4

എ​​​ല്ലാ സ്വ​​​ര​​​വും ഒ​​​ഴു​​​കി​​​വ​​​ന്നെ​​​ത്തു​​​ന്നൊ​​​രി​​​ട​​​മു​​​ണ്ട്; മൗ​​​നം. അ​​​തു പി​​​ള​​​രു​​​മ്പോ​​​ഴാ​​​ണ് അ​​​ല​​​ർ​​​ച്ച പി​​​റ​​​വി​​​കൊ​​​ള്ളു​​​ന്ന​​​ത്. അ​​​യ​​​ഞ്ഞ ത​​​ന്ത്രി​​​ക​​​ൾ ഘ​​​ന​​​സ്വ​​​ര​​​ങ്ങ​​​ൾ സൃ​​​ഷ്‌​​​ടി​​​ക്കും​​​പോ​​​ലെ. മ​​​ണി​​​നാ​​​ദം ഇ​​​ടി​​​നാ​​​ദ​​​മാ​​​കും​​​പോ​​​ലെ. എ​​​ന്നാ​​​ൽ, എ​​​ന്‍റെ മൗ​​​നം അ​​​ല​​​ർ​​​ച്ച കൂ​​​ടി​​​യാ​​​ണ്. തെ​​​ളി​​​മാ​​​നം മു​​​ട്ടു​​​ന്ന അ​​​ല​​​ർ​​​ച്ച. ആ ​​​അ​​​ല​​​ർ​​​ച്ച​​​യി​​​ൽ ഒ​​​രു പ​​​നി​​​നീ​​​ർ​​​പ്പൂ​​​പ്പാ​​​ത്രം വീ​​​ണു​​​ട​​​യു​​​ന്ന​​​തി​​​ന്‍റെ ഭം​​​ഗികൂ​​​ടി​​​യു​​​ണ്ട്. ദു​​​ർ​​​ബ​​​ല​​​നാ​​​യ ഞാ​​​ൻ ഈ ​​​അ​​​ല​​​ർ​​​ച്ച​​​യെ ഒ​​​ളി​​​ച്ചു​​​വ​​​യ്ക്കാ​​​ൻ എ​​​ത്ര​​​കാ​​​ല​​​മാ​​​യി പാ​​​ടു​​​പെ​​​ടു​​​ന്നു. ഒ​​​ടു​​​വി​​​ൽ ഞാ​​​നൊ​​​റ്റ​​​യാ​​​കും​​​മു​​​ൻ​​​പ് ഇ​​​ളം​​​നീ​​​ല​​​നാ​​​മ്പു​​​ക​​​ൾ​​​ക്കു​​​ള്ളി​​​ൽ എ​​​ന്നെ​​​ന്നേ​​​ക്കു​​​മാ​​​യി അ​​​ത് ഒ​​​ളി​​​പ്പി​​​ച്ചു​​​ വ​​​യ്ക്ക​​​ണം. ഖേ​​​ദ​​​ഹ​​​ർ​​​ഷ​​​ങ്ങ​​​ൾ​​​ക്ക് ക​​​ണ്ടെ​​​ത്താ​​​നാ​​​കാ​​​ത്ത​​​വി​​​ധം അ​​​തൊ​​​ളി​​​ഞ്ഞി​​​രി​​​ക്ക​​​ട്ടെ.

