ചിന്താവിഷയം
താണ്ട് അയ്യായിരം വർഷങ്ങൾക്കുമുന്പ് ഇന്ത്യയുടെ വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ ലോകത്തിലെ മഹത്തായ നഗരസംസ്കാരങ്ങളിലൊന്ന് നിലനിന്നിരുന്നു. സിന്ധുനദീതടം അഥവാ ഹാരപ്പൻ സംസ്കാരം എന്ന് ഇന്നതറിയപ്പെടുന്നു. ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിലും പാക്കിസ്ഥാനിലുമായി കിടന്നിരുന്ന ഈ സംസ്കാരത്തിന്റെ നഗരങ്ങൾ അതിശയകരമായ ആസൂത്രണത്തിനും നിർമാണവൈദഗ്ധ്യത്തിനും പേരു കേട്ടവയായിരുന്നു.
അത്തരത്തിലുള്ള ശ്രദ്ധേയമായ നഗരങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇന്നത്തെ ഗുജറാത്തിലെ കച്ച് ജില്ലയിലുള്ള ധോളവീര. ഖാദിർ എന്ന ദ്വീപിൽ സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്ന ഈ പുരാതനനഗരം ദീർഘകാലം ജനവാസകേന്ദ്രമായിരുന്നു. ഇന്ന് യുനെസ്കോയുടെ ലോകപൈതൃക പട്ടികയിലുള്ള ധോളവീര പുരാതന ഇന്ത്യയിലെ നഗരാസൂത്രണത്തിന്റെയും സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും വിസ്മയകരമായ സാക്ഷ്യമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
എന്നാൽ ധോളവീരയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത അതിന്റെ കെട്ടിടങ്ങളോ കോട്ടമതിലുകളോ ആയിരുന്നില്ല. പ്രത്യുത, അവിടത്തെ ജലസംഭരണികളായിരുന്നു. ജീവിക്കാൻ അനുകൂലമായ സാഹചര്യമുള്ള സ്ഥലമായിരുന്നില്ല ധോളവീര. കച്ചിലെ വരണ്ട പ്രദേശത്തായിരുന്നു നഗരം സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്നത്. വർഷം മുഴുവൻ ഒഴുകുന്ന വലിയൊരു നദി നഗരത്തിനുണ്ടായിരുന്നില്ല.
മൻസാർ, മൻഹാർ എന്നീ രണ്ട് കാലിക നീർച്ചാലുകളായിരുന്നു സമീപത്തുണ്ടായിരുന്നത്. മഴക്കാലത്ത് അവയിലൂടെ വെള്ളം ഒഴുകും. എന്നാൽ പിന്നീട് അവ വരണ്ടുപോകും. മഴയും പരിമിതമായിരുന്നു. ആയിരക്കണക്കിനു മനുഷ്യർ താമസിക്കുന്ന ഒരു നഗരം അവിടെ നിലനിർത്തണമെങ്കിൽ ആദ്യം പരിഹരിക്കേണ്ടിയിരുന്ന പ്രശ്നം ജലദൗർലഭ്യമായിരുന്നു.
