Home   | Editorial   | Latest News   | Local News   | Kerala   | National   | International   | Business   | Sports   | Obituary   | NRI News   | Movies   | Health
October 18, 2017
 
 
    
 
Print this page
 

നമുക്കു ഹൃദയമുണ്ടോ? ഉറപ്പുവരുത്താം

ആവേശത്തിമിർപ്പോടെയായിരുന്നു ടിഫനി അന്നു സ്കൂളിൽ നിന്നു മടങ്ങിയെത്തിയത്. വീട്ടിലെത്തി മമ്മിയെ കണ്ടതോടെ ആ പത്തുവയസുകാരി പറഞ്ഞു: ‘‘ഞങ്ങൾ ഇന്നൊരു ഫിലിം കണ്ടു. ദാരിദ്ര്യനിർമാർജനം സംബന്ധിച്ച ഒരു ഫിലിം ആയിരുന്നു അത്.’’

മമ്മി അവൾ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധാപൂർവം കേട്ടുനിന്നപ്പോൾ അവൾ തുടർന്നു: ‘‘നൂറു ഡോളറുണ്ടെങ്കിൽ ആറു പേരുള്ള ഒരു പാവപ്പെട്ട കുടുംബത്തിന് ആറു മാസത്തേക്കെങ്കിലും ഭക്ഷണം വാങ്ങാൻ സാധിക്കുമത്രേ.’’ അവൾ പറഞ്ഞതു പാവപ്പെട്ട രാജ്യങ്ങളിലെ കുടുംബങ്ങളെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.

‘‘മമ്മീ, നമുക്കു നൂറു ഡോളർ കൊടുക്കുവാൻ സാധിക്കുമോ?’’ ടിഫനി അവളുടെ മമ്മിയുടെ കണ്ണിൽ നോക്കിക്കൊണ്ടുചോദിച്ചു.

അഞ്ച് അംഗങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്ന കുടുംബമായിരുന്നു ടിഫനിയുടേത്. അവളുടെ സഹോദരി അന്നയും സഹോദരൻ മൈക്കും രണ്ടാനച്ഛൻ ടെഡ്ഡും ഉൾപ്പെട്ട കുടുംബം വളരെ ഞെരുങ്ങിയാണു ജീവിച്ചിരുന്നത്. അവർക്ക് ബാങ്ക് ബാലൻസ് ഇല്ലായിരുന്നു. തന്മൂലം, ടിഫനിയുടെ ചോദ്യത്തിന് മമ്മി പെട്ടെന്ന് ഇത്തരം പറഞ്ഞില്ല.

അല്പനേരം ആലോചിച്ചതിനുശേഷം അവളുടെ മമ്മിയായ ജോവാൻ പറഞ്ഞു: ‘‘നൂറു ഡോളർ ഉണ്ടാക്കുവാൻ നമുക്ക് എന്തുചെയ്യാൻ സാധിക്കുമെന്നു നോക്കാം.’’

പണമില്ലെന്ന കാര്യം ടിഫനിക്ക് ഏതാണ്ട് അറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു: ‘‘ഒരാഴ്ചത്തെ നമ്മുടെ ഭക്ഷണത്തിന് എന്തു തുക വേണ്ടിവരും?’’

‘‘കുറഞ്ഞത് നൂറ്റമ്പതു ഡോളർ വേണ്ടി വരും,’’ അവളുടെ മമ്മി പറഞ്ഞു.

ഉത്തരം കേട്ട അവൾ ആലോചനാനിമഗ്നയായി മുറിയിലേക്കു പോയി. അന്നു ബാക്കി സമയം അവൾ അധികമൊന്നും സംസാരിച്ചില്ല.

പിറ്റേദിവസം അത്താഴത്തിനു സമയമായപ്പോഴേക്കും അവൾ ഒരു പദ്ധതി ആവിഷ്കരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒമ്പതു വയസുള്ള മൈക്കിന്റെയും ഏഴുവയസുകാരി അന്നയുടെയും പിന്തുണയോടെ അവൾ എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു: ‘‘അടുത്ത ഒരാഴ്ച അമ്പതു ഡോളറിന്റെ ഭക്ഷണം മാത്രമേ നമ്മൾ കഴിക്കൂ. ബാക്കി വരുന്ന നൂറു ഡോളർ പാവപ്പെട്ട ഒരു കുടുംബത്തിനു സംഭാവന ചെയ്യും.’’

