പ്രതീകാത്മക ചിത്രം
പൊതുഗവേഷണത്തിലേക്ക് സ്വകാര്യ മൂലധനമെത്തുമ്പോൾ ശാസ്ത്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യവും കർഷകരുടെ തീരുമാനാധികാരവും എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കാം? ഒരു കർഷകൻ പുതിയ വിത്തോ വളമോ കീടനാശിനിയോ തെരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ കാർഷിക ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെയും വിജ്ഞാനവ്യാപന ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയും നിർദേശങ്ങളെ ആശ്രയിക്കാറുണ്ട്. ആ നിർദേശങ്ങൾ സ്വതന്ത്രമായ ശാസ്ത്രീയ പരിശോധനയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ളതാണെന്ന വിശ്വാസമാണ് അതിനുപിന്നിൽ. എന്നാൽ, ഗവേഷണത്തിനു സാമ്പത്തികസഹായം നൽകുന്ന കമ്പനികൾക്ക് ഗവേഷണത്തിന്റെ മുൻഗണനകളെയും ശിപാർശകളെയും സ്വാധീനിക്കാൻ കഴിയുന്ന സാഹചര്യമുണ്ടായാലോ? കർഷകന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ പരിഹാരത്തേക്കാൾ വാണിജ്യപരമായി ആകർഷകമായ ഉത്പന്നത്തിനു മുൻഗണന ലഭിച്ചാലോ?
പൊതുമേഖലാ കാർഷിക ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങളും സ്വകാര്യ കമ്പനികളും തമ്മിലുള്ള സഹകരണത്തിനു കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ പ്രസക്തമാണ്. ഗവേഷണത്തിന്റെ ദിശ ആരാണ് നിശ്ചയിക്കുന്നത്, അതിന്റെ നേട്ടങ്ങൾ ആർക്കാണ് ലഭിക്കുന്നത്, കർഷകന് തീരുമാനങ്ങളിൽ എത്രത്തോളം പങ്കാളിത്തമുണ്ട് എന്നീ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ ഉത്തരങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. ഇന്ത്യയിലെ കാർഷിക ഗവേഷണത്തിന്റെ വളർച്ചയിൽ പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങൾ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.
സ്വകാര്യ പങ്കാളിത്തം സ്വയം തെറ്റായ കാര്യമല്ല. ഗവേഷണഫലങ്ങൾ കർഷകരിലെത്തിക്കാനും പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ വികസിപ്പിക്കാനും ഉത്പാദനവും വിതരണവും മെച്ചപ്പെടുത്താനും അത് സഹായിക്കും. എന്നാൽ, പൊതുമേഖലാ ഗവേഷണത്തിന്റെ സാമൂഹികദൗത്യവും ശാസ്ത്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യവും സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം.
ഗവേഷണത്തിന്റെ ദിശ നിശ്ചയിക്കുന്നത് ആര്?
ഒരു സാങ്കൽപിക സാഹചര്യം പരിഗണിക്കാം. ഒരു വിളയിലെ കീടബാധ നിയന്ത്രിക്കാൻ പുതിയ കീടനാശിനി വികസിപ്പിക്കുന്ന ഗവേഷണത്തിന് ഒരു കമ്പനി ധനസഹായം നൽകുന്നു. അതേസമയം, കൃഷിരീതികളിൽ മാറ്റം വരുത്തിയും ജൈവനിയന്ത്രണ മാർഗങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചും സംയോജിത കീടനിയന്ത്രണം നടപ്പാക്കിയും കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ അതേ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാൻ കഴിയുമോ എന്ന ചോദ്യവും ഗവേഷണയോഗ്യമാണ്.
