Deepika
ADVERTISEMENT
പ്രതീകാത്മക ചിത്രം
ചരിത്രപരമായ അനീതികളെയും സാമൂഹിക ബഹിഷ്കരണത്തെയും മറികടക്കാനും വിദ്യാഭ്യാസം, തൊഴിൽ, രാഷ്‌ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യം എന്നിവയിൽ തുല്യ അവസരം ഉറപ്പാക്കാനുമാണ് ഇന്ത്യയിലെ സംവരണ വ്യവസ്ഥ ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. നിയമപരമായ സമത്വംകൊണ്ടു മാത്രം സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും അടിച്ചമർത്തലുകളും വിവേചനങ്ങളും നേരിടുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് പൊതുജീവിതത്തിൽ പൂർണമായി പങ്കെടുക്കാൻ പ്രത്യേക പിന്തുണ ആവശ്യമാണെന്നുമുള്ള തിരിച്ചറിവിന്‍റെ ഫലമായി നടപ്പിലാക്കിയിട്ടുള്ള സംവിധാനമാണിത്.
എന്നാൽ, ഭരണഘടന നിലവിൽ വന്ന് ഏഴ് പതിറ്റാണ്ടുകൾ പിന്നിടുമ്പോൾ, ചില സുപ്രധാന ചോദ്യങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ഉയർന്നുവരുന്നുണ്ട്: സംവരണം ലക്ഷ്യമിടുന്നത് ജാതിപരമായ അടിച്ചമർത്തലുകളെയോ, അതോ സാമൂഹികവും വിദ്യാഭ്യാസപരവുമായ പിന്നാക്കാവസ്ഥ, സാമ്പത്തിക അവശതകൾ എന്നിവയെയോ? എല്ലാ വിഭാഗങ്ങൾക്കും ഒരേ മാനദണ്ഡങ്ങൾ ബാധകമാണോ? കൂടുതൽ വിദ്യാസമ്പന്നവും ചലനാത്മകവുമായ ഒരു സമൂഹത്തിൽ ചരിത്രപരമായ വിവേചനങ്ങൾ എങ്ങനെ വിലയിരുത്തപ്പെടണം? തൊട്ടുകൂടായ്മ നിരോധിക്കുകയും ജാതിവിവേചനം തടയുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഭരണഘടന നിലനിൽക്കെ, പൗരന്മാരെ എന്തിനാണ് വീണ്ടും ജാതിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തരംതിരിക്കുന്നത്?
ഒരു വ്യക്തി ഹൈന്ദവ മതത്തിൽനിന്നു മറ്റൊരു മതത്തിലേക്ക് മാറിയാൽ ഹൈന്ദവ മതത്തിൽ അയാൾക്കു ലഭിച്ചിരുന്ന സംവരണ ആനുകൂല്യങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടും എന്ന അടുത്തിടെയുണ്ടായ സുപ്രീംകോടതി ഉത്തരവുകൾ ഈ ചർച്ചകളെ വീണ്ടും സജീവമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ദ സെക്രട്ടറി ടു ഗവൺമെന്‍റ് വേഴ്സസ് സമീർ അഹമ്മദ് എൻ. ആൻഡ് അദേഴ്സ് കേസിൽ തമിഴ്നാട് സർക്കാരിന്‍റെ അപ്പീലിനുള്ള പ്രത്യേകാനുമതി ഹർജി സുപ്രീംകോടതി തള്ളിക്കളഞ്ഞിരുന്നു.
ഹിന്ദുമതത്തിൽനിന്ന് ഇസ്‌ലാമിലേക്ക് മതം മാറിയ ഒരാൾക്ക്, തന്‍റെ മുൻകാല സാമൂഹിക പദവിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം ‘പിന്നാക്ക മുസ്‌ലിം’ സംവരണ ആനുകൂല്യങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടാൻ കഴിയില്ലെന്നാണ് ഹൈക്കോടതി ഉത്തരവിനെ ശരിവച്ചുകൊണ്ട് സുപ്രീംകോടതി വ്യക്തമാക്കിയത്. ഹിന്ദു പിന്നാക്ക, അതിപിന്നാക്ക, പട്ടികജാതി വിഭാഗങ്ങളിൽനിന്ന് മതം മാറിയവർക്കുള്ള ആനുകൂല്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള സർക്കാർ ഉത്തരവിനെതിരേയാണ് ഈ നിയമപോരാട്ടം നടന്നത്.
