നേപ്പാളിന്റെ വശ്യത നേരില് കണ്ടാസ്വദിക്കാനുള്ള അത്യാഹ്ലാദത്തിലാണ് ഞങ്ങള് പതിനഞ്ചംഗ സംഘം യാത്രയ്ക്കൊരുങ്ങിയത്. കാഠ്മണ്ഡു കടന്ന് തൃശൂലി നദീതടവും സാധിക്കുമെങ്കില് ടിബറ്റന് അതിര്ത്തി വരെയും പോകാനായിരുന്നു ആഗ്രഹം. സംഘത്തിലെ രണ്ടു പേരുടെ അസൗകര്യം മൂലം യാത്ര ഒരുദിവസം നീട്ടി. അതൊരു നിമിത്തമായിരുന്നു. ഡ്രൈവര് ഉള്പ്പടെ ഞങ്ങള് പതിനാറു പേരുടെ ജീവന് സുരക്ഷിതമായത് ഒരു ദിവസത്തെ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കലായിരുന്നു......
ചില യാത്രകള് അങ്ങനെയാണ്. കണക്കുകൂട്ടലുകളും പ്രതീക്ഷകളും തെറ്റിക്കും. എല്ലാ യാത്രകളും ശുഭകരമായി അവസാനിക്കണമെന്നില്ല. ഓര്മച്ചെപ്പില് മായാതെ സൂക്ഷിക്കാന് മനോഹര കാഴ്ചകള് മാത്രമായിരിക്കില്ല; ഭയാനകമായ പലതുമായേക്കാം.
ലക്നോയില് ഫ്ളൈറ്റ് ഇറങ്ങിയത് തിരുവോണത്തലേന്ന് വൈകുന്നേരം നാലിനാണ്. രാത്രി വൈകുംവരെ ലക്നോ നഗരം നടന്നുകണ്ടു. അന്നവിടെ തങ്ങിയശേഷം തിരുവോണപ്പുലരിയില് പുറപ്പെടാനായിരുന്നു തീരുമാനം. അയോധ്യ കണ്ട് നേരേ നേപ്പാളിലേക്കു പേകണം. രാവിലെതന്നെ തയാറായി കിടന്ന ട്രാവലറില് ഞങ്ങള് 15 പേരും കയറി. പോകുംവഴി അയോധ്യയിലെ രാമക്ഷേത്രം അല്പനേരം കാണാനും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. എന്നിരിക്കിലും മുഖ്യലക്ഷ്യം നേപ്പാള് തന്നെയായിരുന്നു.
രാവിലെതന്നെ പുറപ്പെട്ടെങ്കിലും അയോധ്യയിലെത്തിയപ്പോള് ഉച്ചയായി. അയോധ്യ നഗരത്തില്നിന്നു ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് അര മണിക്കൂര് യാത്രയുണ്ട്. ട്രാവലര് പോലുള്ള വലിയ വാഹനങ്ങള് അവിടേക്ക് പോകില്ല. ഇടുങ്ങിയതാണ് ക്ഷേത്രവഴികള്. അതിനാല് ഓട്ടോറിക്ഷകളില് മാത്രമേ യാത്ര സാധ്യമാകൂ. ആറേഴു പേര്ക്ക് മുഖാമുഖം ഇരിക്കാവുന്ന റിക്ഷകളാണ് അധികവും. രണ്ടുമൂന്ന് റിക്ഷകളിലായി ഞങ്ങള് ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അയോധ്യയിലെ ക്ഷേത്രദര്ശനം പക്ഷേ എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. നീണ്ട ക്യൂവും കര്ക്കശമായ പരിശോധനകളുമാണ്. ചെരിപ്പുവരെ പ്രത്യേകം ഇടത്തു സൂക്ഷിക്കണം. ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ചൂട്. കല്ലുപതിച്ച നിലത്തുകൂടി പാദരക്ഷയില്ലാതെ നടക്കുക ദുഷ്കരമായിരുന്നു. അതിനാല് ക്ഷേത്രത്തിന് സമീപത്തേക്കു പോകാതെ മടങ്ങാമെന്ന് ഞങ്ങള് തീരുമാനിച്ചു. അവിടെനിന്നാല് കാണാവുന്ന ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മുകള്ഭാഗവും മകുടവും കണ്ടശേഷം മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെ പുറത്തുകടന്നു.