രണ്ടാമത്തെ മാർഗം കർഷകന് കൂടുതൽ പ്രയോജനകരമായിരിക്കാം. എന്നാൽ അതിലൂടെ ഒരു കമ്പനിക്ക് വലിയ വാണിജ്യനേട്ടം ലഭിക്കണമെന്നില്ല. ഏതു മാർഗമാണ് ഫലപ്രദവും സാമ്പത്തികമായി മെച്ചപ്പെട്ടതും പരിസ്ഥിതിക്ക് അനുയോജ്യവുമെന്ന് സ്വതന്ത്ര ഗവേഷണമാണ് കണ്ടെത്തേണ്ടത്. ധനസഹായത്തിന്റെ ലഭ്യതമാത്രം ഗവേഷണ മുൻഗണനകളെ നിർണയിക്കരുത്. മണ്ണുസംരക്ഷണം, ജലപരിപാലനം, പ്രാദേശിക വിളകളുടെ ജനിതകവൈവിധ്യ സംരക്ഷണം, കുറഞ്ഞ ചെലവിലുള്ള കൃഷിരീതികൾ, കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാനത്തെ അതിജീവിക്കാനുള്ള പരിഹാരങ്ങൾ എന്നിവയിൽ പൊതുമേഖലാ ഗവേഷണത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം പ്രത്യേകിച്ചും വലുതാണ്.
സാമ്പത്തികസഹായം ആശ്രിതത്വമായി മാറരുത്
ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമായ പൊതുധനസഹായം ലഭിക്കാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ സ്വകാര്യ നിക്ഷേപം ആകർഷകമായിരിക്കും. എന്നാൽ, സാമ്പത്തികമായി ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന സ്ഥാപനങ്ങൾക്കു ധനസഹായം നൽകുന്നവരുടെ വ്യവസ്ഥകളെ സ്വതന്ത്രമായി വിലയിരുത്താനും ആവശ്യമെങ്കിൽ നിരസിക്കാനുമുള്ള ശേഷി കുറഞ്ഞേക്കാം. ഒരു സഹകരണത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഗവേഷണ സ്ഥാപനത്തിനും കമ്പനിക്കും പരസ്പരനേട്ടമുണ്ടാകാം. പക്ഷേ, തുടർച്ചയായ ധനസഹായത്തിനായി ഏതാനും കമ്പനികളെ അമിതമായി ആശ്രയിക്കേണ്ടിവന്നാൽ ഗവേഷണ മുൻഗണനകളിലും സ്ഥാപനതീരുമാനങ്ങളിലും അവരുടെ സ്വാധീനം വർധിക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.
കമ്പനികളുടെയും രാഷ്ട്രീയ-ഭരണ നേതൃത്വങ്ങളുടെയും ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ തീരുമാനാധികാരികളുടെയും താത്പര്യങ്ങൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിൽ താത്പര്യസംഘർഷങ്ങൾ ഉണ്ടാകാതിരിക്കാനുള്ള മുൻകരുതലുകളും ആവശ്യമാണ്. നിയമാനുസൃതമായ കരാർ എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അതിലെ എല്ലാ വ്യവസ്ഥകളും പൊതുതാത്പര്യത്തിന് അനുകൂലമാണെന്ന് ഉറപ്പിക്കാനാവില്ല. ഇവ ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേക സ്ഥാപനത്തിനെതിരായ ആരോപണങ്ങളല്ല; പൊതുവിഭവങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന എല്ലാ ഗവേഷണ സംവിധാനങ്ങളിലും പരിഗണിക്കേണ്ട ഭരണപരമായ അപകടസാധ്യതകളാണ്.
കർഷകന്റെ ശബ്ദം എവിടെ?
കാർഷിക ഗവേഷണത്തിന്റെ മുൻഗണനകൾ നിശ്ചയിക്കുമ്പോൾ കർഷകർ നേരിടുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് എത്രത്തോളം പരിഗണന ലഭിക്കുന്നു എന്നതാണ് മറ്റൊരു പ്രധാന ചോദ്യം. ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങൾ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ വികസിപ്പിക്കുകയും വിജ്ഞാനവ്യാപന സംവിധാനം അവ കർഷകരിലെത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഏകദിശാ സമീപനം മാത്രം മതിയാകില്ല. കർഷകരുടെ അനുഭവങ്ങളും പ്രാദേശിക അറിവും ആവശ്യങ്ങളും ഗവേഷണത്തിന്റെ ദിശയെ സ്വാധീനിക്കണം. ഇവിടെയാണ് കാർഷിക വിജ്ഞാനവ്യാപനത്തിന്റെ യഥാർഥ പ്രസക്തി.