സാ​​​യാ​​​ഹ്ന​​​ശോ​​​ഭ​​​യു​​​ള്ള ഒ​​​ന്നാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു എ​​​ന്‍റെ മൗ​​​നം. എ​​​ന്നാ​​​ൽ, അ​​​തി​​​നു​​​ള്ളി​​​ലെ അ​​​ല​​​ർ​​​ച്ച​​​യ്ക്ക് ഒ​​​രു യ​​​ജ്ഞ​​​ഭൂ​​​മി​​​യു​​​ടെ ചൂ​​​ടു​​​ണ്ടാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. അ​​​മ്മ പ​​​റ​​​യും, ഒ​​​രു പൂ​​​ങ്കു​​​ല കൊ​​​ടു​​​ത്താ​​​ൽ തു​​​ള്ളി​​​ത്തീ​​​ർ​​​ക്കു​​​മെ​​​ന്ന്. കു​​​ട്ടി​​​ക്കാ​​​ല​​​ത്ത് ഞാ​​​നെ​​​ന്തി​​​നും ഏ​​​തി​​​നും അ​​​ല​​​റി​​​വി​​​ളി​​​ക്കു​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. ആ ​​​അ​​​ല​​​ർ​​​ച്ച​​​യെ ത​​​ള​​​യ്ക്കാ​​​ൻ അ​​​മ്മ പ​​​ല വ​​​ഴി​​​ക​​​ളും നോ​​​ക്കി​​​യി​​​രു​​​ന്നു. അ​​​തി​​​ലൊ​​​രു വ​​​ഴി ഏ​​​തോ ഉ​​​ത്സ​​​വ​​​പ്പ​​​റ​​​മ്പി​​​ൽ​​​നി​​​ന്ന് വാ​​​ങ്ങി​​​ക്കൊ​​​ണ്ടു​​​വ​​​ന്ന ദൂ​​​ര​​​ദ​​​ർ​​​ശി​​​നി​​​യാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. അ​​​ല​​​റാ​​​ൻ തു​​​ട​​​ങ്ങു​​​മ്പോ​​​ൾ അ​​​ല​​​മാ​​​ര തു​​​റ​​​ന്ന് അ​​​മ്മ അ​​​തെ​​​നി​​​ക്കെ​​​ടു​​​ത്തു​​​ത​​​രും. ഞാ​​​ന​​​തും വാ​​​ങ്ങി പ​​​റ​​​മ്പി​​​ലേ​​​ക്കോ​​​ടും. ഏ​​​റെ ദൂ​​​ര​​​ങ്ങ​​​ൾ​​​ക്ക​​​പ്പു​​​റ​​​മു​​​ള്ള കാ​​​ഴ്ച​​​ക​​​ൾ മ​​​ങ്ങി​​​യ​​​തെ​​​ങ്കി​​​ലും കു​​​റ​​​ച്ചൊ​​​ക്കെ അ​​​തി​​​ലൂ​​​ടെ കാ​​​ണാ​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു.

വ​​​യ​​​ൽ​​​ക്ക​​​ര​​​യ്ക്ക​​​പ്പു​​​റ​​​മു​​​ള്ള നാ​​​ണി​​​പ്പ​​​ണി​​​ക്ക​​​ത്തി​​​യു​​​ടെ ചാ​​​ഞ്ഞു​​​തൂ​​​ങ്ങി മ​​​ണ്ണോ​​​ളം മു​​​ട്ടി​​​യ മു​​​ല​​​ക​​​ൾ ക​​​ണ്ട​​​ത് അ​​​ങ്ങ​​​നെ​​​യാ​​​ണ്. മ​​​റ്റൊ​​​രി​​​ക്ക​​​ൽ വ​​​യ​​​ലി​​​ൽ​​​നി​​​ന്ന് മീ​​​ൻ കൊ​​​ത്തി​​​പ്പ​​​റ​​​ന്ന കൊ​​​ക്കി​​​നെ ഒ​​​രു പ​​​രു​​​ന്ത് ആ​​​ക്ര​​​മി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​തും കൊ​​​ക്കി​​​ന്‍റെ വാ​​​യി​​​ൽ​​​നി​​​ന്ന് മീ​​​ൻ അ​​​ദ്ഭു​​​ത​​​ക​​​ര​​​മാ​​​യി താ​​​ഴേ​​​ക്കു വീ​​​ഴു​​​ന്ന​​​തും ക​​​ണ്ടി​​​ട്ടു​​​ണ്ട്. ഇ​​​തെ​​​ല്ലാം നി​​​ശ​​​ബ്‌​​​ദ​​​മാ​​​യ കാ​​​ഴ്ച​​​ക​​​ളാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. മൗ​​​നോ​​​പാ​​​സ​​​ന​​​യി​​​ലേ​​​ക്ക് എ​​​ന്നെ വ​​​ഴി​​ന​​​ട​​​ത്തി​​​യ അ​​​നു​​​ഭ​​​വ​​​ങ്ങ​​​ളാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു അ​​​തെ​​​ല്ലാം. അ​​​പ്പോ​​​ഴെ​​​ല്ലാം അ​​​ഴ​​​ക് മൗ​​​ന​​​ത്തി​​​നാ​​​ണെ​​​ന്നു തോ​​​ന്നി​​​യി​​​ട്ടു​​​മു​​​ണ്ട്.
