19

ഹി​​​മാ​​​ല​​​യം ക​​​ണ്ടു വ​​​ന്ന ഒ​​​രാ​​​ളെ അ​​​വി​​​ചാ​​​രി​​​ത​​​മാ​​​യി ഒ​​​രി​​​ക്ക​​​ൽ തീ​​​വ​​​ണ്ടി​​​യി​​​ൽ​​​വ​​​ച്ച് പ​​​രി​​​ച​​​യ​​​പ്പെ​​​ടു​​​ക​​​യു​​​ണ്ടാ​​​യി. അ​​​യാ​​​ൾ ഹി​​​മാ​​​ല​​​യ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ ഭാ​​​വാ​​​ന്ത​​​ര​​​ങ്ങ​​​ൾ കാ​​​ളി​​​ദാ​​​സ​​​നെ വെ​​​ല്ലും​​​വി​​​ധ​​​ത്തി​​​ൽ വ​​​ർ​​​ണി​​​ച്ചു​​​കൊ​​​ണ്ടി​​​രി​​​ക്കേ ഞാ​​​ൻ ചോ​​​ദി​​​ച്ചു “വാ​​​യ​​​യ്ക്കു രു​​​ചി​​​യു​​​ള്ള വ​​​ല്ല​​​തും ഹി​​​മാ​​​ല​​​യ​​​ത്തി​​​ൽ തി​​​ന്നാ​​​ൻ കി​​​ട്ടു​​​മോ” എ​​​ന്ന്. എ​​​ന്‍റെ ചോ​​​ദ്യം നി​​​ഷ്ക​​​ള​​​ങ്ക​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. പ​​​ക്ഷേ, അ​​​യാ​​​ൾ​​​ക്ക​​​തു രു​​​ചി​​​ച്ചി​​​ല്ല. അ​​​യാ​​​ൾ ദേ​​​ഷ്യ​​​പ്പെ​​​ട്ട് അ​​​വി​​​ടെ​​​നി​​​ന്നെ​​​ഴു​​​ന്നേ​​​റ്റു​​​പോ​​​യി. എ​​​ന്‍റെ ചോ​​​ദ്യ​​​ത്തെ അ​​​ടു​​​ത്തി​​​രു​​​ന്ന​​​വ​​​ർ അ​​​വ​​​ർ​​​ക്ക​​​റി​​​യാ​​​വു​​​ന്ന അ​​​റി​​​വു​​​ക​​​ൾ​​​കൊ​​​ണ്ട് പൂ​​​രി​​​പ്പി​​​ച്ചെ​​​ങ്കി​​​ലും എ​​​ന്‍റെ മ​​​ന​​​സി​​​ൽ ആ ​​​വി​​​ഷ​​​മം കു​​​റെ​​​ക്കാ​​​ലം മാ​​​യാ​​​തെ നി​​​ന്നു. ചി​​​ല ചോ​​​ദ്യ​​​ങ്ങ​​​ൾ അ​​​സ്ഥാ​​​ന​​​ത്ത​​​ല്ലെ​​​ങ്കി​​​ലും ചി​​​ല​​​രെ ചൊ​​​ടി​​​പ്പി​​​ക്കും. ആ ​​​ചൊ​​​ടി​​​പ്പി​​​ന്‍റെ നീ​​​റ്റ​​​ലാ​​​ണ് ഞാ​​​ന​​​ന്ന് അ​​​നു​​​ഭ​​​വി​​​ച്ച​​​ത്.

