30

ചി​ന്താ​വി​ഷ​യം 

­ഇ​രു​പ​താം നൂ​റ്റാ​ണ്ടി​ലെ തു​ർ​ക്കി സാ​ഹി​ത്യ​ത്തി​ലെ ശ്ര​ദ്ധേ​യ​നാ​യ ഒ​രു ചെ​റു​ക​ഥാ​കൃ​ത്താ​യി​രു​ന്നു സെ​യ്ത് ഫാ​യി​ക് അ​ബാ​സി​യാ​നി​ക് (1906-1954). തു​ർ​ക്കി​യി​ലെ അ​ദ​പ​സാ​റി​യി​ൽ ജ​നി​ച്ച അ​ദ്ദേ​ഹം ഈ​സ്താം​ബൂ​ളി​ലും ഫ്രാ​ൻ​സി​ലും പ​ഠി​ച്ചു. മ​ത്സ്യ​ത്തൊ​ഴി​ലാ​ളി​ക​ളും കൂ​ലി​പ്പ​ണി​ക്കാ​രും തൊ​ഴി​ൽ​ര​ഹി​ത​രും തെ​രു​വു​ക​ളി​ൽ ക​ണ്ടു​മു​ട്ടു​ന്ന സാ​ധാ​ര​ണ​ക്കാ​രു​മാ​യി​രു​ന്നു അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തി​ന്‍റെ ക​ഥ​ക​ളി​ലെ പ്ര​ധാ​ന ക​ഥാ​പാ​ത്ര​ങ്ങ​ൾ. സ​മൂ​ഹം പ​ല​പ്പോ​ഴും ശ്ര​ദ്ധി​ക്കാ​തെ ക​ട​ന്നു​പോ​കു​ന്ന മ​നു​ഷ്യ​രു​ടെ ജീ​വി​ത​ത്തി​ൽ അ​ദ്ദേ​ഹം ക​ഥ​ക​ളും മ​നു​ഷ്യ​സ്നേ​ഹ​ത്തി​ന്‍റെ ആ​ഴ​ങ്ങ​ളും ക​ണ്ടെ​ത്തി. ഈ​സ്താം​ബൂ​ളി​നു സ​മീ​പ​മു​ള്ള ക​ട​ലി​ലെ ബു​ർ​ഗ​സാ​ദ ദ്വീ​പി​ൽ ഏ​റെ​ക്കാ​ലം ജീ​വി​ച്ച അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തി​ന്‍റെ ര​ച​ന​ക​ളി​ൽ ക​ട​ലും വ​ള്ള​ങ്ങ​ളും മ​ത്സ്യ​ത്തൊ​ഴി​ലാ​ളി​ക​ളും നി​റ​ഞ്ഞു​നി​ന്നു.

1952ൽ ​പ്ര​സി​ദ്ധീ​ക​രി​ച്ച അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തി​ന്‍റെ "അ​വ​സാ​ന​ത്തെ പ​ക്ഷി​ക​ൾ' എ​ന്ന സ​മാ​ഹാ​ര​ത്തി​ലെ "ഭൂ​പ​ട​ത്തി​ലെ ഒ​രു ബി​ന്ദു' എ​ന്ന ചെ​റു​ക​ഥ മ​നു​ഷ്യ​ന്‍റെ മ​ന​സാ​ക്ഷി​യെ ഉ​ണ​ർ​ത്തു​ന്ന ഒ​രു സം​ഭ​വ​മാ​ണ് അ​വ​ത​രി​പ്പി​ക്കു​ന്ന​ത്. മ​നു​ഷ്യ​രു​ടെ സ്വാ​ർ​ഥ​ത​യും കാ​പ​ട്യ​വും ക​ണ്ട് മ​നം​മ​ടു​ക്കു​ന്ന, ക​ഥ​യി​ലെ ആ​ഖ്യാ​താ​വ് എ​ഴു​ത്ത് ഉ​പേ​ക്ഷി​ക്കാ​ൻ തീ​രു​മാ​നി​ക്കു​ന്നു. ആ​രോ​ടും പ​രി​ഭ​വ​മി​ല്ലാ​തെ, ഒ​ന്നി​ലും ഇ​ട​പെ​ടാ​തെ, ഒ​രു ദ്വീ​പി​ൽ ശാ​ന്ത​മാ​യി ജീ​വി​ക്ക​ണം. ഭൂ​പ​ടം കാ​ണു​മ്പോ​ഴെ​ല്ലാം നീ​ല​ക്ക​ട​ലി​നു ന​ടു​വി​ലെ ചെ​റി​യ ബി​ന്ദു​ക്ക​ളി​ലേ​ക്കാ​ണ് അ​യാ​ളു​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ൾ നീ​ങ്ങു​ന്ന​ത്. അ​വി​ടെ അ​ധ്വാ​നി​ച്ചു ജീ​വി​ക്കു​ന്ന ല​ളി​ത​മ​നു​ഷ്യ​ർ​ക്കി​ട​യി​ൽ മ​ന​സ​മാ​ധാ​നം ക​ണ്ടെ​ത്താ​മെ​ന്ന് അ​യാ​ൾ ക​രു​തു​ന്നു. ലോ​ക​ത്തെ തി​രു​ത്താ​ൻ ശ്ര​മി​ക്കു​ന്ന​തി​നു പ​ക​രം ലോ​ക​ത്തി​ൽ​നി​ന്ന് അ​ക​ന്നു​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന​താ​ണ് ന​ല്ല​തെ​ന്ന് അ​യാ​ൾ​ക്കു തോ​ന്നു​ന്നു.