എ​​​ങ്കി​​​ലും മൗ​​​ന​​​ത്തി​​​ന്‍റെ കൂ​​​ടു പൊ​​​ട്ടി​​​ച്ച് എ​​​ന്നി​​​ലെ പ്രാ​​​കൃ​​​ത​​​ൻ ഇ​​​ട​​​യ്ക്കി​​​ടെ പു​​​റ​​​ത്തു​​​വ​​​രാ​​​റു​​​ണ്ടാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. അ​​​ങ്ങി​​​നെ പു​​​റ​​​ത്തി​​​റ​​​ങ്ങു​​​മ്പോ​​​ൾ ഇ​​​ടി​​​മു​​​ഴ​​​ക്ക​​​ങ്ങ​​​ൾ​​​ക്കി​​​ട​​​യി​​​ലെ നി​​​ശ‌​​​ബ്‌​​​ദ​​​ത​​​പോ​​​ലൊ​​​ന്ന് എ​​​നി​​​ക്ക​​​നു​​​ഭ​​​വ​​​പ്പെ​​​ട്ടി​​​ട്ടു​​​ണ്ട്.

സ്വ​​​ന്തം ഹൃ​​​ദ​​​യം അ​​​ന്വേ​​​ഷി​​​ച്ചി​​​റ​​​ങ്ങു​​​ന്ന വി​​​ഡ്ഢി​​​യെ​​​പ്പോ​​​ലാ​​​കും അ​​​പ്പോ​​​ൾ ഞാ​​​ൻ. ഒ​​​രി​​​ക്ക​​​ൽ ഒ​​​രു കൂ​​​ട്ടു​​​കാ​​​ര​​​നു​​​മാ​​​യി സം​​​സാ​​​രി​​​ച്ചു മു​​​ഷി​​​ഞ്ഞ് ഒ​​​ച്ച​​​വ​​​ച്ച് ജ​​​യം ആ​​​ഘോ​​​ഷി​​​ക്കു​​​മ്പോ​​​ൾ അ​​​തി​​​ന് സാ​​​ക്ഷി​​​യാ​​​യി നി​​​ന്ന ഒ​​​രാ​​​ൾ എ​​​ന്നോ​​​ട് പ​​​തി​​​ഞ്ഞ ശ​​​ബ്ദ​​​ത്തി​​​ൽ പ​​​റ​​​ഞ്ഞു: “നി​​​ന്‍റെ ഒ​​​ച്ച തോ​​​റ്റ​​​വ​​​ന്‍റെ ശ​​​ബ്‌​​​ദ​​​മാ​​​ണ്. അ​​​തു നി​​​ന​​​ക്ക് ദോ​​​ഷം ചെ​​​യ്യും.” അ​​​യാ​​​ൾ പ​​​റ​​​ഞ്ഞ​​​തി​​​ന്‍റെ അ​​​ർ​​​ഥം എ​​​നി​​​ക്ക് മ​​​ന​​​സി​​​ലാ​​​യി​​​ല്ല. ഒ​​​ന്നും ശ്ര​​​ദ്ധി​​​ക്കാ​​​ത്ത​​​തു​​​പോ​​​ലെ ഞാ​​​ന​​​യാ​​​ളെ ത​​​ള്ളി​​​മാ​​​റ്റി​​​ ക​​​ട​​​ന്നു​​​പോ​​​യി. അ​​​പ്പോ​​​ഴെ​​​ന്‍റെ പ്രാ​​​യം കു​​​തി​​​ര​​​ക്കൂ​​​ട്ട​​​ങ്ങ​​​ൾ​​​പോ​​​ലെ​​​യാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു.