ധോളവീരയിലെ മനുഷ്യർക്ക് രണ്ട് വഴികളുണ്ടായിരുന്നു. തങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കാത്തതിനെക്കുറിച്ച് പരാതിപ്പെടാം. അല്ലെങ്കിൽ, ലഭിക്കുന്ന ചെറിയ അളവിലുള്ള വെള്ളം ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിക്കാം. അവർ രണ്ടാമത്തെ വഴി തെരഞ്ഞെടുത്തു. മഴക്കാലത്ത് ലഭിക്കുന്ന ഓരോ തുള്ളിയും കഴിയുന്നത്ര ശേഖരിക്കാൻ അവർ ശ്രമിച്ചു. അതിനുവേണ്ടി നഗരത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ജലസംഭരണികൾ നിർമിച്ചു. മഴവെള്ളവും നീർച്ചാലുകളിലൂടെ ഒഴുകിവരുന്ന വെള്ളവും വഴിതിരിച്ചുവിട്ട് സംഭരണികളിലെത്തിക്കാൻ ചാലുകളുണ്ടാക്കി. അണക്കെട്ടുകൾ, കിണറുകൾ, ജലസംഭരണികൾ എന്നിവയെല്ലാം ചേർന്ന ജലപരിപാലനരീതിയുടെ തെളിവുകൾ പുരാവസ്തുഗവേഷകർ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
അയ്യായിരം വർഷങ്ങൾക്കുമുന്പ് ജീവിച്ചിരുന്ന ആ മനുഷ്യർ ഒരു വലിയ സത്യം മനസിലാക്കിയിരുന്നു. മഴ എപ്പോൾ പെയ്യണമെന്ന് നമുക്കു തീരുമാനിക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ, പെയ്യുന്ന മഴ പാഴായിപ്പോകണമോ വേണ്ടയോ എന്നു നമുക്കു തീരുമാനിക്കാനാവും. ധോളവീരയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇന്നും കാണാവുന്ന വലിയ ജലസംഭരണികൾ പഴയൊരു നഗരത്തിന്റെ സാങ്കേതികവിദ്യയെക്കുറിച്ചു മാത്രമല്ല നമ്മോട് പറയുന്നത്. പ്രത്യുത, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പെയ്യുന്ന മഴയെ നാം എന്തു ചെയ്യുന്നു എന്ന ചോദ്യവും അവ ഉന്നയിക്കുന്നുണ്ട്.
നമുക്കില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ നമുക്കു വളരെ എളുപ്പമാണ്. ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസവും ഉയർന്ന ശന്പളമുള്ള ജോലിയും മെച്ചപ്പെട്ട ആരോഗ്യവും അനുകൂലമായ കുടുംബസാഹചര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ജീവിതം എത്ര നന്നായിരുന്നേനെ എന്നു നാം പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചേക്കാം. അതുപോലെ, മറ്റുള്ളവരുടെ നേട്ടങ്ങൾ കാണുന്പോൾ നമ്മുടെ കുറവുകൾ കൂടുതൽ വലുതായി തോന്നുകയും ചെയ്തേക്കാം.
പക്ഷെ, ഇല്ലാത്തതിനെക്കുറിച്ചുള്ള നിരന്തരമായ ചിന്ത ഉള്ളതിനെ കാണാനുള്ള നമ്മുടെ കണ്ണുകളെ അടച്ചുകളയും. നമുക്കെല്ലാവർക്കും അസാധാരണമായ കഴിവുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നില്ല. എന്നാൽ, നമുക്കു ലഭിച്ചിട്ടുള്ള കഴിവുകൾ പരിശീലനത്തിലൂടെ വളർത്തിയെടുക്കാനാവും. വലിയ സന്പത്തില്ലെങ്കിലും ഉള്ളതു വിവേകത്തോടെ ഉപയോഗിക്കാൻ സാധിക്കും. സമൂഹത്തിൽ വലിയ സ്ഥാനമില്ലെങ്കിലും ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ നന്മ ചെയ്യാൻ എപ്പോഴും അവസരമുണ്ട്.
ജീവിതത്തിലെ അനുഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം നാം പലപ്പോഴും അനുഗ്രഹങ്ങളായി തിരിച്ചറിയുന്നത് അവ നഷ്ടപ്പെട്ടതിനു ശേഷമാണ്. നല്ല ആരോഗ്യം, സ്നേഹമുള്ള കുടുംബം, വിശ്വസ്തനായ സുഹൃത്ത്, ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തിനു ലഭിക്കുന്ന അവസരം, നമ്മെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന ഒരാൾ, ഒരു നല്ല അധ്യാപകൻ, തെറ്റു തിരുത്താനുള്ള രണ്ടാമത് ഒരു അവസരം എന്നിവയൊക്കെ ജീവിതത്തിൽ പെയ്തിറങ്ങുന്ന മഴത്തുള്ളികളാണ്. വലിയ അദ്ഭുതങ്ങൾക്കായി നാം കാത്തിരിക്കുന്പോൾ ഇത്തരം ചെറിയ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നാം ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഒഴുകിപ്പോകാം.