അ​ങ്ങ​നെ​യി​രി​ക്കെ ഒ​രു​ദി​വ​സം ഒ​രു മ​ത്സ്യ​ബ​ന്ധ​ന​വ​ള്ളം ക​ര​യ്ക്കെ​ത്തു​ന്ന​ത് അ​യാ​ൾ കാ​ണു​ന്നു. പി​ടി​ച്ച മീ​നു​ക​ളി​ൽ വി​ൽ​പ​ന​യ്ക്കു​ള്ള​വ മാ​റ്റി​വ​ച്ച​ശേ​ഷം അ​വ​ശേ​ഷി​ച്ച മീ​നു​ക​ൾ മ​ത്സ്യ​ത്തൊ​ഴി​ലാ​ളി​ക​ൾ പ​ങ്കു​വ​യ്ക്കാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി. അ​വ​ർ​ക്ക് മൂ​ന്നെ​ണ്ണം വീ​തം ല​ഭി​ച്ചു. വ​ല ക​ഴു​കി വൃ​ത്തി​യാ​ക്കാ​നും മ​റ്റും സ​ഹാ​യി​ച്ച ഒ​രാ​ൾ അ​വി​ടെ ഉ​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. അ​യാ​ൾ മ​ത്സ്യ​ത്തൊ​ഴി​ലാ​ളി​ക​ളു​ടെ ഗ​ണ​ത്തി​ൽ​പ്പെ​ട്ട​വ​നാ​യി​രു​ന്നി​ല്ല. എ​ങ്കി​ലും മീ​ൻ പ​ങ്കു​വ​യ്ക്കു​മ്പോ​ൾ ത​നി​ക്ക് ഒ​രെ​ണ്ണ​മെ​ങ്കി​ലും കി​ട്ടു​മെ​ന്ന് അ​യാ​ൾ ക​രു​തി.