അതുപോലെ, ചിന്തട ആനന്ദ് വേഴ്സസ് ആന്ധ്രപ്രദേശ് സർക്കാർ കേസിൽ, ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസം സ്വീകരിച്ച ഒരാൾക്ക് തങ്ങളുടെ മുൻകാല ജാതിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പട്ടികജാതി (എസ്‌സി) പദവിയോ പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ (അതിക്രമങ്ങൾ തടയൽ) നിയമം1989 പ്രകാരമുള്ള സംരക്ഷണമോ അവകാശപ്പെടാൻ കഴിയില്ലെന്ന് സുപ്രീംകോടതി വിധിക്കുകയുണ്ടായി.
ഈ വിധികളും സംഭവങ്ങളും മറ്റു സമാന വിധികളും ജാതി, മതം, പിന്നാക്കാവസ്ഥ, സമത്വം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശാലമായ പുനഃപരിശോധനയ്ക്ക് വഴി തുറക്കുന്നവയാണ്. ചരിത്രപരമായ അനീതികൾക്കു പരിഹാരം കാണേണ്ടതുണ്ടോ എന്നതല്ല; മറിച്ച്, നിലവിലുള്ള സംവരണ സംവിധാനം പിന്നാക്കാവസ്ഥയെ കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ, ആനുകൂല്യങ്ങൾ നീതിപൂർവം വിതരണം ചെയ്യുന്നുണ്ടോ, സമത്വപൂർണമായ ഒരു സമൂഹത്തെ അത് സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നിവയാണ് പ്രധാന ചോദ്യങ്ങൾ.
ഭരണഘടന ‘പിന്നാക്കാവസ്ഥ’കൊണ്ട് അർഥമാക്കുന്നത്?
പിന്നാക്കാവസ്ഥയെ പലപ്പോഴും വ്യക്തമായി നിർവചിക്കപ്പെട്ട ഒരൊറ്റ അവസ്ഥയായിട്ടാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. എന്നാൽ, ഭരണഘടനയിലെ വ്യവസ്ഥകൾ വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങളെയാണ് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്. സാമൂഹികമായ പിന്നാക്കാവസ്ഥയ്ക്ക് സാമൂഹിക ബഹിഷ്കരണം, പാരമ്പര്യമായി കൈമാറിക്കിട്ടുന്ന സാമൂഹിക പദവി, വിവേചനം, സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്കുള്ള പരിമിതമായ പ്രവേശനം, മറ്റു തരത്തിലുള്ള അവശതകൾ എന്നിവ കാരണമാകാം. വിദ്യാഭ്യാസപരമായ പിന്നാക്കാവസ്ഥ അവസരങ്ങളിലും നേട്ടങ്ങളിലുമുള്ള അസമത്വവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സാമ്പത്തിക പിന്നാക്കാവസ്ഥയാകട്ടെ, ഭൗതിക വിഭവങ്ങളുടെ അഭാവത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. പൊതുതൊഴിൽ മേഖലയിലെ അപര്യാപ്തമായ പ്രാതിനിധ്യത്തെ അനുച്ഛേദം 16(4) പ്രത്യേകം പരിഗണിക്കുന്നു.
ഈ അവസ്ഥകൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കാമെങ്കിലും അവയെല്ലാം ഒന്നുതന്നെയല്ല. ദാരിദ്ര്യംകൊണ്ടുമാത്രം ഒരാൾ സാമൂഹികമായി പിന്നാക്കാവസ്ഥയിലുള്ള വ്യക്തിയാകുന്നില്ല. ഒരു സമുദായത്തിലെ ചില അംഗങ്ങൾ സാമ്പത്തികമായി അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിച്ചതുകൊണ്ട് ആ സമുദായം തുടർന്നും നേരിടുന്ന സാമൂഹിക വിവേചനം ഇല്ലാതാകുന്നുമില്ല. അതുപോലെ, വിദ്യാഭ്യാസപരമായ പിന്നാക്കാവസ്ഥ പൊതുതൊഴിൽ മേഖലയിലെ അപര്യാപ്തമായ പ്രാതിനിധ്യത്തോടൊപ്പം നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യാം.
