Home   | Editorial   | Latest News   | Local News   | Kerala   | National   | International   | Business   | Sports   | Obituary   | NRI News   | Movies   | Health
May 31, 2020
 
 
    
 
Print this page
 

നമ്മുടെ ഹൃദയം കഠിനമാകുമ്പോള്‍

കോഡിക്ക് അന്ന് ആറുവയസ് പ്രായം. ലുക്കേമിയയ്ക്കുള്ള ചികിത്സയ്ക്കുവേണ്ടി ആശുപത്രിയിലേക്കു പോകുകയായിരുന്നു അവന്‍. കോഡിയുടെ അമ്മയായിരുന്നു കാറോടിച്ചിരുന്നത്. അവരുടെ കൂടെ കോഡിയുടെ ഏകപെങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു.

കുടിച്ചു ലക്കുകെട്ട ഒരാള്‍ എതിര്‍വശത്തുനിന്നു കാറോടിച്ചുവന്നു. അതിശ്രീഘ്രം പാഞ്ഞുവന്ന ആ കാര്‍ കോഡി സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന കാറുമായി കൂട്ടിയിടിച്ചു. കോഡിയുടെ അമ്മയും പെങ്ങളും തല്‍ക്ഷണം മരിച്ചു. കോഡി മാത്രം പരിക്കുകളോടെ രക്ഷപ്പെട്ടു.

ഒരു മിലിറ്ററി ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു കോഡിയുടെ പിതാവ്. അപകടവാര്‍ത്തയറിഞ്ഞ ഉടന്‍ അയാള്‍ ആശുപത്രിയില്‍ പാഞ്ഞെത്തി. എമര്‍ജന്‍സി റൂമില്‍വച്ചു ഡോക്ടര്‍ അയാളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു: ''നിങ്ങളുടെ മകനെങ്കിലും രക്ഷപ്പെട്ടല്ലോ, അതു മറക്കരുത്.'

അപ്പോള്‍ അയാള്‍ ഒരു ഹൃദയശൂന്യനെപ്പോലെ തിരിച്ചടിച്ചു: ''അവന്‍ ഏതായാലും മരിക്കാന്‍ പോകുകയാണ്. മറ്റവര്‍ക്കു പകരം അവനു മരിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?''

അയാള്‍ പിന്നീടവിടെ നിന്നില്ല. മുറിവേറ്റു കിടക്കുന്ന സ്വന്തം മകനെപ്പോലും കാണാതെ അയാള്‍ സ്ഥലംവിട്ടു. പിന്നീടൊരിക്കലും അയാള്‍ കോഡിയെ അന്വേഷിച്ച് ആശുപത്രിയില്‍ പോയില്ല. കോഡിയുടെ ചികിത്സ സംബന്ധിച്ച് ആശുപത്രി അധികൃതരുമായി അയാള്‍ കത്തുകളിലൂടെ മാത്രം ബന്ധപ്പെട്ടു.

കോഡി ആശുപത്രിയില്‍ കഴിയുമ്പോഴാണ് ലിന്‍ഡ ഡേവിസ് എന്ന യുവതി വോളന്റിയറായി, രോഗികളായ കുട്ടികളെ അന്വേഷിക്കാനെത്തിയത്. കാന്‍സറിന്റെ പിടിയില്‍നിന്നു തത്കാലം വിമുക്തയായി കഴിയുകയായിരുന്നു ലിന്‍ഡ അപ്പോള്‍. തന്മൂലം, കാന്‍സര്‍ വാര്‍ഡിലെ കുട്ടികളെ ശുശ്രൂഷിക്കാനാണു ലിന്‍ഡ ആദ്യം തയാറായത്.

എല്ലാ ദിവസവും ലിന്‍ഡ കാന്‍സര്‍ വാര്‍ഡിലെത്തി കുട്ടികളോടു സംസാരിക്കുക പതിവായിരുന്നു. അവരുടെ ഉല്ലാസത്തിനുവേണ്ടി പുസ്തകങ്ങളില്‍നിന്നു ബാലകഥകള്‍ ലിന്‍ഡ വായിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. പക്ഷേ, അപ്പോഴൊന്നും കോഡി സംസാരിക്കുകയോ ലിന്‍ഡയോടു സൗഹൃദപൂര്‍വം പെരുമാറുകയോ ചെയ്തില്ല.

കോഡി ഏറെ ദുഃഖിതനാണെന്നു മനസിലാക്കിയ ലിന്‍ഡ അവനോടു കൂടുതല്‍ സൗഹൃദം പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അധികം വൈകാതെ കോഡി ലിന്‍ഡയോടു സംസാരിക്കാനും തുടങ്ങി. അതേത്തുടര്‍ന്ന് കോഡി നഴ്‌സുമാരോടും സ്‌നേഹപൂര്‍വം പെരുമാറാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു.

ഒരു ദിവസം കോഡി, മാഗി എന്ന നഴ്‌സിനോടു ചോദിച്ചു: ''ഞാന്‍ ഇവിടെ വന്ന ദിവസം ഓര്‍മിക്കുന്നുണേ്ടാ?'' മാഗി കോഡിയുടെ ബെഡ്ഡിലിരുന്ന് അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു: ''ഉണ്ട്.'

അല്പനേരത്തെ മൗനത്തിനുശേഷം അവന്‍ പറഞ്ഞു: ''അന്നു ഡോക്ടര്‍ എന്നെ പരിശോധിച്ചശേഷം അടുത്ത മുറിയില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് ഡാഡിയോടു സംസാരിച്ചു. അപ്പോള്‍ ഡാഡി പറഞ്ഞതു ഞാനായിരുന്നു മരിക്കേണ്ടിയിരുന്നത് എന്നാണ്.''