പ​ങ്കു​വ​യ്ക്ക​ൽ അ​വ​സാ​നി​ച്ച​പ്പോ​ൾ ഒ​രു മീ​ൻ മാ​ത്രം അ​വ​ശേ​ഷി​ച്ചു. ആ​രോ അ​ത് ക​ര​യി​ലേ​ക്കെ​റി​ഞ്ഞു. അ​യാ​ൾ സ​ന്തോ​ഷ​ത്തോ​ടെ അ​തെ​ടു​ക്കാ​ൻ കു​നി​ഞ്ഞു. പെ​ട്ടെ​ന്ന് ഒ​രു മ​ത്സ്യ​ത്തൊ​ഴി​ലാ​ളി ത​ന്‍റെ ഭാ​ര​മു​ള്ള ചെ​രി​പ്പു​കൊ​ണ്ട് ആ ​മീ​നി​ന്‍റെ മേ​ൽ ച​വി​ട്ടി​നി​ന്നു. ആ ​മീ​ൻ എ​ടു​ക്കാ​ൻ അ​യാ​ളെ അ​നു​വ​ദി​ച്ചി​ല്ല. ക​ണ്ടു​നി​ന്ന ഒ​രാ​ൾ പ്ര​തി​ഷേ​ധി​ച്ചു: ""അ​യാ​ളും നി​ങ്ങ​ളോ​ടൊ​പ്പം പ​ണി​യെ​ടു​ത്തി​ല്ലേ? ഒ​രു മീ​നെ​ങ്കി​ലും അ​യാ​ൾ​ക്കു കൊ​ടു​ത്തു​കൂ​ടെ?'' ""ഞ​ങ്ങ​ൾ അ​യാ​ളെ വി​ളി​ച്ചി​ല്ലാ​യി​രു​ന്ന​ല്ലോ''​എ​ന്നാ​യി​രു​ന്നു അ​പ്പോ​ൾ കേ​ട്ട മ​റു​പ​ടി.

ക​ഥ​യി​ലെ ആ​ഖ്യാ​താ​വ് കാ​ത്തു​നി​ന്നു. മ​റ്റു​ള്ള​വ​ർ ആ​രെ​ങ്കി​ലും ഇ​ട​പെ​ടു​മെ​ന്ന് അ​യാ​ൾ പ്ര​തീ​ക്ഷി​ച്ചു. പ​ക്ഷേ, ആ​രും അ​ന​ങ്ങി​യി​ല്ല. അ​പ്പോ​ൾ, ""സാ​ര​മി​ല്ല, എ​നി​ക്കൊ​ന്നും വേ​ണ്ട'' എ​ന്നു പ​റ​ഞ്ഞ് ആ ​പാ​വ​പ്പെ​ട്ട മ​നു​ഷ്യ​ൻ അ​വി​ടെ​നി​ന്നു ന​ട​ന്നു​പോ​യി. ആ ​കാ​ഴ്ച ആ​ഖ്യാ​താ​വി​ന്‍റെ മ​ന​സ​മാ​ധാ​നം ത​ക​ർ​ത്തു. മ​നു​ഷ്യ​രു​ടെ സ്വാ​ർ​ഥ​ത​യി​ൽ​നി​ന്ന് അ​ക​ന്നു​നി​ൽ​ക്കാ​നാ​ണ് അ​യാ​ൾ ദ്വീ​പി​ലെ​ത്തി​യ​ത്. ഇ​നി എ​ഴു​തു​ക​യി​ല്ലെ​ന്നു തീ​രു​മാ​നി​ച്ച​തു​മാ​ണ്. എ​ന്നാ​ൽ ക​ണ്ട അ​നീ​തി​യെ മ​റ​ക്കാ​ൻ അ​യാ​ൾ​ക്കാ​യി​ല്ല. ക​ട​യി​ൽ​ച്ചെ​ന്ന് ക​ട​ലാ​സും പെ​ൻ​സി​ലും വാ​ങ്ങി വീ​ണ്ടും എ​ഴു​താ​ൻ തു​ട​ങ്ങി. ഒ​രു മീ​ൻ അ​യാ​ളു​ടെ മ​ന​സാ​ക്ഷി​യെ ഉ​ണ​ർ​ത്തി​യി​രു​ന്നു.

ഈ ​ക​ഥ​യി​ലെ ഏ​റ്റ​വും വേ​ദ​നാ​ജ​ന​ക​മാ​യ കാ​ര്യം ഒ​രു പാ​വ​പ്പെ​ട്ട മ​നു​ഷ്യ​നു മീ​ൻ ല​ഭി​ച്ചി​ല്ല എ​ന്ന​തു മാ​ത്ര​മ​ല്ല. അ​യാ​ൾ അ​പ​മാ​നി​ക്ക​പ്പെ​ട്ട​പ്പോ​ൾ മ​റ്റു​ള്ള​വ​ർ നി​ശ​ബ്‌​ദ​രാ​യി നി​ന്നു എ​ന്ന​തു​കൂ​ടി​യാ​ണ്. ഓ​രോ​രു​ത്ത​ർ​ക്കും അ​വ​ർ​ക്കാ​വ​ശ്യ​മാ​യ മീ​ൻ ല​ഭി​ച്ചി​രു​ന്നു. ത​ന്മൂ​ലം മ​റ്റൊ​രാ​ളു​ടെ വേ​ദ​ന അ​വ​രു​ടെ പ്ര​ശ്ന​മാ​യി മാ​റി​യി​ല്ല.