ഒ​​​ര​​​നു​​​ഭ​​​വം ഓ​​​ർ​​​മ വ​​​രു​​​ന്നു.​​​ ആ​​​ലു​​​വ അ​​​ദ്വൈ​​​താ​​​ശ്ര​​​മ​​​ത്തി​​​ൽ ഞാ​​​നാ​​​ദ്യ​​​മാ​​​യി പോ​​​വു​​​ക​​​യാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. ഒ​​​രു​​​പാ​​​ട് ത​​​വ​​​ണ അ​​​തി​​​നു മു​​​ന്നി​​​ലൂ​​​ടെ ത​​​ല​​​ങ്ങും വി​​​ല​​​ങ്ങും പോ​​​യി​​​ട്ടു​​​ണ്ട്. അ​​​പ്പോ​​​ഴെ​​​ല്ലാം അ​​​തി​​​നു​​​ള്ളി​​​ലേ​​​ക്ക് ഒ​​​ന്ന് പാ​​​ളി​​​നോ​​​ക്കി​​​യി​​​ട്ടു​​​ണ്ട് എ​​​ന്ന​​​ല്ലാ​​​തെ അ​​​ക​​​ത്തേ​​​ക്ക് ക​​​യ​​​റി​​​യി​​​ട്ടി​​​ല്ല. ഒ​​​രു ദി​​​വ​​​സം അ​​​വി​​​ടേ​​​ക്കുത​​​ന്നെ പോ​​​യി. ആ​​​ശ്ര​​​മ​​​ത്തി​​​നു​​​ള്ളി​​​ലേ​​​ക്ക് ഓ​​​രോ ചു​​​വ​​​ടു​​​ വ​​​യ്ക്കു​​​മ്പോ​​​ഴും വാ​​​ക്കി​​​നു​​​ള്ളി​​​ലെ അ​​​ന​​​ന്ത​​​മാ​​​യ അ​​​ർ​​​ഥ​​​പ്പെ​​​രു​​​ക്ക​​​ങ്ങ​​​ൾ ഉ​​​ള്ള​​​തു​​​പോ​​​ലെ എ​​​നി​​​ക്കു തോ​​​ന്നി. മ​​​ഴ തോ​​​ർ​​​ന്ന ഒ​​​രു പ്ര​​​ഭാ​​​ത​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു അ​​​ത്. പ​​​ക്ഷേ, അ​​​പ്പോ​​​ഴും മ​​​ര​​​ങ്ങ​​​ൾ പെ​​​യ്യു​​​ന്നു​​​ണ്ടാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. നി​​​ല​​​ത്തു വീ​​​ണു​​​കി​​​ട​​​ന്ന ചെ​​​മ്പ​​​ൻ നി​​​റ​​​മു​​​ള്ള ഇ​​​ല​​​ക​​​ളി​​​ലൊ​​​ന്നെ​​​ടു​​​ത്ത് മ​​​ണ​​​ത്തു​​​നോ​​​ക്കി. മ​​​ണ്ണാ​​​കു​​വോ​​​ളം ക​​​ല​​​മ്പാ​​​ൻ ത​​​യാ​​​റാ​​​യി​​​ക്കി​​​ട​​​ക്കു​​​ന്ന മ​​​ദ​​​മ​​​ട​​​ങ്ങി​​​യ ഒ​​​രി​​​ല. ഒ​​​ന്നു ഞെ​​​രി​​​ച്ച​​​പ്പോ​​​ൾ ഉ​​​ള്ളി​​​ലെ പ്രാ​​​ണ​​​ഞ​​​ര​​​മ്പു​​​ക​​​ൾ പൊ​​​ട്ടി സു​​​ഗ​​​ന്ധം പ​​​ര​​​ക്കാ​​​ൻ തു​​​ട​​​ങ്ങി.