വിജ്ഞാനവ്യാപനം സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ പ്രചാരണം മാത്രമല്ല. കർഷകരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാനും പരിഹാരങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും ശാസ്ത്രീയ അറിവും കർഷകരുടെ അനുഭവജ്ഞാനവും പരസ്പരം പ്രയോജനപ്പെടുത്താനും സഹായിക്കുന്ന പ്രക്രിയയാണത്. എന്നാൽ, ഗവേഷണത്തിന്റെ മുൻഗണനകൾ വാണിജ്യതാത്പര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ചു മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിക്കപ്പെടുകയും വിജ്ഞാനവ്യാപന സംവിധാനം അതിലൂടെ വികസിപ്പിച്ച ഉത്പന്നങ്ങളുടെ പ്രചാരണത്തിലേക്കു ചുരുങ്ങുകയും ചെയ്താലോ? കർഷകന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾക്കു പരിഹാരം കണ്ടെത്തേണ്ട സംവിധാനം ഉത്പന്നങ്ങൾക്കു വിപണി കണ്ടെത്തുന്ന സംവിധാനമായി മാറാനുള്ള അപകടമുണ്ട്. വിജ്ഞാനവ്യാപന ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ സ്വതന്ത്ര ഉപദേശകപങ്കും ദുർബലപ്പെടാം. അപ്പോൾ കാർഷിക വിജ്ഞാനവ്യാപനം ഒരു ഭരണസംവിധാനമായി നിലനിന്നേക്കാം. എന്നാൽ കർഷകകേന്ദ്രീകൃതമായ അതിന്റെ അടിസ്ഥാന പ്രസക്തി നഷ്ടപ്പെടും. ഇത് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയോ ഗവേഷകരുടെയോ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല. കർഷകന്റെ തീരുമാനസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ നേരിട്ടു ബാധിക്കുന്ന വിഷയമാണ്.
പൊതുപണത്തിൽ ഗവേഷണം: കർഷകന് എന്തു നേട്ടം?
പൊതുമേഖലാ ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യകൾ സ്വകാര്യ കമ്പനികളിലൂടെ കർഷകരിലെത്തിക്കുന്നത് പലപ്പോഴും പ്രയോജനകരമാണ്. ഗുണമേന്മയുള്ള ഉത്പാദനം, വലിയ തോതിലുള്ള വിതരണം, സാങ്കേതിക പിന്തുണ എന്നിവയ്ക്ക് കമ്പനികളുടെ പങ്കാളിത്തം ആവശ്യമായേക്കാം. എന്നാൽ, പൊതുവിഭവങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് വികസിപ്പിച്ച സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ പ്രയോജനം കർഷകർക്കു ന്യായമായ വ്യവസ്ഥകളിൽ ലഭിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കണം.
ഒരു സാങ്കേതികവിദ്യ സ്വീകരിച്ചതിനുശേഷം കർഷകനു പ്രത്യേക കമ്പനിയുടെ വിത്തുകളെയോ മറ്റു ഉത്പാദനോപാധികളെയോ തുടർച്ചയായി ആശ്രയിക്കേണ്ടിവരുന്നുണ്ടോ? അതിന്റെ ആകെ ചെലവ് എത്രയാണ്? കൂടുതൽ അനുയോജ്യമായ ബദൽ മാർഗങ്ങൾ ലഭ്യമാണോ? പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ നേട്ടം വിലയിരുത്തുമ്പോൾ ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളും ഉൾപ്പെടുത്തണം. കർഷകനൊരു സാങ്കേതികവിദ്യ സ്വീകരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം മാത്രമല്ല, അത് നിരസിക്കാനും മറ്റൊരു മാർഗം തെരഞ്ഞെടുക്കാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും ഉണ്ടായിരിക്കണം.
