SUNDAY DEEPIKA
ചിന്താവിഷയം
1940 ജൂലൈ. ലിത്വേനിയയിലെ കൗനാസ് നഗരത്തിലുള്ള ജാപ്പനീസ് കോൺസുലേറ്റിനു മുന്നിൽ നൂറുകണക്കിനു അഭയാർഥികൾ തടിച്ചുകൂടി. അവരിൽ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും വയോധികരുമുണ്ടായിരുന്നു. നാസികളുടെ പീഡനത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ പോളണ്ടിൽനിന്നും മറ്റു പ്രദേശങ്ങളിൽനിന്നും പലായനം ചെയ്ത ജൂതകുടുംബങ്ങളായിരുന്നു അവരിൽ അധികവും. യൂറോപ്പിൽ യുദ്ധം വ്യാപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതിർത്തികൾ അടച്ചതുമൂലം സുരക്ഷിതമായി ഒരിടത്തേക്കു പോകാനുള്ള വഴികൾ ഒന്നൊന്നായി ഇല്ലാതാകുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ അവരുടെ അവസാന പ്രതീക്ഷകളിലൊന്ന് ആ കോൺസുലേറ്റിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ജാപ്പനീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് ചിയൂനെ സുഗിഹാര.
1890 ജനുവരി ഒന്നിനു ജപ്പാനിലെ ഗിഫു പ്രവിലാണു സുഗിഹാര ജനിച്ചത്. ഭാഷകളിലും വിദേശകാര്യങ്ങളിലും താത്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്ന സുഗിഹാര ടോക്കിയോയിലെ വഡേദ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽനിന്നു ബിരുദം നേടി. അതേത്തുടർന്ന് അദ്ദേഹം ജപ്പാന്റെ വിദേശകാര്യവകുപ്പിൽ ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. റഷ്യൻ ഭാഷയിലുള്ള പ്രാവീണ്യവും നയതന്ത്രരംഗത്തെ പരിചയവും അദ്ദേഹത്തെ ശ്രദ്ധേയനാക്കി.
1939ൽ ലിത്വേനിയയിലെ കൗനാസിൽ ജാപ്പനീസ് കോൺസുലേറ്റിന്റെ ചുമതലയേറ്റു. അധികം വൈകാതെ രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം യൂറോപ്പിനെ പിടിച്ചുകുലുക്കി. നാസി അധിനിവേശത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട ജൂതന്മാർ ലിത്വേനിയയിൽ അഭയം തേടിയിരുന്നു. എന്നാൽ, സോവ്യറ്റ് അധിനിവേശത്തോടെ അവിടെയും അവരുടെ ഭാവി അനിശ്ചിതമായി. തന്മൂലം സോവ്യറ്റ് യൂണിയനിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് ജപ്പാൻവഴി മറ്റൊരു രാജ്യത്തെത്താൻ കഴിയുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലായിരുന്നു പലരും.
അതിനായി ജപ്പാനിലൂടെ യാത്രചെയ്യാനുള്ള ട്രാൻസിറ്റ് വീസ ആവശ്യമായിരുന്നു. സുഗിഹാരയുടെ ഒപ്പുള്ള ഒരു രേഖ ലഭിച്ചാൽ രക്ഷപ്പെടാനുള്ള സാധ്യത തുറന്നുകിട്ടും. എന്നാൽ, ജാപ്പനീസ് സർക്കാർ നിശ്ചയിച്ചിരുന്ന വ്യവസ്ഥകൾ കർശനമായിരുന്നു. അന്തിമ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്കുള്ള പ്രവേശന രേഖകളും യാത്രയ്ക്ക് ആവശ്യമായ സാന്പത്തികശേഷിയും അപേക്ഷകർ തെളിയിക്കണമായിരുന്നു. അഭയാർഥികളിൽ പലർക്കും അതുണ്ടായില്ല.
സുഗിഹാര മേലധികാരികളുടെ നിർദേശം തേടി. നിലവിലുള്ള വ്യവസ്ഥകൾ പാലിക്കണമെന്നായിരുന്നു മറുപടി. കോൺസുലേറ്റിനു മുന്നിൽ താണുനിന്നിരുന്ന കുടുംബങ്ങളെ അദ്ദേഹം കണ്ടു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷയും ഭയവും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. നിയമങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് അപേക്ഷകൾ നിരസിക്കുന്നത് എളുപ്പമായിരുന്നു. എന്നാൽ അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ആ മനുഷ്യർക്ക് എന്തു സംഭവിക്കുമെന്ന ചോദ്യം അദ്ദേഹത്തെ അലട്ടി. ഒടുവിൽ സുഗിഹാര നിർണായകമായ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. ആവശ്യമായ എല്ലാ വ്യവസ്ഥകളും പാലിക്കാൻ കഴിയാത്തവർക്കും അദ്ദേഹം വീസകൾ നൽകിത്തുടങ്ങി.
ദിവസങ്ങളോളം അദ്ദേഹം രേഖകൾ പരിശോധിക്കുകയും വീസകൾ എഴുതി ഒപ്പിടുകയും ചെയ്തു. ഭാര്യ യുമിക്കോയും അദ്ദേഹത്തെ സഹായിച്ചു. ഓരോ രേഖയും ഒരു കുടുംബത്തിനു രക്ഷപ്പെടാനുള്ള സാധ്യതയായിരുന്നു. കോൺസുലേറ്റ് അടയ്ക്കേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും അദ്ദേഹം ജോലി തുടർന്നു. 1940 ഓഗസ്റ്റ് അവസാനത്തോടെ അവിടെനിന്നു പോകേണ്ടിവന്നെങ്കിലുംഅവസാന നിമിഷംവരെ അദ്ദേഹം അഭയാർഥികളെ സാഹായിച്ചു.
സുഗിഹാര നൽകിയ വീസകളുടെ കൃത്യമായ എണ്ണം സംബന്ധിച്ച് വ്യത്യസ്ത കണക്കുകളുണ്ട്. അതിൽ ഏറ്റവും വിശ്വസനീയമായ കണക്കനുസരിച്ച് അദ്ദേഹം 2140 വീസകളാണു നൽകിയിട്ടുള്ളത്. ചില വീസകളിൽ ഒന്നിലധികം കുടുംബങ്ങൾ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. അതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹായം ലഭിച്ചവരുടെ എണ്ണം അതിലും കൂടിയിരിക്കും. എല്ലാ അഭയാർഥികളെയും രക്ഷപ്പെടുത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ധാരാളം പേർക്ക് സുരക്ഷിതമായ സ്ഥലങ്ങളിലെത്താനുള്ള വഴിയൊരുക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം നിർണായകമായി.
യുദ്ധാനന്തരം സുഗിഹാരയുടെ ജീവിതം സാധാരണ നിലയിലേക്കു മടങ്ങി. വിദേശകാര്യ സേവനം വിട്ട് അദ്ദേഹം വിവിധ ജോലികളിൽ ഏർപ്പെട്ടു. വർഷങ്ങളോളം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സേവനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ലോകം അധികമൊന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്നാൽ, രക്ഷപ്പെട്ടവരും അവരുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളും അദ്ദേഹത്തെ മറന്നില്ല. 1984ൽ ഇസ്രയേലിലെ യാദ്വാഷെം എന്ന സ്ഥാപനം രാഷ്ട്രങ്ങൾക്കിടയിലെ നീതിമാൻ എന്ന ബഹുമതി നൽകി അദ്ദേഹത്തെ ആദരിച്ചു. 1986ൽ അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു.
സുഗിഹാരയുടെ ജീവിതം നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നത് അധികാരത്തിന്റെ യഥാർഥ അർഥമാണ്. ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ കൈവശമുള്ള അധികാരം എത്ര ചെറുതായാലും അതിന്റെ ഫലം മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ വളരെ വലുതായിരിക്കാം. ഒരു അപേക്ഷ അംഗീകരിക്കുകയോ നിരസിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് ഉദ്യോഗസ്ഥനു പതിവുജോലിയായിരിക്കാം. എന്നാൽ, അപേക്ഷകന് അത് അയാളുടെ ജീവിതത്തിലെ നിർണായകമായ വഴിത്തിരിവാകാം. ഓഫിസിൽ ഒരു മേശയുടെ ഒരു വശത്തിരിക്കുന്ന രണ്ടു മനുഷ്യർ ഒരു അപേക്ഷയെ കാണുന്നതു വ്യത്യസ്തമായ കണ്ണുകളോടെയായിരിക്കും.
നമ്മുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലും ഇത്തരം അവസരങ്ങൾ ഉണ്ടാകാറില്ലേ. ഒരു തൊഴിലുടമയുടെ തീരുമാനം ഒരു കുടുംബത്തിനു ആശ്വാസം പകർന്നേക്കാം. ഒരു ആശുപത്രി ജീവനക്കാരന്റെ കരുതൽ രോഗിയുടെ ഭയം ശമിപ്പിച്ചേക്കാം. ഒരു പൊതുപ്രവർത്തകന്റെ സമയോചിത ഇടപെടൽ അർഹതപ്പെട്ട ഒരാൾക്ക് നീതി ലഭിക്കാൻ സഹായിച്ചേക്കാം. വലിയ അധികാരസ്ഥാനങ്ങളിലിരിക്കുന്നവർക്കു മാത്രമല്ല മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ സാധിക്കുന്നത്. നാം ചെയ്യുന്ന ഏതു ജോലിയിലും നമുക്കോരോരുത്തർക്കും മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തെ സ്വാധീനിക്കാനുള്ള അവസരമുണ്ട്.
സുഭാഷിതങ്ങളുടെ പുസ്തകത്തിലെ ഒരു വചനം ഇവിടെ പ്രത്യേകം പ്രസക്തമാണ്. നന്മ ചെയ്യാൻ നിനക്കു കഴിവുള്ളപ്പോൾ അതിന് അർഹരായവർക്ക് നന്മ നിഷേധിക്കരുത് (സുഭാഷിതങ്ങൾ 3-27). നന്മ ചെയ്യാനുള്ള ആഗ്രഹം മാത്രം പോരാ, അതിന് അവസരം ലഭിക്കുന്പോൾ പ്രവൃത്തിയിലൂടെ നാം അതു പ്രകടിപ്പിക്കുകയും വേണം. മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ നന്മ ചെയ്യാനുള്ള കഴിവും അധികാരവും ദൈവം നമുക്കു നൽകിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവ ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും നമുക്കുണ്ട്.
സുഗിഹാരയുടെ മുന്നിൽനിന്ന അഭയാർഥികൾക്ക് ആവശ്യമായിരുന്നതു സഹതാപത്തിന്റെ വാക്കുകളായിരുന്നില്ല. രക്ഷപ്പെടാൻ സഹായിക്കുന്ന രേഖകളായിരുന്നു. തന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന അധികാരം അതിനായി ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം അവരുടെ ദുരിതത്തോട് പ്രതികരിച്ചത്.
എന്നാൽ, മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ എല്ലാ നിയമങ്ങളും അവഗണിക്കണമെന്നല്ല സുഗിഹാരയുടെ കഥ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. സമൂഹത്തിന്റെ നന്മയ്ക്കും നീതി നടപ്പാക്കുന്നതിനും നിയമങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. അതേസമയം നിയമങ്ങൾ നടപ്പാക്കുന്പോൾ അവ സാധിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ സാഹചര്യങ്ങളും കാണേണ്ടതുണ്ട്. നിയമത്തിന്റെ അക്ഷരങ്ങൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യന്റെ മുഖം കാണാൻ കഴിയുന്നതാണ് വിവേകമുള്ള അധികാരത്തിന്റെ സവിശേഷത.
നല്ല സമരിയാക്കാരന്റെ ഉപമയിൽ വഴിയരികിൽ മുറിവേറ്റു കിടന്നിരുന്ന മനുഷ്യനെ പലരും കണ്ടു. എന്നാൽ, സമരിയാക്കാരൻ മാത്രമാണ് അയാളുടെ ദുരിതം സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്വമായി ഏറ്റെടുത്തത് (ലൂക്കാ 10. 25-37). അദ്ദേഹം യാത്ര നിർത്തി മുറിവുകൾ വച്ചുകെട്ടി അഭയസ്ഥലത്തെത്തിച്ച് ആ നിസഹായനു പരിചരണം ഉറപ്പുവരുത്തി. മനുഷ്യസ്നേഹം വികാരത്തിൽനിന്ന് പ്രവൃത്തിയിലേക്ക് കടന്നപ്പോഴാണു മുറിവേറ്റവന് സഹായം ലഭിച്ചത്.
ലിത്വേനിയയിലെ ആ കോൺസുലേറ്റിൽ സുഗിഹാര ചെയ്തത് അതുതന്നെയായിരുന്നു. അഭയാർഥികളുടെ ദുരിതം കണ്ടപ്പോൾ സഹതപിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം ഒതുങ്ങിയില്ല. തന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന അധികാരം അവരുടെ രക്ഷയ്ക്കായി ഉപയോഗിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒപ്പ് ഒരു സാധാരണ ഔദ്യോഗിക നടപടിയായിരുന്നില്ല. അനിശ്ചിതമായ ഭാവിയെ അഭിമുഖീകരിച്ച മനുഷ്യർക്ക് പ്രത്യാശ നൽകുന്ന അടയാളമായിരുന്നു അത്.
നമ്മുടെ അധികാരം എത്ര വലുതാണെന്നതല്ല പ്രശ്നം. അത് ഉപയോഗിച്ചു മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ എത്രമാത്രം നന്മചെയ്യാൻ നമുക്കു കഴിയുന്നു എന്നതാണു പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം. സുഗിഹാരയുടെ ഒപ്പ് നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നത് അതാണ്. ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ കൈവശമുള്ള ചെറിയൊരു അധികാരം മറ്റൊരാൾക്ക് ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള വലിയൊരു വാതിൽ തുറന്നുകൊടുക്കാം. അതു നാം മറക്കാതിരിക്കട്ടെ.
SUNDAY DEEPIKA
1956 നവംബര് ഒന്നിന് രാവിലെ തിരുവനന്തപുരം സെക്രട്ടേറിയറ്റില് ‘ഐക്യകേരളം’ ഉദ്ഘാടനച്ചടങ്ങില് രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ നടന്നു. ഒന്ന്, രാജഭരണത്തിന്റെ അവസാനകണ്ണി ശ്രീചിത്തിര തിരുനാൾ ബാലരാമവർമയുടെ ഭരണം അവസാനിച്ചു. രണ്ട്, രാജാവിന്റെ ഉപദേഷ്ടാവായിരുന്ന പി.എസ്. റാവുവിനെ ആക്ടിംഗ് ഗവര്ണറായി കേന്ദ്രസര്ക്കാര് നിയമിച്ചു. ദര്ബാര് ഹാളില് ഗവര്ണര്ക്ക് സത്യപ്രതിജ്ഞ ചൊല്ലിക്കൊടുത്തത് തിരു-കൊച്ചി ചീഫ് ജസ്റ്റീസാണ്.
തിരുവിതാംകൂര്, കൊച്ചി, മലബാര് പ്രദേശങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിച്ച് വിശാല മലയാളി സ്വത്വം എന്ന ആശയം രൂപപ്പെടുന്നത് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലാണ്. 1921ല് ഇന്ത്യന് നാഷണല് കോണ്ഗ്രസ് ഇവിടത്തെ ഘടകത്തിന്റെ പേര് കേരള പ്രദേശ് കോണ്ഗ്രസ് കമ്മിറ്റി എന്നാക്കിയതും ചുവടുവയ്പായി. 1949 ജൂലൈ ഒന്നിന് തിരുവിതാംകൂറും കൊച്ചിയും യോജിപ്പിച്ച് തിരു-കൊച്ചി സംസ്ഥാനം നിലവില് വന്നു.
ഇന്ത്യയില് ഭാഷാടിസ്ഥാനത്തില് സംസ്ഥാനങ്ങള് രൂപവത്കരിക്കാന് നിയമിതരായ സയ്യിദ് ഫസല് അലി കമ്മിഷന് തിരുവിതാംകൂര്, കൊച്ചി, മലബാര് പ്രദേശങ്ങള് ഉള്പ്പെടുന്ന സംസ്ഥാനത്തിന് ശിപാര്ശ ചെയ്തു. അങ്ങനെ കേരളം ഉള്പ്പെടെ 14 സംസ്ഥാനങ്ങളും ആറ് കേന്ദ്രഭരണപ്രദേശങ്ങളും നിലവില് വന്നു. തിരുവനന്തപുരം, കൊല്ലം, കോട്ടയം, തൃശൂര്, മലബാര് ജില്ലകളോടെ അന്നത്തെ ഏറ്റവും ചെറിയ സംസ്ഥാനമായിരുന്നു കേരളം. ഭൂവിസ്തൃതി 38,863 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റര്. 580 കിലോമീറ്റര് കടല്ത്തീരം.44 നദികൾ.
126 അംഗങ്ങളുള്ള ഒന്നാം നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് 1957 ഫെബ്രുവരി 28ന് തുടങ്ങി. 100 സീറ്റില് മത്സരിച്ച കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്ട്ടി 60ൽ ജയിച്ച് വലിയ ഒറ്റക്കക്ഷിയായി. അഞ്ച് കമ്യൂണിസ്റ്റ് സ്വതന്ത്രരുടെ പിന്ബലത്തില് ഇ.എം.ശങ്കരന് നമ്പൂതിരിപ്പാട് മുഖ്യമന്ത്രിയായി. ആദ്യ മന്ത്രിസഭ അതേ വർഷം ഏപ്രില് അഞ്ചിന് അധികാരമേറ്റു. പിന്നീടിങ്ങോട്ട് 17 നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകള്.
മാറിയ കഥയും ചിത്രവും
1956ലെ കേരളം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു. വന്നഗരങ്ങളും ബഹുനിലകെട്ടിടങ്ങളും നന്നേ കുറവ്. ഗ്രാമങ്ങളില് ഓല മേഞ്ഞ വീടുകളും തൊഴുത്തുകളും. ഭക്ഷണവും വസ്ത്രവുമൊക്കെ പരിമിതം. കവലകളില് അങ്ങിങ്ങ് ചായപ്പീടികകള്. അങ്ങാടികളായിരുന്നു വ്യാപാരകേന്ദ്രങ്ങള്. കാല്നടയായാണ് സഞ്ചാരം. പലയിടങ്ങളിലും ക്ഷാമവും പട്ടിണി മരണവുണ്ടായിരുന്നു. 1965ല് മാത്രമാണ് സംസ്ഥാനത്ത് റേഷന് ധാന്യ വിതരണം തുടങ്ങിയത്. മണ്ഭിത്തിയും ചാണകം മെഴുകിയ തറകളുമുള്ള പുരകളായിരുന്നു ഏറെയും. ടാറിട്ട റോഡുകള് വിരളം. മോട്ടോര് വാഹനങ്ങള് തീരെ കുറവ്.
വഴി നിറയെ കാളവണ്ടികള്. വീടുകളിൽ മണ്ണെണ്ണവിളക്കും വിറകടുപ്പും. പ്രധാന പാതകളില് മാത്രമായിരുന്നു പരിമിതമായി ബസ് സര്വീസ്. പുഴകള് കടക്കാന് കടത്തുവള്ളം. പലപ്പോഴും മലമ്പനിയുടെയും വസൂരിയുടെയും വിളയാട്ടം. ജന്മി കുടിയാന്, ജാതിവ്യവസ്ഥ നടമാടിയിരുന അക്കാലത്ത് കിടപ്പാടമില്ലാത്തവർ അനേകായിരങ്ങളായിരുന്നു. ചില സമുദായങ്ങളില് കൂട്ടുകുടുംബ വ്യവസ്ഥിതി നിലനിന്നിരുന്നു. കേരളം രൂപീകൃതമാകുമ്പോള് സംസ്ഥാനത്തെ ജനസംഖ്യ 1.34 കോടി. സാക്ഷരത 41 ശതമാനം. ശരാശരി ആയുര്ദൈഘ്യം 45-50 വയസ്.
എഴുപതാം പിറന്നാളിലെത്തുമ്പോള് ജനസംഖ്യ 3.51 കോടി. ശരാശരി ആയുര്ദൈര്ഘ്യം 75 വയസ്. നിയമസഭാ മണ്ഡലങ്ങള് 140. ലോക്സഭാ മണ്ഡലങ്ങള് 20. ജില്ലകള് 14, ഗ്രാമപഞ്ചായത്തുകള് 941, ബ്ലോക്ക് പഞ്ചായത്തുകള് 152, ജില്ലാ പഞ്ചായത്തുകള് 14, നഗരസഭകള് 87, കോര്പറേഷനുകള് ആറ്.
അടിമുടി മാറ്റങ്ങള്
ടൈപ്പ്റൈറ്ററില്നിന്ന് കംപ്യൂട്ടറിലേക്കുള്ള മാറ്റം കേരളത്തിലും വന് വിപ്ലവമായി. 1995ല് ടെക്നോ പാര്ക്കിലൂടെയാണ് ഐടി ബിസിനസില് കേരളത്തിന്റെ ചുവടുവയ്പ്. 2004ല് കാക്കനാട്ട് ഇന്ഫോ പാര്ക്കും 2009ല് കോഴിക്കോട് സൈബര് പാര്ക്കും തുറന്നു. കേരളമെങ്ങും ഇതേ കാലത്ത് പ്രഫഷണല് കംപ്യൂട്ടര് കോഴ്സുകളുണ്ടായി. മെഡിക്കല്, എന്ജിനിയറിംഗ്, ബാങ്കിംഗ് മേഖലയിലും വന് വളര്ച്ച നേടി.