ഞങ്ങളെ എത്തിച്ച റിക്ഷകള് പുറത്ത് കാത്തു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ട്രാവലറിനടുത്തേക്ക് അവര് ഞങ്ങളെ തിരികെ എത്തിച്ചു. ലഘുഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് നേരേ നേപ്പാള് അതിര്ത്തിയിലേക്കു തിരിച്ചു.
ആറേഴു മണിക്കൂര് യാത്രയുണ്ട് അയോധ്യയില് നിന്നു നേപ്പാൾ അതിര്ത്തിയിലേക്ക്. ഇരുള് പരക്കും മുന്പേ ചെന്നെത്തുന്നതാണ് ഉചിതം. വൈകിയാല് പ്രവേശനാനുമതിക്ക് കൂടുതല് പ്രയാസം നേരിടും. അതിനാല് ഇടയ്ക്കൊരിടത്തും തങ്ങാതെ യാത്ര തുടര്ന്നു. ഇന്ത്യ- നേപ്പാള് അതിര്ത്തിയാണ് സൊനാലി. അവിടെ എത്തും മുന്പേ ചില അശുഭസൂചനകള് ഞങ്ങള്ക്ക് ലഭിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു. അതിര്ത്തി അടുത്തുവരെ ഇന്ത്യന് സിം മൊബൈല് ഫോണില് ആക്്ടീവായിരുന്നതിനാല് ചാനല് വാര്ത്തകളും ഓണ്ലൈന് ക്ലിപ്പിംഗുകളും കിട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നേപ്പാളിലെ ഏതോ നദിയില് എന്തോ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നും ജലനിരപ്പ് ഉയരുന്നുവെന്നുമുള്ള വാര്ത്തകളാണ് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നത്.
ശാന്തമായി സൊനാലി
എന്നാല്, ഞങ്ങള് എത്തുമ്പോഴും സൊനാലി അതിര്ത്തി ശാന്തമായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത മട്ടില്, എല്ലാം പതിവുപോലെ. യാത്രക്കാരും വാഹനങ്ങളും അതിര്ത്തി കടക്കാനുള്ള കാത്തുനില്പിലാണ്. ട്രാവലറില്നിന്ന് ഞങ്ങളുടെ ബാഗുകളും മറ്റും പുറത്തിറക്കി സ്കാനര് യന്ത്രത്തില് വച്ചുകൊടുക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയുംകൂടി മുപ്പതിലേറെ പെട്ടികള് സ്കാന് ചെയ്യുക ഏറെ ക്ലേശകരമായി. സ്കാനിംഗ് കഴിഞ്ഞാല് പെട്ടികള് ട്രാവലറില് വീണ്ടും കയറ്റി വയ്ക്കണം. അതിനിടെ വാഹനത്തില് ഡോഗ് സ്കാഡിന്റെ പരിശോധനയും.
ഇതൊക്കെ നടന്നത് ഇന്ത്യന് ബോര്ഡറിലാണ്. അതും കഴിഞ്ഞ് നേപ്പാള് പ്രവേശനാനുമതിക്ക് രേഖകള് കൈമാറി നില്ക്കുമ്പോള് ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും ദുരന്തചിത്രങ്ങള് പലതും മൊബൈലില് കിട്ടിത്തുടങ്ങി. അവയെല്ലാം ഞങ്ങളെ തീര്ത്തും മാനസികമായി തളര്ത്തുന്നതും നിരാശപ്പെടുത്തുന്നതുമായിരുന്നു. തീവ്രതയേറിയ മിന്നല്പ്രളയം സംഭവിച്ചുവെന്ന അറിവ് ഞങ്ങളെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കി. നേപ്പാളില് ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം കാഠ്മണ്ഡുവാണ്.
നേപ്പാള്-തിബറ്റ് അതിര്ത്തിയിലെ തൃശൂലി, നാരായണി നദികളിലാണ് പ്രളയമുണ്ടായതെന്നാണ് പ്രാഥമികവിവരം. ഹിമാലയത്തിൽ മഞ്ഞുമല ഇടിഞ്ഞെന്നും അതല്ല മറ്റെന്തോ കാരണമാണെന്നും സ്ഥിരീകരിക്കാത്ത റിപ്പോര്ട്ടുകള് കിട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴും അതിതീവ്രദുരന്തം എന്നൊരു ചിന്ത ഞങ്ങള്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മാത്രവുമല്ല സൊനാലി അതിര്ത്തിക്കാഴ്ചകള് ദുരന്തസൂചനകളൊന്നും നല്കിയതുമില്ല. അവിടെ അസാധാരണ വ്യഗ്രതയോ അടക്കംപറച്ചിലോ ആരിലും കണ്ടതുമില്ല.