ഇന്ദ്രാ സാഹ്നി വേഴ്സസ് യൂണിയൻ ഓഫ് ഇന്ത്യ, 1992 എന്ന കേസിൽ, ഇന്ത്യയിലെ പിന്നാക്കാവസ്ഥ തിരിച്ചറിയുന്നതിനുള്ള ഒരു സൂചകമായി ജാതിയെ പരിഗണിക്കാമെന്ന് സുപ്രീംകോടതി വിധിച്ചു. അതേസമയം, സാമൂഹികമായി മുന്നാക്കം നേടിയ മറ്റു പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളിലെ (ഒബിസി) അംഗങ്ങളായ ക്രീമി ലെയറിനെ സംവരണത്തിന്‍റെ ആനുകൂല്യങ്ങളിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കണമെന്നും കോടതി നിർദേശിച്ചു. ഭരണഘടനയുടെ ലക്ഷ്യങ്ങളെയും ബന്ധപ്പെട്ട സമുദായത്തിന്‍റെ സാഹചര്യങ്ങളെയും ആശ്രയിച്ച്, ഘടനാപരമായ പിന്നാക്കാവസ്ഥയുടെ സൂചകമായി ജാതിക്ക് പ്രവർത്തിക്കാനാകും.
എന്നാൽ, നിലവിലുള്ള നയങ്ങൾ പിന്നാക്കാവസ്ഥയെ കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ എന്നും സംവരണത്തിന്‍റെ ആനുകൂല്യങ്ങൾ നീതിപൂർവം വിതരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്നും പരിശോധിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.
സംവരണത്തിന്‍റെ ചരിത്രപരമായ വേരുകൾ
1. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു മുമ്പുള്ള സംവരണം
ഇന്ത്യയിൽ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു മുമ്പുതന്നെ സംവരണം നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്‍റെ അവസാനത്തിലും ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്‍റെ തുടക്കത്തിലും വിദ്യാഭ്യാസം, സർക്കാർ ജോലികൾ, പൊതു അധികാരസ്ഥാപനം എന്നിവയിലുള്ള പ്രബല സമുദായങ്ങളുടെ മേധാവിത്വത്തെ ചോദ്യം ചെയ്തുകൊണ്ട് വിവിധ മുന്നേറ്റങ്ങളുണ്ടായി. വിദ്യാഭ്യാസവും ഭരണത്തിലുള്ള പങ്കാളിത്തവും നിഷേധിക്കപ്പെട്ട സമൂഹങ്ങളുടെ ഉന്നമനത്തിനായി മൈസൂർ പോലുള്ള നാട്ടുരാജ്യങ്ങൾ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്‍റെ തുടക്കത്തിൽതന്നെ പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായ നടപടികൾ നടപ്പിലാക്കിയിരുന്നു. 1919ലെയും 1935ലെയും ഗവൺമെന്‍റ് ഓഫ് ഇന്ത്യ നിയമങ്ങൾ രാഷ്‌ട്രീയ പ്രതിനിധ്യത്തിന് അടിത്തറ പാകി. 1936ലെ ഗവൺമെന്‍റ് ഓഫ് ഇന്ത്യ (പട്ടികജാതി) ഉത്തരവ് പട്ടികജാതി വിഭാഗങ്ങളെ കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തി.
