ആൻ കാർസൻ
കുട്ടിക്കാലത്ത് അമ്മ നൽകിയ ഒരു വിചിത്രമായ മുന്നറിയിപ്പ് കനേഡിയൻ കവയത്രിയായ ആൻ കാർസന്റെ മനസിൽ പതിഞ്ഞുകിടന്നു. പിന്നോട്ടു നടക്കരുത് എന്നായിരുന്നു അമ്മ നൽകിയ നിർദേശം. കാരണം ചോദിച്ചപ്പോൾ അമ്മ പറഞ്ഞത് അതിലും വിചിത്രമായിരുന്നു: മരിച്ചവർ നടക്കുന്നതു അങ്ങനെയാണ്! വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ആ ബാല്യകാല ഓർമയെ ആധാരമാക്കി ആൻ എഴുതിയ ചെറിയ കവിത ജീവിതത്തെയും മരണത്തെയും ഓർമകളെയും കുറിച്ചുള്ള ആഴമേറിയ ചിന്തയായി മാറി.
2026ലെ സാഹിത്യത്തിനുള്ള നൊബേൽ സമ്മാനം നേടിയ ആൻ കാർസൻ കവയിത്രിയും സാഹിത്യനിരൂപകയും വിവർത്തകയുമാണ്. 1950 ജൂൺ 21നു കാനഡയിലെ ടൊറോന്റോയിൽ ജനിച്ച അവർ ചെറുപ്പത്തിൽതന്നെ ഭാഷകളോടും സാഹിത്യത്തോടും താത്പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഹൈസ്കൂൾ പഠനകാലത്ത് ഒരു അധ്യാപകന്റെ പ്രോത്സാഹനത്തോടെ പുരാതന ഗ്രീക്ക് ഭാഷ പഠിക്കാൻ തുടങ്ങിയതാണ് ആനിന്റെ ജീവിതത്തിൽ വഴിത്തിരിവായത്. പിന്നീട് ടൊറോന്റോ സർവകലാശാലയിൽനിന്നു ഗ്രീക്ക്, റോമൻ സാഹിത്യപഠനത്തിൽ ഡോക്ടറേറ്റ് നേടി വിവിധ സർവകലാശാലകളിൽ അധ്യാപികയായി പ്രവർത്തിച്ചു. പുരാതന ഗ്രീക്ക് സാഹിത്യത്തിലെ ആശയങ്ങളെ ആധുനികമനുഷ്യന്റെ അനുഭവങ്ങളുമായി കൂട്ടിയിണക്കുന്നതാണ് അവരുടെ രചനകളുടെ സവിശേഷത.
ഈ റോസ് ദ ബിറ്റർസ് വീറ്റ് (1986), ഷോർട് ടോക്സ് (1992), ഓട്ടോബയോഗ്രഫി ഓഫ് റെഡ് (1998), ദ ബ്യൂട്ടി ഓഫ് ദ ഹസ്ബൻഡ് (2024) എന്നിവയാണ് ആനിന്റെ പ്രധാന കൃതികൾ. കവിതയും ഗദ്യവും തമ്മിലുള്ള അതിർവരന്പുകൾ മറികടക്കുന്ന അസാധാരണ രചനാശൈലിയാണ് ആനിനെ ശ്രദ്ധേയയാക്കുന്നത്. ചിലപ്പോൾ ഏതാനും വാക്യങ്ങൾകൊണ്ട് ആൻ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ചിന്തകൾ ദീർഘമായ ഒരു ലേഖനത്തെക്കാൾ കൂടുതൽ നേരം വായനക്കാരന്റെ മനസിൽ തങ്ങിനിൽക്കും.
അത്തരത്തിലുള്ള ഗദ്യകവിതകളുടെ സമാഹാരമായ ഷോർട് ടോക്സ് എന്ന കൃതിയിലാണ് ഷോർട് ടോക്ക് ഓൺ വാക്കിംഗ് ബാക്ക് വേർഡ് എന്ന കവിത ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. എട്ടു ചെറിയ വരികൾ മാത്രമുള്ള ഈ കവിതയിൽ അമ്മയുടെ പഴയ മുന്നറിയിപ്പിനെ ആൻ മറ്റൊരു രീതിയിൽ കാണുന്നു. മരിച്ചവർ പിന്നോട്ടല്ല നടക്കുന്നതെന്ന് ആൻ സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു. അവർ നമ്മുടെ പിന്നിലൂടെയാണു നടക്കുന്നത്. എന്നാൽ നാം ഒന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കണമെന്ന് അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവരിൽ പലരും സ്നേഹത്തിന്റെ ഇരകളാണ് എന്ന അസാധാരണമായ വാക്കുകളോടെയാണ് കവിത അവസാനിക്കുന്നത്.