കേരളം ടെലിവിഷന് കാണാന് തുടങ്ങിയതോടെ ആകാശവാണിയിലെ ശബ്ദത്തോടു മെല്ലെ വിടപറഞ്ഞു. ദൂരദര്ശനിൽ തുടങ്ങിയ ടിവി കാഴ്ച എണ്ണമറ്റ ചാനലുകളിലേക്ക് വളര്ന്നു. മൊബൈല് ഫോൺ വിപ്ലവം കേരളത്തിൽ രജതജൂബിലി പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. കടന്നുവരവിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ബിഎസ്എന്എലിന്റെ സിം സ്വന്തമാക്കാന് അപേക്ഷയുമായി പല പകലുകള് ക്യൂ നിൽക്കേണ്ടിവന്നവരുണ്ട്. കത്തുകളും അറിയിപ്പുകളും കൈയോടെ വാങ്ങാന് തപാല് ഓഫീസിലേക്കു രാവിലെ പോയിരുന്ന കാലവും പോയി.
ഇക്കാലത്ത് ഇമെയിലും ഇന്സ്റ്റഗ്രാമും പലതരം ആപ്പുകളും വീഡിയോ കോളുകളും പുതിയ സോഷ്യൽ മീഡിയ ലോകം സമ്മാനിക്കുന്നു. ബട്ടണ്ഫോണിലെ തുടക്കം സ്മാർട്ട് ഫോണിലേക്കു വിരല്വച്ചതോടെ അകലങ്ങളില്ലാതെ പ്രപഞ്ചം വിരല്ത്തുമ്പിലായി. ഏറെക്കുറെ കേരളത്തില് ലാന്ഡ് ഫോണുകളുടെ ആയുസ് തീര്ന്നുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
സ്കൂളുകളും കോളജുകളും പ്രഫഷണല് സ്ഥാപനങ്ങളും സാധ്യതകളുടെ നിരവധി വാതിലുകള് തുറന്നിട്ടു.1991ന് കേരളം പ്രഥമ സമ്പൂര്ണ സാക്ഷര സംസ്ഥാനമായി. ടൈപ്പ് റൈറ്റിഗും ഷോര്ട്ട് ഹാന്ഡും പഠിച്ചവര് നഗരങ്ങളിലേക്കും കംപ്യൂട്ടറും നഴ്സിംഗും പഠിച്ചവര് വന്നഗരങ്ങളിലേക്കും, അതുവഴി ഗള്ഫിലേക്കും കുടിയേറി. ആ പ്രവാസത്തിന് പഞ്ചഭൂഖണ്ഡങ്ങളിലേക്ക് അതിവേഗ വ്യാപനമുണ്ടായി. ഇപ്പോഴാവട്ടെ, നാട്ടിലെ പല കോഴ്സുകളും കാലത്തിനൊത്തു പ്രഫഷണലല്ലെന്നും പരമ്പരാഗത ബിരുദങ്ങള്കൊണ്ട് എന്തു പ്രയോജനമെന്നുമാണ് ജെന്സിയുടെ ചോദ്യം. കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വര്ഷത്തിനുള്ളില് വിദേശപഠനത്തിനു പോയ ചെറുപ്പക്കാരുടെ എണ്ണം ഇരട്ടിയായിരിക്കുകയാണ്. 2018ല് കേരളത്തിൽനിന്ന് 1.3 ലക്ഷം പേര് വിദേശത്ത് പഠിക്കാന് പോയ സ്ഥാനത്ത് 2023ല് 2.5 ലക്ഷം യുവജനങ്ങളാണ് പല രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് പറന്നത്.
ജനകീയാസൂത്രണവും കുടുംബശ്രീയും
കേരളത്തില് ത്രിതല പഞ്ചായത്ത് സംവിധാനവും സീറ്റ്, പദവി സംവരണവും 1995 ഒക്ടോബര് രണ്ടിന് നിലവില് വന്നു. ബജറ്റിന്റെ മൂന്നിലൊന്ന് വിഹിതം തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങള്ക്ക് മാറ്റിവച്ചതോടെ വികസനപ്രക്രിയയില് ഇടപെടാന് ഗ്രാമസഭകളില് എല്ലാവര്ക്കും അവസരം ലഭിച്ചു. 1998 മേയ് 17ന് തുടക്കമിട്ട കുടുംബശ്രീ മിഷന് വനിതാ ശക്തീകരണത്തിനും ദാരിദ്ര്യനിര്മാര്ജനത്തിനും ചാലകശക്തിയായി. വനിതകള് സംരംഭകരും വരുമാനക്കാരുമായി. 2.94 ലക്ഷം അയല്ക്കൂട്ടങ്ങളും 48 ലക്ഷം അംഗബലവും കുടുംബശ്രീക്കുണ്ട്.
സഹകരണമാണ് സാമ്പത്തികവളര്ച്ചയുടെ കരുതല്. കേരളം പിറവിയെടുക്കുമ്പോള് 3984 സഹകരണസംഘങ്ങളാണുണ്ടായിരുന്നത്. നിലവില് 15,428 സൊസൈറ്റികളും 1625 പ്രാഥമിക സഹകരണബാങ്കുകളുമായി വളര്ന്നു. ദേശീയതലത്തില് നിരവധി റിക്കാര്ഡുകള് കേരളത്തിനുണ്ട്. ഏറ്റവും ഉയര്ന്ന മാനവ വികസന സൂചികയുള്ള സംസ്ഥാനം, നീതി ആയോഗ് ഹെല്ത്ത് ഇന്ഡക്സില് പൊതുജനാരോഗ്യ സൗകര്യങ്ങളുടെ പട്ടികയില് ഒന്നാം പദവി, യുഎൻഒയുടെ വികസന സൂചികയില് രാജ്യത്ത് ഒന്നാം സ്ഥാനം, സ്ത്രീ-പുരുഷ അനുപാതത്തില് ദേശീയതലത്തിൽ ഒന്നാമത് (1000 പുരുഷന്മാര്ക്ക് 1084 സ്ത്രീകള്) എന്നിങ്ങനെ നേട്ടങ്ങള്. ഇന്ത്യയുടെ സ്പൈസസ് ഗാര്ഡന് എന്ന വിശേഷണവും ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാട് എന്ന ടൂറിസം ടാഗും കേരളത്തിനുണ്ട്.
നോക്കിനില്ക്കെ മാറ്റങ്ങൾ
പിന്നിട്ട ഏഴു പതിറ്റാണ്ടുകള്ക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചവര്ക്ക് എന്തൊക്കെ പറയാനുണ്ടാകും? എഴുപതാണ്ടു മുന്പ് മുണ്ടും ഷര്ട്ടും സാരിയുമൊക്കെ അപ്പര്ക്ലാസിന്റെ വസ്ത്രങ്ങളായിരുന്നു. ചുരിദാര് വടക്കേ ഇന്ത്യക്കാരുടേത് മാത്രമായിരുന്നു. ഉടയാടകളുടെ മാറുന്ന ഫാഷന് വിശദീകരിക്കാന് ഇടം ഇതൊന്നും പോരാ. പാന്റ്സിൽനിന്നും ജീന്സിലേക്കും ഹിപ്പിസത്തില്നിന്നു മുണ്ഡനത്തിലേക്കുമൊക്കെ പരിണാമങ്ങള്. കഞ്ഞിയും ചോറും പുഴുക്കുമായിരുന്നു ഏഴു പതിറ്റാണ്ടു മുന്പിലെ പതിവു മെനു. മൺപാത്രങ്ങൾ സ്റ്റീൽ പാത്രങ്ങൾക്ക് ഇടം കൊടുത്തത് ഏറെ വൈകിയാണ്.
പലഹാരങ്ങള് വിശേഷങ്ങളില് മാത്രമായിരുന്നു. ചായക്കടകളില്നിന്നും ഇന്റർനാഷണൽ ഫൈവ് സ്റ്റാര് ഹോട്ടലുകളിലേക്കും രുചി, ഇന വൈവിധ്യത്തിലേക്കുമുള്ള സേർവിംഗ് ഹൈസ്പീഡിലായിരുന്നു. മുറ്റത്ത് പന്തലിട്ടലങ്കരിച്ച് വീടുകളില് സദ്യയൊരുക്കിയ കൂട്ടായ്മയുടെ കല്യാണാഘോഷം ഇക്കാലത്ത് ഇവന്റ് മാനേജ്മെന്റ്, കേറ്ററിംഗ് സംരംഭകരുടെ കൈയിലെത്തി. കൂടെ പറയട്ടെ, പല മാരക മഹാരോഗങ്ങളെയും വൈദ്യശാസ്ത്രം കീഴ്പെടുത്തിയെങ്കിലും കായികാധ്വാനം കുറഞ്ഞതും ഭക്ഷണത്തിലെ മാറ്റങ്ങളും കേരളത്തെ രോഗാതുരമാക്കി. ഹൃദ്രോഗം, വൃക്കരോഗം, പ്രമേഹം എന്നിവയില് ഒന്നാം നിരയില് കേരളം ഇടംപിടിച്ചു. ഫാഷനിലും പാഷനിലും മാത്രമല്ല ഭാഷയിലും ഭാവത്തിലും വന്നു വൈവിധ്യം.
നിരത്തൊഴിഞ്ഞ അംബാസഡര് കാറില്നിന്ന് മാരുതിയുടെ പിന്നാലെ വിദേശ വാഹനക്കമ്പനികളുടെ ഓടിവരവും ഓവര് ടേക്കിംഗും വേഗത്തിലായിരുന്നു. 1956ല് പൊതുമരാമത്ത് വകുപ്പ് റോഡുകളുടെ ആകെ നീളം 13,000 കിലോമീറ്റര്. നിലവില് ദേശീയ, സംസ്ഥാന, ജില്ലാ, ഗ്രാമപഞ്ചായത്ത് റോഡുകളുടെ നീളം മൂന്നു ലക്ഷത്തിലേറെ കിലോമീറ്റര്. സംസ്ഥാനത്ത് ആദ്യം രജിസ്റ്റര് ചെയ്ത വാഹനം തിരുവിതാംകൂര് മഹാറാണി സേതു പാര്വതി ഭായിയുടെ പേരില് കെല്ടി 1 നമ്പര് വിദേശനിര്മിത ‘സ്റ്റുഡി ബേക്കര് പ്രസിഡന്റ്’ കാറായിരുന്നു. നിലവില് കേരളത്തില് വാഹനങ്ങളുടെ എണ്ണം 1.82 കോടിലേറെയായി. 2025ല് മാത്രം 8.7 ലക്ഷം പുതിയ വാഹനങ്ങള് രജിസ്റ്റര് ചെയ്തു. സംസ്ഥാനത്തെ അഞ്ച് വിമാനത്താവളങ്ങളിലായി വര്ഷത്തില് രണ്ടുകോടി പേരാണ് യാത്രക്കാര്. കൊച്ചിയില്നിന്നു മാത്രം പറക്കുന്നത് ഒന്നേകാല് കോടി യാത്രക്കാര്.
വൃദ്ധസദനമായി കേരളം
2011 ലെ സെന്സസില് വയോജനങ്ങള് 12.6 ശതമാനം ആയിരുന്നത് നിലവില് 20 ശതമാനമാണ്. നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പകുതിയോടെ ശരാശരി ആയുര്ദൈര്ഘ്യം 82.9 വയസായി ഉയരും. 60 വയസിനു മുകളിലുള്ളവർ 30.6 ശതമാനമാകും. കുട്ടികളുടെ എണ്ണത്തിലെ കുറവ് ഭാവി കേരളത്തിന് ആശങ്ക ഉളവാക്കുന്നു. ഇതരസംസ്ഥാന തൊഴിലാളികളെ ആശ്രയിച്ച് എത്രകാലം സമ്പദ്് വ്യവസ്ഥയെ ചലനാത്മകമാക്കും എന്നതു പ്രവചനാതീതമാണ്. സാമ്പത്തിക അടിത്തറയില് പ്രവാസികള് നാട്ടിലേക്ക് അയയ്ക്കുന്ന പണത്തിന് വലിയ പങ്കുണ്ട്. 2023ല് 2,16,893 കോടി രൂപ പ്രവാസികള് നാട്ടിലേക്ക് അയച്ചതായാണ് കണക്ക്.
ഈ വീടുകളിൽ താമസക്കാരില്ല
ആഗോളപ്രയാണത്തെത്തുടര്ന്ന് സംസ്ഥാനത്തെ 77.16 ലക്ഷം വീടുകളില് 11.58 ലക്ഷവും അടഞ്ഞുകിടക്കുകയാണ്. ഇക്കാലത്തും സ്വന്തമായി വീടില്ലാത്ത 12 ലക്ഷം കുടുംബങ്ങളുണ്ടെന്നതു കൂട്ടിവായിക്കണം. മലയാളികളും മലയാളവും മറുനാടു പറ്റുമ്പോള് കേരളം ബംഗാളിയും ഹിന്ദിയും പറയുന്ന ഭായിമാരുടെ ഗള്ഫായി. നിലവിൽ ഇതരസംസ്ഥാന തൊഴിലാളികളുടെ എണ്ണം 35 ലക്ഷത്തിന് മുകളിലാണ്. ഗുലാത്തി ഇന്സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ഫിനാന്സ് ആന്ഡ് ടാക്സേഷന്റെ പഠനങ്ങള് പ്രകാരം ഇവർ പ്രതിവര്ഷം 17,500 കോടി രൂപ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം നാടുകളിലേക്ക് അയക്കുന്നുണ്ട്.
എത്രയെത്ര സംഭവങ്ങള്
മഹാപ്രളയം, ഉരുള്പൊട്ടല്, മണ്ണിടിച്ചില്, പെരുമണ്, സുനാമി, ഓഖി, ചിക്കുന്ഗുനിയ, കോവിഡ് തുടങ്ങി എത്രയെത്ര ദുരന്തങ്ങള്ക്കും ദുരിതങ്ങള്ക്കും സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. 2018ലെ മഹാപ്രളയത്തിൽ കേരളം മുങ്ങി. അന്നുണ്ടായ നഷ്ടം 40,000 കോടി. കേരളത്തില് അഞ്ചിലൊരാളെ വീതം വീഴ്ത്തിയ കോവിഡ് അനേകായിരം ജീവനുകളെടുത്തു. ലോകം നിശ്ചലവും അനിശ്ചിതവുമായ ക്വാറന്റൈനും വര്ക്ക് അറ്റ് ഹോമും വാണിജ്യ, വ്യാപാര, വരുമാന ഞെരുക്കവും വല്ലാതെ വലച്ചു.
കോടതിവിധികളെ പോലും മാനിക്കാത്ത ഹര്ത്താലും ബന്ദും പണിമുടക്കും പ്രതിഷേധവും കല്ലേറും നാശമല്ലാതെ നന്മയൊന്നും വരുത്തിയില്ല. മലയാളികള് രാഷ്ട്രീയമായി പ്രബുദ്ധരാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഏറെ അഭിമാനിക്കാറുണ്ട്. വലുതും ചെറുതുമായ അന്പതിലേറെ പാര്ട്ടികള് ഇവിടെ കൊടികൾ കെട്ടിയിട്ടുമുണ്ട്. ഓരോ കാലത്തും പാര്ട്ടികള് പലതായി പിളര്ന്നു. അര നൂറ്റാണ്ടായി തുടരുന്ന മുന്നണി രാഷ്ട്രീയത്തിലും വിള്ളലുകളുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതേ സമയം പകയുടെ രാഷ്ട്രീയം എത്രയെത്ര അരുംകൊലകള്ക്ക് കാരണമായി. ഭയാനകമായ വര്ഗീയ ലഹളകള്ക്കും തീവയ്പുകള്ക്കും നാട് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. വസന്തത്തിന്റെ ഇടിമുഴക്കം സ്വപ്നം കണ്ട നക്സലൈറ്റുകൾ കേരളത്തെ ഭീതിയിലാഴ്ത്തിയ കാലമുണ്ട്.
അതേസമയം, കേരളം ഒരു നന്മമരമാണെന്നതും വിസ്മരിക്കാനാവില്ല. കല, സാഹിത്യം, കായികം, ബിസിനസ് തുടങ്ങിയ മേഖലകളില് കൈവരിച്ച നേട്ടങ്ങൾ ചെറുതല്ല. ഏഷ്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ കൗമാര കലാമേളയാണ് കേരള സ്കൂള് കലോത്സവം. ബിസിനസ്, വാണിജ്യ ലോകം അതിവേഗം വളര്ന്നെങ്കിലും കൃഷിയിടങ്ങളും വിളവുകളും ഓരോ വര്ഷവും ചുരുങ്ങുകയാണ്. മലയോര ജനത വന്യമൃഗഭീഷണിയിൽ ദുരിതമനുഭവിക്കുന്നു. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം ആശങ്കയുളവാക്കുന്നു. ഭക്ഷ്യ സ്വയംപര്യാപ്ത കൈമോശം വന്നതോടെ എന്തിനും ഏതിനും ഇതര നാടുകളെ ആശ്രയിക്കേണ്ടിവരുന്നു.
വൈദ്യുതിക്ഷാമം വരുംനാളുകളിലും പ്രകാശം കെടുത്തും. സമാന്തര സാധ്യതതേടി സംസ്ഥാനത്തെ 3.5 ലക്ഷം ഭവനങ്ങള് നിലവില് പുരപ്പുറ സൗരോര്ജം പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. എഴുപതാണ്ടിലെ മഹാസംഭവങ്ങളെ ഒരു താള്പുറത്തിന്റെ കാന്വാസില് ചുരുക്കുക അസാധ്യം. മായാത്ത ഓര്മകളിൽ പലതും മിന്നിമറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും.
SUNDAY DEEPIKA
ചെമ്മൺപാതകളും ഓലമേഞ്ഞ സിനിമകൊട്ടകകളും തടിബഞ്ചിട്ട ചായക്കടകളും തൊണ്ണൂറുകളുടെ അവസാനത്തോടെതന്നെ കേരള ഭൂമികയിൽനിന്ന് ഏതാണ്ട് അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. അതിനുമപ്പുറം അതിവേഗം നഗരവത്കരണത്തിലേക്കു നീങ്ങുന്ന രാജ്യത്തെ പ്രധാന സംസ്ഥാനങ്ങളിലൊന്നാകുകയാണ് കേരളം. 2050 ആകുമ്പോഴേക്കും കേരളത്തിലെ ജനസംഖ്യയുടെ 92 ശതമാനവും നഗരവാസികളായിരിക്കുമെന്നാണ് ദേശീയ ജനസംഖ്യാ കമ്മീഷന്റെ പുതിയ കണക്ക്. ഇത് ഏതാണ്ട് യാഥാർഥ്യമാകുന്ന നിലയിലാണു കേരളത്തിലെ നഗരവത്കരണത്തിന്റെ തോത്.
അതേസമയം ഇന്ത്യയിലെ മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങളിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമാണ് നമ്മുടെ നഗരവത്കരണത്തിന്റെ സ്വഭാവം. ജനസാന്ദ്രതയുള്ള വലിയ പട്ടണങ്ങളും സാമൂഹികമായും സാന്പത്തികമായും പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന ഗ്രാമങ്ങളുമാണ് അവിടങ്ങളിലെ നഗര-ഗ്രാമ സ്വഭാവം നിർണയിക്കുന്നതെങ്കിൽ നമ്മുടെ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ സ്ഥിതി വ്യത്യസ്തം. മൂന്നു വലിയ നഗരങ്ങളും ചെറുപട്ടണങ്ങളും നഗരസ്വഭാവമുള്ള പഞ്ചായത്തുകളുമെല്ലാം ചേർന്നാണ് ഇവിടെ നഗരങ്ങളെ നിർവചിക്കുന്നത്. സംസ്ഥാന ജനസംഖ്യയുടെ 47.7 ശതമാനം ഇപ്പോൾ നഗരവാസികളാണ്. രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും കൂടുതല് നഗരവത്കരിക്കപ്പെട്ട സംസ്ഥാനങ്ങളില് മൂന്നാം സ്ഥാനമാണ് കേരളത്തിനുള്ളത്.
നഗരം - അടിസ്ഥാന നിർവചനം
ഇന്ത്യൻ സെൻസസ് നിയമപ്രകാരം ഒരു പ്രദേശത്തെ പട്ടണമായി പരിഗണിക്കാൻ ഏതാനും മാനദണ്ഡങ്ങൾ പാലിക്കണം: കുറഞ്ഞത് 5,000 ജനസംഖ്യ ഉണ്ടായിരിക്കണം.ഒപ്പം ജനങ്ങളിൽ കുറഞ്ഞത് 75 ശതമാനം പേർ കാർഷികേതര തൊഴിലുകളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കണം. ഒരു ചതുരശ്ര കിലോമീറ്ററിൽ കുറഞ്ഞത് 400 പേർ എന്ന ജനസാന്ദ്രത ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഈ മാനദണ്ഡങ്ങളെല്ലാം പാലിച്ചുകൊണ്ടുള്ള 2011 ലെ സെൻസസ് പ്രകാരം സംസ്ഥാനത്തെ 47.72 ശതമാനം പേർ നഗരവാസികകളാണ്.
അതേസമയം 2001ൽ കേരളത്തിലെ നഗര ജനസംഖ്യ 25.9 ശതമാനം മാത്രമായിരുന്നു, ഒരു ദശാബ്ദംകൊണ്ടു വലിയ കുതിച്ചുചാട്ടമാണ് ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത്. 2001-2011 കാലയളവിൽ കേരളത്തിലെ നഗരജനസംഖ്യാ അനുപാതത്തിലുണ്ടായ ഏകദേശം 90 ശതമാനത്തിന്റ വർധന ദേശീയ ശരാശരിയേക്കാൾ വളരെ മുന്നിലാണ്. ഒരു ദശാബ്ദത്തിനിടെ ഇത്രയും വലിയ നഗരജനസംഖ്യാ വളർച്ച രേഖപ്പെടുത്തിയ മറ്റൊരു സംസ്ഥാനമില്ലെന്നും പഠനങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. അടുത്ത സെൻസസ് കഴിയുന്പോൾ നഗരജനസംഖ്യാ നിരക്കിന്റെ വർധന ഇരട്ടിയാകാനാണ് സാധ്യത. കാർഷികവും അനുബന്ധവുമായ തൊഴിലുകളിലുണ്ടായ തളർച്ചയും പാരന്പര്യ തൊഴിലുകളിൽനിന്ന് പുതിയ തലമുറ വഴിമാറിയതുമെല്ലാം നഗരവത്കരണത്തിന്റെ ഗതിവേഗം കൂട്ടി.