ഗവേഷണ കരാറുകൾക്ക് കർഷക-പൊതുതാത്പര്യ പരിശോധന
ഇന്ത്യൻ കാർഷിക ഗവേഷണ കൗൺസിലിനു ബൗദ്ധികസ്വത്തവകാശ പരിപാലനത്തിനും സാങ്കേതികവിദ്യ കൈമാറ്റത്തിനും വാണിജ്യവത്കരണത്തിനും മാർഗനിർദേശങ്ങളും സ്ഥാപനസംവിധാനങ്ങളുമുണ്ട്. ഈ സംവിധാനങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് പ്രധാന ഗവേഷണ-വ്യവസായ സഹകരണ പദ്ധതികൾക്കു പ്രത്യേകമായ കർഷക-പൊതുതാത്പര്യ പരിശോധന ഏർപ്പെടുത്തുന്നതു പരിഗണിക്കണം. കരാറിന്റെ നിയമസാധുതയും സ്ഥാപനത്തിനു ലഭിക്കുന്ന സാമ്പത്തികനേട്ടവും പരിശോധിക്കുന്നതോടൊപ്പം കർഷകർക്കും പൊതുസമൂഹത്തിനും ലഭിക്കാനിടയുള്ള നേട്ടങ്ങളും പ്രതികൂലഫലങ്ങളും വിലയിരുത്തുന്നതായിരിക്കണം ഈ പരിശോധന. ഇത് പ്രായോഗികമാക്കാൻ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളുള്ള സംവിധാനം സ്വീകരിക്കാം.
കരാറിനുമുമ്പ്: ഗവേഷണം പരിഹരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന കർഷകപ്രശ്നം, അതിന്റെ പ്രാധാന്യം, നിലവിലുള്ള ബദൽ മാർഗങ്ങൾ, പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന നേട്ടങ്ങൾ, ഗവേഷണച്ചെലവ്, വികസിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യ കർഷകർക്കു ന്യായമായ വ്യവസ്ഥകളിൽ ലഭ്യമാക്കാനുള്ള സാധ്യത എന്നിവ പരിശോധിക്കണം. കർഷകപ്രതിനിധികളും സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനവ്യാപന വിദഗ്ധരും ഉൾപ്പെടുന്ന സമിതിക്ക് അഭിപ്രായം അറിയിക്കാൻ അവസരമുണ്ടാകണം.
ഗവേഷണം നടക്കുമ്പോൾ: ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് അനുകൂലവും പ്രതികൂലവുമായ ഫലങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുറപ്പാക്കണം. ധനസഹായവും താത്പര്യസംഘർഷങ്ങളും സംബന്ധിച്ച വിവരങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തണം. ഗവേഷണത്തിന്റെ ദിശയിൽ വരുത്തുന്ന പ്രധാന മാറ്റങ്ങൾക്കു പൊതുതാത്പര്യപരമായ പരിശോധനയുണ്ടാകണം.
സാങ്കേതികവിദ്യ
കർഷകരിലെത്തിയശേഷം: ഉത്പാദനച്ചെലവ്, വരുമാനം, വിളനാശസാധ്യത, പാരിസ്ഥിതിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ, ചെറുകിട കർഷകർക്കു ലഭിക്കുന്ന പ്രയോജനം, മറ്റു മാർഗങ്ങൾ തെരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ യഥാർഥ ഫലങ്ങൾ വിലയിരുത്തണം. ഇതിനായി പുതിയ വലിയ ഭരണസംവിധാനം സൃഷ്ടിക്കണമെന്നില്ല. നിലവിലുള്ള സ്ഥാപനപരമായ അവലോകന സംവിധാനങ്ങളിൽ കർഷകപ്രതിനിധികളുടെയും സ്വതന്ത്ര വിദഗ്ധരുടെയും പങ്കാളിത്തവും വ്യക്തമായ പൊതുതാത്പര്യ മാനദണ്ഡങ്ങളും ഉൾപ്പെടുത്താവുന്നതാണ്.