പ്രവേശനാനുമതി ലഭിച്ചശേഷം ഇനിയെന്തു വേണമെന്ന ആലോചനയിലായി ഞങ്ങള്. തത്കാലം അതിര്ത്തി നഗരമായ ലുംബിനിയില് താമസിക്കാമെന്നും പുലര്ന്നശേഷം യാത്ര തുടരാമെന്നും തീരുമാനിച്ചു. എന്നാല് രാത്രിയിൽ െകൂടുതല് ദുരന്തചിത്രങ്ങള് ലഭിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഭയാനകകാഴ്ചകൾ
നേപ്പാള് മൈബൈല് സിം ഞങ്ങളില് ചിലര് എടുത്തിരുന്നു. അതില് ലഭിച്ച വാര്ത്തകള് ഭീതിജനകമായിരുന്നു. ഒട്ടേറെ വീടുകള് ഒലിച്ചുപോയെന്നും പ്രളയനില ക്രമാതീതമായി ഉയരുകയാണെന്നും വിവരം ലഭിച്ചു. പ്രധാന ലക്ഷ്യസ്ഥാനമായ കാഠ്മണ്ഡു യാത്ര സാധിക്കില്ലെന്ന് ഞങ്ങള്ക്കു ബോധ്യമായി. നിരാശ പടര്ന്ന ഒരു രാത്രി. കാഠ്മണ്ഡുവിലേക്ക് യാത്ര നിരോധിച്ചെന്നു അറിയിപ്പ് ലഭിച്ചതോടെ കടുത്ത നിരാശയായി. എങ്കിലും പ്രതീക്ഷ കൈവിട്ടില്ല. പുലരുമ്പോള് എല്ലാം ശാന്തമായി യാത്രാനുമതി ലഭിച്ചേക്കുമെന്നായിരുന്നു പ്രതീക്ഷ.
കാഠ്മണ്ഡു ഒഴിവാക്കി യാത്ര റീ ഷെഡ്യൂള് ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെന്ന് പുലര്ന്നപ്പോള് ഞങ്ങള്ക്ക് മനസിലായി. രാത്രി വൈകി മൈബൈലിലും ടെലിവിഷനിലും കണ്ട കാഴ്ചകള് ഏറെ ഭയാനകമായിരുന്നു... കെട്ടിടങ്ങളുടെ അടിത്തറയിളകി ചെരിയുന്നു, ചെറിയ വീടുകള് അപ്പാടെ ഒലിച്ചുപോകുന്നു. മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളും വാഹനങ്ങളും ഒഴുക്കില്പ്പെടുന്നു തുടങ്ങിയ വാര്ത്താ ക്ലിപ്പുകളും വീഡിയോകളും ഫോണില് നിറഞ്ഞു. എത്രപേര് പ്രളയത്തില് അകപ്പെട്ടു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോഴും കണക്കുകളില്ല.
ഞങ്ങളെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തിയ മറ്റൊരു വസ്തുത നേപ്പാളിനെ നടുക്കിയ മഹാവിപത്തിലും ലുംബിനിയിലെ ജനജീവിതം സാധാരണ നിലയിലായിരുന്നു എന്നതാണ്. വര്ത്തമാന പത്രങ്ങള് ലുംബിനിയില് ലഭ്യമായിരുന്നില്ലെന്നതും ഞങ്ങളെ അന്പരപ്പിച്ചു. ആ ദിവസത്തിന്റെ പ്രത്യേകതയായിരുന്നില്ല അത്. എന്നും ഇതാണ് സ്ഥിതി. വര്ത്തമാനപത്രം എന്തെന്ന് അറിയാത്തവരാണത്രേ ലുംബിനി നഗരവാസികളേറെയും.
ഇന്ത്യന് മാധ്യമങ്ങളുടെ അപ്ഡേറ്റുകളില് നിന്നാണ് സ്ഥിതിഗതികള് മനസിലാക്കിയത്. സന്ദര്ശനത്തിന് ഞങ്ങള് പദ്ധതി ഇട്ടിരുന്ന പ്രദേശങ്ങളാണ് പ്രളയത്തില് ഒലിച്ചുപോയതും മണ്ണിൽ മൂടിയതും. എന്നാൽ മനസില് ആശ്വാസമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം മുന്പേ യാത്ര തിരിച്ചിരുന്നെങ്കില്...