ഗ്രാമങ്ങളിൽനിന്നു നഗരങ്ങളിലേക്കുള്ള കുടിയേറ്റത്തിനൊപ്പം പല ഗ്രാമങ്ങളും നഗരസ്വഭാവമുള്ളവയായി മാറാനും ഇതു കാരണമായി. നഗരപ്രദേശങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിലുണ്ടായ വര്ധനയോടൊപ്പം നിലവിലുള്ള പ്രധാന നഗരകേന്ദ്രങ്ങളുടെ സമീപപ്രദേശങ്ങളുടെ നഗരവത്കരണവും ദ്രുതഗതിയിലായി. പൊതുവായി സംസ്ഥാനത്തെ നഗര -ഗ്രാമ പ്രദേശങ്ങളിലെ ജനങ്ങള്ക്കു ലഭ്യമാകുന്ന അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങള്, പ്രത്യേകിച്ച് വിദ്യാഭ്യാസ, ആരോഗ്യസംരക്ഷണ സൗകര്യങ്ങള് തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം കുറഞ്ഞുവരുന്നതായും കാണാം.
നഗരജനസംഖ്യയിൽ എറണാകുളം മുന്നിൽ
ആറു മുനിസിപ്പല് കോര്പറേഷനുകളും 87 മുനിസിപ്പാലിറ്റികളും ചേര്ന്നതാണു സംസ്ഥാനത്തെ നഗരപ്രദേശം. കഴിഞ്ഞ പത്തു വർഷത്തിനിടയിലാണു കേരളത്തിലെ നഗരജനസംഖ്യയിൽ വലിയ വളര്ച്ചാനിരക്ക് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഈ കാലഘട്ടത്തില് സംസ്ഥാനത്തെ നഗരങ്ങളുടെ എണ്ണത്തില് മൂന്നിരട്ടി വര്ധനവുണ്ടായി. 2001-ലെ 25.69 ശതമാനത്തില്നിന്ന് 2011ല് 47.72 ശതമാനമായി കേരളത്തിലെ നഗരജനസംഖ്യ കുത്തനെ ഉയര്ന്നു.
ദേശീയ തലത്തിൽ ഈ നിരക്ക് 2001ല് 25.52 ശതമാനവും 2011ല് 31.16 ശതമാനവുമായിരുന്നു. 2001 ലെ സെൻസസ് പ്രകാരം നഗരവത്കരണത്തിന്റെ കാര്യത്തില് ഇന്ത്യയിലെ സംസ്ഥാനങ്ങളില് കേരളം 19-ാം സ്ഥാനത്തായിരുന്നത് 2011 ആയപ്പോള് 9-ാം സ്ഥാനത്തേക്ക് ഉയര്ന്നു. നഗരവത്കരണത്തില് 3.9 ശതമാനം മാത്രം നഗരജനസംഖ്യയുള്ള വയനാട് ജില്ല ഏറ്റവും പിന്നിലും 68.1 ശതമാനം നഗരജനസംഖ്യയുള്ള എറണാകുളം ജില്ല ഏറ്റവും മുന്നിലുമാണ്. കേരളത്തിന്റെ തെക്കേയറ്റവും വടക്കേയറ്റവും തമ്മില് നഗരവത്കരണത്തിന്റെ ഗതിവേഗത്തിലുണ്ടായ മാറ്റം ശ്രദ്ധേയമാണ്. പത്തു വര്ഷത്തിനിടയിലെ (2001-2011) വര്ധന കൂടുതല് കാണിക്കുന്നത് മലപ്പുറം ജില്ലയിലും തൊട്ടുപുറകില് കോഴിക്കോട് ജില്ലയിലുമാണ്.
റൂർബനൈസേഷൻ - കേരളത്തിന്റെ പ്രതിഭാസം
വിസ്തീർണം കണക്കാക്കുമ്പോൾ താരതമ്യേന ചെറിയ സംസ്ഥാനമാണു കേരളം. ജനസംഖ്യയുടെ കാര്യത്തിൽ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കിടയിൽ 15-ാം സ്ഥാനത്തും. എന്നാൽ ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും ജനസാന്ദ്രതയുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളിലൊന്നാണു കേരളം. ബിഹാറും ഉത്തർപ്രദേശും മാത്രമാണു കേരളത്തേക്കാൾ ജനസാന്ദ്രത കൂടുതലുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങൾ. 2020ൽ ഇക്കണോമിക് ഇന്റലിജൻസ് യൂണിറ്റ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഒരു റിപ്പോർട്ടിൽ, ലോകമെമ്പാടും അതിവേഗം വളരുന്ന നഗരങ്ങളിൽ കേരളത്തിൽനിന്നുള്ള മൂന്നു നഗരങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്നു.
കേരളത്തിലെ നഗരവത്കരണനിരക്ക് ദേശീയ ശരാശരിയേക്കാൾ രണ്ടു മടങ്ങ് കൂടുതലുമാണ്. കേരളം പരമ്പരാഗതമായി സാക്ഷ്യം വഹിച്ച നഗരവത്കരണത്തിന്റെ സ്വഭാവവും ആഗോളതലത്തിൽ പഠനവിധേയമായിട്ടുണ്ട് ‘റൂർബനൈസേഷൻ’ എന്നാണ് ഇതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ചെറിയ പട്ടണങ്ങളും നഗരങ്ങളും സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്നു. ഈ ഗ്രാമീണ-നഗര വ്യത്യാസങ്ങളില്ലാത്തതിനെ ഗ്രാമീണ-നഗര തുടർച്ച അല്ലെങ്കിൽ റൂർബനൈസേഷൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു. റൂർബനൈസേഷൻ സംസ്ഥാനത്തുടനീളം മികച്ച അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങളും സേവനങ്ങളും ലഭിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യവാസത്തിനു കാരണമായി.
പട്ടണങ്ങൾ കൂടുതൽ തൃശൂരിൽ
ഏറ്റവുമധികം പട്ടണങ്ങളുള്ളത് തൃശൂർ ജില്ലയിലാണ്. 35 പട്ടണങ്ങള്. ആകെ പട്ടണങ്ങളുടെ 25 ശതമാനത്തിലധികമാണിത്. 60 ശതമാനം പട്ടണങ്ങളും തൃശൂര്, കണ്ണൂര്, എറണാകുളം, കോഴിക്കോട് ജില്ലകളിലാണ്. എട്ടു ജില്ലകളില് നഗരജനസംഖ്യ ദശലക്ഷം കടന്നു. തൃശൂര്, കോഴിക്കോട്, മലപ്പുറം ജില്ലകളാണ് തൊട്ടുപിന്നില്. സംസ്ഥാനത്തെ ആകെ നഗരജനസംഖ്യയുടെ 50 ശതമാനത്തോളം ഈ നാലു ജില്ലകളിലാണ്. വയനാട്, ഇടുക്കി ജില്ലകളില് ഓരോ സ്റ്റാറ്റിറ്റ്യൂട്ടറി ടൗണുകളൊഴികെ പുതിയ പട്ടണങ്ങളൊന്നും രൂപപ്പെട്ടില്ല.
ഏറ്റവും കുറവ് നഗരവാസികളുള്ള ജില്ല വയനാടാണ് . ഇടുക്കി ഒഴികെയുള്ള എല്ലാ ജില്ലകളിലും നഗര ജനസംഖ്യയില് വര്ധനയുണ്ടായി. ഗ്രാമീണജനസംഖ്യയുടെ 25 ശതമാനത്തോളം മലപ്പുറം, പാലക്കാട് ജില്ലകളിലാണ്. കാസര്ഗോഡ്, കോട്ടയം, പത്തനംതിട്ട, കൊല്ലം, ഇടുക്കി, വയനാട് ജില്ലകളില് ഗ്രാമീണജനസംഖ്യ നഗരജനസംഖ്യയേക്കാള് കൂടുതലാണ്. ഇടുക്കിയിലും വയനാട്ടിലും ആകെ ജനസംഖ്യയുടെ 95 ശതമാനത്തിലധികവും ഗ്രാമങ്ങളിലാണ്.
തദ്ദേശ സ്ഥാപനങ്ങൾ നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികൾ
സംസ്ഥാനം അതിവേഗം നഗരസ്വഭാവം കൈവരിക്കുന്പോൾ തദ്ദേശസ്ഥാപനങ്ങൾക്കാണ് ഏറ്റവും വെല്ലുവിളി നേരിടേണ്ടിവരുന്നത്. ഭരണപരമായ ഒട്ടേറെ പൊളിച്ചെഴുത്തലുകൾ ആവശ്യമായി വരും. പക്ഷേ നമ്മുടെ തദ്ദേശസ്ഥാപനങ്ങളൊക്കെയും വ്യവസ്ഥാപിത രീതിയിലാണ് മുന്നോട്ടുപോകുന്നത്. മാലിന്യനിർമാജനമാണ് ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. ഇപ്പോൾത്തന്നെ നമ്മുടെ പ്രധാന നഗരങ്ങളിലും ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിൽപ്പോലും ഇതു വലിയ വെല്ലുവിളയാണുയർത്തുന്നത്. അഞ്ചോ പത്തോ സെന്റിലേക്കു ജനവാസം കേന്ദ്രീകരിക്കുന്പോൾ കുന്നുകൂടുന്ന മാലിന്യങ്ങൾ സാമൂഹിക-ആരോഗ്യ മേഖലയിലുണ്ടാക്കുന്ന ആഘാതം ഭരണസംവിധാനങ്ങൾ ഇനിയും ഗൗരവമായി എടുത്തിട്ടില്ല.
നഗരങ്ങളുടെ അതിരുകൾ അനിയന്ത്രിതമായി വികസിക്കുന്പോൾ ശാസ്ത്രീയമായ മാസ്റ്റർപ്ലാനുകൾ തദ്ദേശസ്ഥാപനങ്ങൾക്കില്ലാകുന്നു. ഗ്രാമപഞ്ചായത്തുകൾ നഗരസ്വഭാവം കൈവരിക്കുന്പോൾ അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങളോ നഗരാസൂത്രണമോ ഉണ്ടാകുന്നില്ല. തണ്ണീർത്തടങ്ങളും നെൽവയലുകളും വ്യാപകമായി നികത്തപ്പെടുന്നത് നഗരങ്ങളിൽ വെള്ളപ്പൊക്കസാധ്യത വർധിപ്പിക്കുന്നു. കടുത്ത ഗതാഗതക്കുരുക്ക്, വായുമലിനീകരണം, കുടിവെള്ളക്ഷാമം തുടങ്ങി നിരവധി പ്രശ്നങ്ങളും ഇതോടൊപ്പമുണ്ട്. വരുംകാലങ്ങളിൽ തദ്ദേശ ഭരണസംവിധാനങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിക്കേണ്ട വിഷയങ്ങളാണ് ഇവയെല്ലാം.
SUNDAY DEEPIKA
സ്നേഹത്തിന്റെയും സൗഹാര്ദത്തിന്റെയും കലകളുടെയും നാടായ കേരളത്തിന്റെ ജന്മദിനം 1956 നവംബര് ഒന്നിനായിരുന്നു. ഇന്ന് 2026 നവംബര് ഒന്ന്. ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാട് എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന നമ്മുടെ ഈ കൊച്ചുസംസ്ഥാനം സപ്തതി നിറവിൽ. കേരളത്തിന്റെ യുവത്വത്തിന് തങ്ങളുടെ നാടിനെക്കുറിച്ച് വലിയ അഭിമാനമാണ്, പ്രതീക്ഷയാണ്. തങ്ങളുടെ നിലപാടുകളില് വ്യക്തതയുള്ള, ഭാവിയെക്കുറിച്ച് കാഴ്ചപ്പാടുള്ള ജെന് സികളും ജെന് ആല്ഫകളും സോഷ്യൽ മീഡിയ താരങ്ങളും അവരുടെ ആവശ്യങ്ങളും ആശകളും പങ്കുവയ്ക്കുന്നു.
കേരളപ്പിറവിയുടെ നിറവിൽ നിൽക്കുന്ന നമ്മുടെ സംസ്ഥാനത്തിന് വികസിത ഭാരത സൃഷ്ടിക്കുവേണ്ടി ഒരുപാട് സംഭാവനകൾ ചെയ്യാൻ കഴിയും. മാനവ വിഭവശേഷിയുടെ കാര്യത്തിൽ മറ്റേത് ഇന്ത്യൻ സംസ്ഥാനത്തിനും മാത്യകയാണ് കേരളം. എന്നാൽ, നാം ഇന്നു കാണുന്നത് കുട്ടികളുടെയും അഭ്യസ്്തവിദ്യരായ ചെറുപ്പക്കാരുടെയും വിദേശരാജ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള കുടിയേറ്റമാണ്.
എൺപതുകളിലെയും തൊണ്ണൂറുകളിലെയും ഗൾഫ് കുടിയേറ്റത്തിൽനിന്ന് വിഭിന്നമാണ് ഇന്ന് സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള കുടിയേറ്റം. ജീവിതനിലവാര സൂചികയിൽ പല യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളേക്കാൾ നമ്മൾ മുന്നിലാണെന്നിരിക്കെ എന്തുകൊണ്ട് നമ്മുടെ പുതിയ തലമുറ നാടുവിട്ടു പോകുന്നു എന്ന് നാം ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കണം. വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും ആരോഗ്യത്തിലും മുൻപന്തിയിലുള്ളപ്പോഴും യുവജനങ്ങൾക്ക് അവരുടെ യോഗ്യതയ്ക്കനുസരിച്ച് തൊഴിൽ ലഭ്യമാക്കുന്നതിൽ നാം പലപ്പോഴും പരാജയപ്പെടുന്നു. ഇതിനൊരു മാറ്റം വരേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.
എഐ അധിഷ്ഠിത കോഴ്സുകൾ സ്കൂൾ തലത്തിൽതന്നെ ആരംഭിക്കാൻ ശ്രദ്ധ ചെലുത്തണം. വർഷങ്ങളോളം സർക്കാർ ജോലിക്കായി കാത്തുനിൽക്കേണ്ടിവരുന്ന അവസ്ഥയ്ക്കും മാറ്റം വരണം. തൊഴിൽ അന്വേഷകരിൽനിന്ന് തൊഴിൽ ദാതാക്കളായി മാറാനും സംരംഭകത്വ സംസ്കാരം വളർത്താനും ശ്രമിക്കേണ്ടത് കേരളത്തിന്റെ ഭാവിക്ക് അനിവാര്യമാണ്.
കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങളെ ഗൗരവമായി പഠിച്ച് പരിഹാരം കണ്ടെത്തുക എന്നത് ഭാവികേരളത്തിന്റെ നിലനില്പിന്റെ ആവശ്യമാണ്. ടൂറിസം രംഗത്തിന്റെ സാധ്യതകളെ പൂർണരൂപത്തിൽ പ്രയോജനപ്പെടുത്തണം. വിനോദസഞ്ചാരികളുടെയും നിക്ഷേപകരുടെയും പറുദീസയാക്കി നാടിനെ മാറ്റിയാൽ മാത്രമേ കേരളത്തിന് വികസനക്കുതിപ്പ് സാധ്യമാകൂ.
പിഎസ്സി, യുപിഎസ്സി തുടങ്ങിയ മത്സരപ്പരീക്ഷകൾക്ക് തയാറെടുക്കുന്ന ഉദ്യോഗാർഥികൾക്ക് മികച്ച പഠനാന്തരീക്ഷമൊരുക്കാൻ കഴിയണം. സ്ഥിരവരുമാനമുള്ള ഒരു ജോലി എന്നതിനേക്കാൾ ജനസേവനം എന്ന ലക്ഷ്യത്തിനാവണം ഗവൺമെന്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ മുൻഗണന നല്കേണ്ടത്. കേരളത്തിന്റെ മതേതര കാഴ്ചപ്പാടിനെ തകർക്കുന്ന എല്ലാ ശക്തികളെയും എതിർത്താൽ മാത്രമേ നവകേരളത്തിന് സുസ്ഥിരഭാവി പ്രദാനം ചെയ്യാൻ കഴിയൂ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നമ്മുടെ സാധ്യതകളെ പ്രയോജനപ്പെടുത്തി പരിമിതികളെ മറികടന്ന് ഒരുമിച്ച് മുന്നോട്ടു നീങ്ങാം.
ഒരുകാലത്ത് കേരളത്തിന്റെ കഥകൾ പറഞ്ഞിരുന്നത് നമ്മുടെ മുത്തശ്ശിമാരായിരുന്നു. ഇന്ന് ആ കഥകൾ ലോകത്തോട് പറയാൻ നമ്മുടെ കൈയിലൊരു മൊബൈൽ ഫോണുണ്ട്. കഥ പറയാനുള്ള വേദികൾ മാറിയെങ്കിലും മനുഷ്യരെ ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിക്കുന്നത് ഇന്നും മനുഷ്യരുടെ കഥകളാണ്. സോഷ്യൽ മീഡിയ സ്റ്റോറിടെല്ലർ എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത്, നാളത്തെ കേരളം കഥകൾ കേൾക്കുന്നവരുടെ മാത്രമല്ല, കഥകൾ പറയുന്നവരുടെ കൂടിയാകണമെന്നാണ്. സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിനുപോലും ലോകത്തിന്റെശ്രദ്ധ നേടാൻ കഴിയുന്ന കാലമാണിത്.
പുതിയ തലമുറയുടെ ചിന്തകളെയും സ്വപ്നങ്ങളെയും തീരുമാനങ്ങളെയും സ്വാധീനിക്കുന്ന സോഷ്യൽ മീഡിയയെ കൂടുതൽ ക്രിയാത്മകമായി ഉപയോഗിക്കാൻ കേരളം പഠിക്കണം. സ്കൂൾതലം മുതൽ ഡിജിറ്റൽ സാക്ഷരതയും ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള സോഷ്യൽ മീഡിയ ഉപയോഗവും പഠിപ്പിക്കണം. യുവാക്കൾക്ക് കണ്ടന്റ് ക്രിയേഷനിലും ഡിജിറ്റൽ സംരംഭകത്വത്തിലും പരിശീലനവും അവസരങ്ങളും ഒരുക്കണം. നമ്മുടെ കലയും സംസ്കാരവും നാട്ടറിവുകളും സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതകഥകളും ലോകത്തെത്തിക്കാൻ സർക്കാർ തലത്തിൽ പ്രോത്സാഹനമുണ്ടാകണം.
ലൈക്കുകളും വ്യൂസുകളും നേടുന്നതിനപ്പുറം മനുഷ്യരെ ചേർത്തുനിർത്താനും നല്ല മാറ്റങ്ങൾക്ക് തുടക്കമിടാനും സോഷ്യൽ മീഡിയയ്ക്ക് കഴിയണം. കാരണം, നാളത്തെ കേരളത്തിന്റെ യഥാർഥ പുരോഗതി സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ മാത്രമല്ല, അത് മനുഷ്യർക്കുവേണ്ടി എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതിലാണ്. ഓരോ മനുഷ്യനും സ്വന്തം കഥ പറയാൻ അവസരമുള്ള, ഓരോ നല്ല കഥയ്ക്കും ലോകത്തെ സ്വാധീനിക്കാൻ കഴിയുന്ന, ലൈക്കുകൾക്കും വ്യൂസുകൾക്കുമപ്പുറം മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ നല്ല മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു ഡിജിറ്റൽ കേരളമാണ് എന്റെ സ്വപ്നം.
കേരളത്തിലെ കർഷകന്റെ യഥാർഥ വെല്ലുവിളി കൂടുതൽ വിളവ് നേടുക മാത്രമല്ല, എല്ലാ ചെലവുകളും കഴിഞ്ഞ് മികച്ച ലാഭം ഉറപ്പാക്കുക എന്നതാണ്. ഉയർന്ന കൂലിച്ചെലവ്, തൊഴിലാളിക്ഷാമം, ചെറുതും ചിതറിയതുമായ കൃഷിയിടങ്ങൾ, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം, കീടരോഗങ്ങൾ എന്നിവ കാർഷിക ലാഭത്തെ കുറയ്ക്കുന്നു. ഇതിന് ശാസ്ത്രീയ കൃഷിരീതികളും ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയും സംയോജിപ്പിച്ച സമീപനമാണ് ആവശ്യം.
ആധുനിക സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ ഫലപ്രദമായ ഉപയോഗം കാർഷികരംഗത്ത് പുതിയ സാധ്യതകൾ തുറക്കുന്നു. കൃഷിയിടങ്ങളിൽ ഡ്രോണുകൾ ഉപയോഗിക്കുക വഴി വിളസംരക്ഷണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ വേഗത്തിലാക്കാനും തൊഴിലാളികളുടെ അധ്വാനം കുറയ്ക്കാനും സഹായിക്കും. തവനൂരിലെ നിയന്ത്രിത പരിസ്ഥിതിയിലുള്ള കൃഷിരീതികൾ, ഇന്റർനെറ്റ് ഓഫ് തിംഗ്സ് (IoT) അധിഷ്ഠിത നിരീക്ഷണം, RADTAR പോലുള്ള സംരംഭങ്ങൾ, റോബോർട്ടിക്സും ഓട്ടോമേഷനും, ഡിജിറ്റൽ മാർക്കറ്റിംഗ് എന്നിവ കൃഷിയുടെ കാര്യക്ഷമത വർധിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള മാതൃകകളാണ്. എന്നാൽ ഡ്രോണ് രോഗനിർണയത്തിന് പകരമാകാനാവില്ല; കൃത്യമായ നിരീക്ഷണവും വിദഗ്ധ ഉപദേശവും അത്യാവശ്യമാണ്.
