4

രാ​ത്രി​ക​ളോ​ട് എ​നി​ക്ക​ക​മേ ഒ​രി​ഷ്‌​ട​മു​ണ്ട്. ഭൗ​മ​ത​മ​സ് ത​പ​സി​ലാ​ഴു​ന്ന നേ​ര​മ​ത്ര​യും പു​ണ്യ​ശ്ലോ​ക​ങ്ങ​ള്‍ ചൊ​ല്ലി​യി​രു​ന്ന ഒ​രു കാ​ല​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. ഇ​രു​ളാ​യാ​ൽ അ​മ്മൂ​മ്മ പ​റ​യും “ശ്ലോ​കം ചൊ​ല്ലൂ” എ​ന്ന്. പേ​ടി മാ​റാ​നാ​ണ്. ഒ​ന്നു കു​ളി​ച്ചു​വ​ന്ന് ന​ടു​ക്ക​ള​ത്തി​ലി​രു​ന്നു ചൊ​ല്ലി​ത്തു​ട​ങ്ങും. അ​ങ്ങ​നെ ചൊ​ല്ലി​പ്പ​ഠി​ച്ച അ​സം​ഖ്യം ശ്ലോ​ക​രു​ചി​ക​ള്‍ നാ​വി​ലി​പ്പോ​ഴു​മു​ണ്ട്. “രാ​വി​പ്പോ​ള്‍ ക്ഷ​ണ​മ​ങ്ങൊ​ടു​ങ്ങി​ടും ഉ​ഷ​സെ​ങ്ങും പ്ര​കാ​ശി​ച്ചി​ടും” എ​ന്ന ശ്ലോ​ക​മാ​ണ് ആ​ദ്യം മ​നഃ​പാ​ഠ​മാ​ക്കി​യ​ത്. അ​ത് ശ​ബ്ദം​കൊ​ണ്ട് ഇ​രു​ളി​നെ നീ​ക്കാ​നു​ള്ള ജാ​ല​വി​ദ്യ​യാ​ണെ​ന്നു ​മാ​ത്ര​മേ അ​ന്ന് അ​റി​വു​ള്ളൂ. അ​തി​നാ​ല്‍ ആ​വു​ന്ന​ത്ര ഉ​ച്ച​ത്തി​ല്‍ ശ്ലോ​കം ചൊ​ല്ലും. ചൊ​ല്ലി​ക്ക​ഴി​ഞ്ഞ് ഇ​രു​ളി​ലേ​ക്ക് ക​ണ്ണു​മി​ഴി​ച്ചു​നോ​ക്കും. ദൂ​രെ എ​ങ്ങു​നി​ന്നെ​ങ്കി​ലും ഒ​രു ത​രി​വെ​ട്ടം വ​രു​ന്നു​ണ്ടോ​യെ​ന്ന്.

പ​ക്ഷേ വ​രി​ല്ല. പി​ന്നെ​യും നേ​ര​മെ​ത്ര ക​ഴി​ഞ്ഞാ​ണ് ഒ​രെ​ട്ടു​നാ​ഴി​ക​പ്പൊ​ട്ട​ന്‍ മേ​ഘ​മാ​ര്‍​ഗേ ഒ​രു ചെ​മ്പ​ക​പ്പൂ​മൊ​ട്ടു​പോ​ലെ തെ​ളി​യു​ന്ന​ത്. അ​തു പു​ല​രി​യ​ല്ല. പു​ല​രി​യെ​ത്തും മു​മ്പു​ള്ള ഒ​രു തി​ര​നോ​ട്ട​മാ​ണ്. എ​ന്നെ​ക്കാ​ള്‍ ശ​ക്ത​നാ​യ​വ​ന്‍ എ​ന്‍റെ പി​ന്നാ​ലെ വ​രു​ന്നു​ണ്ടെ​ന്ന വി​ളം​ബ​രം.​ആ​ശാ​ന്‍റെ ‘ലീ​ല’​യി​ല്‍ പ​റ​യും​പോ​ലെ “സ്ഫു​രി​ത ത​നു​പ്ര​ഭം.”