വിജയത്തിന്റെ അളവുകോൽ മാറ്റണം
ഒരു ഗവേഷണ സ്ഥാപനം എത്ര കമ്പനികളുമായി കരാറുണ്ടാക്കി, എത്ര സാങ്കേതികവിദ്യകൾ വാണിജ്യവത്കരിച്ചു, എത്ര വരുമാനം നേടി തുടങ്ങിയ വിവരങ്ങൾ പ്രസക്തമാണ്. എന്നാൽ അവ മാത്രം ഗവേഷണത്തിന്റെ സാമൂഹികവിജയം തെളിയിക്കുന്നില്ല. കർഷകന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ കൂടുതൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്. പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉത്പാദനച്ചെലവ് കുറച്ചോ? വരുമാനവും ഉപജീവനസുരക്ഷയും മെച്ചപ്പെടുത്തിയെന്ന് തെളിയിക്കാനാകുമോ? അപകടസാധ്യത കുറഞ്ഞോ? ചെറുകിട കർഷകർക്കും പ്രയോജനം ലഭിച്ചോ? സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഗുണങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നതാണോ? കർഷകന്റെ തീരുമാനസ്വാതന്ത്ര്യം ശക്തിപ്പെട്ടോ?
പ്രധാനപ്പെട്ട ഗവേഷണ-വ്യവസായ സഹകരണ പദ്ധതികൾ നടപ്പാക്കി മൂന്നോ അഞ്ചോ വർഷത്തിനുശേഷം ഇത്തരം ഫലങ്ങൾ സ്വതന്ത്രമായി പരിശോധിച്ച് പ്രസിദ്ധീകരിക്കണം. ആ വിലയിരുത്തലുകൾ ഭാവിയിലെ കരാറുകൾക്കും പൊതുധനസഹായ തീരുമാനങ്ങൾക്കും മാർഗനിർദേശമാകണം.
ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയുമായി ഇതിനെന്തു ബന്ധം?
ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ കൂടുതൽ ഭക്ഷണം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ഭക്ഷണം എല്ലാവർക്കും ലഭ്യമാകണം; പോഷകസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണം വാങ്ങാനുള്ള സാമ്പത്തികശേഷിയും ഉണ്ടായിരിക്കണം. അതോടൊപ്പം കർഷകരുടെ ഉപജീവനവും കൃഷിയുടെ ദീർഘകാല നിലനിൽപും സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. കാർഷിക ഗവേഷണത്തിന്റെ മുൻഗണനകൾ നിശ്ചയിക്കുമ്പോൾ ഈ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്ക് എത്രത്തോളം പരിഗണന ലഭിക്കുന്നു എന്നത് അതുകൊണ്ടുതന്നെ പ്രധാനമാണ്. കമ്പനികൾക്ക് ന്യായമായ വാണിജ്യലാഭം നേടാം. ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കു സ്വകാര്യ പങ്കാളിത്തത്തിലൂടെ വിഭവങ്ങളും സാങ്കേതികശേഷിയും സമാഹരിക്കാം. എന്നാൽ, പൊതുഗവേഷണത്തിന്റെ ദിശ നിശ്ചയിക്കുന്നതിൽ കർഷകരുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും ആവശ്യങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന നഷ്ടപ്പെടരുത്.
കർഷകരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഗവേഷണത്തിനു ദിശ നൽകുകയും സ്വതന്ത്ര ഗവേഷണം കാർഷിക വിജ്ഞാനവ്യാപനത്തെ നയിക്കുകയും വിജ്ഞാനവ്യാപനം കർഷകരുടെ തീരുമാനശേഷി ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ബന്ധമാണ് സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടത്.
(കേരള കാർഷിക സർവകലാശാല മുൻ പ്രഫസറാണ് ലേഖകൻ)
Tags : Agricultural Research Controls Deepika DeepikaNewspaper BreakingNews NewsUpdate Headlines CurrentAffairs GlobalNews DailyNews InDepth NewsFlash Farmer