മീ​നി​ന്‍റെ​മേ​ൽ ച​വി​ട്ടി​നി​ന്ന മ​നു​ഷ്യ​ൻ അ​നീ​തി ചെ​യ്തു. എ​ന്നാ​ൽ, അ​തു ക​ണ്ടി​ട്ടും മി​ണ്ടാ​തി​രു​ന്ന​വ​ർ​ക്ക് ഒ​രു ഉ​ത്ത​ര​വാ​ദി​ത്വ​വു​മി​ല്ലേ? അ​വ​രി​ലൊ​രാ​ൾ ഒ​രു മീ​ൻ പ​ങ്കു​വ​ച്ചി​രു​ന്നെ​ങ്കി​ൽ, അ​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ അ​യാ​ൾ​ക്കു​വേ​ണ്ടി ഒ​രു വാ​ക്ക് പ​റ​ഞ്ഞി​രു​ന്നെ​ങ്കി​ൽ ആ ​മ​നു​ഷ്യ​ൻ അ​പ​മാ​നി​ത​നാ​യി മ​ട​ങ്ങേ​ണ്ടി​വ​രു​മാ​യി​രു​ന്നി​ല്ല. ഒ​രാ​ളു​ടെ ക്രൂ​ര​ത​യേ​ക്കാ​ൾ ചി​ല​പ്പോ​ൾ വേ​ദ​നി​പ്പി​ക്കു​ന്ന​ത് അ​തു ക​ണ്ടു​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന മ​റ്റു​ള്ള​വ​രു​ടെ നി​സം​ഗ​ത​യാ​ണ്.

ഇ​വി​ടെ മീ​നി​ന്‍റെ വി​ല അ​തി​ന്‍റെ വി​പ​ണി​വി​ല​യ​ല്ല. ആ ​പാ​വ​പ്പെ​ട്ട മ​നു​ഷ്യ​നെ സം​ബ​ന്ധി​ച്ചി​ട​ത്തോ​ളം അ​ത് ത​ന്‍റെ അ​ധ്വാ​ന​ത്തി​നു​ള്ള അം​ഗീ​കാ​ര​വും മ​റ്റു​ള്ള​വ​ർ​ക്കി​ട​യി​ൽ ത​നി​ക്കും വി​ല​യു​ണ്ടെ​ന്ന ഉ​റ​പ്പു​മാ​യി​രു​ന്നു. മീ​ൻ നി​ഷേ​ധി​ച്ച​പ്പോ​ൾ അ​യാ​ൾ​ക്കു ന​ഷ്‌​ട​പ്പെ​ട്ട​ത് ഒ​രു നേ​ര​ത്തെ ഭ​ക്ഷ​ണം മാ​ത്ര​മാ​യി​രു​ന്നി​ല്ല; മ​നു​ഷ്യ​നെ​ന്ന നി​ല​യി​ൽ ല​ഭി​ക്കേ​ണ്ട പ​രി​ഗ​ണ​ന​കൂ​ടി​യാ​യി​രു​ന്നു. ന​മു​ക്ക് നി​സാ​ര​മാ​യി തോ​ന്നു​ന്ന ഒ​രു കാ​ര്യം മ​റ്റൊ​രാ​ളു​ടെ ആ​ത്മാ​ഭി​മാ​ന​ത്തെ എ​ത്ര ആ​ഴ​ത്തി​ൽ സ്പ​ർ​ശി​ക്കു​മെ​ന്ന് നാം ​പ​ല​പ്പോ​ഴും തി​രി​ച്ച​റി​യാ​റി​ല്ല.