മണ്ണുപരിശോധന നടത്തുക, കൃഷിച്ചെലവും വരുമാനവും രേഖപ്പെടുത്തുക, ജലം സംരക്ഷിക്കുക, സംയോജിത കീടനിയന്ത്രണം സ്വീകരിക്കുക, വിപണി മുൻകൂട്ടി കണ്ടെത്തുക എന്നിവയ്ക്ക് മുൻഗണന നൽകണം. കർഷക ഉത്പാദക സംഘടനകളും ഡിജിറ്റൽ വിപണികളും കൂട്ടായ വിൽപനയ്ക്കും മൂല്യവർധനയ്ക്കും അവസരമൊരുക്കണം. കൃഷി ഓഫീസർമാരും വിദഗ്ധരും കർഷകരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ശാസ്ത്രീയ ഉപദേശവും മാർഗനിർദേശങ്ങളും പ്രായോഗിക പരിശീലനവും നൽകണം.
കേരളത്തിലെ കാർഷിക പുരോഗതി അളക്കേണ്ടത് വിളവിന്റെ അളവിൽ മാത്രമല്ല; ചെലവുകൾ കഴിഞ്ഞ് കർഷകന്റെ കൈയിൽ ശേഷിക്കുന്ന വരുമാനത്തിലാണ്. സാങ്കേതികവിദ്യയും ശാസ്ത്രീയകൃഷിയും വിപണനവും കൈകോർത്താൽ കൃഷിയെ കൂടുതൽ ലാഭകരവും സുസ്ഥിരവുമായ ഉപജീവനമാർഗമാക്കി മാറ്റാം.
കേരളത്തെക്കുറിച്ചു ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളുമുണ്ട്. നമ്മുടെ ഭാഷയിലും സംസ്കാരത്തിലും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും ആരോഗ്യരംഗത്തും കേരളം കൈവരിച്ച നേട്ടങ്ങള് അഭിമാനകരമാണ്. കേരളം ഒരുപാട് മുന്നോട്ട് വന്നിട്ടുണ്ട്, പക്ഷേ ഇനിയും ഒരുപാട് ദൂരം സഞ്ചരിക്കാനുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് സംഗീതരംഗത്ത്, സ്വതന്ത്ര സംഗീതത്തിനു സ്വന്തമായൊരു ഇടവും സ്വതന്ത്ര ആര്ട്ടിസ്റ്റുകള്ക്ക് അവരുടെ കഴിവുകള് വളര്ത്താനും കൂടുതല് ആളുകളിലേക്ക് എത്തിക്കാനും അവസരങ്ങളുമുള്ള കേരളമാണ് ഞാന് സ്വപ്നം കാണുന്നത്. പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങള് സ്വന്തം മണ്ണില് നിന്നുകൊണ്ടു തന്നെ യാഥാര്ഥ്യമാക്കാന് കഴിയട്ടെ. എല്ലാവര്ക്കും കേരളപ്പിറവി ആശംസകള്!
വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, ജീവിതനിലവാരം തുടങ്ങിയ സൂചികകളില് കേരളം എക്കാലത്തും മുന്നിലാണെങ്കെിലും, ഇതില് മാത്രം തൃപ്തിപ്പെടാതെ ഇനിയും മുന്നോട്ടു പോകേണ്ടതുണ്ട്. പ്രധാനമായും യുവജനങ്ങള് തൊഴില് തേടി ഇതര സംസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കും വിദേശങ്ങളിലേക്കും കുടിയേറുന്ന പ്രവണത തടയണം. കേരളം മാനവ വിഭവശേഷി മാത്രം നൽകുന്ന ഒരിടമായി ചുരുങ്ങിപ്പോകരുത്. പകരം, ക്രിയേറ്റീവായ ആശയങ്ങളും പ്രമുഖ കമ്പനികളുടെ പദ്ധതികളും നടപ്പിലാക്കാന് സാധിക്കുന്ന തൊഴില് സംസ്കാരം വളര്ന്നുവരണം.
സ്ത്രീ-പുരുഷ തുല്യതയുടെ കാര്യത്തില് കേരളം മുന്നിലാണെങ്കിലും, രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കും പൊതു ഇടങ്ങളിലേക്കും യുവതലമുറ കടന്നുവരുമ്പോള് അവര്ക്ക് എത്രത്തോളം സ്വീകാര്യതയും അവസരങ്ങളും സമൂഹം നല്കുന്നു എന്നത് പ്രധാനമാണ്. യുവതയുടെ ആശയങ്ങള്ക്കും കഴിവുകള്ക്കും നാടിന്റെ വികസനത്തില് അര്ഹമായ ഇടം ലഭിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും പ്രായമായവരും പാര്ശ്വവത്കരിക്കപ്പെട്ടവരും (അനാഥാലയങ്ങളിലെ അന്തവാസികള്, മാനസികാരോഗ്യ കേന്ദ്രങ്ങളിലെ അംഗങ്ങള് ) സുരക്ഷിതരായിരിക്കുന്ന കേരളമാണ് ഇന്നത്തെ തലമുറ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. പോലീസും സര്ക്കാരും ഇവര്ക്ക് പൂര്ണ സംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കണം.
ബഹുനിലക്കെട്ടിടങ്ങളില് മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ല വികസനം, മറിച്ച് ഓരോ കുടുംബത്തിന്റെയും ജീവിതനിലവാരവും സാമൂഹികാവസരങ്ങളും ഉയരുമ്പോഴാണ് യഥാര്ഥ വികസനം സാധ്യമാകുന്നത്. പുതിയ തലമുറയിലെ പലര്ക്കും ഒരു പാര്ട്ടിയുടെ എല്ലാ നയങ്ങളോടും പൂര്ണമായി യോജിച്ചുപോകാന് സാധിച്ചെന്നു വരില്ല. എന്നാല്, ഒരു പാര്ട്ടിയില് അംഗമല്ലെന്നതുകൊണ്ടു മാത്രം ഒരാള് രാഷ്ട്രീയത്തിന് അതീതനാണെന്ന് പറയാനാവില്ല. രാഷ്ട്രീയം നമ്മെ നേരിട്ടോ അല്ലാതെയോ ബാധിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന സത്യം മനസിലാക്കി യുവജനങ്ങള് സ്വന്തം ശബ്ദം ഉയര്ത്തണം.
ബിരുദ സർട്ടിഫിക്കറ്റുമായി വിമാനത്താവളത്തിലേക്ക് ഓടുന്ന യുവത്വമല്ല, സ്വന്തം മണ്ണിൽ സ്വപ്നം വിതയ്ക്കുന്ന തലമുറയാണ് ഭാവി കേരളത്തിന്റെ കരുത്ത്. ബ്രെയിൻ ഡ്രെയിനിനുള്ള ഉത്തരം നമ്മുടെ വയലുകളിലും തോട്ടങ്ങളിലുമുണ്ട്. കുട്ടനാടൻ നെല്ലും തൃശൂർ കോൾനിലങ്ങളും വാഴക്കുളം കൈതച്ചക്കയും ഇടുക്കിയുടെ ഏലവും കുരുമുളകും റബറും ഏത്തക്കായയും പഠനത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം.
കാമ്പസുകൾ കർഷകരുമായി കൈകോർത്ത് ഗവേഷണം നടത്തണം; വിദ്യാർഥി സ്റ്റാർട്ടപ്പുകൾ നമ്മുടെ തനത് ഉത്പന്നങ്ങളെ ലോകോത്തര ബ്രാൻഡുകളാക്കണം. പുസ്തകത്തോടൊപ്പം മണ്ണിലിറങ്ങുന്നവർ അഭിമാനത്തോടെ അറിയപ്പെടണം. ലഹരിമുക്തമായ ക്യാമ്പസുകളും അവസരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ നാടും ഉണ്ടാകണം. ഇവിടെ പഠിച്ച്, ഇവിടെത്തന്നെ വളരാൻ കൊതിക്കുന്ന യുവത, അതാണ് എന്റെ കേരളം.
കേരളപ്പിറവി ദിനാശംസകൾ!
കേരളത്തിന്റെ കായികഭാവി മാറ്റാൻ വേണ്ടത് മെഡൽ സ്വപ്നങ്ങൾ മാത്രമല്ല, ശാസ്ത്രീയമായ ഒരു കായിക സംവിധാനമാണ്. ഒരു സ്പോർട്സ് ഹബ്ബായി കേരളം മാറണം. നമ്മുടെ കേരളത്തിൽ കഴിവുള്ള കായികതാരങ്ങൾക്കു കുറവില്ല. പക്ഷേ ആ കഴിവുകളെ പ്രൈമറി സ്കൂൾ മുതൽ ഒളിമ്പിക്സ് നിലവാരം വരെ എത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന തുടർച്ചയായ പരിശീലനപദ്ധതിയാണ് നമുക്ക് ശക്തിപ്പെടുത്തേണ്ടത്.പ്രൈമറി ക്ലാസുകളിൽ കുട്ടികളെ കളിയിലേക്ക് ആകർഷിക്കണം. അപ്പർ പ്രൈമറിയിൽ വിവിധ കായിക ഇനങ്ങൾ പരിചയപ്പെടുത്തണം. ഹൈസ്കൂളിൽ താത്പര്യവും കഴിവും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പരിശീലനം നൽകണം. പ്ലസ്ടു തലത്തിൽ പഠനവും കായികവും ഒരുമിച്ച് മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയുന്ന സൗകര്യങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കണം.
അത്ലറ്റിക്സ് മുതൽ ഫുട്ബോൾ, ഹോക്കി, ബാസ്കറ്റ്ബോൾ, നീന്തൽ, ബാഡ്മിന്റൺ തുടങ്ങി വിവിധ ഇനങ്ങൾക്ക് യോഗ്യതയുള്ള പരിശീലകരും നിലവാരമുള്ള ഗ്രൗണ്ടുകളും സ്ഥിരമായ മത്സരങ്ങളും വേണം. മെഡൽ ലക്ഷ്യമിടുന്ന താരങ്ങൾക്ക് സ്പോർട്സ് സയൻസ്, പോഷകാഹാരം, ഫിസിയോതെറാപ്പി, മാനസിക പരിശീലനം, സാമ്പത്തികസഹായം എന്നിവയും ലഭ്യമാക്കണം.
ഒളിമ്പിക്സ് മെഡൽ ഒരു വർഷംകൊണ്ട് സൃഷ്ടിക്കാനാവില്ല. അത് 10-15 വർഷത്തെ ആസൂത്രിത പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഫലമാണ്. അതിനാൽ ഓരോ കുട്ടിയുടെയും കഴിവു കണ്ടെത്തി വളർത്തുന്ന സംവിധാനമാണ് കേരളം സൃഷ്ടിക്കേണ്ടത്. ഞങ്ങളുടെ തലമുറയ്ക്കു വേണ്ടത് കായികമേളകളിൽ പങ്കെടുക്കാനുള്ള അവസരം മാത്രമല്ല; ലോകത്തിലെ മികച്ച താരങ്ങളോട് മത്സരിക്കാൻ കഴിയുന്ന നിലവാരത്തിലെത്താനുള്ള അവസരമാണ്.
ഓരോ സ്കൂളിലും കളിക്കളം, ഓരോ പഞ്ചായത്തിലും പരിശീലനാവസരം, ഓരോ ജില്ലയിലും പ്രതിഭാവികസനകേന്ദ്രം, ഓരോ മികച്ച താരത്തിനും അന്തർദേശീയ നിലവാരത്തിലേക്കുള്ള വഴി ഇതായിരിക്കണം കേരളത്തിന്റെ കായിക വികസന ലക്ഷ്യം. അത്തരത്തിൽ ഒരു സ്പോർട്സ് ഹബ്ബായി കേരളം മാറണം. അന്തർദേശീയ തലങ്ങളിൽ മെഡലുകൾ സ്വന്തമാക്കുന്ന നമ്മുടെ കായികതാരങ്ങൾക്ക് മറ്റു പല സംസ്ഥാനങ്ങളും നൽകുന്നതുപോലെ മോശമല്ലാത്ത പാരിതോഷികങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിക്കണം; അവ സമയബന്ധിതമായി നൽകുകയും വേണം. കൂടാതെ, മെഡൽ ലഭിച്ചില്ലെങ്കിൽപോലും ഇന്ത്യക്കായി അന്തർദേശീയ മത്സരങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന കായികതാരങ്ങളെ ആദരിക്കണം. അതു പുതുതലമുറയ്ക്ക് വലിയ ഊർജമാകും.
കേരളപ്പിറവി ദിനത്തിൽ നമ്മുടെ നാടിന്റെ പാരമ്പര്യത്തെയും പെരുമയെയുംകുറിച്ച് നാം ഏറെ അഭിമാനിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ, ഇന്ന് അതിരുകളില്ലാത്ത ചിന്തകളോടെ വളരുന്ന ജെൻ സി തലമുറയുടെ കണ്ണിൽ വർത്തമാനകാല ആശങ്കകൾക്കപ്പുറം വ്യക്തമായൊരു ഭാവി കേരളത്തിന്റെ ചിത്രമുണ്ട്. തൊഴിലവസരങ്ങൾ തേടി നാടും വീടും ഉപേക്ഷിച്ച് വിദേശരാജ്യങ്ങളിലേക്ക് ചേക്കേറേണ്ടിവരുന്ന അവസ്ഥ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നതാണ് പുതുതലമുറയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹങ്ങളിലൊന്ന്.
നാടിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് തടസമാകുന്ന അനാവശ്യ ചുവപ്പുനാടകളും പഴഞ്ചൻ കീഴ്വഴക്കങ്ങളും മാറ്റിനിർത്തി, യുവാക്കളുടെ യോഗ്യതയ്ക്കും കഴിവുകൾക്കും അർഹമായ മൂല്യം നൽകുന്ന സൗഹൃദാന്തരീക്ഷം നമ്മുടെ ഈ മണ്ണിൽ ഉണ്ടാകണം. വിഭവങ്ങളും പ്രതിഭകളും നിറഞ്ഞ കേരളത്തിൽ തദ്ദേശീയമായ സംരംഭങ്ങൾക്കും സർഗാത്മക ആശയങ്ങൾക്കും കൃത്യമായ പിന്തുണ ലഭിച്ചാൽ, പ്രവാസം നിർബന്ധിതമായ സാഹചര്യത്തിനു പകരം വ്യക്തിയുടെ സ്വതന്ത്രമായ തെരഞ്ഞെടുപ്പായി മാറും. പരിസ്ഥിതിയെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുള്ള സുസ്ഥിര വികസനവും സുതാര്യമായ ഭരണസംവിധാനവും എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സാമൂഹിക സുരക്ഷയും ഞാൻ ഉൾപ്പെടുന്ന തലമുറ സ്വപ്നം കാണുന്നു.
മാറ്റങ്ങൾക്കായി മാറിനിന്ന് പരാതിപ്പെടുകയല്ല; മറിച്ച് മാറ്റത്തിന്റെ ചാലകശക്തിയായി മാറുകയാണ് യുവത്വത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. പ്രായോഗികമായ വീക്ഷണങ്ങൾക്കും ആശയങ്ങൾക്കും സർക്കാരിന്റെയും സമൂഹത്തിന്റെയും നയരൂപീകരണത്തിൽ ഇടം ലഭിച്ചാൽ, ചെറുപ്പക്കാരുടെ ഊർജം കേരളത്തിന്റെ അതിജീവനത്തിനും പുരോഗതിക്കും കരുത്താകും. പാരമ്പര്യത്തിന്റെ നന്മയും ആധുനികതയുടെ സർഗാത്മകതയും ഒത്തുചേരുന്ന നവകേരള നിർമിതിക്ക് വഴിയൊരുക്കേണ്ടത് കാലത്തിന്റെ ആവശ്യമാണ്. ആ സ്വപ്നങ്ങൾ യാഥാർഥ്യമാകുന്ന നാളേക്കായി ഒന്നിച്ചു കൈകോർക്കാം.
കേരളം ഇപ്പോള് ജീവിക്കാന് അനുയോജ്യമായ ഇടമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സ്ഥലമാണ്. മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന് എടുത്തുപറയണം. കാരണം, മുമ്പ് നമ്മള് സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിന് ജീവിക്കുമ്പോള് അല്ലെങ്കില് അങ്ങനെ ഒരു ശ്രമം നടത്തുമ്പോള് പലരും അത്തരം ആളുകളെ മുന്വിധിയോടെ കണ്ടിരുന്നു. അവരിങ്ങനെയായിരിക്കാം, അങ്ങനെയായിരിക്കാം എന്നൊക്കെയുള്ള സംസാരങ്ങളും ഉണ്ടാകാറുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്, ഇപ്പോള് കേരളത്തിലെ ജനങ്ങളില് ഭൂരിഭാഗവും ഉയര്ന്ന വിദ്യാഭ്യാസം നേടാന് ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.
അതിനൊപ്പം പെരുമാറ്റത്തിലും ജീവിതത്തിലുമൊക്കെ ചുറ്റുമുള്ളവരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതിരിക്കാനും ശ്രദ്ധിക്കുന്നവരാണ്. മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോള് കേരളം വളരെ ഭംഗിയുള്ളതും ആളുകള്ക്ക് അവരവരുടെ ഇഷ്ടത്തിന് വളരെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ആരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതെ ജീവിക്കാന് പറ്റുന്ന സ്ഥലമായിട്ട് മാറുമെന്നുതന്നെയാണ് എനിക്കു തോന്നുന്നത്. മാറുമെന്ന് പറയുന്നത് ഇപ്പോള് അങ്ങനെയല്ല എന്നുദ്ദേശിച്ചല്ല. ഇപ്പോള് ഉള്ളതിനേക്കാളും വളരെ രസകരമായിരിക്കും വരും വര്ഷങ്ങളില് ഇവിടെ ജീവിക്കാന് എന്ന് തോന്നാറുണ്ട്.
‘ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാട്’ എന്ന വിശേഷണം പ്രകൃതിഭംഗികൊണ്ട് മാത്രം പൂർണമാകുന്നില്ല; യുവത്വത്തിന്റെ മനസറിഞ്ഞ്, അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകു നൽകുമ്പോഴാണ് കേരളം യഥാർഥത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാടാകുന്നത്. ഓരോ യുവതി-യുവാവിന്റെയും ഉള്ളിൽ ഒരു സ്വപ്നമുണ്ട്; സ്വന്തം കഴിവുകൾ തെളിയിക്കാനും കുടുംബത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകൾ നിറവേറ്റാനും താൻ വളർന്ന മണ്ണിൽതന്നെ അഭിമാനത്തോടെ ജീവിക്കാനുമുള്ള സ്വപ്നം.
ആ സ്വപ്നങ്ങൾക്കുവേണ്ടി നാടുവിടേണ്ടിവരാത്ത, പരാജയപ്പെട്ടാൽ വീണ്ടും തുടങ്ങാൻ ധൈര്യം നൽകുന്ന, വ്യത്യസ്തമായി ചിന്തിക്കുന്നവരെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന ഒരു കേരളമാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. യുവതയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കപ്പെടണം; അവരുടെ ആശയങ്ങൾക്ക് വികസനത്തിൽ ഇടം ലഭിക്കണം. കാരണം, സ്വപ്നം തകരുമ്പോൾ നഷ്ടമാകുന്നത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ ഭാവി മാത്രമല്ല; ഒരു നാടിന്റെ സാധ്യതകൂടിയാണ്. വേണ്ടത് നമ്മുടെ മണ്ണിൽ സ്വപ്നം കാണാനും ഈ മണ്ണിൽതന്നെ അവ പൂവണിയിക്കാനും കഴിയുന്നൊരു കേരളമാണ്.
കേരളപ്പിറവി ദിനത്തിൽ നമ്മുടെ നാടിന്റെ പാരമ്പര്യത്തെയും പെരുമയെയുംകുറിച്ച് നാം ഏറെ അഭിമാനിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ, ഇന്ന് അതിരുകളില്ലാത്ത ചിന്തകളോടെ വളരുന്ന ജെൻ സി തലമുറയുടെ കണ്ണിൽ വർത്തമാനകാല ആശങ്കകൾക്കപ്പുറം വ്യക്തമായൊരു ഭാവികേരളത്തിന്റെ ചിത്രമുണ്ട്. തൊഴിലവസരങ്ങൾ തേടി നാടും വീടും ഉപേക്ഷിച്ച് വിദേശരാജ്യങ്ങളിലേക്ക് ചേക്കേറേണ്ടിവരുന്ന അവസ്ഥ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നതാണ് പുതുതലമുറയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹങ്ങളിലൊന്ന്.
നാടിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് തടസമാകുന്ന അനാവശ്യ ചുവപ്പുനാടകളും പഴഞ്ചൻ കീഴ്വഴക്കങ്ങളും മാറ്റിനിർത്തി, യുവാക്കളുടെ യോഗ്യതയ്ക്കും കഴിവുകൾക്കും അർഹമായ മൂല്യം നൽകുന്ന സൗഹൃദാന്തരീക്ഷം നമ്മുടെ ഈ മണ്ണിൽ ഉണ്ടാകണം. വിഭവങ്ങളും പ്രതിഭകളും നിറഞ്ഞ കേരളത്തിൽ തദ്ദേശീയമായ സംരംഭങ്ങൾക്കും സർഗാത്മക ആശയങ്ങൾക്കും കൃത്യമായ പിന്തുണ ലഭിച്ചാൽ, പ്രവാസം നിർബന്ധിതമായ സാഹചര്യത്തിനു പകരം വ്യക്തിയുടെ സ്വതന്ത്രമായ തെരഞ്ഞെടുപ്പായി മാറും.
പരിസ്ഥിതിയെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുള്ള സുസ്ഥിര വികസനവും സുതാര്യമായ ഭരണ സംവിധാനവും എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സാമൂഹിക സുരക്ഷയും ഞാൻ ഉൾപ്പെടുന്ന തലമുറ സ്വപ്നം കാണുന്നു. മാറ്റങ്ങൾക്കായി മാറിനിന്ന് പരാതിപ്പെടുകയല്ല; മറിച്ച്, മാറ്റത്തിന്റെ ചാലകശക്തിയായി മാറുകയാണ് യുവത്വത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം.