മരിച്ചവരെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കവിതയാണിത്. എന്നാൽ, അതിന്റെ അർഥം മരണത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. നമ്മുടെ പിന്നിൽ നടക്കുന്നവർ ആരൊക്കെയാണ്? നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ രൂപപ്പെടുത്തിയ എത്രയോ മനുഷ്യർ, അനുഭവങ്ങൾ, സംഭവങ്ങൾ! അവരിൽ പലരും ഇന്നു നമ്മുടെ കാഴ്ചയിൽനിന്ന് അകന്നുപോയിരിക്കുന്നു. ചിലർ ഈ ലോകത്തുതന്നെയില്ല. മറ്റു ചിലർ നമ്മുടെ ഓർമകളിൽനിന്നുപോലും മറഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും അവരുടെ സ്വാധീനം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ തുടരുന്നു.
നാം ഇന്നനുഭവിക്കുന്ന ജീവിതസൗകര്യങ്ങൾ എത്രയോ തലമുറകളുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലമാണ്. നാം ഉപയോഗിക്കുന്ന അറിവിനു പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ച നിരവധി ചിന്തകരും ശാസ്ത്രജ്ഞരുമുണ്ട്. നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു പിന്നിൽ ത്യാഗം സഹിച്ച മനുഷ്യരുണ്ട്. നാം നിൽക്കുന്ന ഉയരങ്ങളിലേക്കുള്ള പടികൾ പലപ്പോഴും മറ്റുള്ളവർ നിർമിച്ചവയാണ്. എന്നാൽ, ആ പടികൾ കയറിക്കഴിഞ്ഞാൽ അവ നിർമിച്ചവരെ നാം സാവധാനം മറന്നുപോകുന്നു. ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചും ഇതുതന്നെ പറയാം. ഈ സമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രം രാജാക്കന്മാരുടെയും യുദ്ധങ്ങളുടെയും ഭരണാധികാരികളുടെയും മാത്രം കഥയല്ല.
സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ അധ്വാനവും ത്യാഗവും വിജയങ്ങളും പരാജയങ്ങളുംകൂടി ചേർന്നതാണു ചരിത്രം. ഇന്നത്തെ തലമുറ അനുഭവിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും പുരോഗതിക്കും പിന്നിൽ എത്രയോ മനുഷ്യരുടെ കണ്ണീരും വിയർപ്പുമുണ്ട്. അവരുടെ പേരുകൾ ചരിത്ര പുസ്തകങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലായിരിക്കാം. എന്നാൽ, അവരുടെ സംഭാവനകൾ ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ നമ്മുടെ ഇന്നത്തെ ലോകം ഏറെ വ്യത്യസ്തമാകുമായിരുന്നു. ഭൂതകാലത്തെ മറക്കുന്ന സമൂഹം സ്വന്തം വളർച്ചയുടെ വേരുകളെയാണു മറക്കുന്നത്.
അതേസമയം, ചരിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നതു വിജയങ്ങളുടെ കഥകൾ മാത്രമല്ല. മനുഷ്യരാശി ആവർത്തിച്ച തെറ്റുകളുടെ ഓർമപ്പെടുത്തൽ കൂടിയാണത്. യുദ്ധങ്ങളും അനീതികളും വിവേചനങ്ങളും മനുഷ്യന്റെ സ്വാർഥതയും സൃഷ്ടിച്ച ദുരന്തങ്ങൾ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. അവയെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുന്നത് പഴയ മുറിവുകൾ വീണ്ടും തുറക്കാനല്ല; അത്തരം തെറ്റുകൾ നാം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാനാണ്. വ്യക്തികളുടെ ജീവിതത്തിലെന്നപോലെ സമൂഹ ജീവിതത്തിലും ഭൂതകാലം ഒരു നല്ല അധ്യാപകനാണ്. പക്ഷേ, അതിന്റെ പാഠങ്ങൾ കേൾക്കാൻ നാം തയാറാകണമെന്നു മാത്രം.
ഭൂതകാലത്തെ ഓർമിക്കുക എന്നതു പഴയ മനുഷ്യരോട് നന്ദി പ്രകടിപ്പിക്കുക എന്നതു മാത്രമല്ല നമ്മുടെ സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളെ സത്യസന്ധമായി വിലയിരുത്തുക എന്നതുകൂടിയാണ്. ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ ചിന്തകളിലും തീരുമാനങ്ങളിലും പഴയ വിജയങ്ങളുടെയും പരാജയങ്ങളുടെയും സ്വാധീനമുണ്ട്. ഒരിക്കൽ സംഭവിച്ച തെറ്റ് പിന്നീട് വലിയ ഒരു അപകടത്തിൽനിന്ന് നമ്മെ രക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. ഒരു പരാജയം ജീവിതത്തിന്റെ ദിശ മാറ്റിയിട്ടുണ്ടാകാം. അന്നു സഹിക്കാനാവാത്തതായി തോന്നിയ അനുഭവം വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം വിലപ്പെട്ട ഒരു പാഠമായി മാറിയിട്ടുമുണ്ടാകാം. ഓർമകൾക്ക് മറ്റൊരു സവിശേഷതയുണ്ട്. കാലം കടന്നുപോകുന്പോൾ സംഭവങ്ങളുടെ വിശദാംശങ്ങൾ മങ്ങിപ്പോയെന്നിരിക്കും.