എന്നാല്, സംഘത്തില് സാഹസികത മനസില് സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ചിലര് ഈ സാഹചര്യത്തിലും പിന്മാറേണ്ടതില്ലെന്ന നിലപാടിലായിരുന്നു. പറ്റുന്നിടത്തോളം യാത്ര തുടരാമെന്ന ശാഠ്യം അവർക്കുണ്ടായിരുന്നു. അത് പക്ഷേ ഏറെപ്പേര്ക്കും സ്വീകാര്യമായിരുന്നില്ല. കൂടുതല് പേര് അനുകൂലിക്കാതിരുന്നതിനാല് കാഠ്മണ്ഡു യാത്ര ഒഴിവാക്കാന് തീരുമാനിച്ചു.
മുന്നോട്ടുപോയേക്കാം എന്ന ചിന്തയ്ക്ക് കടിഞ്ഞാണിടുന്നതിന് യാത്രാനിരോധനവും കാരണമായി. റോഡ് മാര്ഗം യാത്ര നിരോധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. പ്രളയത്തില് മുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പാലങ്ങള് യാത്രയ്ക്ക് തടസമായിരുന്നു. എത്ര ദിവസം ഈ നില തുടരുമെന്ന് പറയാനാകില്ല. കാഠ്മണ്ഡു ഒഴിവാക്കി യാത്ര റീഷെഡ്യൂള് ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെന്നു ഞങ്ങള്ക്ക് ബോധ്യമായി.
കാഠ്മണ്ഡു കടന്ന് ടിബറ്റന് അതിര്ത്തിവരെ പോകണമെന്ന ആഗ്രഹമാണ് കുത്തൊഴുക്കില് പെട്ടിരിക്കുന്നത്. നേപ്പാളിനെ തരിപ്പണമാക്കിയ മഹാപ്രളയത്തില് മരിച്ചവരുടെ കൃത്യമായ കണക്കുകള് ഇപ്പോഴും ലഭ്യമല്ല. ആയിരങ്ങളെ കാണാതായിരിക്കുന്നു. പുഴയോരഗാമങ്ങള് പലതും തുടച്ചുനീക്കപ്പെട്ടു. പാലങ്ങളും റോഡുകളും തകര്ന്നു. ടിബറ്റന് ബോര്ഡറിലെ ലാങ്ങ് ടാങ് ലിറുങ് കൊടുമുടിയുടെ മുകളില് ഹിമാനിയുടെ തകര്ച്ചയാണ് മിന്നല്പ്രളയത്തിന് കാരണമായതെന്നറിയാന് വൈകി.
കൊടുമുടിയുടെ അടിവാരത്ത് 3900 അടി താഴ്ചയിലുള്ള ലെന്ഡെ മേഖലയിലേക്കാണ് മഞ്ഞുമല ഇടിഞ്ഞത്. തൃശൂലി നദിയുടെ പോഷകനദിയായ ലെന്ഡെ ഖോലയില് സംഭവിച്ച പ്രളയപ്പാച്ചില് തൃശൂലി, നാരായണി നദീതടത്തിലെ ഗ്രാമങ്ങളെയും ഒഴുക്കിക്കളഞ്ഞു. ഗൈറോംഗ് അതിര്ത്തി തുറമുഖത്തെയും മഞ്ഞുമലവീഴ്ച കാര്യമായി ബാധിച്ചു. പര്വതങ്ങള് നേരിടുന്ന കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാന സംബന്ധിയായ ഈ ദുരന്തം വലിയൊരു ഓര്മപ്പെടുത്തലാണ്.
ആറുമാസം മുന്പ് തീരുമാനിച്ച യാത്ര അങ്ങനെ ഏറെക്കുറെ പാഴായി. പക്ഷേ ജീവനും ജീവിതവും തിരികെക്കിട്ടിയതില് ആശ്വാസം. ലക്ഷ്യം തൊടാത്ത കുറെ ചിത്രങ്ങള് ഓര്മയുടെ ആല്ബത്തില് പതിയുമെന്ന് ആ യാത്രയിലാണ് തിരിച്ചറിവുണ്ടായത്.
Tags : Sunday Deepika