മനുഷ്യ വിഭവശേഷിയിൽ സമ്പന്നമാണ് നമ്മുടെ നാട്. എന്നാൽ, കേരളം ഇന്ന് നേരിടുന്ന പ്രധാന വെല്ലുവിളികളിലൊന്ന് തൊഴിലില്ലായ്മയാണ്. സാക്ഷരതയും സംസ്കാരവും ഒരുപോലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഈ ഭൂമികയിൽ തൊഴിലില്ലായ്മ വലിയ പ്രതിസന്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്. ഇതു പരിഹരിക്കാൻ പാഠ്യപദ്ധതിയിൽ ലോകസാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ചുള്ള മാറ്റങ്ങൾ നടപ്പിൽ വരുത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
പരീക്ഷകളിലെ മാർക്കുകളേക്കാൾ അധികമായി നൈപുണികൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ജോലിസമ്പ്രദായമാണ് നിലവിലുള്ളത്. കഴിവുകൾക്കനുസരിച്ചാണ് ഒരു ഉദ്യോഗാർഥി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്. ഡാറ്റയ്ക്കപ്പുറം നൈപുണികൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നതിനാൽ വിദ്യാദ്യാസനയങ്ങൾ തിരുത്തിക്കുറിക്കണം. പ്രത്യേകിച്ച് പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞു വരുന്ന കുട്ടികൾക്ക് അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കൊത്ത് വളരാനുള്ള സർവകലാശാലകൾ ഒരുക്കിക്കൊടുക്കേണ്ടത് ആവശ്യമാണ്.
ലോകത്തെ പല സർവകലാശാലകളും അവയുടെ നയങ്ങളും പാഠ്യപദ്ധതികളും മാറ്റത്തിന് വിധേയമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇതുപോലുള്ള മാറ്റങ്ങൾ നമ്മുടെ ജോലിസ്ഥാപനങ്ങളിലും സർക്കാർ സ്ഥാപനങ്ങളിലും വരുത്താൻ സാധിച്ചാൽ ഒരു പരിധിവരെ നമുക്ക് ബൗദ്ധികചോർച്ച നിയന്ത്രിക്കാൻ സാധിക്കും.
SUNDAY DEEPIKA
ഗവൺമെന്റ് ട്രൈബല് സ്കൂള് അട്ടത്തോട്. ശബരിമല പന്പ ഉള്വനങ്ങളില്നിന്ന് മൈലുകള് താണ്ടി അക്ഷരം പഠിക്കാനെത്തുന്ന ഇവിടത്തെ ഗോത്രവാസി കുട്ടികൾക്ക് കരുതലും കാവലും അവരുടെ അധ്യാപകരാണ്. ദിവസം മൂന്നുനേരം പോഷകസമൃദ്ധമായി ഭക്ഷണമൊരുക്കിക്കൊടുക്കും. ഉച്ചയ്ക്ക് മീനും കോഴിയിറച്ചിയും പച്ചക്കറികളും ചേര്ന്നുള്ള സദ്യ. ഇവിടെ മീന് വില കൊടുത്തു വാങ്ങുകയല്ല, സ്കൂള് വളപ്പിലെ കുളങ്ങളില് വളര്ത്തുകയാണ്.
കൂണ് കൃഷിയും തേനീച്ച വളര്ത്തലുമുണ്ട്. പെരുനാട് പഞ്ചായത്ത് കൃഷിഭവന്റെ സഹകരണത്തോടെ 300 കൂടകളിലാണ് വെണ്ട, വഴുതന, പയര്, തക്കാളി, ചീര തുടങ്ങിയവ വളര്ത്തുന്നത്. അവിയലിനും തോരനും സാമ്പാറിനും ആവശ്യമായ വിഭവങ്ങള് സ്വന്തം തോട്ടത്തില് ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയാണ് അധ്യാപകരും കുട്ടികളും. നനയ്ക്കുന്നതിനുള്ള പ്രത്യേക ക്രമീകരണങ്ങളും ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്.
വിഷരഹിത പച്ചക്കറികള് നല്കുന്നതിനൊപ്പം കുട്ടികളെ കൃഷി പരിശീലിപ്പിക്കുകയാണ് പദ്ധതിയുടെ ലക്ഷ്യം. ക്ലാസ് മുറികളിലെ പുസ്തകങ്ങളിൽനിന്നുള്ള പഠനംപോലെ സ്കൂള് വളപ്പില്നിന്ന് ഇവര് നിരവധി പരിസ്ഥിതി പാഠങ്ങളും അഭ്യസിക്കുന്നു. പുട്ട്, അപ്പം, ഇഡ്ഡലി, ദോശ, ഉപ്പുമാവ് എന്നിങ്ങനെ നീളുന്നു ഓരോ ദിവസവും പ്രഭാതഭക്ഷണം. പയര്, കടല, സാമ്പാര്, ചമ്മന്തി തുടങ്ങിയ കറികളും. വൈകുന്നേരം ചായയും ചെറുകടിയും. ദിവസവും പാലും മുട്ടയും ഉണങ്ങിയ പഴങ്ങളും കൊടുക്കും. വെറുതെ പാല് എന്നു പറഞ്ഞാല്പോരാ ബൂസ്റ്റും ഹോര്ലിക്സും മെനുവിന്റെ ഭാഗമാണ്.
വൈകുന്നേരം അകലെ ഉള്വനത്തിലേക്കു പോകുന്ന കുട്ടികള്ക്ക് അത്താഴത്തിനു പൊതിച്ചോര്കൂടി കൊടുത്താണ് അധ്യാപകര് അയയ്ക്കുന്നത്. ഒന്നാം ക്ലാസ് മുതല് നാലാം ക്ലാസ് വരെ 40 വിദ്യാര്ഥികളും അഞ്ച് അധ്യാപകരുമുണ്ട് ശബരിമല വനമേഖലയിലെ ഏക സര്ക്കാര് ട്രൈബല് എൽപി സ്കൂളില്. ശ്രീജ രാജാണ് ഇപ്പോൾ പ്രധാനാധ്യാപിക. സുബീഷ്, സാജിത, അമിത, ശ്രീലക്ഷ്മി എന്നിവരാണ് മറ്റ് അധ്യാപകര്. പമ്പ ഉള്വനത്തില് മുപ്പതു കിലോമീറ്റര് ചുറ്റളവിലുള്ള കുട്ടികളാണ് അട്ടത്തോട് ഗവ. ട്രൈബല് എല്പി സ്കൂളിലെ പഠിതാക്കള്. ഉള്വനത്തില് പരിമിതികളോടും പട്ടിണിയോടും പടവെട്ടുന്ന മലമ്പണ്ടാരം, മലയരയ, ഊരാളി ആദിവാസി വിഭാഗക്കാരുടെ മക്കളാണിവര്.
ളാഹ, മഞ്ഞത്തോട്, പ്ലാപ്പള്ളി, അട്ടത്തോട് എന്നിവിടങ്ങളില്നിന്നുള്ള കുട്ടികളെ വനപാതയിലൂടെ സ്കൂള് ബസില് രാവിലെ എത്തിച്ച് വൈകുന്നേരം ഊരുകളില് തിരികെയെത്തിക്കും. രാവിലെ ഏഴരയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ട് വൈകുന്നേരം അഞ്ചരയ്ക്ക് ഊരുകളിലെത്തും. ഈ സ്കൂളില് അധ്യാപകര് രക്ഷാകര്ത്താക്കളും അന്നദാതാക്കളുമായി ഗോത്രവാസി കുട്ടികള്ക്കുവേണ്ടി ജീവിക്കുന്നു.
സ്വയംപര്യാപ്തതയുടെ പാഠം
ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ശുദ്ധമായ മത്സ്യം കൊടുക്കാന് 1.6 ലക്ഷം ലിറ്റര് ശേഷിയുള്ള മൂന്ന് ബയോഫ്ളോക് കുളങ്ങളാണ് ഫിഷറീസ് വകുപ്പിന്റെയും പെരുനാട് പഞ്ചായത്തിന്റെയും സഹകരണത്തോടെ ഏഴര ലക്ഷം രൂപ ചെലവില് നിര്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. തിലോപ്പിയ, ആസാം വാള, വരാല് ഇനം മത്സ്യങ്ങളെയാണ് കുളങ്ങളില് വളര്ത്തുന്നത്.
ഓരോ കുളത്തിലും ആയിരം വീതം മത്സ്യ കുഞ്ഞുങ്ങളെ നിക്ഷേപിക്കും. വളര്ച്ചയെത്തിയ മീനുകളെ കറിവച്ചും വറുത്തും കൊടുക്കും. മീന്കുഞ്ഞുങ്ങളെ നിക്ഷേപിക്കുന്നതു മുതല് മീന് പിടിക്കുന്നതു വരെ കുട്ടികളുടെ വിനോദമാണ്. വനത്തിലെ കുട്ടികള്ക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം നല്കുന്നതിനൊപ്പം അവരെ സ്വയംപര്യാപ്തരാക്കുക എന്നതും സ്കൂളിന്റെ പ്രവര്ത്തന ലക്ഷ്യമാണെന്ന് അധ്യാപകന് കെ.എം. സുബീഷ് പറഞ്ഞു.
ദിവസവും വസ്ത്രങ്ങള് അലക്കാന് പ്രയാസമുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലെ വാസസ്ഥലങ്ങളില്നിന്നാണ് പല വിദ്യാര്ഥികളും വരുന്നത്. വനപ്രദേശങ്ങളിലൂടെയുള്ള യാത്രയ്ക്കിടയില് വസ്ത്രങ്ങള് പലപ്പോഴും അഴുക്കാവുകയോ കീറിപ്പോവുകയോ ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് മനസിലാക്കിയ അധ്യാപകര് കുട്ടികളുടെ വസ്ത്രങ്ങള് അലക്കിക്കൊടുക്കാന് തുടങ്ങി.
രാവിലെ കുട്ടികള്ക്ക് വൃത്തിയുള്ള വസ്ത്രങ്ങള് നല്കുകയും ക്ലാസുകള്ക്ക്ശേഷം തിരികെ വാങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന സംവിധാനം സ്കൂളില് ഏര്പ്പെടുത്തി. ഓരോ യൂണിഫോമിനും നന്പർ അടയാളമുള്ളതിനാൽ മാറിപ്പോവുകയില്ല. ആൺകുട്ടികൾക്കും പെൺകുട്ടികൾക്കും ഡ്രസിംഗ് റൂമുകൾ ക്രമീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. യൂണിഫോം കഴുകാൻ സ്കൂളില് വാഷിംഗ് മെഷീനും ഇസ്തിരിപ്പെട്ടിയും സന്നദ്ധസംഘടന സംഭാവന ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. കുട്ടികളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ കഴുകി ഉണക്കി ഇസ്തിരിയിടുന്നത് അധ്യാപകര്തന്നെ.
ഉള്വനങ്ങളില് പാര്ക്കുന്ന ഗോത്രവാസി ഊരുകളില് മഴക്കാലമായാല് വറുതിയാണ്. തേന്, കുന്തിരിക്കം, ഔഷധസസ്യങ്ങള് തുടങ്ങിയ വനവിഭവങ്ങള് ശേഖരിച്ചാണ് ഇവര് ഉപജീവനം നടത്തുന്നത്. ഇത്തരം ജോലികള്ക്കായി മാതാപിതാക്കളെ അനുഗമിക്കുന്ന കുട്ടികള്ക്ക് സ്കൂള് പഠനം അടഞ്ഞ അധ്യായമായി. കാട്ടുതേനും കാട്ടുകിഴങ്ങുകളുമാണ് വനവാസികളുടെ പ്രധാന ഭക്ഷണം. മുന്പൊക്കെ മതിയായ ഭക്ഷണമില്ലാത്തതിനാല് കാട്ടിലെ കുട്ടികള് പുറംലോകത്തേക്ക് വരാന് താത്പര്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.
അതിനാല് എഴുത്തും വായനയും അറിയാത്ത കുട്ടികള് വനത്തില് ഏറെപ്പേരുണ്ടായിരുന്നു. പഠനം ഉറപ്പാക്കാനും പോഷകാഹാരക്കുറവുള്ള കുട്ടികളെ സഹായിക്കുന്നതിനുമുള്ള പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായാണ് സര്ക്കാര്, സന്നദ്ധ സംഘടനകളുടെ സഹായത്തോടെ വിദ്യാര്ഥികള്ക്ക് മൂന്നു നേരവും ഭക്ഷണം നല്കുന്നത്. മധ്യവേനല് അവധിക്കാലത്ത് സ്കൂള് അടയ്ക്കുമ്പോൾ ഊരുകളിലെ കുട്ടികള്ക്ക് കാട്ടില് ഭക്ഷണം മുടങ്ങില്ല. ഗ്രാമ, ബ്ലോക്ക് പഞ്ചായത്തുകള്, സന്നദ്ധ സംഘടനകള് തുടങ്ങിയവയുടെ സഹകരണത്തിലാണ് ‘കാടറിയുന്നവരുടെ വയറെരിയാതിരിക്കാൻ’ എന്ന പദ്ധതി നടപ്പിലാക്കിയത്.
കരുതലൊരുക്കിയത് ബിജു തോമസ്
ഇക്കഴിഞ്ഞ മേയില് വിരമിച്ച ബിജു തോമസ് അമ്പൂരി പ്രധാന അധ്യാപകനായിരിക്കെയാണ് വിപുലമായ പദ്ധതികള് സ്കൂളില് നടപ്പാക്കിയത്. തിരുവല്ല മുത്തൂര് ഗവ.എല്.പി. സ്കൂളില്നിന്ന് സ്ഥാനക്കയറ്റം കിട്ടി പ്രഥമാധ്യാപകനായി 2021 ഒക്ടോബറിലാണ് ബിജു തോമസ് അട്ടത്തോട് സ്കൂളിലെത്തിയത്. അസൗകര്യങ്ങളില് വീര്പ്പുമുട്ടുകയായിരുന്നു അക്കാലത്ത് ഈ സര്ക്കാര് സ്കൂള്.
പത്തനംതിട്ടയില്നിന്ന് അരിയും മറ്റ് സാധനങ്ങളും വാങ്ങി എല്ലാ തിങ്കളാഴ്ചയും 58 കിലോമീറ്റര് അകലെയുള്ള സ്കൂളിലെത്തണം. സ്കൂട്ടറില് കെട്ടിവച്ച അരിച്ചാക്കിനും പച്ചക്കറിക്കുമിടയില് ഞെരുങ്ങിയിരുന്നാണ് ഇദ്ദേഹം കാടിന് നടുവിലെ എല്.പി.സ്കൂളിലെത്തിയിരുന്നത്. വന്യമൃഗശല്യവും എത്തിച്ചേരാനുള്ള പ്രയാസവും കാരണം ഇവിടെ നിയമിതരാകുന്ന അധ്യാപകരേറെയും സ്ഥലംമാറ്റം തരപ്പെടുത്തി സ്കൂള് വിടുകയായിരുന്നു പതിവ്.
റോഡുനിരപ്പില്നിന്ന് താഴ്ചയിലുള്ള സ്കൂളിലേക്ക് 105 പടികളിറങ്ങണം. കുട്ടികള്ക്കുള്ള ഭക്ഷണ സാധനങ്ങള് ബിജു തോമസ് തലയില് ചുമന്നാണ് എത്തിച്ചിരുന്നത്. കാനനപാതയിലുടനീളം വന്യമൃഗങ്ങളെ കാണുക പതിവായിരുന്നു. കാട്ടാനയും കടുവയും പുലിയും കരടിയുമൊക്കെ വിളിപ്പാടകലെ നീങ്ങുന്നതു കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഇതൊരു പതിവായപ്പോള് ബിജുവിന് ഭയം വിട്ടുമാറി. ഇദ്ദേഹം ചുമതലയേറ്റ് രണ്ടു വര്ഷത്തിനുശേഷം പുതിയ സ്കൂള്കെട്ടിടം വന്നു. സ്കൂളില് മീന്വളര്ത്തലും പച്ചക്കറിത്തോട്ടവും തേനീച്ച വളര്ത്തലും കൂണ് കൃഷിയുമൊക്കെ തുടങ്ങിയതും ഇദ്ദേഹമാണ്.
‘ഏറെ കുട്ടികളുടെയും ആരോഗ്യനിലവാരം പരിമമായിരുന്നു. വിശന്നുപൊരിഞ്ഞ് ഉച്ചഭക്ഷണം അതിവേഗത്തില് കഴിക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ ഭാവം എന്നെ ഏറെ വേദനിപ്പിച്ചിരുന്നു. പലപ്പോഴും വീടുകളില് മുഴുപ്പട്ടിണിയാകും. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും സമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണം കൊടുക്കാന് തീരുമാനിച്ചത്. പോഷകസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണം കൊടുത്തതോടെ അവരുടെ മനസു നിറയുന്നതും ആരോഗ്യം മെച്ചപ്പെടുന്നതും ഏറെ സന്തോഷം പകരുന്നതായിരുന്നു’- ബിജു തോമസ് പറഞ്ഞു. ഇദ്ദേഹം തുടങ്ങിയ സ്വയംപര്യാപ്ത സംരംഭങ്ങള് നിലവിലെ അധ്യാപകര് അതേപടി ആത്മാര്ഥമായി തുടരുന്നു.
കാട്ടാനയും കടുവയുമുണ്ട്
രണ്ടു പതിറ്റാണ്ടിനപ്പുറം അട്ടത്തോട് വനാന്തരങ്ങളിലെ കുട്ടികള്ക്ക് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് സാധ്യതകളുണ്ടായിരുന്നില്ല. 2015ല് സംസ്ഥാന ബാലാവകാശ കമ്മീഷന്റെ ഇടപെടലില് ആദിവാസി ഊരുകളില് ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയങ്ങള്ക്കു തുടക്കമായി. അട്ടത്തോട് ഏകാധ്യാപകവിദ്യാലയം പിന്നീട് ട്രൈബല് പ്രൈമറി സ്കൂളായി ഉയര്ത്തുകയായിരുന്നു. പ്രധാന അധ്യാപകന് ഉള്പ്പെടെ മൂന്ന് അധ്യാപകരും ഇരുപതു കുട്ടികളുമായി തുടക്കം.
പെരുനാട് പഞ്ചായത്ത് താല്ക്കാലികമായി നിര്മിച്ചുകൊടുത്ത ആസ്ബറ്റോസ് ഷീറ്റിട്ടു മറച്ച രണ്ടുമുറി കെട്ടിടമായിരുന്നു സ്കൂള്. കാട്ടാനയും കുരങ്ങും സ്കൂള്മുറ്റം വരെ കയറിയിറങ്ങും. വേനല്ച്ചൂടിൽ സ്കൂളിനു മുകളില്നിന്ന് വിഷപ്പാമ്പുകള് ക്ലാസിലേക്ക് വീഴുക പതിവായിരുന്നു. ഈ ദുരിതം താങ്ങാനാവാതെ നിയമിതരായ പല അധ്യാപകരും അവധിയെടുത്തും സ്ഥലം മാറ്റം വാങ്ങിയും വനംവിട്ടിറങ്ങി. 2021 ഒക്ടോബറില് റീബില്ഡ് കേരള പദ്ധതിയില് സ്ഥലവും ഫണ്ടും വാങ്ങിയെടുത്ത് അട്ടത്തോട്ടുനിന്നും നാലു കിലോമീറ്റര് മാറി നിലയ്ക്കലില് പുതിയ കെട്ടിടം പണിതു.
അട്ടത്തോട് സ്കൂളില് നാലാം ക്ലാസ് പഠിച്ചിറങ്ങിയാല് തുടര്പഠനത്തിന് 29 കിലോമീറ്റര് അകലെ കിസുമം ഗവ. എച്ച്എസ്എസിലേ സൗകര്യമുള്ളു. അട്ടത്തോട് സ്കൂളില് നാലാം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞാല് പഠനം നിലയ്ക്കുകയായിരുന്നു പതിവ്. ഇതിന് പരിഹാരമായി ഇവിടെ നാലാം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ കുട്ടികളെ അട്ടത്തോട് സ്കൂള് ബസില് കിസുമം സ്കൂളില് ഉപരിപഠനത്തിന് ദിവസവും എത്തിക്കുന്നുണ്ട്.
പെരുനാട് ഗ്രാമപഞ്ചായത്തിന്റെയും റാന്നി ബ്ലോക്ക് പഞ്ചായത്ത് ട്രൈബല് വിഭാഗത്തിന്റെയും സഹകരണത്തോടെയാണ് അട്ടത്തോട് സ്കൂളിന്റെ പ്രവര്ത്തനം. ജെന്ഡര് ന്യൂട്രല് യൂണിഫോം നടപ്പാക്കിയ ആദ്യ ട്രൈബല് സ്കൂളാണിത്. ബുധനാഴ്ചകളില് ആണ്, പെണ് വ്യത്യാസമില്ലാതെ സ്കൂളിന്റെ പേരെഴുതിയ ചുവന്ന ടീ ഷര്ട്ടാണ് യൂണിഫോം.
ശബരിമല വനമേഖലയോടു ചേര്ന്നുള്ള തങ്ങളുടെ ആദിവാസി ഊരുകളിലെ ദുരിതപൂര്ണമായ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് പറയാന് ഈ കുട്ടികൾക്കെല്ലാം അനുഭവങ്ങൾ ഏറെയുണ്ട്. വനത്തില്നിന്ന് തോടുകളും മലകളും കയറിയിറങ്ങണം സ്കൂളിലെത്താന്. മഴക്കാലത്ത് മിന്നല് പ്രളയമുണ്ടാകും. വഴിയില് വന്യമൃഗങ്ങള് ഏറെയുണ്ടാകും. ഈ പരിമിതികളെ മറികടന്ന് കാട്ടിലെ കുട്ടികള് അട്ടത്തോട്ടിൽ എത്തുകയാണ് പഠിച്ചു മിടുക്കരാകാന്.