താൻ പറഞ്ഞതിനു ബലം കിട്ടുവാൻ വേണ്ടി ഗാന്ധിജിയുടെ ഒരു വാചകം എല്ലാവരെയും അവൾ ഓർമിപ്പിച്ചു. അത് ഇപ്രകാരമായിരുന്നു: ‘‘നമ്മൾ ചെലവു ചുരുക്കി ജീവിച്ചാൽ അതുമൂലം മറ്റുള്ളവർക്കു കഷ്ടിച്ചെങ്കിലും ജീവിക്കാനാവും.’’

ടിഫനിയുടെ നിർദേശത്തിന് സഹോദരങ്ങളുടെ പിന്തുണ ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് നിർദേശം പെട്ടെന്നു പാസായി. പിന്നെ, അമ്പതു ഡോളർ കൊണ്ട് ഒരാഴ്ചത്തേക്ക് എങ്ങനെ കഴിയാമെന്നുള്ള പരീക്ഷണത്തിലായിരുന്നു അവർ.

വിശപ്പടക്കുവാൻ വളരെ അത്യാവശ്യമുള്ള ഭക്ഷണസാധനങ്ങൾ മാത്രം വാങ്ങി ഒരാഴ്ച അവർ പിന്നിട്ടു. അപ്പോഴും അവർക്കു ധാരാളം ഭക്ഷണം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു എന്നത് അവരെ അമ്പരപ്പിക്കുകതന്നെ ചെയ്തു.

‘ഇന്നോവേഷൻ 101’ എന്ന പേരിൽ ജോവാൻ ക്ലാസൻ എന്ന കാനഡക്കാരി എഴുതിയിരിക്കുന്ന ലേഖനത്തിലാണ് ടിഫനിയുടെ ഹൃദയസ്പർശിയായ ഈ കഥ നാം വായിക്കുന്നത്. പാവപ്പെട്ടവരെ സഹായിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം ഉണ്ടായപ്പോൾ അതിനു വിഘാതമായിനിന്നത് പണമില്ല എന്ന വസ്തുതയായിരുന്നു.

എന്നാൽ, പാവങ്ങളെ എങ്ങനെയെങ്കിലും സഹായിക്കണമെന്ന അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ അവളുടെ ബുദ്ധിയും ഭാവനയും ഉണർന്നു പ്രവർത്തിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് തങ്ങളുടെ ഭക്ഷണച്ചെലവു കുറച്ചുകൊണ്ട് പാവങ്ങൾക്കായി കുറെ തുക മാറ്റിവയ്ക്കുവാൻ ടിഫനി നിർദേശിച്ചത്.

ടിഫനിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ പാവങ്ങൾക്കു സ്‌ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു. തന്മൂലമാണ് പാവങ്ങളെ സഹായിക്കുന്നതിനു ക്രിയാത്മകമായ ഒരു മാർഗം അവൾ കണ്ടെത്തിയത്. നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ പാവങ്ങൾക്കും കഷ്ടത അനുഭവിക്കുന്നവർക്കും സ്‌ഥാനമുണ്ടോ? അവരെക്കുറിച്ചു നമുക്കു കരുതൽ ഉണ്ടോ? എങ്കിൽ, പണമില്ലെന്നു പറഞ്ഞു ദരിദ്രരെ കാണുമ്പോൾ നാം മുഖം തിരിക്കില്ല. എന്നു മാത്രമല്ല, അവരെ കണ്ടെത്തി നാം അവരെ സഹായിക്കുകതന്നെ ചെയ്യും.

ദരിദ്രർക്കും കഷ്ടതകളനുഭവിക്കുന്നവർക്കും നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ സ്‌ഥാനമില്ലെങ്കിൽ നമുക്കു ഹൃദയമുണ്ടോ എന്നു സംശയിക്കണം. കാരണം പാവങ്ങളോടും വിഷമങ്ങളനുഭവിക്കുന്നവരോടുമുള്ള പരിഗണനയാണ് ഒരാൾക്കു ഹൃദയമുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്നത്.

 


 
    
 
To send your comments, please click here
 
 
Rashtra Deepika LTD
Copyright @ 2017 , Rashtra Deepika Ltd.