ഒ​​​രി​​​ക്ക​​​ൽ ഹി​​​മാ​​​ല​​​യം ക​​​ണ്ടു​​​വ​​​ന്ന സു​​​ജാ​​​താ​​​ദേ​​​വി ടീ​​​ച്ച​​​റി​​​നോ​​​ട് ഒ.വി. വി​​​ജ​​​യ​​​ൻ ചോ​​​ദി​​​ച്ച​​​ത്രേ “ടീ​​​ച്ച​​​റേ ഹി​​​മാ​​​ല​​​യ​​​ത്തി​​​ൽ ചി​​​ല​​​ന്തി​​​യു​​​ണ്ടോ‍?” എ​​​ന്ന്. ഇ​​​തെ​​​ന്നോ​​​ട് ടീ​​​ച്ച​​​ർ​​​ത​​​ന്നെ പ​​​റ​​​ഞ്ഞ​​​താ​​​ണ്. എ​​​ത്ര നി​​​ഷ്ക​​​ള​​​ങ്ക​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു വി​​​ജ​​​യ​​​ന്‍റെ ചോ​​​ദ്യം. ഈ ​​​ചോ​​​ദ്യം കേ​​​ട്ട​​​പ്പോ​​​ൾ ടീ​​​ച്ച​​​ർ ചൊ​​​ടി​​​ച്ചി​​​ല്ല. ഒ​​​ന്നും പ​​​റ​​​യാ​​​തെ ടീ​​​ച്ച​​​ർ വി​​​ജ​​​യ​​​നെ​​​ത്ത​​​ന്നെ നോ​​​ക്കി​​​യി​​​രു​​​ന്നു. പ​​​ക്ഷേ, ആ ​​​ചോ​​​ദ്യ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ സ്പ​​​ന്ദ​​​ന​​​ങ്ങ​​​ൾ​​​ക്ക് തീ​​​ക്ഷ്ണ​​​മാ​​​യൊ​​​രു ഉ​​​ത്ക​​​ണ്ഠ​​​യു​​​ടെ ആ​​​ര​​​വ​​​മു​​​ണ്ടാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു​​​വെ​​​ന്ന് ടീ​​​ച്ച​​​ർ ഓ​​​ർ​​​മി​​​ക്കു​​​ന്നു​​​ണ്ട്. “ചി​​​ല ചോ​​​ദ്യ​​​ങ്ങ​​​ൾ തു​​​റ​​​ന്നു​​​നോ​​​ക്ക​​​രു​​​ത്.

അ​​​ത് പൂ​​​ർ​​​ണ​​​ന​​​ഗ്ന​​​മാ​​​യി​​​രി​​​ക്കും” എ​​​ന്നൊ​​​രു ക​​​വി​​​താ​​​ശ​​​ക​​​ല​​​മു​​​ണ്ട്. ആ ​​​ക​​​വി​​​ത എ​​​ഴു​​​തി​​​യ​​​വ​​​ൻ വി​​​ഷം തൊ​​​ണ്ട​​​യി​​​ൽ കു​​​ടു​​​ങ്ങി​​​യി​​​ട്ടും ചാ​​​കാ​​​തി​​​രു​​​ന്ന ഒ​​​രു പ​​​ര​​​മ​​​ശി​​​വ​​​നാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. പ്ര​​​ണ​​​യ​​​നൈ​​​രാ​​​ശ്യ​​​ത്താ​​​ൽ വി​​​ഷം ക​​​ഴി​​​ക്കു​​​ക​​​യാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു അ​​​വ​​​ൻ. പ​​​ക്ഷേ, കൂ​​​ട്ടു​​​കാ​​​രാ​​​രോ അ​​​വ​​​ന്‍റെ തൊ​​​ണ്ട​​​യി​​​ൽ അ​​​മ​​​ർ​​​ത്തി​​​പ്പി​​​ടി​​​ച്ചു. അ​​​ദ്ഭു​​​ത​​​ക​​​ര​​​മാ​​​യി ര​​​ക്ഷ​​​പ്പെ​​​ട്ടു. മൃ​​​ദു​​​ഭാ​​​ഷി​​​യാ​​​യ അ​​​വ​​​ൻ പു​​​ന​​​ർ​​​ജ​​​നി​​​നൂ​​​ണ്ട് പു​​​തു​​​പി​​​റ​​​വി​​​യി​​​ലേ​​​ക്കെ​​​ത്തി​​​യ​​​പ്പോ​​​ൾ ഘ​​​ന​​​ഭാ​​​ഷി​​​യാ​​​യി. വാ​​​ദി​​​ക്കാ​​​നും ജ​​​യി​​​ക്കാ​​​നും അ​​​വ​​​ന് താ​​​ത്പ​​​ര്യ​​​മേ​​​റി.