അ​നു​ഭ​വി​ച്ച​തി​ലേ​റ്റം സു​ന്ദ​ര​മാ​യ കാ​ഴ്ച പ​ക​ലി​ന്‍റെ​യോ രാ​ത്രി​യു​ടെ​യോ അ​ല്ല; സ​ന്ധ്യ​യു​ടേ​താ​ണ്. പൂ​മ​ല പൂ​ക്കും പോ​ലെ​യാ​ണ​ത്. കൊ​ല്ല​ന്‍റെ ഉ​ല​യി​ൽനി​ന്നാ​ളി​യ​ തീ പോ​ലെ. പ​ക​ലി​ന്‍റെ ഇ​ളം​നാ​മ്പു​ക​ളി​ൽ ഒ​രു കൊ​റ്റ​നാ​ടി​നെപ്പോ​ലെ അ​ഗ്നി മേ​യു​ന്ന​തു ക​ണ്ടി​രി​ക്കാ​ൻ ര​സ​മാ​ണ്. ഒ​രു​ത​രം സാ​ര​ള്യം അ​തി​നു​ണ്ട്. പ്ര​ഭാ​മ​ണ്ഡ​ല​ത്തെ പ​തി​യെപ്പ​തി​യെ ഇ​രു​ള്‍​ശാ​ഖി​ക​ളൊ​ന്നൊ​ന്നാ​യ് വ​ന്ന് കെ​ട്ടി​പ്പി​ടി​ക്കും. അ​തു ക​ണ്ടു​നി​ല്‍​ക്കാ​ന്‍ എ​നി​ക്കേ​റെ ഇ​ഷ്‌​ട​മാ​യി​രു​ന്നു. അ​തു കു​ട്ടി​ക്കാ​ലം മു​ത​ലേ​യു​ള്ള ഒ​രു കൊ​തി​യാ​യി​രു​ന്നു. സ​ന്ധ്യ ക​ന​ത്തു​തു​ട​ങ്ങു​മ്പോ​ള്‍ പ​ടി​ഞ്ഞാ​ട്ടെ വ​യ​ല്‍​ക്ക​ര​യി​ലേ​ക്കു പാ​യും. അ​വി​ടെ​യാ​ണ് രാ​വും പ​ക​ലും ഇ​ണ​ചേ​രു​ന്നി​ടം. പു​ന​ര്‍​ജ​ന്മ​മി​ല്ലാ​ത്ത വി​സ്മ​യ​ത്തി​ന്‍ സൗ​വ​ര്‍​ണ​ലീ​ല അ​വി​ടെ​യാ​ണ് സം​ഭ​വി​ക്കു​ന്ന​ത്. കേ​ളീ​പ​ത്മ​ങ്ങ​ള്‍ ച​ക്ര​വാ​ളം വ​ര​ച്ചു​ക​ഴി​ഞ്ഞാ​ല്‍ പി​ന്നെ ഇ​രു​ളാ​യി. മു​ഗ്ധ​ശാ​ന്ത​യാം രാ​വ് വ​രി​ക​യാ​യ്.