SUNDAY DEEPIKA
ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും വേഗമേറിയ ജീവിവര്ഗമായ ചീറ്റപ്പുലികള് പതിറ്റാണ്ടുകള്ക്ക് മുമ്പ് ഇന്ത്യൻ മണ്ണില്നിന്ന് എന്നന്നേക്കുമായി അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. 1952ല് ഇന്ത്യയില് ചീറ്റകള്ക്ക് വംശനാശം സംഭവിച്ചതായി പ്രഖ്യാപിച്ചതോടെ ചീറ്റകളുടെ ആവാസവ്യസ്ഥ പൂര്ണമായും ചരിത്രമായി. പഞ്ചാബ് മുതല് തിരുനെല്വേലി വരെയും ഗുജറാത്ത് മുതല് ബംഗാള് വരെയുമുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലാണ് ഒരു കാലത്ത് ഏഷ്യന് ചീറ്റകള് കൂടുതലായി ഉണ്ടായിരുന്നത്. എന്നാല് അമിതമായ വേട്ടയാടല്, ആവാസവ്യവസ്ഥയുടെ തകര്ച്ച എന്നിവ കാരണം വനാന്തരങ്ങളില് സജീവമായിരുന്ന ഏഷ്യന് ചീറ്റകള് നമ്മുടെ മണ്ണില് അപ്രത്യക്ഷമായി.
1947ല് ഛത്തീസ്ഗഡിലെ കോരിയ ജില്ലയിലാണ് ഇന്ത്യയില് അവസാനമായി ചീറ്റകളെ കാണുകയും വെടിവച്ചുകൊല്ലുകയും ചെയ്തത്. തുടര്ന്നിങ്ങോട്ട് 2022 വരെ ഇന്ത്യന് കാടുകളില് ചീറ്റകളില്ലായിരുന്നു. എന്നാല് 75 വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം വേഗമേറിയ കാല്വയ്പുകള് വീണ്ടും ഇന്ത്യന് വനങ്ങളില് മുഴങ്ങിക്കേള്ക്കാന് തുടങ്ങി. ലോകചരിത്രത്തില് ആദ്യമായി ഒരു രാജ്യത്ത് വംശനാശം സംഭവിച്ച വലിയ മാംസഭുക്കുകളെ മറ്റൊരു രാജ്യത്തുനിന്ന് കൊണ്ടുവന്നു പുനരധിവസിപ്പിക്കുന്ന അതിസാഹസികമായ ഒരു ഉദ്യമത്തിനാണ് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത്.
പ്രോജക്റ്റ് ചീറ്റ; ചീറ്റകളുടെ തിരിച്ചുവരവ്
കേന്ദ്ര പരിസ്ഥിതി, വനം, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാന മന്ത്രാലയത്തിന്റെ മേല്നോട്ടത്തിലും നാഷണല് ടൈഗര് കണ്സര്വേഷന് അഥോറിറ്റിയുടെ (എന്ടിസിഎ) നേതൃത്വത്തിലും 2022 സെപ്റ്റംബര് 17നാണ് പ്രോജക്റ്റ് ചീറ്റ ഇന്ത്യയില് ഔദ്യോഗികമായി ആരംഭിച്ചത്. ആഫ്രിക്കന് രാജ്യങ്ങളില്നിന്ന് ചീറ്റകളെ ഇന്ത്യയിലെത്തിച്ച് ഇന്ത്യന് ആവാസവ്യവസ്ഥയുടെ ഭാഗമാക്കുകയെന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ ആരംഭിച്ച പദ്ധതി ആഗോളതലത്തില് ശ്രദ്ധയാകര്ഷിച്ചു.
ആദ്യഘട്ടത്തില് പദ്ധതിക്കായി തെരഞ്ഞെടുത്തത് മധ്യപ്രദേശിലെ കുനോ നാഷണല് പാര്ക്കാണ്. 748 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റര് വിസ്തൃതിയുള്ള കുനോ ദേശീയ പാര്ക്ക്, മാന്വര്ഗങ്ങളും മറ്റ് ഇരകളും ധാരാളമുള്ളതിനാല് ചീറ്റകളുടെ ആവാസകേന്ദ്രത്തിനായി കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. ഈ മേഖലയിലെ ജനവാസം പൂര്ണമായി ഒഴിപ്പിച്ചശേഷമാണ് പദ്ധതിക്ക് തുടക്കംകുറിച്ചത്.
ആഫ്രിക്കന് രാജ്യമായ നമീബിയയില്നിന്നും എത്തിച്ച എട്ട് ആഫ്രിക്കന് ചീറ്റകള് 75 വര്ഷങ്ങള്ക്കുശേഷം ഇന്ത്യന് മണ്ണില് സാന്നിധ്യം വീണ്ടും ഉറപ്പിച്ചുതുടങ്ങി. പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദി നേരിട്ടെത്തി ഇവയെ ഇന്ത്യന് മണ്ണിലേക്ക് തുറന്നുവിട്ടു. ഇതോടെ പ്രോജക്റ്റ്് ചീറ്റയ്ക്ക് ഔദ്യോഗിക തുടക്കമായി. അഞ്ച് പെണ്ചീറ്റകളും മൂന്ന് ആണ്ചീറ്റകളുമായിരുന്നു ആദ്യ ബാച്ചില് കുനോ നാഷണല് പാര്ക്കില് എത്തിയത്.
2023 ഫെബ്രുവരിയോടെ ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയില്നിന്ന് അഞ്ച് പെണ്ചീറ്റകളും ഏഴ് ആണ്ചീറ്റകളും കൂടി എത്തിയതോടെ എണ്ണം ഇരുപതായി. ഇന്ത്യന് വ്യോമസേനയുടെ സി17 ഗ്ലോബ്മാസ്റ്റര് വിമാനം വഴി 7,900 കിലോമീറ്ററിലധികം താണ്ടി ഇന്ത്യന് മണ്ണിലേക്ക് ചീറ്റകള് എത്തിയത് ലോജിസ്റ്റിക് വിസ്മയത്തിനും സാഷ്യം വഹിച്ചു. പ്രത്യേകമായി തയാറാക്കിയ ക്വാറന്റൈൻ എന്ക്ലോഷറുകളില് പാര്പ്പിച്ചു. പിന്നീട് ഇവയെ ഘട്ടംഘട്ടമായി കാടിന്റെ സ്വാഭാവിക അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് തുറന്നുവിടുകയായിരുന്നു.
വെല്ലുവിളികളും വിജയങ്ങളും
ഏതൊരു വലിയ വന്യജീവി സംരക്ഷണ പദ്ധതിയും പോലെ നിരവധി വെല്ലുവിളികളിലൂടെയാണ് പ്രോജക്റ്റ് ചീറ്റ കടന്നുപോയത്. പുതിയ കാലാവസ്ഥയുമായി പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടുകള്, ചില ചീറ്റകളുടെ അപ്രതീക്ഷിത വിയോഗങ്ങള്, പ്രാദേശിക ബുദ്ധിമുട്ടുകള് എന്നിവ തുടക്കത്തില് ആശങ്കകള് സൃഷ്ടിച്ചു. എങ്കിലും നിരന്തരമായ നിരീക്ഷണവും പരിചരണവും പദ്ധതിക്ക് വലിയ കരുത്തായി.
വെല്ലുവിളികളിലൂടെ കടന്നുപോയെങ്കിലും 2023 മാര്ച്ചില് നമീബിയയില് നിന്നുകൊണ്ടുവന്ന ജ്വാല എന്ന ചീറ്റ ആദ്യ ചീറ്റക്കുട്ടിക്ക് ജന്മം നല്കി. മുഖി എന്നാണ് നല്കിയ പേര്. 33 മാസം പ്രായമായപ്പോള് മുഖി ആരോഗ്യമുള്ള അഞ്ച് കുഞ്ഞുങ്ങള്ക്കുകൂടി ജന്മം നല്കി. ഇന്ത്യയില് ജനിച്ച മുഖി അഞ്ച് കുഞ്ഞുങ്ങള്ക്ക് ജന്മം നല്കിയത് പ്രോജക്റ്റ് ചീറ്റയ്ക്ക് മറ്റൊരു നാഴികക്കല്ലായി.
ആഫ്രിക്കയ്ക്ക് പുറത്ത് സ്വാഭാവിക ആവാസവ്യവസ്ഥയില് ചീറ്റകള് പ്രസവിച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളര്ത്തുന്നത് യജ്ഞത്തിന്റെ വലിയ വിജയമായാണ് വിദഗ്ധര് വിലയിരുത്തുന്നത്. ഇന്ത്യയില് ചീറ്റകള്ക്ക് ആവാസവ്യവസ്ഥയ്ക്കുള്ള അനുകൂല സാഹചര്യമുണ്ടെന്നതിന് തെളിവായി ഇതിനെ കണക്കാക്കാം. മുഖിക്ക് പുറമെ ഇന്ത്യയില് ജനിച്ച കെജിപി 12, കെജെപി 21 എന്നീ രണ്ട് ചീറ്റകള് നാലും അഞ്ചും കുഞ്ഞുങ്ങളെ പ്രസവിച്ചു. ഇതോടെ എണ്ണം 60 ആയി ഉയര്ന്നു. അതേസമയം പ്രോജക്റ്റ് ആരംഭിച്ചശേഷം ഇന്ത്യയില് എത്തിച്ചതും ഇവിടെ പിറന്നതുമായ 23 ചീറ്റകളാണ് വിവിധ കാരണങ്ങളാൽ ചത്തൊടുങ്ങിയത്.
2032ഓടെ 17,000 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റര് വിസ്തൃതിയില് 6070 ചീറ്റകളുടെ സ്വയം നിലനില്ക്കുന്ന മെറ്റാ പോപ്പുലേഷന് സ്ഥാപിക്കുകയാണ് പ്രധാന ലക്ഷ്യം. പദ്ധതിയുടെ പുരോഗതിയില് ബോട്സ്വാനയില്നിന്നുള്ള പുതിയ വംശപരമ്പരയുടെ കടന്നുവരവും മറ്റൊരു നയതന്ത്ര നേട്ടമായി കാണുന്നു. കുനോയില് മാത്രമല്ല, ഗാന്ധിസാഗര് വന്യജീവി സങ്കേതം പോലുള്ള മറ്റ് പ്രദേശങ്ങളിലേക്കും പദ്ധതി വിപുലമാക്കുന്നതിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങള് പുരോഗമിക്കുകയാണ്.
ജ്വാല, ആശ, ഗാമിനി തുടങ്ങിയവയുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ജനനവും അടുത്ത തലമുറയുടെ കടന്നുവരവും പദ്ധതിയുടെ വിജയത്തിന്റെ നേര്സാക്ഷ്യമാണ്. അതേസമയം ആഫ്രിക്കയില് നിന്നെത്തിച്ച ചീറ്റകളില് കണ്ടേക്കാവുന്ന ചില രോഗങ്ങള് ഇന്ത്യന് ആവാസവ്യവസ്ഥയിലേക്ക് ഭാവിയില് വ്യാപിച്ചേക്കുമോ എന്ന ആശങ്ക നിലനില്ക്കുന്നുണ്ട്.
ഓരോ ചീറ്റയ്ക്കും സൂക്ഷ്മ നിരീക്ഷണം
ഈ പദ്ധതിയുടെ വിജയത്തിനു പിന്നില് വിദഗ്ധ വെറ്ററിനറി ഡോക്ടമാരുടെ 24 മണിക്കൂർ സൂക്ഷ്മ നിരീക്ഷണവും ജിപിഎസ് കോളറുകള്, കാമറകള് ഉള്പ്പടെ നൂതന സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സഹായവും വലിയ പങ്ക് വഹിക്കുന്നു. കൂടാതെ ‘ചീറ്റ മിത്ര’ പദ്ധതിവഴി നൂറുകണക്കിന് ഗ്രാമീണരെയും മുന്കാല വേട്ടക്കാരെയും പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമാക്കാന് കഴിഞ്ഞത് വലിയ നേട്ടമായി. ഓരോ ചീറ്റയും നിരന്തരമായ നിരീക്ഷണത്തിലാണ്.
റേഡിയോ കോളറിലൂടെ സഞ്ചാരം തുടര്ച്ചയായി നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു ഫോറസ്റ്റ് ഗാര്ഡ്, ഒരു ട്രാക്കര്, ഒരു ഡ്രൈവര് എന്നിവരടങ്ങുന്ന സംഘത്തെ ഓരോ ചീറ്റയ്ക്കും വേണ്ടി ചുമതലപ്പെടുത്തിയാണ് സംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കുന്നത്. പ്രത്യേക തൊഴിലവസരങ്ങളും ഇക്കോ ടൂറിസവും വഴി പ്രാദേശിക ജനങ്ങളും പദ്ധതിക്കൊപ്പം മുന്നേറുന്നത് അവരുടെ ജീവിത നിലവാരം മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിന് കാരണമാകുമെന്നതില് സംശയമില്ല. ചീറ്റകളെ സ്വന്തം മണ്ണിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടുവന്നതിലൂടെ ഇന്ത്യ ലോകത്തിന് മുന്നില് വയ്ക്കുന്ന ഈ ചുവടുവയ്പ്പ് വന്യജീവി സംരക്ഷണത്തിലെ സുവര്ണ അധ്യായമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു.
പാരിസ്ഥിതിക ലക്ഷ്യങ്ങള്
ചീറ്റകളുടെ തിരിച്ചുവരവ് വെറുമൊരു മൃഗവംശത്തിന്റെ തിരികെ കൊണ്ടുവരല് മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഒരു ആവാസവ്യവസ്ഥയെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുക എന്നതിന്റെ സാക്ഷാത്കാരം കൂടെയാണ്. പുല്മേടുകളുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥയെയും മറ്റ് വന്യജീവികളുടെ ആവാസശൃംഖലയെയും സംരക്ഷിക്കാന് ചീറ്റകളുടെ സാന്നിധ്യം സഹായിക്കുമെന്നാണ് കണക്കുകൂട്ടുന്നത്.
പുല്മേടുകളുടെ സംരക്ഷണം വഴി ജലസ്രോതസുകളും ഒപ്പം മറ്റ് സസ്യഭുക്കുകളായ മൃഗങ്ങളും സംരക്ഷിക്കപ്പെടും. കൂടുതല് രാജ്യങ്ങളില് നിന്നു ചീറ്റകളെ കൊണ്ടുവരാനും മറ്റ് അനുയോജ്യമായ വനമേഖലകളിലേക്കുകൂടി ഇവയെ വ്യാപിപ്പിക്കാനുമുള്ള തയാറെടുപ്പിലാണ് . ഇന്ത്യൻ വനങ്ങളില് ചീറ്റകളുടെ വേഗം വീണ്ടും സജീവമാകുമ്പോള്, അത് പ്രകൃതിയോടുള്ള രാജ്യത്തിന്റെ കരുതലിന്റെയും പ്രതിബദ്ധതയുടെയും വലിയ തെളിവായി കരുതാം.
SUNDAY DEEPIKA
ഒക്ടോബർ 17 ശനിയാഴ്ച അമേരിക്കയിലെ കലിഫോര്ണിയിലുള്ള സാന് ജോസിലെ ഒരു ഹൈവേയില്, 66 വർഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു സെസ്ന 177എ കാര്ഡിനല് വിമാനം ഇടിച്ചിറങ്ങി വിമാനത്തിലുണ്ടായിരുന്ന രണ്ടു പേര്ക്കും ഒരു കുഞ്ഞിനും പരിക്കേറ്റ വാര്ത്ത കലിഫോര്ണിയയിലെ ഓണ്ലൈന് പത്രങ്ങള് റിപ്പോര്ട്ട് ചെയ്തിരുന്നു.
സാന് ജോസ് സ്റ്റേറ്റ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി വിദ്യാര്ഥികളുടെ, ഫ്ളൈയിംഗ് ട്വന്റി എന്ന സംഘടനയുടെ വക വിമാനത്തിന് സാരമായ കേടുപാടുകള് പറ്റിയെങ്കിലും യാത്രക്കാര് മൂന്നു പേരും രക്ഷപ്പെട്ട സംഭവത്തിന് ഇത്രയും വാര്ത്താപ്രാധാന്യം കിട്ടിയത് വിമാനം റോഡില് ഇറക്കിയതുകൊണ്ടാണ് എന്നു വ്യക്തം. വിമാനങ്ങളുടെയും അതു പറത്തുന്നവരുടെയും എണ്ണത്തിലുള്ള ബാഹുല്യം മൂലം, പറക്കിലിനിടെ എന്തെങ്കിലും തകരാറിലുള്ള വിമാനം റോഡില് ഇറക്കുന്നതും കേടായ വിമാനം നിയന്ത്രണം വിട്ട് റോഡില് വീഴുന്നതുമൊന്നും അമേരിക്കയില് അസാധാരണ സംഭവമല്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം.
പറക്കല് എന്ന യാത്രോപാധി അമേരിക്കയില് എത്രമാത്രം ജനകീയമാണ് എന്നതിനു സാക്ഷ്യപത്രം കൂടിയാണ്, മറ്റു രാജ്യങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോള് അമേരിക്കയിലുള്ള വിമാനങ്ങളുടെ അമ്പരപ്പിക്കുന്ന എണ്ണം. ഫെഡറല് ഏവിയേഷന് അഡ്മിനിസ്ട്രേഷന്റെ ഇക്കൊല്ലത്തെ കണക്കനുസരിച്ച്, വ്യക്തികള്ക്കും ചെറുസംഘടനകള്ക്കും സ്ഥാപനങ്ങള്ക്കും പറക്കല് പരിശീലന സ്ഥാപനങ്ങളുമെല്ലാം കൂടി രണ്ടു ലക്ഷത്തിലേറെ (കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല് 2,14,000) വിമാനങ്ങള് അമേരിക്കയിലുണ്ടായിരുന്നു. പതിനേഴായിരത്തോളം പ്രൈവറ്റ്, ബിസിനസ് ജെറ്റുകളും പതിനായിരത്തിലേറെ ടര്ബോ പ്രോപ് സ്വകാര്യവിമാനങ്ങളും കഴിഞ്ഞാല് 1,37,070 വിമാനങ്ങള്. രണ്ടും മൂന്നും നാലും സീറ്റൊക്കെയുള്ള ചെറുവിമാനങ്ങളാണ് മിക്കതും.
വ്യക്തികളുടെയും കുടുംബങ്ങളുടെയും സ്വകാര്യ വിമാനങ്ങള്. പറത്തല് പരിശീലനസ്ഥാപനങ്ങളുടെ വിമാനങ്ങളും ഇതില് ഉള്പ്പെടുന്നു. പരീക്ഷണാടിസ്ഥാനത്തില് നിർമിച്ചു പറപ്പിക്കുന്ന പുതിയ ഇനം ചെറുവിമാനങ്ങള് മാത്രം 29,165 ഉണ്ടെന്നും കണക്കുകള് പറയുന്നു. ഇതിലൊന്നും പെടാത്ത സീപ്ലെയിനുകള്, പിസറ്റണ്, ടര്ബൈന് റോട്ടര്ക്രാഫ്റ്റ് വിമാനങ്ങള് എന്നിവയും ചേര്ത്താണ് 2,14,00 വിമാനങ്ങള്. എയര്ലൈനുകള്ക്കെല്ലാം കൂടിയുള്ള യാത്രാ-ചരക്കുവിമാനങ്ങളുടെ എണ്ണം പക്ഷേ ഇതുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോള് തീരെ ചെറുതാണ് -4,70,05,000 വിമാനങ്ങള്.
ഇത്രയും വിമാനങ്ങള്ക്ക് ഇറങ്ങാനും പാര്ക്കു ചെയ്യാനുമൊക്കെയുള്ള വിമാനത്താവളങ്ങളോ?
33,500 ഏക്കറിൽ വിസ്തൃതമായ, അമേരിക്കയിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിമാനത്താവളമായ ഡെന്വര് രാജ്യാന്തര വിമാനത്താവളം മുതല്, രണ്ടായിരം അടിയുടെ ഒരു ചെറു റണ്വേയും ചെറിയൊരു രണ്ടു മുറി കെട്ടിടവും മാത്രമുള്ള ഗ്രാമീണ വിമാനത്താവളങ്ങള് വരെയുള്ള എല്ലാ എയര്പോര്ട്ടുകളുടെയും കൂടി മൊത്തം എണ്ണം ഇരുപതിനായിരത്തിലേറെ വരുമെന്നാണ് ഏകദേശ കണക്ക്. എയര്ലൈനുകളുടെ വിമാനം ഇറങ്ങുന്ന തരത്തിലുള്ള 13,144 വിമാനത്താവളങ്ങളും 6185 ഹെലിപ്പോര്ട്ടുകളും 541 സീപ്ലെയിന് ബേസുകളും 112 അള്ട്രാലൈറ്റ് വിമാനകേന്ദ്രങ്ങളും 36 ഗ്ലൈഡര് പോര്ട്ടുകളും 13 ബലൂണ് പോര്ട്ടുകളും എല്ലാം കൂടി മൊത്തം 20,031 എയര്പോര്ട്ടുകള്.
ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തെ കണക്കനുസരിച്ച്, വിമാനം പറത്താന് യോഗ്യത നേടിയവരും യോഗ്യത നേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നവരുമായി മൊത്തം 8,87,519 പേര് അമേരിക്കയിലുണ്ട്. കമ്പനികളുടെയും സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും വിമാനം പറത്തുന്ന കൊമേഴ്സ്യല് പൈലറ്റുമാര് 1,18,314, എയര്ലൈനുകളുടെ യാത്രാവിമാനങ്ങള് പറത്തുന്നവര് 1,81,742, സ്വന്തമായി വിമാനം വാങ്ങി പറത്തുന്ന ചെറുവിമാന പൈലറ്റുമാര് 1,74,155, സ്പോര്ട്ട് വിമാനം പറത്തുന്നവര് 7,450 ഇവര്ക്കു പുറമേയാണ് 3,70,286 സ്റ്റുഡന്റ് പൈലറ്റുമാര്. ഗ്ലൈഡര് പോലെയുള്ളവ പറത്തുന്ന ചെറിയൊരു ശതമാനവും ഉണ്ട്.