''ഞാനും അതു കേട്ടിരുന്നു'', മാഗി പറഞ്ഞു. പിന്നീടു കോഡി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവന്‍ വിങ്ങിവിങ്ങി കരയുകമാത്രം ചെയ്തു.

പിന്നീട് ഒരിക്കലും കോഡി കരയുന്നത് ആരും കണ്ടില്ല. ലുക്കേമിയയ്ക്കുള്ള ചികിത്സ തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവന്‍ മരണത്തിന്റെ വക്കിലേക്ക് ഓരോ ദിവസവും അടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. കോഡി മരിക്കാന്‍ പോവുകയാണെന്ന് ആരും അവനോടു പറഞ്ഞില്ല. എങ്കിലും തന്റെ സമയം അടുത്തുകഴിഞ്ഞു എന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം അവന്‍ ലിന്‍ഡയോടു ചോദിച്ചു: ''നമ്മള്‍ തെറ്റു ചെയ്താല്‍ ദൈവം നമ്മെ ശിക്ഷിക്കുമോ?'

'ദൈവമെ, സഹായിക്കണേ' എന്ന് ഉള്ളില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് ലിന്‍ഡ പറഞ്ഞു: ''ശിക്ഷിക്കും, പൊന്നുമോനേ. പക്ഷേ, പേടിക്കാന്‍ മാത്രം മോന്‍ തെറ്റൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ലല്ലോ.''

അപ്പോള്‍ അവന്‍ ലിന്‍ഡയുടെ അടുത്തേക്കു ചേര്‍ന്നിരുന്നുകൊണ്ടു ചോദിച്ചു: ''ദൈവം എന്റെ ഡാഡിയോടു ക്ഷമിക്കുമോ?'

മരണത്തിന്റെ വക്കിലെത്തി നില്ക്കുമ്പോഴും കോഡിയുടെ ചിന്ത തന്റെ ഡാഡിയുടെ നന്മയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. അതിക്രൂരമായി തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയിട്ടും കോഡിക്കു തന്റെ ഡാഡിയെ വെറുക്കാനായില്ല. എന്നു മാത്രമല്ല തന്റെ ഡാഡിയെ ദൈവം ശിക്ഷിക്കാനിടവരരുതെന്നും അവന്‍ ആത്മാര്‍ത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ചു.

ലിന്‍ഡ ഉറച്ചസ്വരത്തില്‍ കോഡിയോടു പറഞ്ഞു: ''സമയം വരുമ്പോള്‍ മോന്റെ അമ്മയും പെങ്ങളും മോന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാവും. മോന്റെ ഡാഡിയും നിങ്ങളുടെ കൂടെ ചേരും എന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം.'

കോഡി പിന്നീട് ഇമ്മാതിരി ചോദ്യങ്ങളൊന്നും ചോദിച്ചില്ല. അധികനാള്‍ കഴിയുന്നതിനു മുമ്പു കോഡി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ ലിന്‍ഡയോട് എന്നന്നേക്കുമായി യാത്ര പറഞ്ഞു.

'ഗൈഡ് പോസ്റ്റ്‌സ്' മാസികയുടെ സുവര്‍ണജൂബിലിപ്പതിപ്പില്‍ ഈ സംഭവം വായിച്ചപ്പോള്‍ പിഞ്ചു പയ്യനായ കോഡി നമ്മെക്കാള്‍ എത്ര മുന്നില്‍ നില്ക്കുന്നു എന്നു തോന്നിപ്പോയി. നിസാര കാരണങ്ങളുടെ പേരില്‍ വാശിപിടിക്കുകയും ഉറ്റവരോടുപോലും പിണങ്ങി നില്ക്കുന്നതില്‍ മടി കാണിക്കുകയും ചെയ്യാത്ത നമ്മളെവിടെ, സ്വന്തം പിതാവ് നിര്‍ദയനായി തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയിട്ടും ആ പിതാവിന്റെ തെറ്റിനു ദൈവം അദ്ദേഹത്തെ ശിക്ഷിക്കരുതെന്നു ഹൃദയപൂര്‍വം ആഗ്രഹിച്ച കോഡിയെവിടെ?

പിണങ്ങാനും വാശിപിടിച്ചിരിക്കാനും ക്ഷമിക്കാതിരിക്കാനും കോഡിക്കു മതിയായ കാരണമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ കുട്ടി തന്റെ വേദനയ്ക്കിടയിലും തന്റെ പിതാവിനോടു ക്ഷമിച്ചു. എന്നു മാത്രമല്ല, പിതാവിന് ഒരാപത്തും വരരുതെന്നു ഹൃദയംനൊന്തു പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുകയുംചെയ്തു.

കോഡിയുടെ ഈ മാതൃക നമ്മുടെ മനസില്‍ എന്നും നിറഞ്ഞു നില്ക്കട്ടെ. ആരോടെങ്കിലും ക്ഷമിക്കാന്‍ നമ്മുടെ മനസ് വിസമ്മതിക്കുമ്പോള്‍ കോഡിയെ നമുക്കോര്‍മിക്കാം. അപ്പോള്‍ തീര്‍ച്ചയായും നമ്മുടെ കഠിനഹൃദയം അലിയാതിരിക്കില്ല.

 


 
    
 
To send your comments, please click here
 
 


Rashtra Deepika LTD
Copyright @ 2020 , Rashtra Deepika Ltd.