ചെറുവയൽ രാമന്റെ മൃതദേഹം കമ്മനയിലെ തറവാട്ടില് കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ.
മാനന്തവാടി: മണ്ണിനോട് ചേർന്നുനിന്ന ജീവിതം മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങിയപ്പോൾ അനാഥമായത് ഒരുപിടി നെൽവിത്തുകൾ മാത്രമല്ല വയനാടിന്റെ കാർഷിക പൈതൃകത്തിന്റെ വിലമതിക്കാനാവാത്തൊരു ഭാഗം കൂടിയാണ്. തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറിയെത്തിയ പാരന്പര്യ നെൽവിത്തുകളെ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ച പദ്മശ്രീ ചെറുവയൽ രാമൻ വിടവാങ്ങുന്പോൾ ബാക്കിവയ്ക്കുന്നത് വലിയൊരു ചോദ്യമാണ്. ഇനി ഈ വിത്തുകൾക്ക് കാവലിരിക്കാൻ ആരുണ്ട്?
കമ്മനയിലെ മണ്ണിൽ വേരുറച്ച ജീവിതമായിരുന്നു രാമന്റേത്. പന്ത്രണ്ടാം വയസിൽ തുടങ്ങിയ കൃഷിപ്പണി ജീവിതാവസാനംവരെ തുടർന്നു. മണ്ണും വിത്തും കൃഷിയും ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കിയ അദ്ദേഹം കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ അന്യംനിന്നുപോകുമായിരുന്ന അറുപതോളം പരന്പരാഗത നെൽവിത്തുകളെ സംരക്ഷിച്ചാണ് വേറിട്ടുനിന്നത്. കൃഷി അദ്ദേഹത്തിന് ഉപജീവനമാർഗം മാത്രമായിരുന്നില്ല, പൂർവികർ കൈമാറിയ അറിവും സംസ്കാരവും വരുംതലമുറയ്ക്കായി കാത്തുവയ്ക്കാനുള്ള ദൗത്യം കൂടിയായിരുന്നു. വിത്തുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ ഒരു കൃഷിയിനം മാത്രമല്ല ഇല്ലാതാകുന്നതെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് അദ്ദേഹത്തെ വിത്തുസംരക്ഷണത്തിലേക്ക് നയിച്ചത്. രണ്ടര പതിറ്റാണ്ടിന് മുന്പ് തുടങ്ങിയ ആ ശ്രമം പിന്നീട് ജീവിതദൗത്യമായി. വയനാടിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് പഴയ കർഷകരെ കണ്ടു. അവരുടെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന വിത്തുകൾ ശേഖരിച്ചു. അഞ്ചും ആറും തലമുറകളായി കുടുംബങ്ങൾ കൃഷിചെയ്തുപോന്ന ഇനങ്ങൾപോലും ആ ശേഖരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. ഓർമകളിൽ മാത്രം ശേഷിച്ചിരുന്ന പല വിത്തുകൾക്കും രാമനിലൂടെ വീണ്ടും മുളപൊട്ടി.
വിത്തുകൾ ശേഖരിച്ച് സൂക്ഷിക്കുന്നതിൽ മാത്രമല്ലായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരിശ്രമം. അവ മണ്ണിലിറക്കി കൃഷിചെയ്ത് വിളയിക്കണം, അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് കൈമാറണം എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാട്. രാസവളങ്ങളും കീടനാശിനികളും ഒഴിവാക്കി പ്രകൃതിയോടിണങ്ങിയ കൃഷിരീതിയാണ് പിന്തുടർന്നത്. പുതിയ വിത്തുകളും കൃഷിരീതികളും വ്യാപകമായ കാലത്തും പാരന്പര്യത്തെ കൈവിടാൻ അദ്ദേഹം തയാറായില്ല. ഓരോ വിത്തിനും അതിന്റേതായ സവിശേഷതകളുണ്ടെന്നും കാലാവസ്ഥയെയും രോഗങ്ങളെയും അതിജീവിക്കാനുള്ള ശേഷി പല പരന്പരാഗത ഇനങ്ങൾക്കുമുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം ഓർമിപ്പിച്ചു.