എന്നാൽ, ചില മനുഷ്യർ ഉയർത്തിയ വികാരങ്ങളും അവർ നൽകിയ പ്രോത്സാഹനവും പഠിപ്പിച്ച മൂല്യങ്ങളും നമ്മിൽ നിലനിൽക്കുകതന്നെ ചെയ്യും. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഒരു അധ്യാപകൻ പറഞ്ഞ പ്രോത്സാഹനവാക്ക് ജീവിതത്തിലെ നിർണായകമായ ഒരു തീരുമാനത്തിന് ഇന്നും പ്രചോദനമായിരിക്കാം. പ്രതിസന്ധിയിൽ മറ്റൊരാൾ നമുക്കു നൽകിയ സഹായം പിന്നീട് വേറൊരാളെ സഹായിക്കാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കാനിടയുണ്ട്. അങ്ങനെ ഭൂതകാലം ഓർമകളിൽ മാത്രമല്ല ജീവിക്കുന്നത്. അതു നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ വർത്തമാനകാലത്തേക്കും കടന്നുവരുന്നു എന്നതാണ് യാഥാർഥ്യം.
ഇവിടെയാണ് ഓർമയും മുന്നോട്ടുള്ള യാത്രയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മനസിലാക്കേണ്ടത്. ഭൂതകാലത്തെ നാം ഓർമിക്കണം. അതിൽനിന്നു പാഠം പഠിക്കണം. എന്നാൽ, അതിന്റെ തടവുകാരാകരുത്. നാം നന്ദിയോടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നവരാണെങ്കിൽ നമുക്കു കൂടുതൽ വ്യക്തയോടെ മുന്നോട്ടു പോകാൻ കഴിയും. ഇസ്രയേൽ ജനതയോട് മോശ ആവശ്യപ്പെട്ടതു മരുഭൂമിയിലൂടെയുള്ള അവരുടെ യാത്ര ഓർമിക്കാനാണ്. ദൈവം അവരെ എങ്ങനെ നയിച്ചുവെന്നും പ്രതിസന്ധികളിൽ എങ്ങനെ സംരക്ഷിച്ചുവെന്നും ഒരിക്കലും മറക്കരുതെന്ന് അദ്ദേഹം ഓർമിപ്പിച്ചു (നിയമാവർത്തനം 8:2). അതേസമയം, വിശുദ്ധ പൗലോസ് പറയുന്നു: “പിന്നിലുള്ളവയെ മറന്ന് മുന്നിലുള്ളവയെ ലക്ഷ്യമാക്കി ഞാൻ മുന്നോട്ടുപോകുന്നു'' (ഫിലിപ്പിയർ 3:13).
രണ്ടു നിർദേശങ്ങളും പരസ്പരവിരുദ്ധങ്ങളല്ല. മോശ പഠിപ്പിക്കുന്നത് അനുഗ്രഹങ്ങൾ മറക്കരുതെന്നാണ്. പൗലോസ് ഓർമിപ്പിക്കുന്നതാകട്ടെ, ഭൂതകാലം മുന്നോട്ടുള്ള യാത്രയെ തടസപ്പെടുത്തരുതെന്നും. ഓർമകൾ നമുക്കു വേരുകൾ നൽകുന്നു. പ്രത്യാശ മുന്നോട്ടു പോകാനുള്ള ശക്തിയും. ആൻ കാർസന്റെ ചെറിയ കവിത വീണ്ടും പിന്നോട്ടുതിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. നമ്മെ ഇന്നത്തെ നിലയിലെത്തിക്കാൻ സഹായിച്ച മനുഷ്യരെയും സംഭവങ്ങളെയും മറക്കാതിരിക്കാനുള്ള ഒരു ക്ഷണമാണത്. എന്നാൽ, പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്പോൾ നമ്മുടെ മുന്നിലുള്ള വഴി നാം കാണാതെ പോകാൻ ഇടവരുത്തരുത്.
ജീവിതയാത്രയിൽ പിന്നോട്ടു നോക്കുന്നതു നാം അവിടെത്തന്നെ നിന്നുപോകാനല്ല. ഇന്നലെകൾ നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചതും നമുക്കുവേണ്ടി മറ്റുള്ളവർ ചെയ്തതും നന്ദിയോടെ ഓർമിച്ച് നാളെയിലേക്ക് കൂടുതൽ വിവേകത്തോടെ നടന്നുപോകാനാണ്. അത് എപ്പോഴും നമ്മുടെ ഓർമയിലുണ്ടായിരിക്കട്ടെ.
Tags : SUNDAY DEEPIKA Anne Carson