എ​​​ന്തൊ​​​രാ​​​ഹ്ലാ​​​ദ​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു ആ ​​​മ​​​ണ​​​ത്തി​​​ന്. ആ​​​ർ​​​ദ്ര​​​മാ​​​യൊ​​​രു കു​​​ളി​​​ര് എ​​​നി​​​ക്ക​​​നു​​​ഭ​​​വ​​​പ്പെ​​​ട്ടു. പ​​​ഞ്ച​​​ഭൂ​​​ത​​​ങ്ങ​​​ളി​​​ൽ ല​​​യി​​​ച്ച് പു​​​ല്ലി​​​ലും പൂ​​​വി​​​ലും വി​​​ത്തി​​​ലും ക​​​ല​​​രു​​​ന്ന ഒ​​​രു​​​ന്മാ​​​ദം. എ​​​നി​​​ക്ക് അ​​​ല​​​റി​​​വി​​​ളി​​​ക്ക​​​ണ​​​മെ​​​ന്നു തോ​​​ന്നി. പ​​​ക്ഷേ, എ​​​ന്‍റെ ശ​​​ബ്‌​​​ദം അ​​​ക​​​ത്തെ​​​ങ്ങോ കു​​​ടു​​​ങ്ങി​​​ക്കി​​​ട​​​ക്കു​​​ക​​​യാ​​​ണ്. ഉ​​​ള്ളി​​​ൽ​​നി​​​ന്ന് അ​​​ത് പു​​​റ​​​പ്പെ​​​ട്ട​​​തി​​​ന്‍റെ സ്വ​​​ച്ഛ സീ​​​ൽ​​​ക്കാ​​​രം ഞാ​​​ൻ കേ​​​ട്ട​​​താ​​​ണ്.

പ​​​ക്ഷേ, ശ്വാ​​​സ​​​നാ​​​ളി​​​യി​​​ലൂ​​​ടെ നെ​​​ഞ്ചി​​​ൻ​​​കൂ​​​ട് ത​​​ക​​​ർ​​​ത്ത് തൊ​​​ണ്ട​​​ക്കു​​​ഴി​​​യി​​​ലെ​​​ത്തി​​​യ​​​പ്പോ​​​ഴേ​​​ക്കും നി​​​ല​​​ച്ചു. ഇ​​​ത്ര​​​യേ ഉ​​​ള്ളൂ, ഏ​​​തൊ​​​ര​​​ല​​​ർ​​​ച്ച​​​യും. ആ​​​ശ്ര​​​മ​​​ത്തി​​​ലെ ഒ​​​രു പ​​​ക​​​ൽ എ​​​ന്നെ മൗ​​​ന​​​സാ​​​ധ​​​കം പ​​​രി​​​ശീ​​​ലി​​​പ്പി​​​ക്കു​​​ക​​​യാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. ഗു​​​രു​​​മ​​​ണ്ഡ​​​പ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ പ​​​ട​​​വു​​​ക​​​ളി​​​ലൊ​​​ന്നി​​​ലി​​​രു​​​ന്നു പെ​​​രി​​​യാ​​​റ്റി​​​ലേ​​​ക്കു നോ​​​ക്കു​​​മ്പോ​​​ൾ ആ ​​​മൗ​​​നം ആ​​​ഴ​​​ങ്ങ​​​ളി​​​ലൂ​​​ടെ സം​​​വ​​​ദി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​തു കേ​​​ൾ​​​ക്കാം. ഏ​​​റ്റ​​​വും കു​​​റ​​​ച്ച് വാ​​​ക്കു​​​ക​​​ൾ ഞാ​​​നു​​​ച്ച​​​രി​​​ച്ച ദി​​​വ​​​സ​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു അ​​​ത്. അ​​​തി​​​ന്‍റെ ഉ​​​റ​​​വ​​​ക​​​ൾ എ​​​ന്നി​​​ൽ പി​​​റ​​​വി​​​കൊ​​​ള്ളു​​​ക​​​യും എ​​​ന്നി​​​ൽ​​​ത്ത​​​ന്നെ ഒ​​​ഴു​​​കി​​​പ്പ​​​ര​​​ക്കു​​​ക​​​യും ചെ​​​യ്തു. എ​​​ന്‍റെ കൈ​​​യി​​​ൽ ജൂ​​​ലി​​​യ​​​സ് സീ​​​സ​​​റി​​​ന്‍റെ പ​​​ട​​​യോ​​​ട്ട​​​ങ്ങ​​​ളു​​​ടെ സ​​​ചി​​​ത്ര വി​​​വ​​​ര​​​ണ ലേ​​​ഖ​​​ന​​​മു​​​ണ്ടാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. വ​​​ല്ലാ​​​ത്ത പോ​​​ർ​​​വി​​​ളി​​​ക​​​ളാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു അ​​​തി​​​ൽ നി​​​റ​​​യെ. ഞാ​​​നെ​​​ന്നേ​​​ക്കു​​​മാ​​​യി അ​​​ത് മ​​​ട​​​ക്കി​​​വ​​​ച്ചു. ഈ ​​​പോ​​​ർ​​​വി​​​ളി​​​ക​​​ൾ​​​ക്കൊ​​​ന്നും ഒ​​​ര​​​ർ​​​ഥ​​​വു​​​മി​​​ല്ലെ​​​ന്ന് ഉ​​​ള്ളി​​​ൽ​​​നി​​​ന്ന് ആ​​​രോ ജ​​​പി​​​ക്കു​​​ന്നപോ​​​ലെ. പ​​​രാ​​​ജ​​​യ​​​പ്പെ​​​ട്ട​​​വ​​​ന്‍റെ പോ​​​ർ​​​വി​​​ളി​​​യാ​​​ണ് ഈ ​​​അ​​​ല​​​ർ​​​ച്ച​​​ക​​​ൾ എ​​​ന്നു തി​​​രി​​​ച്ച​​​റി​​​യു​​​ക​​​യാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു ഞാ​​​ൻ.

ആ​​​ശ്ര​​​മ​​​ത്തി​​​ൽ​​​നി​​​ന്ന് മ​​​ട​​​ങ്ങി​​​വ​​​ന്നി​​​ട്ടും അ​​​ല​​​ർ​​​ച്ച​​​യി​​​ലേ​​​ക്ക് മ​​​ട​​​ങ്ങി​​​പ്പോ​​​കാ​​​ൻ എ​​​നി​​​ക്കാ​​​യി​​​ല്ല. അ​​​നു​​​ഭ​​​വി​​​ച്ചുവ​​​രു​​​ന്ന ചി​​​ല​​​യിട​​​ങ്ങ​​​ൾ അ​​​ത്ത​​​രം ധ്യാ​​​ന​​​ശാ​​​ല​​​ക​​​ളാ​​​ണ്. ന​​​മ്മെ പ​​​ഠി​​​പ്പി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​ത​​​ല്ല; ഓ​​​ർ​​​മി​​​പ്പി​​​ക്കു​​​ന്ന ചി​​​ല അ​​​പൂ​​​ർ​​​വ നി​​​ശ​​​ബ്‌​​​ദ​​​ത​​​ക​​​ൾ. ന​​​മ്മെ തൂ​​​ക്കു​​​മ​​​ര​​​ത്തി​​​ൽ​​​നി​​​ന്നി​​​റ​​​ക്കി ജീ​​​വി​​​ക്കാ​​​ൻ ഒ​​​ര​​​വ​​​സ​​​രം​​​കൂ​​​ടി ത​​​രു​​​ന്ന വ​​​ല്മീ​​​ക​​​ങ്ങ​​​ൾ. മൗ​​​ന​​​ത്തി​​​ന്‍റെ ആ​​​യി​​​രം മു​​​ള​​​യു​​​ള്ള വി​​​ത്തു​​​ക​​​ൾ.

Tags : Silence Kadharsis