പ്രതീകാത്മക ചിത്രം
കൊച്ചേട്ടന്റെ കത്ത്
പ്രിയ ഡിസിഎൽ കൂട്ടുകാരേ,
ആ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾത്തന്നെ ജോളി തീരുമാനിച്ചതാണ്.എന്തു വിലകൊടുത്തും കാനഡയിൽനിന്ന് കേരളത്തിലെത്തണം. എങ്ങനെയും തന്റെ ജ്യേഷ്ഠസഹോദരനെ കാണണം. സ്നേഹം പങ്കുവയ്ക്കണം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനകാലത്ത്, അരികിലിരുന്ന് ആവശ്യമായ ശുശ്രൂഷകൾ നല്കണം. കാരണം, ഏറ്റവും മൂത്ത ആങ്ങള അവർക്ക് അപ്പനു തുല്യമായിരുന്നു! സഹോദരങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഇളയവളായ തന്നെ, സ്വന്തം മകളെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ച്, വളർച്ചയുടെ വഴികളിൽ പ്രചോദിപ്പിച്ച്, വാക്കിലും ശീലങ്ങളിലും പെരുമാറ്റത്തിലും മാതൃക നൽകി, തളർന്ന കാലങ്ങളിൽ താങ്ങായി നിന്ന്, ഇന്നായിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് വളരാൻ കൂടെനിന്ന് കരുത്തേകി, മറ്റാരേയുംകാൾ തന്റെ നൊന്പരങ്ങൾ കേട്ട് അപ്പനെപ്പോലെ ആയിരിക്കുന്ന ജ്യേഷ്ഠന്റെ അരികിലെത്താൻ ജോളിക്ക് വെറും യാത്രാദൂരംമാത്രമേ ആവശ്യമായി വന്നുള്ളൂ.
വീട്ടുകാർ അതിശയിച്ചുപോയി. രണ്ടു തവണയായി അവർ ആറേഴുമാസക്കാലം സഹോദരന്റെ കൂടെ വസിച്ചു. ബാല്യകാല കഥകൾ പറഞ്ഞു. ഒരുമിച്ചു വളർന്നതും വളർത്തിയതുമെല്ലാം സ്നേഹസ്മരണകളായി ഇന്നും കൂടെയുണ്ട് എന്ന കുഞ്ഞനുജത്തിയുടെ വെളിപ്പെടുത്തൽ, ആ മൂത്ത ആങ്ങളയ്ക്ക് വലിയ സ്നേഹാനുഭവം നല്കി.
കാനഡയിലിരുന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചാൽ പോരായിരുന്നോ? എന്നും തന്നെ വീഡിയോകോൾ വിളിക്കുന്നതല്ലായിരുന്നോ, പിന്നെന്തിന് ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട്...? എന്നെല്ലാമുള്ള കുടുംബാംഗങ്ങളുടെയും സ്നേഹിതരുടെയുമെല്ലാം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഹൃദയം നിറയെ ജോളിയായി ജോളി നൽകിയ മറുപടി ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രമായിരുന്നു!
കൂട്ടുകാരേ, ഇത് എനിക്ക് അടുത്തറിയാവുന്ന ഒരു കാര്യമാണ്. ഇക്കാര്യം ഞാൻ വീണ്ടും ഓർക്കാൻ കാരണമുണ്ട്. ഈയടുത്തകാലത്ത് തുടരെ തുടരെ കേൾക്കുന്നത് നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ബന്ധങ്ങളിലെ അകൽച്ചകൊണ്ട്, പൊട്ടിത്തകരുന്ന കുടുംബജീവിത കഥകളാണ്. ശത്രുതയും പകയും വളർന്ന് രക്തബന്ധങ്ങൾക്കു വില നഷ്ടപ്പെടുന്ന സംഭവങ്ങളാണ്. മാതാപിതാക്കൾ മക്കളെ ഉപദ്രവിക്കുന്നു; ജീവഹാനി വരുത്തുന്നു! മക്കൾ മാതാപിതാക്കളോട് ക്രൂരമായി പെരുമാറുന്നു! സഹോദരങ്ങൾ തമ്മിൽ ശത്രുക്കളേക്കാൾ മോശമായി പകയുടെ തീയിൽ പരസ്പരം വെന്തുനീറുന്നു!