ന​മ്മു​ടെ ചു​റ്റു​പാ​ടു​ക​ളി​ലും ഇ​ത്ത​രം സം​ഭ​വ​ങ്ങ​ൾ ഉ​ണ്ടാ​കാ​റി​ല്ലേ? ഒ​രു കു​ട്ടി​യെ മ​റ്റു​ള്ള​വ​ർ പ​രി​ഹ​സി​ക്കു​ന്നു. ഒ​രു സ​ഹ​പ്ര​വ​ർ​ത്ത​ക​ൻ അ​ന്യാ​യ​മാ​യി കു​റ്റാ​രോ​പി​ത​നാ​കു​ന്നു. ദു​ർ​ബ​ല​നാ​യ ഒ​രാ​ൾ അ​വ​ഗ​ണി​ക്ക​പ്പെ​ടു​ന്നു. അ​ധ്വാ​നി​ച്ച ഒ​രാ​ൾ​ക്ക് അ​ർ​ഹ​മാ​യ അം​ഗീ​കാ​രം നി​ഷേ​ധി​ക്ക​പ്പെ​ടു​ന്നു. നാം ​അ​തെ​ല്ലാം കാ​ണു​ന്നു. പ​ക്ഷേ, ഇ​ക്കാ​ര്യ​ങ്ങ​ളി​ൽ ഇ​ട​പെ​ട്ട് എ​ന്തി​നു പ്ര​ശ്ന​മു​ണ്ടാ​ക്കു​ന്നു എ​ന്നു ക​രു​തി നാം ​മാ​റി​നി​ൽ​ക്കു​ന്നു.

ചി​ല​പ്പോ​ൾ ന​മ്മു​ടെ നി​ശ​ബ്‌​ദ​ത​യ്ക്കു പി​ന്നി​ൽ ഭ​യ​മാ​യി​രി​ക്കാം. മ​റ്റു​ചി​ല​പ്പോ​ൾ ന​മ്മു​ടെ ആ​നു​കൂ​ല്യ​ങ്ങ​ൾ ന​ഷ്‌​ട​പ്പെ​ടു​മോ എ​ന്ന ആ​ശ​ങ്ക​യാ​യി​രി​ക്കാം. അ​തു​മ​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ, മ​റ്റു​ള്ള​വ​രു​ടെ അ​പ്രീ​തി​ക്ക് പാ​ത്ര​മാ​കാ​ൻ വൈ​മ​ന​സ്യ​മു​ള്ള​തു​കൊ​ണ്ടാ​കാം. ത​ന്മൂ​ലം അ​നീ​തി​യോ​ടു യോ​ജി​പ്പി​ല്ലെ​ങ്കി​ലും അ​തി​നെ എ​തി​ർ​ക്കാ​തെ നാം ​മാ​റി​നി​ൽ​ക്കു​ന്നു. എ​ന്നാ​ൽ, സ​ഹാ​യം ആ​വ​ശ്യ​മു​ള്ള​വ​നു മ​റ്റു​ള്ള​വ​രു​ടെ അ​നീ​തി​യും ന​മ്മു​ടെ നി​സം​ഗ​ത​യും ത​മ്മി​ൽ വ​ലി​യ വ്യ​ത്യാ​സ​മു​ണ്ടാ​ക​ണ​മെ​ന്നി​ല്ല. തെ​റ്റു ചെ​യ്യാ​തി​രി​ക്കു​ന്ന​തും തെ​റ്റു ന​ട​ക്കു​മ്പോ​ൾ ശ​രി​യു​ടെ പ​ക്ഷ​ത്തു നി​ൽ​ക്കാ​തി​രി​ക്കു​ന്ന​തും ഒ​ന്ന​ല്ല എ​ന്ന​ത് നാം ​മ​റ​ന്നു​പോ​ക​രു​ത്.