ഇന്ത്യയിലെ മൊത്തം വിമാനങ്ങളുടെ എണ്ണം 2312. ഇതില് വിമാനങ്ങള് 1802, ഹെലികോപ്ടറുകള് 349, ബാക്കി മറ്റിനം വ്യോമയാനങ്ങള്. എയര്ലൈനുകള് പറത്തുന്ന യാത്രാവിമാനങ്ങള് 860 എന്നാണ് വ്യോമയാന ഡയറക്ടറേറ്റ് ജനറലിന്റെ കണക്ക്. 2,056 വിമാനങ്ങള് വാങ്ങാന് എല്ലാ എയര്ലൈനുകളും കൂടി ഓര്ഡര് കൊടുത്തിട്ടുണ്ടെന്നും സര്ക്കാര് കണക്കുകള് പറയുന്നു.
ഇക്കൊല്ലം ഫെബ്രുവരിയിലെ കണക്കനുസരിച്ച് ഇന്ത്യയിൽ 25,001 പേര്ക്ക് പൈലറ്റ് ലൈസന്സുണ്ട്. എയര്ലൈനുകളുടെ യാത്രാ വിമാനം പറത്താന് യോഗ്യത നേടിയ എടിപിഎല് പൈലറ്റുമാരുടെ എണ്ണം 10,261 (വിമാനം പറത്തുന്നവര് 10,051, ഹെലിക്കോപ്ടര് പൈലറ്റുമാര് 210). കൊമേഴ്സ്യല് പൈലറ്റ് ലൈസന്സുള്ളവരുടെ മൊത്തം എണ്ണം 13,257 പ്രൈവറ്റ് പൈലറ്റ് ലൈന്സുള്ളവര് 1,483. വിമാനം ഇറക്കാന് സന്നദ്ധമായ 165 വിമാനത്താവളങ്ങളാണ് ഇന്ത്യയിലുള്ളതെന്ന്, ഇക്കൊല്ലം ജൂലൈയില് വ്യോമയാന മന്ത്രാലയം പുറപ്പെടുവിച്ച കണക്കില് പറയുന്നു. 13 ഹെലിപ്പോര്ട്ടുകളും രണ്ട് വാര്ട്ടര് എയ്റോ ഡ്രോമുകളും ഉള്പ്പടെയാണ് ഇത്.
ഇനി, ആദ്യം പറഞ്ഞ കലിഫോര്ണിയയിലെ റോഡ് വിമാന അപകടങ്ങളെപ്പറ്റി കുറച്ചു കാര്യങ്ങള് കൂടി. വിമാനങ്ങളുടെ പെരുപ്പം മൂലം ഇടയ്ക്കിടെ വ്യോമയാനങ്ങള് റോഡില് ലാന്ഡ് ചെയ്യേണ്ടിവന്നിട്ടുണ്ട്. റോഡില് വീണ് 133 അപകടങ്ങള് 2000 മുതല് 2013 വരെ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട് എന്നൊരു കണക്ക് അമേരിക്കയിലെ നാഷണല് ട്രാന്സ്പോര്ട്ടേഷന് സേഫ്റ്റി ബോര്ഡിന്റെ പക്കലുണ്ട്. ഇക്കഴിഞ്ഞ മൂന്നു വർഷങ്ങളിലെ കൃത്യമായ കണക്കൊന്നും ലഭ്യമല്ലെങ്കിലും ആപത്തില്പ്പെട്ട വിമാനം എയര്പോര്ട്ടിലല്ലാതെ മറ്റെവിടെയെങ്കിലും ഇറക്കേണ്ടിവരുന്ന 1200 സംഭവങ്ങളെങ്കിലും അമേരിക്കയില് വര്ഷാവര്ഷം ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടെന്ന് അമേരിക്കയിലെ വ്യോമസുരക്ഷാ സംഘടനകള് പറയുന്നുണ്ട്.
ഇതില് അഞ്ചു ശതമാനത്തില് 60 സംഭവങ്ങളില് വിമാനം ലാന്ഡ് ചെയ്തിട്ടുള്ളത് റോഡിലായിരിക്കുമെന്നും ആ കണക്കുകള് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഭാവിയില് ഇന്ത്യയിലെ വിമാനങ്ങളുടെയും പൈലറ്റുമാരുടെയും എണ്ണം അമേരിക്കയിലുള്ളതിനോട് അടുക്കുമ്പോള്, ഇവിടെയും റോഡ് സുരക്ഷയില് വിമാനങ്ങള്ക്കും പരിഗണന കൊടുക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് കരുതണം.
SUNDAY DEEPIKA
ആലപ്പുഴയുടെ കായലുകളും ഹൗസ്ബോട്ടുകളും കടല്ത്തീരങ്ങളും വിനോദസഞ്ചാരികളെ ആകര്ഷിക്കുമ്പോള്, ജില്ലയുടെ ചരിത്രപൈതൃകവും പ്രത്യേക പ്രാധാന്യം അര്ഹിക്കുന്നു. കരുമാടിക്കുട്ടന് ഈ പൈതൃകത്തിന്റെ ശ്രദ്ധേയ ഭാഗമാണ്. നെല്പ്പാടങ്ങളും കായലുകളും നിറഞ്ഞ ആലപ്പുഴയുടെ ഭൂമികയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന കരുമാടിക്കുട്ടന് ഇന്ന് ചരിത്രാന്വേഷികളുടെയും വിനോദസഞ്ചാരികളുടെയും ബുദ്ധമതവിശ്വാസികളുടെയും സന്ദർശനകേന്ദ്രമാണ്.
ആലപ്പുഴ നഗരത്തില്നിന്ന് 20 കിലോമീറ്ററും അമ്പലപ്പുഴ റെയില്വേ സ്റ്റേഷനില്നിന്ന് നാല് കിലോമീറ്ററും അകലെയാണ് ഈ സ്മാരകം. കരുമാടിക്കുട്ടന്റെ വലിയ പ്രത്യേകത അതിന്റെ ശില്പരൂപമാണ്. കറുത്ത കരിങ്കല്ലില് കൊത്തിയെടുത്ത ബുദ്ധപ്രതിമ പുരാതന ശില്പ്പകലയുടെ ശ്രദ്ധേയ ഉദാഹരണമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ധ്യാനാസനത്തില് ഇരിക്കുന്ന ബുദ്ധന്റെ രൂപം ശാന്തതയുടെയും ആത്മീയതയുടെയും ഭാവം പകരുന്നു. പ്രതിമയുടെ നിര്മാണകാലത്തെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങള് നിലനില്ക്കുന്നുണ്ട്.
ചില വിവരണങ്ങള് ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിനും പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിനും ഇടയിലുള്ള കാലഘട്ടത്തെ സൂചിപ്പിക്കുമ്പോള് മറ്റു ചിലത് പതിനൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിനോടടുത്ത പഴക്കമാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. അതിനാല് കൃത്യമായ നിര്മാണവര്ഷം സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. പ്രതിമയുടെ ഒരു വശം തകര്ന്നുപോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ശേഷിക്കുന്ന ശില്പഭാഗങ്ങള് അതിന്റെ ചരിത്രപ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു. വര്ഷങ്ങളോളം കരുമാടിത്തോട്ടില് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിലയില് കിടന്നിരുന്ന ഈ വിഗ്രഹം 1930ല് ബ്രിട്ടീഷ് എന്ജിനിയർ സര് റോബര്ട്ട് ബ്രിസ്റ്റോ കണ്ടെത്തി, തോടിന്റെ കരയില് ഒരു പീഠത്തില് പുനഃപ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കാന് ചെറിയൊരു സ്തൂപം പണിയുകയും ചെയ്തു.
1965ല് ടിബറ്റന് ആത്മീയ നേതാവ് ദലൈലാമ കരുമാടിക്കുട്ടന് സന്ദര്ശിക്കുകയും ഇതിന്റെ സംരക്ഷണത്തിന് സാമ്പത്തികസഹായം നല്കുകയും ചെയ്തു. ഇതേവർഷം തന്നെയാണ് സംസ്ഥാന പുരാവസ്തു വകുപ്പ് ഇതിനെ ഒരു സ്മാരകമായി പ്രഖ്യാപിച്ചത്.കരുമാടിക്കുട്ടന്റെ തകര്ന്ന ഭാഗങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ശ്രദ്ധേയമായ സംഭവമാണ് പ്രതിമയുടെ കൈയുടെ ഒരു ഭാഗം പിന്നീട് കണ്ടെത്തിയത്. കരുമാടി സ്വദേശിയായ രാജശേഖരന്പിള്ളയുടെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന ഈ ശിലാഭാഗം 2014ല് പുരാവസ്തു വകുപ്പിന് കൈമാറി.
ഈ ഭാഗം കായംകുളം കൃഷ്ണപുരം കൊട്ടാരം മ്യൂസിയത്തില് സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. കരുമാടിക്കുട്ടന്റെ ഒരു വശം തകര്ന്നുപോയതിന്റെ യഥാര്ഥ കാരണം ഇന്നും വ്യക്തമായി സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് വിവിധ പ്രാദേശിക ഐതിഹ്യങ്ങള് പ്രചരിക്കുന്നുണ്ട്. ആനയുടെ ആക്രമണത്തില് പ്രതിമ തകര്ന്നതാണെന്ന കഥ അവയിലൊന്നാണ്. മതപരമായ സംഘര്ഷങ്ങളോ മറ്റു സംഭവങ്ങളോ തകര്ച്ചയ്ക്ക് കാരണമായിരിക്കാമെന്ന അഭിപ്രായങ്ങളുമുണ്ട്.
വിശ്വാസപാരമ്പര്യവും ആചാരവും
കരുമാടിക്കുട്ടന് ഇന്ന് ചരിത്രസ്മാരകവും ബുദ്ധമതവിശ്വാസികളുടെ സന്ദര്ശനകേന്ദ്രവുമാണ്. ബുദ്ധപൂര്ണിമയോടനുബന്ധിച്ച് ഇവിടെ ചടങ്ങുകള് സംഘടിപ്പിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. ബുദ്ധന്റെ ജനനം, ബോധോദയം, മഹാപരിനിര്വാണം എന്നിവയെ അനുസ്മരിക്കുന്ന പ്രധാന ദിനമാണ് ബുദ്ധപൂര്ണിമ. ഈ ദിനത്തിലെ ചടങ്ങുകള് കരുമാടിക്കുട്ടന്റെ ചരിത്രപ്രാധാന്യം പുതുതലമുറയിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതിനും ബുദ്ധപൈതൃകത്തെക്കുറിച്ച് അവബോധം വളര്ത്തുന്നതിനും സഹായിക്കുന്നു.
പ്രതിമയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ചില വിശ്വാസങ്ങളും ആചാരങ്ങളും നിലനില്ക്കുന്നുണ്ട്. ശാരീരികവും മാനസികവുമായ ബുദ്ധിമുട്ടുകള് അനുഭവിക്കുന്നവര് ഇവിടെയെത്തി പ്രാര്ഥിച്ചാല് രോഗശമനം ഉണ്ടാകുമെന്ന വിശ്വാസം ശക്തമാണ്. ഈ പ്രതിമയില് എണ്ണയൊഴിച്ച് പ്രാര്ഥിക്കുന്നത് പ്രധാന ആചാരങ്ങളിലൊന്നാണ്.
കരുമാടിക്കുട്ടന്റെ ചരിത്രം കേരളത്തിലെ ബുദ്ധമതത്തിന്റെ വളര്ച്ചയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പുരാതനകാലത്ത് കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില് ബുദ്ധമതം സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്നുവെന്ന് ബുദ്ധപ്രതിമകളും മറ്റു പുരാവസ്തു തെളിവുകളും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കരുമാടിയുടെ പഴയ കാലവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ശ്രീമൂലവാസം എന്ന പുരാതന ബുദ്ധകേന്ദ്രത്തെക്കുറിച്ചും ചരിത്രത്തിൽ പരാമര്ശങ്ങളുണ്ട്. എന്നാല് ശ്രീമൂലവാസത്തിന്റെ കൃത്യമായ സ്ഥാനം, കരുമാടിക്കുട്ടനുമായുള്ള ബന്ധം, പ്രതിമയുടെ നിര്മാണകാലം എന്നിവ വ്യക്തമായി തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
സംരക്ഷണവും വെല്ലുവിളികളും
കരുമാടിക്കുട്ടന്റെ ചരിത്രപ്രാധാന്യം കണക്കിലെടുത്ത് പുരാവസ്തു വകുപ്പ് സംരക്ഷണപ്രവര്ത്തനങ്ങള് നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. ചുറ്റുമതില്, വിശ്രമസൗകര്യങ്ങള് തുടങ്ങിയവ ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ചരിത്രസ്മാരകത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തിന് അനുസൃതമായ അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനമില്ല എന്നുതന്നെ പറയാം. വിവരഫലകങ്ങള്, ശുചിമുറി, കുടിവെള്ളം, പരിസരശുചിത്വം, സന്ദര്ശകസൗകര്യങ്ങള് എന്നിവ മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നത് സ്മാരകത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. പ്രതിമയെ കേടുപാടുകളില്നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്നതോടൊപ്പം അതിന്റെ ചരിത്രം ജനങ്ങള്ക്ക് മനസിലാക്കാന് കഴിയുന്ന രീതിയില് അവതരിപ്പിക്കുകയും വേണം.
ആലപ്പുഴയുടെ മണ്ണില് കാലത്തെ അതിജീവിച്ച് നിലകൊള്ളുന്ന കരുമാടിക്കുട്ടന് കേരളത്തിന്റെ ബുദ്ധപൈതൃകത്തിന്റെ അപൂര്വ സാക്ഷ്യമാണ്. കരുമാടിക്കുട്ടനെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് ഒരു പുരാതന പ്രതിമയെ നിലനിര്ത്തുക എന്നതിലുപരി കേരളത്തിന്റെ പൗരാണിക ചരിത്രവും സാംസ്കാരിക വൈവിധ്യവും വരുംതലമുറകള്ക്ക് കൈമാറുക എന്ന ഉത്തരവാദിത്വം കൂടിയാണ്. ശാസ്ത്രീയമായ സംരക്ഷണവും കൂടുതല് ചരിത്രപഠനവും പൊതുജനപങ്കാളിത്തവും ഉറപ്പാക്കിയാല് കരുമാടിക്കുട്ടന് കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക പൈതൃകത്തില് കൂടുതല് പ്രാധാന്യത്തോടെ നിലകൊള്ളാനാകും.
SUNDAY DEEPIKA
ഭാരതീയ പൈതൃകത്തിന്റെ ആണിക്കല്ലായ സിന്ധുനദീതട സംസ്കാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പുരാതന കേന്ദ്രങ്ങള് അമൂല്യ സ്വത്തുക്കളായാണ് സംരക്ഷിച്ചുപോരുന്നത്. പഞ്ചാബിലെ ഫത്തേഗഡ് സാഹിബ് ജില്ലയില് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന സംഗോള് അവയിലൊന്നാണ്. സിന്ധു നദീതട സംസ്കാരം മുതല് കുശാന സാമ്രാജ്യം വരെയുള്ള നാലായിരത്തിലധികം വര്ഷങ്ങളുടെ ചരിത്രശേഷിപ്പുകള് പ്രാദേശികമായി ‘ഉച്ച പിണ്ട്’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന സംഗോളിന്റെ മണ്ണില് കാണാനാവും.
ചണ്ഡിഗഡ്- ലുധിയാന പാതയ്ക്കരികിലായി, കൃഷിയിടങ്ങളും സാധാരണ ഗ്രാമീണജീവിതവും നിറഞ്ഞ പ്രദേശമായിരുന്ന സംഗോളിന്റെ കഥ ഒരു നാള് അപ്രതീക്ഷിതമായി മാറിമറിയുകയായിരുന്നു.
1968ല് പഞ്ചാബ് പുരാവസ്തുവകുപ്പും പിന്നീട് ആര്ക്കിയോളജിക്കല് സര്വേ ഓഫ് ഇന്ത്യയും നടത്തിയ ഖനനങ്ങളിലൂടെ വ്യത്യസ്ത കാലഘട്ടങ്ങളിലെ നാഗരികതകളുടെ അടരുകള് മറനീക്കി പുറത്തുവന്നു. ലേറ്റ് ഹാരപ്പന് (ബിസി 1900-1300) കാലഘട്ടത്തിലുള്ള കളിമണ്പാത്രങ്ങള്, മണ്പാത്ര നിര്മാണ ശൈലികള്, ചാരനിറത്തിലുള്ള മണ്പാത്രങ്ങള് എന്നിവ ഇവിടെനിന്ന് ലഭിച്ചതോടെ പ്രദേശം ദേശീയ ശ്രദ്ധയാകര്ഷിച്ചു.
കുശാന സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സുവര്ണകാലം എഡി 13 നൂറ്റാണ്ടുകളിലെ അവശേഷിപ്പുകളും തുടര്ന്നുള്ള ഖനനങ്ങളിലൂടെ തെളിഞ്ഞുവന്നു. കനിഷ്ക രാജാവിന്റെ ഭരണകാലത്ത് ഈ പ്രദേശം വടക്കേ ഇന്ത്യയിലെ ഒരു പ്രധാന ബുദ്ധമത, വ്യാപാര കേന്ദ്രമായിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നതായിരുന്നു ഈ തെളിവുകള്. ചക്രത്തിന്റെ ആരക്കാലുകള്പോലെ വികേന്ദ്രീകൃതമായ രീതിയില് ചുട്ട ഇഷ്ടികകള്കൊണ്ട് നിര്മിച്ച സവിശേഷമായ സ്തൂപ അടിത്തറയാണ് ഇവിടത്തെ പ്രധാന ആകര്ഷണം. ധര്മചക്ര സ്തൂപം എന്നാണ് ഇതറിയപ്പെട്ടത്.
1985ല്, കൊത്തുപണികളോടുകൂടിയ 117 ചുവന്ന മണല്ക്കല്ല് തൂണുകളും ഫലകങ്ങളും ഇവിടെനിന്ന് കണ്ടെടുത്തു. സാലഭഞ്ജികമാര്, സ്ത്രീരൂപങ്ങള്, ധര്മചക്ര ചിഹ്നങ്ങള് എന്നിവ കൊത്തിവച്ച ഈ ശില്പങ്ങള് മഥുര കലാശൈലിയുടെ മികച്ച ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. വിദേശ ആക്രമണങ്ങളില്നിന്ന് സംരക്ഷിക്കാനായി അക്കാലത്ത് സന്യാസിമാര് ഇവ മണ്ണില് കുഴിച്ചിട്ടതാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.
പുരാതന ഇന്ത്യയിലെ പ്രധാന വ്യാപാരപാതകളിലൊന്നായ ഉത്തരപഥവുമായി ഈ പ്രദേശത്തിന് ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നുവെന്നാണ് ഇവയൊക്കെ തെളിയിക്കുന്നത്. തക്ഷശിലയെയും മഥുരയെയും ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്ന ഈ പാതയിലൂടെ വ്യാപാരികളും യാത്രക്കാരും ആശയങ്ങളും മതവിശ്വാസങ്ങളും സഞ്ചരിച്ചിരുന്നു. അതിനാല്തന്നെ സംഗോള് വിവിധ സംസ്കാരങ്ങള് തമ്മില് ഇടപഴകിയിരുന്ന ചരിത്രഭൂമിയായിരുന്നുവെന്ന് അനുമാനിക്കാം. ഇന്ഡോ-ഗ്രീക്ക്, കുശാന, ഗുപ്ത രാജാക്കന്മാരുടെ നാണയങ്ങളും മുദ്രകളും ധാരാളമായി ഇവിടെനിന്നു ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
സംഗോളിന്റെ തകര്ച്ച രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളിലായാണ് സംഭവിച്ചത്. ലേറ്റ് ഹാരപ്പന് കാലഘട്ടത്തിലായിരുന്നു ആദ്യത്തേത്. സത്ലജ്, സരസ്വതി നദീതടങ്ങളിലെ ഒഴുക്കിലുണ്ടായ മാറ്റങ്ങളും കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാനവും പ്രദേശത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറ തകര്ത്തു. ജനങ്ങള് നഗരജീവിതം ഉപേക്ഷിച്ച് ഗ്രാമകേന്ദ്രീകൃതമായ ജീവിതങ്ങളിലേക്ക് ചുരുങ്ങിയത് വലിയ നിര്മിതികളുടെയും വ്യാപാരശൃംഖലകളുടെയും നാശത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. പിന്നീട് വിവിധ രാജവംശങ്ങളാല് ഉയിര്ത്തെഴുന്നേല്ക്കപ്പെട്ട സംഗോള് കുശാന ഭരണകാലത്ത് വടക്കേ ഇന്ത്യയിലെ സമ്പന്നമായ ബുദ്ധമത വ്യാപാരകേന്ദ്രമായി മാറുകയും ചെയ്തു.