ധോളവീര മറ്റൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യംകൂടി നമ്മെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. മഴ പെയ്തു തുടങ്ങിയ ശേഷമല്ല അവർ ജലസംഭരണികൾ നിർമിച്ചത്. വെള്ളം വരുന്നതിനു മുന്പുതന്നെ അതു സ്വീകരിക്കാനുള്ള സ്ഥലം അവർ ഒരുക്കിവച്ചു. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും തയാറെടുപ്പിനു വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. അവസരം വന്നതിനുശേഷം തയ്യാറെടുക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ പലപ്പോഴും നാം വൈകിപ്പോകും. വിദ്യാർഥി, പരീക്ഷയുടെ തലേദിവസം മാത്രം പഠിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ മതിയാവില്ല. നല്ലൊരു തൊഴിലവസരം ലഭിക്കുന്നതിനു മുന്പുതന്നെ അതിനാവശ്യമായ അറിവും കഴിവും നാം നേടണം.
പ്രതിസന്ധികൾ വന്നതിനുശേഷം മാത്രം നല്ല ബന്ധങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചാൽ പോരാ. അവ ജീവിതത്തിൽ ആഞ്ഞടിക്കുന്നതിനു മുന്പുതന്നെ നല്ല സൗഹൃദബന്ധങ്ങൾ നാം വളർത്തിയെടുത്തിരിക്കണം. വാർധക്യമായതിനുശേഷം മാത്രം നല്ല ശീലങ്ങൾ ആരംഭിക്കാമെന്നു കരുതരുത്. ജീവിതത്തിൽ തകർച്ചകൾ ഉണ്ടാകുന്പോൾ മാത്രം ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കുന്നതിനു പകരം ശാന്തമായ കാലത്തുതന്നെ അവിടന്നുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽ ആഴപ്പെടണം. തയാറായിരിക്കുന്ന മനസിലാണ് അവസരത്തിന്റെ മഴ ഏറ്റവുമധികം ശേഖരിക്കപ്പെടുന്നത്.
ഇതിനു മറ്റൊരു വശമുണ്ട്. ധോളവീരയിലെ ഒരു ജലസംഭരണിയിൽ വെള്ളം ശേഖരിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം നഗരത്തിന്റെ ജലദൗർലഭ്യം പരിഹരിക്കപ്പെടുമായിരുന്നില്ല. ലഭിച്ച വെള്ളം സൂക്ഷിച്ചും വിവേകത്തോടെയും ഉപയോഗിക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. ജീവിതത്തിലെ അനുഗ്രഹങ്ങളും അങ്ങനെതന്നെയാണ്. കഴിവ് ലഭിക്കുന്നതു ഒരു അനുഗ്രഹമാണ്. അതു വളർത്തേണ്ടതു നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വവുമാണ്. പണം ലഭിക്കുന്നതും ഒരു അനുഗ്രഹമാണ്. അതെങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതു നമ്മുടെ തീരുമാനവുമാണ്. സമയം എല്ലാവർക്കും ലഭിക്കുന്നു. എന്നാൽ അത് എപ്രകാരം ചെലവഴിക്കുന്നു എന്നതാണ് ജീവിതത്തിന്റെ ദിശയും വിജയവും നിർണയിക്കുന്നത്.