2. 1932ലെ പൂന കരാർ
1932 സെപ്റ്റംബർ 24ന് അധഃസ്ഥിത വിഭാഗങ്ങളുടെ പ്രതിനിധികളും സവർണ ഹിന്ദു നേതാക്കളും ഒപ്പുവച്ച പൂന ഉടമ്പടി രാഷ്‌ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യത്തിന്‍റെ ഘടനയിൽ നിർണായകമായ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി. ബ്രിട്ടീഷ് ഗവൺമെന്‍റിന്‍റെ സമുദായ പ്രാതിനിധ്യ പ്രഖ്യാപനത്തോടും ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കറുടെ പ്രത്യേക നിയോജകമണ്ഡലങ്ങൾ എന്ന ആവശ്യത്തോടുമുള്ള പ്രതികരണമായി, പ്രത്യേക നിയോജകമണ്ഡലങ്ങൾക്കു പകരം സംയുക്ത നിയോജകമണ്ഡലങ്ങളിൽ സംവരണ സീറ്റുകൾ ഏർപ്പെടുത്തുകയും അധഃസ്ഥിത വിഭാഗങ്ങളുടെ പ്രാതിനിധ്യം വർധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
3. ഭരണഘടനാ നിർമാണ സഭയും ഭരണഘടനാ വ്യവസ്ഥയും
സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിയുടെ ഘട്ടത്തിൽ, വ്യക്തിഗത സമത്വം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനൊപ്പം കാലങ്ങളായി നിലനിന്നുപോന്ന അസമത്വങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിനുള്ള നടപടികൾ സ്വീകരിക്കുകയെന്ന ലക്ഷ്യവും ഭരണഘടനാ നിർമാണസഭ മുന്നോട്ടു വച്ചു. 1950 ജനുവരി 26ന് പ്രാബല്യത്തിൽ വന്ന ഭരണഘടനയിൽ, പൊതുവായ സമത്വാവകാശങ്ങളോടൊപ്പം പിന്നാക്കാവസ്ഥ അനുഭവിക്കുന്ന വിഭാഗങ്ങൾക്കായുള്ള പ്രത്യേക വ്യവസ്ഥകളും ഉൾപ്പെടുത്തി.
ഭരണഘടനയുടെ അനുച്ഛേദം 14 നിയമത്തിനു മുന്നിലുള്ള സമത്വവും നിയമങ്ങളുടെ തുല്യമായ സംരക്ഷണവും ഉറപ്പുനൽകുന്നു. അനുച്ഛേദം 15 മതം, വംശം, ജാതി, ലിംഗം, ജനനസ്ഥലം എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വിവേചനം നിരോധിക്കുന്നു. അനുച്ഛേദം 16 പൊതു തൊഴിൽ മേഖലയിലെ അവസരസമത്വം ഉറപ്പാക്കുന്നു. അതേസമയം, അനുച്ഛേദങ്ങൾ 15(4), 16(4) എന്നിവ നിർദിഷ്ട പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങൾക്കായി പ്രത്യേക നടപടികൾ സ്വീകരിക്കാൻ അനുമതി നൽകുന്നു. അനുച്ഛേദം 16(4) ഭരണഘടനയുടെ മൂലരൂപത്തിൽതന്നെ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നതാണ്. എന്നാൽ, സാമൂഹികമായും വിദ്യാഭ്യാസപരമായും പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന വിഭാഗങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള വ്യവസ്ഥകളെച്ചൊല്ലി വിവാദങ്ങൾ ഉയർന്നതിനെ‌ത്തുടർന്ന്, 1951ലെ ഒന്നാം ഭരണഘടനാ ഭേദഗതിയിലൂടെയാണ് അനുച്ഛേദം 15(4) കൂട്ടിച്ചേർത്തത്. അനുച്ഛേദം 17 തൊട്ടുകൂടായ്മ നിർത്തലാക്കി.
അതിനാൽ, സമത്വം എന്നത് എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും എല്ലാവരോടും ഒരേ രീതിയിൽ പെരുമാറുക എന്നല്ല. യഥാർഥവും ഫലപ്രദവുമായ സമത്വം കൈവരിക്കുന്നതിന് ചില പ്രത്യേക വിഭാഗങ്ങൾക്കായി പ്രത്യേക നടപടികൾ ആവശ്യമായി വന്നേക്കാം. വിവിധ തരത്തിലുള്ള പിന്നാക്കാവസ്ഥകൾ പരിഹരിക്കുന്നതിന് ഭരണഘടന വ്യത്യസ്ത സംവിധാനങ്ങളാണ് ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്.
(തുടരും)
Tags : Reservation System and Caste Deepika DeepikaNewspaper BreakingNews History Rationale and Examination
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
Copyright © 2026, Rashtra Deepika Ltd. All Rights Reserved.
Design and Development 
Corehub Solutions
Contact Numbers :
+91 481 2566706, 2566707, 2566708
About Us Feedback Privacy Policy Terms and Conditions for Online Payment
E-paper LOGIN
LOGIN
Email
Facebook
Whatsapp
Linked In
Telegram