ന​ല്ല സ​മ​രി​യാ​ക്കാ​ര​ന്‍റെ ഉ​പ​മ​യി​ൽ (ലൂ​ക്കാ 10: 25-37) പു​രോ​ഹി​ത​നും ലേ​വാ​യ​നും വ​ഴി​യി​ൽ കി​ട​ന്ന മ​നു​ഷ്യ​നെ ആ​ക്ര​മി​ച്ചി​ല്ല. അ​വ​ർ അ​യാ​ളെ ഉ​പ​ദ്ര​വി​ച്ചി​ല്ല. പ​ക്ഷേ, സ​ഹാ​യി​ക്കാ​തെ ക​ട​ന്നു​പോ​യി. സ​മ​രി​യാ​ക്കാ​ര​നാ​ക​ട്ടെ മ​റ്റൊ​രാ​ളു​ടെ വേ​ദ​ന ത​ന്‍റെ യാ​ത്ര​യെ ത​ട​സ​പ്പെ​ടു​ത്താ​ൻ അ​നു​വ​ദി​ച്ചു. അ​യാ​ൾ അ​ടു​ത്തു​ചെ​ന്നു മു​റി​വു​ക​ൾ വ​ച്ചു​കെ​ട്ടി പ​രി​ച​രി​ച്ചു. പ​രി​ക്കേ​റ്റ മ​നു​ഷ്യ​ൻ ആ​രാ​ണെ​ന്നോ ത​നി​ക്ക് എ​ന്തു പ്ര​തി​ഫ​ലം ല​ഭി​ക്കു​മെ​ന്നോ അ​ന്വേ​ഷി​ച്ച​ശേ​ഷ​മ​ല്ല സ​ഹാ​യി​ച്ച​ത്. സ​ഹാ​യം ആ​വ​ശ്യ​മാ​യ ഒ​രു മ​നു​ഷ്യ​നെ ക​ണ്ട​പ്പോ​ൾ അ​യാ​ൾ സ​ഹാ​യി​ച്ചു.

ദൈ​വ​വ​ച​നം ന​മ്മെ ഇ​പ്ര​കാ​രം അ​നു​സ്മ​രി​പ്പി​ക്കു​ന്നു: ""ന​ന്മ ചെ​യ്യാ​ൻ അ​റി​ഞ്ഞി​ട്ടും അ​തു ചെ​യ്യാ​ത്ത​വ​ൻ പാ​പം ചെ​യ്യു​ന്നു'' (യാ​ക്കോ​ബ് 4:17). എ​ല്ലാ അ​നീ​തി​ക​ളും ന​മു​ക്ക് പ​രി​ഹ​രി​ക്കാ​നാ​കി​ല്ല എ​ന്ന​തു ശ​രി​യാ​ണ്. എ​ന്നാ​ൽ ന​മ്മു​ടെ ക​ൺ​മു​ന്നി​ൽ ഒ​രാ​ളു​ടെ അ​ന്ത​സ് ച​വി​ട്ടി​മെ​തി​ക്ക​പ്പെ​ടു​മ്പോ​ൾ ഒ​രു വാ​ക്കു​കൊ​ണ്ടെ​ങ്കി​ലും അ​യാ​ളു​ടെ പ​ക്ഷ​ത്ത് ന​മു​ക്കു നി​ൽ​ക്കാ​നാ​കും. ചി​ല​പ്പോ​ൾ ഒ​രു സ​ഹാ​യ​ഹ​സ്തം നീ​ട്ടി​ക്കൊ​ടു​ക്കേ​ണ്ടി വ​ന്നേ​ക്കാം. മ​റ്റു ചി​ല​പ്പോ​ൾ, ഇ​തു ശ​രി​യ​ല്ല എ​ന്നു പ​റ​യാ​നു​ള്ള ത​ന്‍റേ​ടം ന​മു​ക്കു​ണ്ടാ​ക​ണം.