ആ ​വ​ര​വ് കാ​ടു​ക​ളി​ല്‍ നൃ​ത്തം ക​ഴി​ഞ്ഞു​ള്ള വ​ര​വാ​ണെ​ന്നു തോ​ന്നും. ആ ​ഘ​ന​നി​ബി​ഡ​ത അ​ത്ര​യ്ക്കു​ണ്ട്. പൊ​ള്ളി​യ​ട​ര്‍​ന്ന പ​ക​ല്‍ അ​പ്പോ​ള്‍ ഒ​രോ​ര്‍​മ മാ​ത്ര​മാ​കും. അ​ല്പം​മു​മ്പ് ന​ഭ​സി​ല്‍​നി​ന്ന് അ​പ്ര​ത്യ​ക്ഷ​മാ​യ തേ​ജോ​ഗോ​ളം ഒ​രോ​ര്‍​മ​യാ​കും. രാ​വ് ഒ​രു കൂ​റ്റ​ന്‍ ക​രി​മ്പ​ന​യാ​യി മാ​റും. ആ​കാ​ശം​മു​ട്ടെ​യാ​കും അ​തി​ന്‍റെ മേ​ലാ​പ്പ്. ഇ​ല​പ്പ​ട​ര്‍​പ്പു​ക​ളി​ല്‍​നി​ന്ന് ത​മോ​മൂ​ര്‍​ത്തി​ക​ളു​ടെ പി​റു​പി​റു​പ്പു കേ​ള്‍​ക്കാം. അ​മാ​നു​ഷി​ക​ര്‍. അ​വ​ര്‍ യ​ക്ഷി​ക​ളാ​ണെ​ന്ന് പ​ഴ​മ​ക്കാ​ര്‍ പ​റ​ഞ്ഞു​റ​പ്പി​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ട്. അ​തു​ള്ളി​ല്‍​ കി​ട​ന്ന് കി​ലു​കി​ലെ ത​കി​ലു​ കൊ​ട്ടും. അ​ത്യ​ദ്ഭു​ത ഭാ​വ​ന​യാ​യ് പി​ന്നെ മ​ന​സ് നി​റ​യെ. അ​പ്പോ​ള്‍ രാ​വി​ന്‍റെ നി​ശ​ബ്ദ​യാ​മ​ങ്ങ​ളെ ഒ​റ്റ​യ്ക്കു തു​ഴ​ഞ്ഞു​തീ​ര്‍​ക്കാ​നാ​കി​ല്ല. ഭ​യം രാ​വി​ന്‍റെ മ​റ​നീ​ക്കി പു​റ​ത്തു​വ​രും. ന​ല്ല മ​ഴ​ക്കാ​ല​മാ​ണെ​ങ്കി​ല്‍ ഭ​യം ഇ​ര​ട്ടി​ക്കും. മ​ഴ​യ്‌​ക്കൊ​പ്പം ഇ​ര​ട്ട​വാ​ലു​ള്ള മി​ന്ന​ലി​ന്‍ വാ​ള്‍​പ്പ​യ​റ്റു​ണ്ടെ​ങ്കി​ല്‍ പ​റ​യു​ക​യും​ വേ​ണ്ട. ഒ​രു പ​ത്തു​പ​തി​മൂ​ന്നു വ​യ​സു​വ​രെ രാ​ത്രി എ​ന്‍റെ ജീ​വി​ത​പു​സ്ത​ക​ത്തി​ലെ ഇ​രു​ണ്ട അ​ധ്യാ​യ​ങ്ങ​ളാ​യി​രു​ന്നു.

രാ​ത്രി​യി​ലാ​ണേ​റ്റ​വും സ​ങ്ക​ടം വ​ന്ന് ഉ​ള്ളി​ല്‍ നി​റ​യാ​റു​ള്ള​തെ​ന്നു തോ​ന്നി​യി​ട്ടു​ണ്ട്. സ​ങ്ക​ട​രാ​വു​ക​ളെ മ​റി​ക​ട​ക്കാ​നാ​ണ് ഞാ​ന്‍ വാ​യ​ന​യി​ലേ​ക്കു തു​ഴ​ഞ്ഞ​ത്. പ​ക​ല്‍ വി​ത​യ്ക്കു​ക​യും രാ​ത്രി കൊ​യ്യു​ക​യും ചെ​യ്യു​ന്ന ശീ​ലം എ​നി​ക്ക​ങ്ങ​നെ കി​ട്ടി​യ​താ​ണ്.

വെ​ളു​ക്കു​വോ​ള​മി​രു​ന്ന് വാ​യി​ക്കും. അ​പ്പോ​ള്‍ ത​നി​ച്ച​ല്ല എ​ന്നു​ തോ​ന്നും. വാ​യി​ക്കു​ന്ന പു​സ്ത​ക​ത്തി​ലെ ക​ഥാ​പാ​ത്ര​ങ്ങ​ള്‍ എ​ന്നോ​ടൊ​പ്പം രാ​ത്രി തു​ഴ​യാ​നെ​ത്തും. അ​വ​രോ​ടു മി​ണ്ടി​പ്പ​റ​ഞ്ഞും ക​ല​ഹി​ച്ചും സ​ഹ​ത​പി​ച്ചും സ്‌​നേ​ഹി​ച്ചും പു​തു​മ​ഴ വീ​ണ വ​ഴി​ക​ളി​ലൂ​ടെ​ന്ന​പോ​ലെ ന​ട​ക്കും. ചി​ല ക​ഥാ​പാ​ത്ര​ങ്ങ​ള്‍ കൊ​ടും​വേ​ന​ലി​ല്‍​നി​ന്നാ​കും വ​രി​ക. ചി​ല​ര്‍ പ്ര​വാ​ച​ക​ന്‍​മാ​രെ​പ്പോ​ലെ പെ​രു​മാ​റും. ചി​ല​രാ​ക​ട്ടെ ന​മ്മു​ടെ വി​ര​ലു​ക​ളി​ല്‍ വി​ര​ലു​ക​ള്‍ കോ​ര്‍​ത്തു​പി​ടി​ക്കും.