"അകലെയാണെങ്കിലും നമ്മൾ എപ്പോഴും അടുത്താണ്'' എന്നും ""അരികിൽ നീ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലെന്നു ഞാൻ ഒരൂ മാത്ര വെറുതെ നിനച്ചുപോയി'' എന്നുമെല്ലാം പറയുന്നതും പാടുന്നതും ചില ഇൻസ്റ്റഗ്രാം പോസ്റ്റുകളിൽ മാത്രമല്ല, മക്കളെയൊക്കെ പഠിപ്പിച്ചുവിട്ട് ഒറ്റയ്ക്കായി വീട്ടിൽ മൗനത്തോടുമാത്രം കുശുന്പുകുത്തിയിരിക്കുന്ന പെറ്റമ്മമാരുടെ നൊന്പരക്കാറ്റിലും നെറ്റിയിലെ വേർപ്പിനെപ്പോലും ഒറ്റിക്കൊടുക്കുന്ന ജെൻസി തലമുറ അനാഥമാക്കുന്ന അച്ഛന്മാരുടെ നെടുവീർപ്പുകളിലും നമുക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിയും; ചെവിയോർത്താൽ മാത്രം!
പ്രിയ കൂട്ടുകാരേ, കാനഡയിൽനിന്നു കേരളത്തിൽവന്ന് സഹോദരനോട് നേരിട്ടു സംസാരിച്ച് സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന പെങ്ങളെ നമ്മൾ കണ്ടു. എന്നാൽ, ഈ കത്ത് വായിക്കുന്ന കൂട്ടുകാർ, സ്വന്തം വീട്ടിലുള്ള ഓരോരുത്തരോടും എത്രമാത്രം സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്! സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. കൂടുതൽ മിണ്ടാനാണോ, പരമാവധി സംസാരം ഒഴിവാക്കി, സോഷ്യൽ മീഡിയ അടിമത്തത്തിന് വിട്ടുകൊടുക്കാനാണോ, കൂട്ടുകാർക്കിഷ്ടം?
സ്നേഹം നമുക്കു സ്നേഹത്തോടെതന്നെ പ്രകടിപ്പിക്കാം. സ്നേഹിക്കുന്നവർ എത്ര അകലെയാണെങ്കിലും അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിൽ ദൂരമില്ല! അങ്ങനെ അകലമില്ലാത്ത, അകലമറിയാത്ത ദൂരങ്ങൾ നമുക്ക് എത്ര ഹൃദയങ്ങളോടുണ്ട് എന്നതാണ് ചിന്തനീയം!
ചിലപ്പോൾ ഒരേ വീട്ടിലാണ്, തൊട്ടടുത്താണ്, എങ്കിലും, സ്നേഹമില്ലെങ്കിൽ ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിൽ വലിയ ദൂരമുണ്ടെന്നു തോന്നും! അതിനാൽ, നമുക്ക് നമ്മുടെ സ്നേഹവും കരുണയും, കടപ്പാടും കടമയുമാണെങ്കിൽ അതു പ്രകടിപ്പിക്കുകതന്നെ വേണം! നമുക്ക് അല്പംകൂടി പരസ്പരം അടുപ്പമുള്ളവരാകാം. അകലമില്ലെന്ന് അറിയിക്കാം. അത് സ്വന്തം കൂടുംബബന്ധങ്ങളിൽനിന്ന് ആരംഭിക്കാം. അടുത്താണെങ്കിലും അകലെയാണെങ്കിലും തമ്മിൽ തമ്മിൽ ദൂരമില്ലാത്തവരാകാം...
സ്നേഹാശംസകളോടെ,
സ്വന്തം കൊച്ചേട്ടൻ
Tags : Distances Separation DCL KochettenteLetters
DCL (Deepika Children’s League)
DCL (Deepika Children’s League)
DCL (Deepika Children’s League)