യേശുനാഥൻ പറഞ്ഞ താലന്തുകളുടെ ഉപമയും (മത്തായി: 25: 14-30) ഇതുതന്നെയാണ് ഓർമിപ്പിക്കുന്നത്. എല്ലാവർക്കും ഒരേ അളവിലല്ല യജമാനൻ താലന്തുകൾ നൽകിയത്. ഒരാൾക്ക് അഞ്ച്, മറ്റൊരാൾക്ക് രണ്ട്, വേറൊരാൾക്ക് ഒന്ന് എന്നിങ്ങനെയാണ് താലന്തുകൾ നൽകിയത്. രണ്ട് കിട്ടിയവനോട് എന്തുകൊണ്ട് അഞ്ചുകൂടി ഉണ്ടാക്കിയില്ല എന്നു ചോദിച്ചില്ല. നിനക്കു ലഭിച്ചതുകൊണ്ട് നീ എന്തു ചെയ്തു എന്ന ഒരേയൊരു ചോദ്യം മാത്രമേ യജമാനൻ ചോദിച്ചുള്ളൂ.
നമ്മോട് ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യവും ഇതുതന്നെയാണ്. മറ്റൊരാളുടെ അഞ്ച് താലന്തുകളിലേക്ക് നോക്കി നമ്മുടെ രണ്ട് താലന്തുകളെ ചെറുതായി കാണാൻ നമുക്കു പ്രലോഭനമുണ്ടായേക്കാം. എന്നാൽ മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ പെയ്യുന്ന മഴ നോക്കി നമ്മുടെ ആകാശത്തെ നാം എന്തിനു കുറ്റപ്പെടുത്തണം? അങ്ങനെ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നാൽ നമ്മുടെ മേൽ പെയ്യുന്ന മഴപോലും നമുക്കു ശേഖരിക്കാൻ കഴിയാതെ വരും.
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ചില കുറവുകൾ നമുക്കു മാറ്റാനാകും. അവ മാറ്റാൻ നാം പരിശ്രമിക്കുകയും വേണം. എന്നാൽ, ചില സാഹചര്യങ്ങൾ നമുക്കു മാറ്റാൻ കഴിയുന്നവ ആയിരിക്കുകയില്ല. അവിടെയാണ് ധോളവീരയുടെ പാഠം കൂടുതൽ പ്രസക്തമാകുന്നത്. അവിടത്തെ ജനങ്ങൾക്കു മരുഭൂമിയെ സമൃദ്ധമായ മഴപ്രദേശമായി മാറ്റാനായില്ല. കാലാവസ്ഥയെ അവരുടെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് നിയന്ത്രിക്കാനുമായില്ല. എന്നാൽ, അവർക്കു മാറ്റാൻ കഴിയാത്തതിനെക്കുറിച്ച് വിലപിക്കുന്നതിനു പകരം മാറ്റാൻ കഴിയുന്നതിൽ അവർ ശ്രദ്ധിച്ചു. മഴയുടെ അളവ് കൂട്ടാൻ അവർക്കായില്ല. എന്നാൽ ലഭിച്ച മഴയുടെ മൂല്യം കൂട്ടാൻ അവർക്കു സാധിച്ചു.
അയ്യായിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ധോളവീരയിലെ ജലസംഭരണികളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ നിശബ്ദമായി ഒരു കാര്യം നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിൽ എത്ര മഴ പെയ്യുന്നു എന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും നമ്മുടെ കൈപ്പിടിയിലല്ല. എന്നാൽ, പെയ്യുന്ന മഴ പാഴാക്കാതെ ശേഖരിക്കാനും ലഭിച്ച അനുഗ്രഹങ്ങളെ പരിപോഷിപ്പിക്കാനും വരാനിരിക്കുന്ന അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കായി മനസിനെ ഒരുക്കാനും നമുക്കു കഴിയും.
വിജയപൂർണമായ ജീവിതത്തിന്റെ രഹസ്യം കൂടുതൽ അനുഗ്രഹമഴയ്ക്കായി ആകാശത്തേക്കു നോക്കിയിരിക്കുന്നതിലല്ല അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. പ്രത്യുത, ഇതിനകം നമ്മിൽ പെയ്തിറങ്ങിയ അനുഗ്രഹമഴയ്ക്കായി നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ജലസംഭരണി ഒരുക്കുന്നതിലാണ്.
Tags : Sunday Deepika