത​​​മാ​​​യ ജീ​​​വി​​​തം എ​​​ഴു​​​തേ​​​ണ്ട​​​തി​​​ല്ല; അ​​​തെ​​​ല്ലാ​​​വ​​​ര്‍ക്കും അ​​​റി​​​യാം. അ​​​പ​​​രി​​​ചി​​​ത​​​മാ​​​യ​​​ത് ക​​​ണ്ടു​​​പി​​​ടി​​​ക്ക​​​ണം. അ​​​താ​​​ണ് അ​​​സ്തി​​​ത്വ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ സ​​​മ​​​സ്യ. ഇ​​​തു​​​ത​​​ന്നെ​​​യാ​​​ണ് ക​​​വി ത​​​ന്‍റെ മ​​​ന​​​സി​​​ലേ​​​ക്ക് നോ​​​ക്കു​​​മ്പോ​​​ഴും സം​​​ഭ​​​വി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​ത്. ഫെ​​​ര്‍ണാ​​​ണ്ടോ പെ​​​സോ​​​വ​​​യു​​​ടെ ചി​​​ല വ​​​രി​​​ക​​​ള്‍ ഉ​​​ദ്ധ​​​രി​​​ക്കാം:

“എ​​​ന്‍റെ മ​​​ന​​​സ് ഒ​​​രു നി​​​ഗൂ​​​ഢ സം​​​ഗീ​​​ത-
സ​​​ഭ​​​യാ​​​ണ്.ഉ​​​പ​​​ക​​​ര​​​ണ​​​ങ്ങ​​​ള്‍ എ​​​ന്തെ​​​ല്ലാ-
മു​​​ണ്ടെ​​​ന്ന് അ​​​റി​​​യി​​​ല്ല.
വ​​​യ​​​ലി​​​നി​​​ലും വീ​​​ണ​​​യി​​​ലും
മ​​​ദ്ദ​​​ള​​​ത്തി​​​ലും ത​​​ട്ടി ഞാ-
​​​നെ​​​ങ്ങ​​​നെ​​​യാ​​​ണ്
ശ​​​ബ്ദ​​​മു​​​ണ്ടാ​​​ക്കു​​​ന്ന​​​തെ​​​ന്ന്
അ​​​റി​​​യി​​​ല്ല.
എ​​​ന്നാ​​​ല്‍ ഒ​​​രു
വാ​​​ദ്യ​​​ഘോ​​​ഷ​​​മൊ​​​രു​​​ങ്ങു​​​ന്നു​​​ണ്ട്.”

ആ​​​ത്മാ​​​വി​​​ന്‍റെ അ​​​റി​​​യ​​​പ്പെ​​​ടാ​​​ത്ത ലോ​​​ക​​​ത്തേ​​​ക്ക് ന​​​മ്മെ ക്ഷ​​​ണി​​​ക്കു​​​ക​​​യാ​​​ണ്. ന​​​മു​​​ക്ക് ന​​​മ്മെ​​​ക്കു​​​റി​​​ച്ച് ഏ​​​റെ​​​യൊ​​​ന്നും അ​​​റി​​​യി​​​ല്ല​​​ല്ലോ.​​​ അ​​​റി​​​യാ​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നെ​​​ങ്കി​​​ല്‍, ഓ​​​രോ​​​രു​​​ത്ത​​​ര്‍ക്കും അ​​​വ​​​രു​​​ടെ ഇ​​​പ്പോ​​​ഴ​​​ത്തെ പ​​​രി​​​മി​​​തി​​​ക​​​ള്‍ മു​​​ന്‍കൂ​​​ട്ടി​​​ക്ക​​​ണ്ട് കൂ​​​ടു​​​ത​​​ല്‍ മി​​​ക​​​വു വ​​​രു​​​ത്താ​​​നാ​​​കു​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്ന​​​ല്ലോ. അ​​​ജ്ഞാ​​​ത​​​ത്വ​​​മാ​​​ണ് മ​​​ന​​​സി​​​നെ ചു​​​റ്റി​​​വ​​​രി​​​ഞ്ഞു നി​​​ല്‍ക്കു​​​ന്ന​​​ത്. പെ​​​സോ​​​വ സ്വ​​​ന്തം ഉ​​​ള്ളി​​​ലേ​​​ക്ക് നോ​​​ക്കി​​​യ​​​പ്പോ​​​ള്‍ യാ​​​തൊ​​​ന്നാ​​​ണോ ത​​​ന്നെ ഉ​​​ത്ത​​​മ​​​മാ​​​യ സ്വ​​​രൈ​​​ക്യ​​​ത്തി​​​ലും അ​​​വ​​​ബോ​​​ധാ​​​ത്മ​​​ക​​​മാ​​​യ സം​​​സ്‌​​​കാ​​​ര​​​വി​​​ശേ​​​ഷ​​​ത്തി​​​ലും ഉ​​​റ​​​പ്പി​​​ച്ചു നി​​​ര്‍ത്തു​​​ന്ന​​​ത്, അ​​​ത് വ്യ​​​ക്ത​​​മാ​​​കു​​​ന്നി​​​ല്ല. അ​​​ത്ഭു​​​ത​​​ക​​​ര​​​മെ​​​ന്നു പ​​​റ​​​യ​​​ട്ടെ, താ​​​ന്‍ ഉ​​​ചി​​​ത​​​വും ല​​​യാ​​​നു​​​സാ​​​രി​​​യു​​​മാ​​​യ ഒ​​​രു സം​​​ഗീ​​​ത​​​പ്ര​​​വാ​​​ഹ​​​മാ​​​യി​​​രി​​​ക്കു​​​ക​​​യും ചെ​​​യ്യു​​​ന്നു.

Tags :