മണ്ണിനെ അറിഞ്ഞ കർഷകൻ
കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനവും മഴയുടെ ക്രമത്തിലെ മാറ്റങ്ങളും തൊഴിലാളിക്ഷാമവും കൃഷിയെ വെല്ലുവിളിച്ചപ്പോഴും രാമൻ മണ്ണിൽനിന്ന് അകന്നില്ല. പ്രകൃതിയോട് പോരടിച്ചല്ല അതിന്റെ താളമറിഞ്ഞ് കൃഷി ചെയ്യണമെന്ന സന്ദേശം സ്വന്തം ജീവിതത്തിലൂടെ പകർന്നു. പാരന്പര്യകൃഷി പഴയകാലത്തിന്റെ ശേഷിപ്പല്ലെന്നും മാറുന്ന കാലത്തെ അതിജീവിക്കാനുള്ള അറിവിന്റെ ശേഖരമാണെന്നും അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു.
വയലുകൾ തരിശിടാതെ നെൽകൃഷി വ്യാപിപ്പിക്കണമെന്നതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വലിയ ആഗ്രഹമായിരുന്നു. ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയുടെ പ്രാധാന്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ അദ്ദേഹം സമൂഹത്തിന് ആവശ്യമായ ഭക്ഷണം ഉത്പാദിപ്പിക്കാനുള്ള ശേഷി നിലനിർത്തേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. ഗുണമേൻമയുള്ള കാർഷികോത്പന്നങ്ങൾക്ക് ന്യായമായ വില ലഭിച്ചാൽ കൃഷി ലാഭകരമാക്കാമെന്ന പ്രതീക്ഷയും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. കർഷകന് സാന്പത്തികഭദ്രത ഉറപ്പാകുന്പോഴാണ് കൃഷിയും അതിലൂടെ വിത്തുകളുടെ പൈതൃകവും നിലനിൽക്കുന്നത്.
പുരസ്കാരങ്ങളേക്കാൾ പ്രിയം കൃഷിയിടം
രാജ്യത്തിന്റെ ആദരവും പദ്മശ്രീ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പുരസ്കാരങ്ങളും തേടിയെത്തിയപ്പോഴും രാമന്റെ ജീവിതത്തിലെ ലാളിത്യം കൈവിട്ടുപോയില്ല. പുരസ്കാരങ്ങളുടെ തിളക്കത്തേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടത് കൃഷിയിടത്തിലെ മണ്ണായിരുന്നു. കൃഷിയിലൂടെയാണ് യഥാർഥ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയതെന്ന് ജീവിതംകൊണ്ട് അദ്ദേഹം കാണിച്ചുതന്നു. പ്രഥമ ഉമ്മൻ ചാണ്ടി പുരസ്കാരജേതാവെന്ന അംഗീകാരവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച ആദരവുകളിൽ ഒന്നായിരുന്നു.
എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വലിയ നേട്ടം പുരസ്കാരങ്ങളായിരുന്നില്ല. കാലം മറന്നുപോകുമായിരുന്ന വിത്തുകളെ വീണ്ടെടുത്ത് വരുംതലമുറയ്ക്കായി കാത്തുവയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞതാണ്. ഒരു മനുഷ്യന്റെ അധ്വാനവും ഇച്ഛാശക്തിയും എങ്ങനെ ഒരു നാടിന്റെ കാർഷികചരിത്രത്തെ സംരക്ഷിക്കുമെന്ന് ചെറുവയൽ രാമന്റെ ജീവിതം വ്യക്തമാക്കുന്നു. പുതിയ തലമുറയോട് അദ്ദേഹത്തിന് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് വ്യക്തമായ സന്ദേശമായിരുന്നു — യുവാക്കൾ കൃഷിയിലേക്ക് വരണം. മണ്ണിനെ അറിയണം, വിത്തുകളെ തിരിച്ചറിയണം, ഭക്ഷണം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ പ്രാധാന്യം മനസിലാക്കണം. കൃഷി നിലനിൽക്കുന്പോഴേ വിത്തുകളും പാരന്പര്യവും നിലനിൽക്കൂ എന്ന ബോധ്യം യുവതലമുറയിൽ വളരണമെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹം.
ഇനി അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിത്തുശേഖരത്തിന് എന്തു സംഭവിക്കും? അവ വരും കൃഷിക്കാലങ്ങളിൽ
വയലുകളിൽ മുളച്ചുയരുമോ? അവയുടെ സവിശേഷതകളും കൃഷിരീതികളും പുതിയ തലമുറ പഠിക്കുമോ? രാമന്റെ വിയോഗം ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യങ്ങളാണിവ. വിത്തുകൾ സംരക്ഷിക്കാൻ വ്യക്തികളുടെ അധ്വാനം മാത്രം പോര. അവയെ കൃഷിയിലൂടെ നിലനിർത്താനും അറിവ് കൈമാറാനും സമൂഹത്തിന്റെയും ബന്ധപ്പെട്ട സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും ഇടപെടൽ ആവശ്യമാണ്.