അ​​​വ​​​ൻ ചോ​​​ദ്യ​​​ങ്ങ​​​ൾ ചോ​​​ദി​​​ക്കാ​​​ൻ തു​​​ട​​​ങ്ങി. ഉ​​​ത്ത​​​ര​​​ങ്ങ​​​ളി​​​ല്ലാ​​​തെ വ​​​ന്ന​​​തോ​​​ടെ പ്ര​​​ച​​​ണ്ഡ​​​മാ​​​യൊ​​​രു ചു​​​ഴ​​​ലി അ​​​വ​​​നെ ചു​​​റ്റാ​​​ൻ തു​​​ട​​​ങ്ങി. അ​​​വ​​​നൊ​​​രു ദി​​​വ​​​സം പൊ​​​ടു​​​ന്ന​​​നെ ഞ​​​ങ്ങ​​​ൾ​​​ക്കി​​​ട​​​യി​​​ൽ​​​നി​​​ന്ന് അ​​​പ്ര​​​ത്യ​​​ക്ഷ​​​നാ​​​യി. അ​​​വ​​​ൻ ശേ​​​ഷി​​​പ്പി​​​ച്ച നി​​​ശ​​​ബ്‌​​​ദ​​​ത​​​യ്ക്ക് വ​​​ല്ലാ​​​ത്ത മു​​​ഴ​​​ക്ക​​​മു​​​ണ്ടാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. ഒ​​​രു​​​പാ​​​ട് നാ​​​ളു​​​ക​​​ൾ ക​​​ഴി​​​ഞ്ഞ് അ​​​വ​​​ന്‍റെ​​​യൊ​​​രു ക​​​ത്ത് കി​​​ട്ടി. അ​​​ശ്വാ​​​രൂ​​​ഢ​​​നാ​​​യി മ​​​ട​​​ങ്ങി​​​വ​​​രു​​​മെ​​​ന്നും നി​​​ങ്ങ​​​ളു​​​ടെ ഉ​​​ത്ത​​​ര​​​ങ്ങ​​​ൾ​​​ക്കു​​​ള്ള ചോ​​​ദ്യ​​​ങ്ങ​​​ൾ ത​​​ന്‍റെ കൈ​​​വ​​​ശ​​​മു​​​ണ്ടെ​​​ന്നും അ​​​വ​​​ൻ അ​​​തി​​​ലെ​​​ഴു​​​തി​​​യി​​​രു​​​ന്നു. പ​​​ക്ഷേ, അ​​​വ​​​ൻ വ​​​ന്നി​​​ല്ല. ഞാ​​​യ​​​റാ​​​ഴ്ച​​​ക​​​ളി​​​ൽ ഞ​​​ങ്ങ​​​ൾ അ​​​വ​​​നു​​​വേ​​​ണ്ടി കു​​​ന്തി​​​രി​​​ക്കം പു​​​ക​​​ച്ചു. അ​​​വ​​​നു​​​വേ​​​ണ്ടി​​​യൊ​​​രു മ​​​ഹാ​​​ഗ​​​ണി ന​​​ട്ടു. അ​​​വ​​​നു കു​​​ടി​​​ക്കാ​​​ൻ വീ​​​ഞ്ഞി​​​നാ​​​യി ഞ​​​ങ്ങ​​​ളൊ​​​രു മു​​​ന്തി​​​രി​​​ത്തോ​​​ട്ട​​​മു​​​ണ്ടാ​​​ക്കി. പ​​​ക്ഷേ, അ​​​വ​​​ൻ വ​​​ന്നി​​​ല്ല. പ​​​തി​​​യെ​​​പ്പ​​​തി​​​യെ ഞ​​​ങ്ങ​​​ളു​​​ടെ ചോ​​​ദ്യ​​​ങ്ങ​​​ൾ തു​​​രു​​​മ്പി​​​ക്കാ​​​ൻ തു​​​ട​​​ങ്ങി. ഞ​​​ങ്ങ​​​ൾ അ​​​വ​​​നെ​​​യും അ​​​വ​​​ൻ ഞ​​​ങ്ങ​​​ളെ​​​യും മ​​​റ​​​ന്നു.

ചി​​​ല ചോ​​​ദ്യ​​​ങ്ങ​​​ൾ ഉ​​​ത്ത​​​ര​​​ങ്ങ​​​ളി​​​ല്ലാ​​​തെ അ​​​വ​​​സാ​​​നി​​​ക്കും. അ​​​ത് പൊ​​​ട്ടി​​​ച്ചി​​​രി​​​ക്കു​​​ന്ന ദുഃ​​​ഖി​​​ത​​​രെ​​​പ്പോ​​​ലെ​​​യാ​​​ണ്. അ​​​വ​​​രു​​​ടെ ഖേ​​​ദ​​​ഹ​​​ർ​​​ഷ​​​ങ്ങ​​​ൾ​​​ക്ക് ഉ​​​ത്ത​​​ര​​​ങ്ങ​​​ളി​​​ല്ല. അ​​​വ​​​രെ ചോ​​​ദ്യ​​​ങ്ങ​​​ൾ​​​കൊ​​​ണ്ട് കു​​​രു​​​ക്കി​​​ടാ​​​നാ​​​കി​​​ല്ല. നാം ​​​നോ​​​ക്കി​​​നി​​​ൽ​​​ക്കേ ഒ​​​ന്നും പ​​​റ​​​യാ​​​തെ ഇ​​​റ​​​ങ്ങി​​​പ്പോ​​​യ​​​വ​​​രാ​​​ണ​​​വ​​​ർ. അ​​​വ​​​രെ​​​വി​​​ടെ​​​പ്പോ​​​കു​​​ന്നു എ​​​ന്ന ചോ​​​ദ്യ​​​ത്തി​​​ന് ആ​​​യു​​​സി​​​ല്ല. എ​​​ന്തി​​​നു പോ​​​കു​​​ന്നു എ​​​ന്ന ചോ​​​ദ്യ​​​ത്തി​​​നും നെ​​​ടു​​​നാ​​​ൾ ആ​​​യു​​​സി​​​ല്ല. പ​​​ക്ഷേ, പോ​​​യ​​​വ​​​ർ ഭൂ​​​മി​​​യി​​​ലെ​​​വി​​​ടെ​​​യെ​​​ങ്കി​​​ലു​​​മു​​​ണ്ടോ എ​​​ന്ന ചോ​​​ദ്യ​​​ത്തി​​​ന് ഒ​​​രു​​​നൂ​​​റാ​​​യു​​​സു​​​ണ്ട്.