ചി​ല​ര്‍ മു​ദ്രാ​വാ​ക്യം വി​ളി​ച്ചു മു​ന്നേ ന​ട​ക്കും. ഇ​വ​രി​ല്‍ ഒ​രു കൂ​ട്ട​രു​ണ്ട്. ന​ല്ല അ​നു​സ​ര​ണ​ക്കേ​ടു​ള്ള​വ​ര്‍. അ​വ​ർ ക്ഷോ​ഭ​സ​മു​ദ്ര​ത്തി​ലേ​ക്ക് തോ​ണി​യി​റ​ക്കും. അ​വ​ർ കു​രി​ശി​ലേ​ക്ക് പ്രാ​ണ​ൻ ത​ള​ച്ചി​ടും. നാം ​നോ​ക്കിനി​ൽ​ക്കേ അ​വ​ർ വി​ഷ​ക്കോ​പ്പ ഉ​ള്ളി​ലേ​ക്ക് ക​മ​ഴ്ത്തും. അ​വ​രു​ടെ മ​ര​ണം അ​വ​ർ തീ​രു​മാ​നി​ക്കും. എ​നി​ക്ക​വ​രോ​ടാ​യി​രു​ന്നു ഏ​റെ​യി​ഷ്‌​ടം.​ അ​വ​ര്‍​ക്ക് ഒ​ന്നി​നോ​ടും ഭ​യ​മി​ല്ല.​വ​രു​ന്നി​ട​ത്തു​വ​ച്ചു കാ​ണാം എ​ന്ന മ​ട്ട്. അ​വ​രി​ലൊ​രാ​ളെ​ന്‍റെ ദു​ശ്ശ​കു​ന​മാ​യി ഇ​പ്പോ​ഴു​മു​ണ്ട്.

ഒ​രു രാ​ത്രി​വാ​യ​ന​യി​ല്‍ ക​യ​റി​വ​ന്ന ആ ​ക​ഥാ​പാ​ത്രം ഇ​ന്നും ഉ​ള്ളി​ല്‍​നി​ന്ന് ഇ​റ​ങ്ങി​പ്പോ​യി​ട്ടി​ല്ല. ഛത്ര​ചാ​മ​ര​ങ്ങ​ള​ണി​ഞ്ഞ ഒ​രു രാ​ജാ​വാ​യി​രു​ന്നു അ​ദ്ദേ​ഹം. പ​ക്ഷേ, ഛേദി​ക്ക​പ്പെ​ട്ട ഒ​രാ​യു​സാ​യി​രു​ന്നു അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തി​ന്‍റേ​ത്. ക​ട​ങ്ക​ഥ​ക​ളു​ടെ​യും ദൈ​വ​കോ​പ​ത്തി​ന്‍റെ​യും നാ​ടാ​യ തീ​ബ്‌​സി​ല്‍​നി​ന്നാ​ണ് ആ ​രാ​ജാ​വ് എ​ന്‍റെ മ​ന​സി​ലേ​ക്ക് ക​യ​റി​വ​ന്ന​ത്, ഈ​ഡി​പ്പ​സ്. സോ​ഫോ​ക്ലി​സി​ന്‍റെ ‘ഈ​ഡി​പ്പ​സ് ദ ​കിം​ഗ്’ വാ​യി​ച്ച് എ​നി​ക്കു ന​ഷ്‌​ട​പ്പെ​ട്ട​ത് നി​ലാ​വെ​ളി​ച്ചം നി​റ​ഞ്ഞ ഒ​രു രാ​ത്രി​യാ​ണ്. ഈ ​പു​സ്ത​കം എ​നി​ക്കു വ​ച്ചു​നീ​ട്ടി​യ രാ​ത്രി എ​ന്നെ ശ​രി​ക്കും ച​തി​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു. ഉ​ള്ളി​ല്‍ പൊ​ള്ളി​ക്കി​ത​യ്ക്കു​ന്ന പാ​തി​വെ​ന്ത മ​ണം ആ ​പു​സ്ത​കം ത​ന്ന ഒ​രോ​ര്‍​മ​യാ​ണ്. ആ ​സം​ക്ര​മ​പു​രു​ഷ​ന്‍ ഒ​രു തീ​പ്പ​ന്ത​മാ​യി​ നി​ന്നെ​രി​യു​ന്ന​ത് എ​ല്ലാ രാ​ത്രി​ക​ളി​ലും ഞാ​ന്‍ കാ​ണാ​റു​ണ്ട്.

Tags : Night Kadharsis