അദ്ദേഹം കാത്തുവച്ച വിത്തുകളിൽ ഒരു നാടിന്റെ ചരിത്രവും ഭാവിയുടെ പ്രതീക്ഷയുമുണ്ട്. ഓരോ വിത്തും മുളച്ചുയരുന്പോൾ ചെറുവയൽ രാമന്റെ ഓർമകളും വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കും.
വിത്തുകളെ അനാഥമാക്കി നെല്ലച്ഛൻ യാത്രയായി. ആ വിത്തുകൾ അനാഥമായി തുടരാതിരിക്കട്ടെ. വയനാടിന്റെ മണ്ണിൽ ഇനി മുളച്ചുയരേണ്ടത് നെൽച്ചെടികൾ മാത്രമല്ല അദ്ദേഹം സ്വപ്നം കണ്ട പുതിയൊരു കാർഷികതലമുറ കൂടിയാണ്.
നെല്വിത്തുകളുടെ കാവല്ക്കാരനായ രാമേട്ടന് കുട്ടികളുടെ കൂട്ടുകാരനും
മാനന്തവാടി: ഒരു കര്ഷകന് എന്നതിലുപരി പാരമ്പര്യ നെല്വിത്തുകളുടെ കാവല്ക്കാരനെന്ന നിലയില് ശ്രദ്ധേയനായ ചെറുവയല് രാമന് എന്ന രാമേട്ടന് മണ്ണിനെയും പ്രകൃതിയെയും ഒരുപോലെ ചേര്ത്തുപിടിച്ച കര്ഷകപ്രതിഭയായിരുന്നു.
ഹരിതവിപ്ലവത്തിന്റെ ഭാഗമായി കാര്ഷികമേഖലയില് വലിയ മാറ്റങ്ങള് സംഭവിക്കുകയും അത്യുത്പാദനശേഷിയുള്ള വിത്തുകള് വ്യാപകമാവുകയും ചെയ്തപ്പോഴും പരമ്പരാഗത കൃഷിരീതികളില് ഉറച്ചുനിന്ന അദ്ദേഹം അറുപതോളം പാരമ്പര്യ നെല്വിത്തിനങ്ങളെ മക്കളെപ്പോലെ പരിപാലിച്ചു.
നാടന് നെല്വിത്തുകളുടെ പ്രാധാന്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ രാമേട്ടന് അവയുടെ സംരക്ഷണത്തിലൂടെ വരുംതലമുറയ്ക്കായി വിലപ്പെട്ടൊരു കാര്ഷിക പൈതൃകമാണ് കാത്തുവച്ചത്. തന്റെ അറിവുകള് വരുംതലമുറയ്ക്കായി പകര്ന്നുനല്കുന്നതില് ഉത്സാഹിയായിരുന്നു രാമേട്ടന്. അതിനാല്ത്തന്നെ അദ്ദേഹത്തിനടുത്തെത്തുന്ന ചെറിയ കുട്ടികളോടും പ്രഫസര്മാരോടും വാത്സല്യത്തോടെ പെരുമാറാനും അറിവുകള് പകര്ന്നു നല്കാനും മടികാണിച്ചിരുന്നില്ല. കൃഷിക്ക് കൃത്യമായ ശാസ്ത്രമുണ്ടെന്നും മണ്ണ്, കാലാവസ്ഥ, ജലലഭ്യത, വിത്തിന്റെ പ്രത്യേകതകള് എന്നിവ മനസ്സിലാക്കി വേണം കൃഷിയിറക്കാനെന്നും അദ്ദേഹം തന്റെ അടുക്കലെത്തുന്നവരെ പഠിപ്പിച്ചു. രാമേട്ടന് വിടപറയുമ്പോള് അനാഥമാകുന്നത് ഒരു കൂട്ടം വിത്തുകള് മാത്രമല്ല, മണ്ണിനെയും കൃഷിയെയും സ്നേഹിക്കാന് ഒരു തലമുറയെ പഠിപ്പിച്ച അനുഭവസമ്പത്തിന്റെ വലിയൊരു ലോകം കൂടിയാണ്.
Tags : 'Nellachan NattuVishesham DistrictNews