ഭൂ​​​മി​​​യി​​​ൽ​​​നി​​​ന്ന് അ​​​പ്ര​​​ത്യ​​​ക്ഷ​​​മാ​​​കു​​​ന്ന​​​തെ​​​ല്ലാം മേ​​​ഘ​​​പാ​​​ളി​​​ക​​​ൾ​​​ക്ക​​​പ്പു​​​റം ഒ​​​രി​​​ട​​​ത്ത് ശേ​​​ഖ​​​രി​​​ക്ക​​​പ്പെ​​​ടു​​​ന്നു എ​​​ന്നൊ​​​രു ക​​​ഥ​​​യു​​​ണ്ട്; മേ​​​തി​​​ൽ രാ​​​ധാ​​​കൃ​​​ഷ്ണ​​​ന്‍റെ. അ​​​ങ്ങ​​​നെ വ​​​രു​​​മ്പോ​​​ൾ മ​​​നു​​​ഷ്യ​​​രും അ​​​വി​​​ടെ​​​യു​​​ണ്ടാ​​​കും. അ​​​വ​​​ർ തി​​​രി​​​കെ ഭൂ​​​മി​​​യി​​​ലേ​​​ക്ക് വ​​​ന്നു​​​കൂ​​​ടാ​​​യ്ക​​​യി​​​ല്ല. വ​​​രു​​​മ്പോ​​​ൾ അ​​​വ​​​രെ കാ​​​ത്ത് വീ​​​ണ്ടും ആ​​​ളി​​​പ്പ​​​ട​​​ർ​​​ന്ന വ്യ​​​സ​​​ന​​​ഖാ​​​ണ്ഡ​​​വ​​​ങ്ങ​​​ൾ ഉ​​​ണ്ടാ​​​കി​​​ല്ലേ? സാ​​​ന്ധ്യ​​​വി​​​ഷാ​​​ദം പ​​​ട​​​ർ​​​ന്ന സ്മൃ​​​തി​​​ക​​​ളു​​​ണ്ടാ​​​കി​​​ല്ലേ? ഘ​​​ന​​​വ​​​ർ​​​ഷ​​​വും കാ​​​ല​​​വാ​​​ത​​​വും അ​​​വ​​​രെ നോ​​​വി​​​ക്കി​​​ല്ലേ? ഒ​​​ടു​​​വി​​​ൽ ച​​​ര​​​മ​​​ഗി​​​രി​​​യ​​​ണ​​​യു​​​ന്ന അ​​​സ്ത​​​മ​​​യ സൂ​​​ര്യ​​​ൻ അ​​​വ​​​രെ ഇ​​​രു​​​ളി​​​ലാ​​​ഴ്ത്തി​​​ല്ലേ? വേ​​​ണ്ട; ഇ​​​ട​​​നെ​​​ഞ്ചി​​​ലൊ​​​രു പി​​​ട​​​പ്പാ​​​യി അ​​​വ​​​ർ അ​​​വി​​​ടെ​​​ത്ത​​​ന്നെ ഇ​​​രി​​​ക്ക​​​ട്ടെ. ക​​​ട​​​ലി​​​ര​​​മ്പു​​​ന്ന എ​​​ന്‍റെ ശം​​​ഖി​​​ൽ അ​​​വ​​​രു​​​ടെ നെ​​​യ്ത്തി​​​രി​​​ക​​​ൾ നി​​​റ​​​ഞ്ഞു ക​​​ത്ത​​​ട്ടെ.