വ​ലി​യൊ​രു ത്യാ​ഗം ചെ​യ്യാ​ൻ അ​വ​സ​രം ല​ഭി​ക്കു​ന്ന​തു​വ​രെ ന​ന്മ ചെ​യ്യു​ന്ന​ത് നാം ​മാ​റ്റി​വ​യ്ക്കേ​ണ്ട​തി​ല്ല. മ​റ്റൊ​രാ​ൾ​ക്കു പ​ല​പ്പോ​ഴും അ​ത്യാ​വ​ശ്യ​മാ​യി​രി​ക്കു​ന്ന​ത് ന​മു​ക്ക് നി​സാ​ര​മാ​യി തോ​ന്നു​ന്ന ചെ​റി​യൊ​രു സ​ഹാ​യ​മാ​യി​രി​ക്കും. സെ​യ്ത് ഫാ​യി​ക്കി​ന്‍റെ ക​ഥ​യി​ലെ ആ​ഖ്യാ​താ​വി​ന് ആ ​സാ​ധു​മ​നു​ഷ്യ​നെ തി​രി​കെ വി​ളി​ച്ച് മീ​ൻ കൊ​ടു​ക്കാ​നാ​യി​ല്ല. എ​ന്നാ​ൽ, ക​ണ്ട അ​നീ​തി ആ​രു​മ​റി​യാ​തെ മ​റ​ഞ്ഞു​പോ​കാ​ൻ അ​നു​വ​ദി​ക്കാ​തി​രി​ക്കാ​ൻ അ​യാ​ൾ​ക്കു ക​ഴി​ഞ്ഞു. അ​യാ​ൾ ത​ന്‍റെ പെ​ൻ​സി​ൽ എ​ടു​ത്ത് എ​ഴു​തി. ലോ​ക​ത്തി​ൽ​നി​ന്ന് അ​ക​ന്നു​നി​ൽ​ക്കാ​ൻ തീ​രു​മാ​നി​ച്ച മ​നു​ഷ്യ​നെ ലോ​ക​ത്തോ​ടു​ള്ള ഉ​ത്ത​ര​വാ​ദി​ത്വ​ത്തി​ലേ​ക്ക് തി​രി​കെ കൊ​ണ്ടു​വ​ന്ന​ത് ഒ​രു അ​പ​രി​ചി​ത​ന്‍റെ വേ​ദ​ന​യാ​യി​രു​ന്നു.

ന​മു​ക്കെ​ല്ലാ​വ​ർ​ക്കും എ​ഴു​ത്തു​കാ​രാ​കാ​നാ​വി​ല്ല. പ​ക്ഷേ, ഓ​രോ​രു​ത്ത​ർ​ക്കും സ്വ​ന്തം സാ​ഹ​ച​ര്യ​ത്തി​ൽ എ​ന്തെ​ങ്കി​ലും ചെ​യ്യാ​നാ​കും. എ​ന്നാ​ൽ, അ​തി​നു മ​റ്റു​ള്ള​വ​രു​ടെ വേ​ദ​ന കാ​ണാ​നു​ള്ള ക​ണ്ണും അ​തി​നോ​ടു പ്ര​തി​ക​രി​ക്കാ​നു​ള്ള ഹൃ​ദ​യ​വും ഉ​ണ്ടാ​ക​ണ​മെ​ന്നു മാ​ത്രം. ആ ​ദി​വ​സം ക​ര​യി​ൽ കി​ട​ന്ന​ത് ഒ​രു മീ​നാ​യി​രു​ന്നു. എ​ന്നാ​ൽ, അ​തി​ൻ​മേ​ൽ ച​വി​ട്ടി​നി​ന്ന ചെ​രി​പ്പി​ന​ടി​യി​ൽ ഒ​രു മ​നു​ഷ്യ​ന്‍റെ പ്ര​തീ​ക്ഷ​യും ആ​ത്മാ​ഭി​മാ​ന​വു​മാ​ണ് ഞെ​രി​ഞ്ഞ​മ​ർ​ന്ന​ത്. അ​തു ക​ണ്ടി​ട്ടും ഒ​ന്നും ചെ​യ്യാ​തി​രു​ന്ന​വ​രു​ടെ നി​ശ​ബ്‌​ദ​ത ആ ​അ​പ​മാ​ന​ത്തെ കൂ​ടു​ത​ൽ വേ​ദ​നാ​ജ​ന​ക​മാ​ക്കി. ന​മ്മു​ടെ കൈ​യി​ൽ എ​ത്ര മീ​നു​ണ്ടെ​ന്ന​ത​ല്ല മ​നു​ഷ്യ​സ്നേ​ഹ​ത്തി​ന്‍റെ അ​ള​വ്. ഒ​രെ​ണ്ണം​പോ​ലു​മി​ല്ലാ​തെ നി​ൽ​ക്കു​ന്ന​വ​നെ കാ​ണു​മ്പോ​ൾ നാം ​എ​ന്തു​ചെ​യ്യു​ന്നു എ​ന്ന​താ​ണ്.

Tags : fish price Sunday Deepika