ഇ​​​തെ​​​ഴു​​​തി നി​​​ർ​​​ത്തു​​​മ്പോ​​​ൾ ഒ​​​രു ചോ​​​ദ്യം മ​​​ഴ​​​ന​​​ന​​​ഞ്ഞ് നി​​​ൽ​​​ക്കു​​​ന്ന​​​ത് ഞാ​​​ന​​​റി​​​യു​​​ന്നു​​​ണ്ട്. ആ ​​​ചോ​​​ദ്യം ഒ​​​ര​​​ച്ഛ​​​ന്‍റേ​​​താ​​​ണ്. നി​​​സം​​​ഗ​​​ന്‍റെ പ്രാ​​​ർ​​​ഥ​​​ന​​​പോ​​​ലെ. മ​​​ഹാ​​​വ​​​ർ​​​ഷ​​​സാ​​​ന്ത്വ​​​നം തേ​​​ടു​​​ന്ന ചോ​​​ദ്യം. ഇ​​​ടി​​​മു​​​ഴ​​​ക്ക​​​ങ്ങ​​​ൾ ​​​ത​​​ന്നി​​​ട​​​യി​​​ലെ നി​​​ശ​​​ബ്ദ​​​ത​​​പോ​​​ലെ ആ ​​​ചോ​​​ദ്യം നി​​​ര​​​ർ​​​ഥ​​​ക​​​മാ​​​യ എ​​​ന്‍റെ വാ​​​ങ്മ​​​യ​​​ങ്ങ​​​ൾ​​​ക്കു​​​ള്ളി​​​ൽ കു​​​ടു​​​ങ്ങി​​​ക്കി​​​ട​​​ക്കു​​​ക​​​യാ​​​ണ്. ഒ​​​ര​​​ച്ഛ​​​ൻ ചോ​​​ദി​​​ക്കു​​​ന്നു “മ​​​രി​​​ച്ചി​​​ട്ടും എ​​​ന്‍റെ കു​​​ഞ്ഞി​​​നെ നി​​​ങ്ങ​​​ളെ​​​ന്തി​​​നാ​​​ണ് മ​​​ഴ​​​യ​​​ത്ത് നി​​​ർ​​​ത്തി​​​യി​​​രി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​ത്?” എ​​​ന്ന്. പ്രാ​​​ചീ​​​ന​​​മാ​​​യ പ​​​ദ​​​സ​​​മു​​​ച്ച​​​യ​​​ങ്ങ​​​ൾ​​​കൊ​​​ണ്ട് പ​​​ണി​​​ത ചോ​​​ദ്യ​​​മാ​​​ണി​​​ത്. ഇ​​​തി​​​നു​​​ത്ത​​​രം പ​​​റ​​​യാ​​​ൻ എ​​​നി​​​ക്കൊ​​​രു പു​​​തി​​​യ ഭാ​​​ഷ നി​​​ർ​​​മി​​​ക്കേ​​​ണ്ടി​​​യി​​​രി​​​ക്കു​​​ന്നു.

അ​​​തു​​​വ​​​രെ​​​യും ഏ​​​ത് എ​​​രി​​​വെ​​​യി​​​ലി​​​ലും ന​​​ന​​​ഞ്ഞു​​​നി​​​ൽ​​​ക്കാ​​​ൻ എ​​​നി​​​ക്കീ ചോ​​​ദ്യം മ​​​തി. ഒ​​​രി​​​ക്ക​​​ൽ പ്ര​​​ഫ. ഈ​​​ച്ച​​​ര​​​വാ​​​ര്യ​​​രെ ക​​​ണ്ട് പു​​​റ​​​ത്തേ​​​ക്കി​​​റ​​​ങ്ങു​​​മ്പോ​​​ൾ അ​​​ദ്ദേ​​​ഹം പ​​​റ​​​ഞ്ഞു “മ​​​ഴ​​​യു​​​ണ്ടാ​​​കും, ഒ​​​പ്പം ന​​​ല്ല വ​​​ഴു​​​ക്ക​​​ലും. സൂ​​​ക്ഷി​​​ച്ചു പോ​​​വു​​​ക!” പ​​​ക്ഷേ, ഞാ​​​ന​​​ത് അ​​​നു​​​സ​​​രി​​​ച്ചി​​​ല്ല. അ​​​നു​​​സ​​​രി​​​ക്കാ​​​നാ​​​കാ​​​ത്ത​​​വി​​​ധം എ​​​ന്‍റെ വ്ര​​​ണ​​​ങ്ങ​​​ൾ അ​​​പ്പോ​​​ഴും എ​​​രി​​​ഞ്ഞു​​​കൊ​​​ണ്ടി​​​രി​​​ക്കു​​​ക​​​യാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു.

Tags : Questions Kadharsis