എന്നാല്, എഡി അഞ്ച്, ആറ് നൂറ്റാണ്ടുകളിലുണ്ടായ ഹൂണന്മാരുടെ ആക്രമണം സംഗോളിന്റെ നാശത്തിന് വഴിവയ്ക്കുകയായിരുന്നു. തോരമണന്, മിഹിരകുലന് തുടങ്ങിയ ഹൂണ ഭരണാധികാരികളുടെ അധിനിവേശം വടക്കു പടിഞ്ഞാറന് ഇന്ത്യയിലെ ബുദ്ധമത കേന്ദ്രങ്ങള്ക്ക് കനത്ത പ്രഹരമാണ് ഏല്പ്പിച്ചത്. ബുദ്ധ സ്തൂപങ്ങളും ആശ്രമങ്ങളും വ്യാപകമായി നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയോ അഗ്നിക്കിരയാക്കുകയോ ചെയ്തു. കുശാന, ഗുപ്ത സാമ്രാജ്യങ്ങളുടെ പതനത്തോടെ ഉത്തരേന്ത്യയിലൂടെ കടന്നുപോയിരുന്ന പ്രധാന വ്യാപാരപാതയായ ഉത്തരാപഥത്തിന്റെ സ്വാധീനം കുറഞ്ഞു. ഇതോടെ വാണിജ്യകേന്ദ്രമെന്ന നിലയില് സംഗോളിന്റെ പ്രസക്തി നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
തുടര്ച്ചയായ യുദ്ധങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരതയും മൂലം ജനങ്ങള് പ്രദേശംതന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയി. കാലക്രമേണ മണ്ണും മണലും മൂടി ഇതൊരു വലിയ മണ്കൂനയായി മാറുകയും പ്രദേശവാസികള് ഇതിനെ ഉയര്ന്ന ഗ്രാമം എന്നര്ഥം വരുന്ന ‘ഉച്ചാ പിണ്ട്’ എന്ന് വിളിക്കുകയുമായിരുന്നു. ഖനനങ്ങളില് ലഭിച്ച പുരാവസ്തുക്കള് സംരക്ഷിക്കാനും പൊതുജനങ്ങള്ക്ക് കാണാനുമായി പില്ക്കാലത്ത് സംഗോളില് ഒരു മ്യൂസിയം സ്ഥാപിക്കുകയുണ്ടായി. 1990 ഏപ്രില് 10നാണ് പഞ്ചാബ് സര്ക്കാരിന്റെ പുരാവസ്തു വകുപ്പിന്റെ ഭാഗമായി മ്യൂസിയം ഉദ്ഘാടനം ചെയ്തത്.
ഇന്ന് പഞ്ചാബിലെ പ്രശസ്ത വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങൾ പോലെ സംഗോള് അത്ര വലിയ ജനശ്രദ്ധ നേടുന്നില്ല. എന്നാല് പുരാതന ഇന്ത്യയുടെ സംസ്കാരവും മതചരിത്രവും കലാപാരമ്പര്യവും പഠിക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്ക്ക് ഈ പ്രദേശം ഏറെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. കാലം മണ്ണിനടിയിലാക്കിയ ചരിത്രത്തെ വീണ്ടും വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന സംഗോള്, പഞ്ചാബിന്റെ മറന്നുപോയ ബുദ്ധമത പൈതൃകത്തിലേക്കുള്ള അപൂര്വ വാതിലായാണ് ഇന്ന് വര്ത്തിക്കുന്നത്.
SUNDAY DEEPIKA
ചിന്താവിഷയം
1960 സെപ്റ്റംബര്. അമേരിക്കയിലെ ഫുഡ് ആന്ഡ് ഡ്രഗ് അഡ്മിനിസ്ട്രേഷന്റെ ഓഫിസില് (എഫ്ഡിഎ) ഒരു പുതിയ മരുന്നിന് അംഗീകാരം ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടുള്ള അപേക്ഷ എത്തി. താലിഡോമൈഡ് എന്നായിരുന്നു ആ മരുന്നിന്റെ പേര്. ഉറക്കമില്ലായ്മയ്ക്കും ഉത്കണ്ഠയ്ക്കും പരിഹാരമായി യൂറോപ്പിലെ പല രാജ്യങ്ങളിലും അത് ഉപയോഗിച്ചുവരികയായിരുന്നു. ഗര്ഭകാലത്തെ ഛര്ദിയും അസ്വസ്ഥതകളും കുറയ്ക്കാനും ചിലര് ഈ മരുന്ന് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. സുരക്ഷിതമായ മരുന്നാണെന്നായിരുന്നു നിര്മാതാക്കളുടെ അവകാശവാദം. അമേരിക്കയിലും അതു വിപണിയിലെത്തിക്കാനുള്ള അനുമതിയാണ് ജര്മനിയില്നിന്നുള്ള ഒരു കന്പനി ആവശ്യപ്പെട്ടത്.
അപേക്ഷ പരിശോധിക്കാന് നിയോഗിക്കപ്പെട്ടത് എഫ്ഡിഎയില് പുതുതായി ജോലിയില് പ്രവേശിച്ച ഫ്രാന്സസ് കെല്സി എന്ന വനിതാ ഡോക്ടറായിരുന്നു. കാനഡയിലെ ബ്രിട്ടീഷ് കൊളംബിയയിലുള്ള വാന്കുവറിലാണ് കെല്സി ജനിച്ചത്. ചെറുപ്പം മുതൽ ശാസ്ത്രവിഷയങ്ങളില് താത്പര്യമുണ്ടായിരുന്ന കെല്സി മോണ്ട്രിയോളിലെ മക്ഗില് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയില്നിന്നു ബിരുദവും ബിരുദാനന്തരബിരുദവും നേടി. തുടര്ന്ന്, ഷിക്കാഗോ സര്വകലാശാലയില്നിന്ന് ഫാര്മക്കോളജിയില് ഡോക്ടറേറ്റ് നേടി. അവിടെത്തെന്നെ വൈദ്യശാസ്ത്രപഠനവും പൂര്ത്തിയാക്കിയ അവര് ഗവേഷണരംഗത്തും അധ്യാപനവൃത്തിയിലും ഏര്പ്പെട്ടതിനുശേഷമായിരുന്നു 1960ല് എഫ്ഡിഎയില് ജോലിക്കു പ്രവേശിച്ചത്. മരുന്നുകള് മനുഷ്യശരീരത്തില് എങ്ങനെ പ്രവര്ത്തിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് വര്ഷങ്ങളോളം പഠിച്ച ശാസ്ത്രജ്ഞയായിരുന്നു അവര്.
താലിഡോമൈഡിന്റെ അപേക്ഷ പരിശോധിച്ചപ്പോള് ഡോ. കെല്സിയുടെ മനസില് ചില സംശയങ്ങള് ഉടലെടുത്തു. മരുന്നിന്റെ സുരക്ഷിതത്വം തെളിയിക്കാന് സമര്പ്പിച്ച വിവരങ്ങള് പര്യാപ്തമായി അവര്ക്കു തോന്നിയില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് ഗര്ഭിണികള്ക്കും ഗര്ഭസ്ഥശിശുക്കള്ക്കും എന്തെങ്കിലും ദോഷമുണ്ടാകുമോ എന്ന ചോദ്യത്തിനു വിശ്വസനീയമായ ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു.
മരുന്ന് മറ്റ് രാജ്യങ്ങളില് വില്ക്കുന്നുണ്ടല്ലോ എന്നായിരുന്നു മരുന്നുനിര്മാതാക്കളുടെ അവകാശവാദം. തന്മൂലം, അമേരിക്കയിലും ഉടന് അനുവാദം ലഭിക്കുമെന്നു നിര്മാതാക്കള് പ്രതീക്ഷിച്ചു. എന്നാല്, അപേക്ഷ അംഗീകരിക്കാന് കെല്സി തയാറായില്ല. കൂടുതല് ശാസ്ത്രീയ തെളിവുകള് അവര് ആവശ്യപ്പെട്ടു. കന്പനിയുടെ പ്രതിനിധികള് വീണ്ടും വീണ്ടും കൂടുതല് രേഖകള് സമര്പ്പിച്ചു അനുവാദത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള സമ്മര്ദം വര്ധിപ്പിച്ചു. എങ്കിലും കെല്സി നിലപാട് മാറ്റിയില്ല. മരുന്ന് അപകടകരമാണെന്ന് കെല്സി തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞില്ല. എന്നാല്, മരുന്നു സുരക്ഷിതമാണെന്ന് തെളിയിക്കാന് മതിയായ വിവരങ്ങളില്ലെന്നായിരുന്നു അവരുടെ നിലപാട്.
ഈ വ്യത്യാസം വളരെ പ്രധാനമാണ്. സംശയം തോന്നിയതുകൊണ്ടുമാത്രം അവര് മരുന്നിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയില്ല. അതേസമയം, ആവശ്യമായ തെളിവുകളില്ലാതെ മരുന്നു സുരക്ഷിതമാണെന്ന് അംഗീകരിക്കാനും തയാറായില്ല. ശാസ്ത്രീയമായ ഉത്തരവാദിത്വബോധമാണ് അവരുടെ ഈ തീരുമാനത്തെ നയിച്ചത്.
1961 അവസാനത്തോടെ യൂറോപ്പില്നിന്നു ഭയാനകമായ വാര്ത്തകള് പുറത്തുവരാന് തുടങ്ങി. ഗര്ഭകാലത്തു താലിഡോമൈഡ് ഉപയോഗിച്ച ചില സ്ത്രീകള് പ്രസവിച്ചപ്പോള് ആ കുഞ്ഞുങ്ങള്ക്ക് ഗുരുതരമായ ജനനവൈകല്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ചില കുഞ്ഞുങ്ങള് കൈകാലുകള് പൂര്ണമായി വളരാതെയാണു ജനിച്ചത്. മറ്റ് ചില കുട്ടികള്ക്ക് ആന്തരികാവയവങ്ങളിലും ഗുരുതരമായ തകരാറുകളുണ്ടായി. അന്വേഷണങ്ങള് പുരോഗമിച്ചതോടെ താലിഡോമൈഡും ഈ ദുരന്തങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വ്യക്തമായി. അപ്പോഴാണ് കെല്സിയുടെ തീരുമാനത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ലോകം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.
താലിഡോമൈഡിന് അമേരിക്കയില് പൊതുവിപണനാനുമതി ലഭിച്ചിരുന്നില്ല. എങ്കിലും പരീക്ഷണാവശ്യങ്ങള്ക്ക് ചില രോഗികള്ക്ക് ഈ മരുന്നു നല്കിയിരുന്നതിനാല് അമേരിക്കയും പൂര്ണമായി ഈ ദുരന്തത്തില്നിന്ന് ഒഴിവായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും കെൽസിയുടെ ജാഗ്രതയും മരുന്നിനു വിപണനാനുമതി നല്കാതിരുന്ന തീരുമാനവും മൂലം യൂറോപ്പിലേതുപോലെയുള്ള ദുരന്തം അമേരിക്കയില് ഒഴിവാക്കാന് കഴിഞ്ഞു.
1962 ഓഗസ്റ്റ് ഏഴിന് അമേരിക്കന് പ്രസിഡന്റ് ജോണ് എഫ്. കെന്നഡി വിശിഷ്ടമായ ഫെഡറല് സിവിലിയന് സര്വീസ് പുരസ്കാരം നല്കി കെല്സിയെ ആദരിച്ചു. അവരുടെ ശാസ്ത്രീയമായ വിവേകവും നോ പറയേണ്ടിടത്തു നോ പറയാനുള്ള നിലപാടും പൊതുജനാരോഗ്യസംരക്ഷണത്തിനു നല്കിയ സംഭാവനയുമാണ് അന്ന് ആദരിക്കപ്പെട്ടത്. താലിഡോമൈഡ് ദുരന്തം അമേരിക്കയിലെ മരുന്നുകളുടെ അംഗീകാര നടപടികള് കൂടുതല് കര്ശനമാക്കാനും വഴിയൊരുക്കി.
കെൽസിയുടെ ജീവിതം നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്ന പാഠം ഒരു മരുന്നിന്റെ ചരിത്രത്തില് ഒതുങ്ങിനില്ക്കുന്നില്ല. നോ പറയേണ്ടിടത്തു നോ പറയാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും അതിനുള്ള ചങ്കൂറ്റവും അവര് കാണിച്ചു. അവരുടെ ഈ മാതൃക നമുക്കും ഒരു പാഠമായിരിക്കേണ്ടതാണ്. മറ്റുള്ളവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനും അവരുടെ അംഗീകാരം നേടാനും പലപ്പോഴും നാം ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. തന്മൂലം അവര് ആവശ്യപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങള്ക്കെല്ലാം സമ്മതം നല്കുന്നതു നല്ല ഒരു സ്വഭാവത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്നു നാം കരുതിയേക്കാം. ആരുടെയെങ്കിലും ആവശ്യത്തോട് വിയോജിച്ചാല് അയാള്ക്ക് വിഷമമാകുമോ അല്ലെങ്കില് അവരുമായുള്ള ബന്ധം തകരുമോ എന്നു നാം ഭയപ്പെട്ടേക്കാം. എന്നാല്, എല്ലാ കാര്യത്തിലും സമ്മതം മൂളുന്നതു നന്മയായി പരിഗണിക്കണമെന്നില്ല.
ഒരു കുട്ടി ആവശ്യപ്പെടുന്നതെല്ലാം അനുവദിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കള് അവനോട് യഥാര്ഥ സ്നേഹമാണോ കാണിക്കുന്നത്? അവന്റെ നന്മ ഉറപ്പുവരുത്തുന്ന കാര്യങ്ങള് മാത്രമല്ലേ അവര് അനുവദിക്കേണ്ടത്്? ഒരു സുഹൃത്ത് അപകടകരമായ ഒരു തീരുമാനമെടുത്താല് അതിനെക്കുറിച്ച് മൗനം പാലിക്കുന്നതു യഥാര്ഥ സൗഹൃദമാണോ? ആ സുഹൃത്തിന്റെ തീരുമാനം തെറ്റാണെങ്കില് അയാളുടെ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടി സ്നേഹപൂര്വം അതു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാന് നമുക്കു കടമയില്ലേ? ചില സന്ദര്ഭങ്ങളില് സ്നേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും സത്യസന്ധമായ ഭാഷ ശരിയായ കാര്യങ്ങള്ക്ക് യേസ് എന്നും തെറ്റായ കാര്യങ്ങള്ക്ക് നോ എന്നും പറയുന്നതായിരിക്കും. യേസ് എന്നു പറഞ്ഞാല് ശരി, അങ്ങനെയാവാം, അംഗീകരിക്കുന്നു എന്നൊക്കെയാണ് ഈ പശ്ചാത്തലത്തില് അര്ഥമാക്കുന്നത്. നോ എന്നു പറഞ്ഞാല്, ശരിയല്ല, പാടില്ല, അംഗീകരിക്കുന്നില്ല എന്നൊക്കെയുമാണ് ഇവിടെ വിവക്ഷിക്കുന്നത്.
നമ്മുടെ സമൂഹത്തില് പല തെറ്റുകളും സംഭവിക്കുന്നത് അവ തെറ്റാണെന്ന് ആര്ക്കും അറിയാത്തതുകൊണ്ടല്ല. പ്രത്യുത, തെറ്റാണെന്ന് മനസിലാക്കിയിട്ടും എതിര്ക്കാന് ആരും തയാറാകാത്തതുകൊണ്ടാണ്. ഒരു സ്ഥാപനത്തില് നടക്കുന്ന ക്രമക്കേട് കണ്ടിട്ടും മൗനം പാലിക്കുന്നവര്, അനീതിക്കു കൂട്ടുനില്ക്കാന് ആവശ്യപ്പെടുന്പോള് അതിനു സമ്മതിക്കുന്നവര്, ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെയാണെങ്കിലും ഒരു തെറ്റായ അഭിപ്രായമാണെങ്കില് അതു ചോദ്യം ചെയ്യാന് വിസമ്മതിക്കുന്നവര് എന്നിങ്ങനെയുള്ളവരുടെ മൗനം പലപ്പോഴും വലിയ തിന്മകള്ക്ക് വഴിയൊരുക്കുന്നു എന്നതാണു യാഥാര്ഥ്യം.
ദൈവപുത്രനായ യേശു പറഞ്ഞു: ‘നിങ്ങളുടെ വാക്ക് അതെ, അതെ എന്നും അല്ല, അല്ല എന്നും ആയിരിക്കട്ടെ’ (മത്തായി 5:37). സത്യസന്ധതയുടെയും ധാര്മികധൈര്യത്തിന്റെയും പ്രാധാന്യമാണ് ഈ വാക്കുകള് നമ്മെ ഓര്മിപ്പിക്കുന്നത്. മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരത്തേക്കാള് മനഃസാക്ഷിയുടെ സ്വരത്തിനു പ്രാധാന്യം നല്കാന് നമുക്കു കഴിയണം. എന്നാല്, നമ്മുടെ തീരുമാനങ്ങള് അറിവിന്റെയും നീതിയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിലായിരിക്കണമെന്നതു നാം മറക്കരുത്. ഡോ. കെല്സി 2015ല് നൂറ്റിയൊന്നാം വയസില് അന്തരിച്ചു. അവരുടെ പേര് എല്ലാവര്ക്കും പരിചിതമല്ല. എന്നാല്, അവരുടെ തീരുമാനത്തിന്റെ ഫലം അനുഭവിച്ച അനേകം മനുഷ്യര്ക്ക് ലഭിച്ചതു സുരക്ഷിതമായ ജീവിതത്തിനുള്ള ഒരു സംരക്ഷണമായിരുന്നു.
ലോകം പലരെയും ഓര്മിക്കുന്നതു അവര് ചെയ്ത മഹത്തായ കാര്യങ്ങളുടെ പേരിലാണ്. എന്നാല്, കെല്സിയെ അനുസ്മരിക്കുന്നത് അവര് ചെയ്യാന് വിസമ്മതിച്ച ഒരു കാര്യത്തിന്റെ പേരിലും. ചിലപ്പോള്, മനുഷ്യരാശിക്ക് നല്കാവുന്ന നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ സംഭാവന പലരും പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു യേസിനു പകരം മനഃസാക്ഷിയോടെ പറയുന്ന ഒരു നോ ആയിരിക്കും.
SUNDAY DEEPIKA
ചെന്നൈക്കു പോകാന് കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക് 1.12ന് ഡല്ഹി വിമാനത്താവളത്തില്നിന്ന് പറന്നുയര്ന്ന ഇന്ഡിഗോയുടെ ഫ്ളൈറ്റ് 6 ഇ 6115, വിടിഎന്ഒഇ രജിസ്ട്രേഷനുള്ള എയര്ബസ് എ 321-251 എന്എക്സ് വിമാനം, ഏതോ യാത്രക്കാരന്റെ ഹാന്ഡ് ലഗേജിലുണ്ടായിരുന്ന പവര് ബാങ്കിന് തീപിടിച്ചതുമൂലം വഴിതിരിച്ചു വിട്ട് മൂന്നേകാലിന് ഹൈദരാബാദ് വിമാനത്താവളത്തില് ഇറങ്ങേണ്ടിവന്ന വാര്ത്ത മിക്കവരും കണ്ടു കാണും.
വിമാനസുരക്ഷയ്ക്ക് നിലവില് ഏറ്റവും ഭീഷണി ഉയര്ത്തുന്നതും എന്നാല്, ഫലപ്രദമായി തടയാന് ഇതേവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തതുമായ ഒരു പ്രശ്നമാണ് യാത്രക്കാര് കൈയിൽ കരുതുന്ന പവര്ബാങ്ക്, മൊബൈല് ഫോണ്, ലാപ്ടോപ്പ്, കാമറ പോലെ ലിഥിയം ബാറ്ററികള് ഉപയോഗിക്കുന്ന ഇലക്ട്രോണിക് ഉപകരണങ്ങള്ക്ക് തീപിടിച്ചേക്കാനുള്ള സാധ്യത.
പറക്കലിനിടെ ലിഥിയം ബാറ്ററികള് ചൂടായി തീപിടിക്കുന്ന ആപത്ത് തടയാന് ഡയറക്ടറേറ്റ് ജനറല് ഓഫ് സിവില് ഏവിയേഷന് കൃത്യമായ ചട്ടങ്ങള് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നതാണ് വസ്തുത. ഇതില് ആദ്യത്തേത്, ഇത്തരം ഉപകരണങ്ങള് ചെക്കിന് ചെയ്യുന്ന ബാഗുകളില് വയ്ക്കരുത് എന്നതാണ്. കാൈയിലുള്ളത് ബാഗുകളില് സൂക്ഷിക്കാം. ഈ ഉപകരണങ്ങള്ക്കായി കരുതുന്ന അധിക ബാറ്ററികളുടെ കാര്യവും അങ്ങനെതന്നെ. എല്ലാം കൈയിൽതന്നെ സൂക്ഷിക്കണം.
എത്രയെണ്ണം കൈയിലെടുക്കാമെന്നതിനും കൃത്യമായ ചട്ടമുണ്ട്. 100 വാട്സ് വരെ ശേഷിയുള്ള പവര് ബാങ്ക് പരമാവധി രണ്ടെണ്ണമാണ് ഓരോ യാത്രക്കാരനും കൈയിലുള്ള ബാഗില് വയ്ക്കാവുന്നത്. ബാറ്ററി ഉള്ളിലുള്ള മൊബൈല് ഫോണുകളും കൈയിലെടുക്കാമെന്നു പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും എത്രയെണ്ണം എന്ന കാര്യത്തില് പ്രത്യേക നിബന്ധനയില്ല.
യാത്രയ്ക്കിടെ ഓൺ ആക്കരുത് എന്നാണ് വ്യോമയാന സുരക്ഷാ ചട്ടം പറയുന്നതെങ്കിലും, വിമാനം ടേക്കോഫ് ചെയ്യുമ്പോഴും ലാന്ഡു ചെയ്യുമ്പോഴും ഉപയോഗിക്കരുതെന്നും അല്ലാത്ത സമയങ്ങളിലും ഫ്ളൈറ്റ് മോഡില് ആക്കി വയ്ക്കണമെന്നും കാബിന് ക്രൂ നിര്ദേശിക്കുന്നതില് ഈ നിയന്ത്രണം ഒതുങ്ങുകയാണ് പതിവ്. ലാപ്ടോപ്പ്, സ്മാര്ട്ട് വാച്ച്, ബ്ലൂടൂത്ത് ഇയര്ഫോണുകള്, ഹെഡ്ഫോണുകള്, ഡിജിറ്റല് കാമറകള് എന്നിവയ്ക്കെല്ലാം ഇതേ നിയമംതന്നെയാണ്. ഉപകരണത്തിനുള്ളില് ബാറ്ററിയാകാം. സ്പെയര് ബാറ്ററി ബാഗില് വയ്ക്കുകയും ചെയ്യാം. എന്നാല്, കാലാവധി കഴിഞ്ഞതും കേടായതുമായ ബാറ്ററികള് അനുവദനീയമല്ല. അതേപോലെതന്നെ, ഇ സിഗററ്റുകളും.
എത്ര ശേഷിയുള്ള ബാറ്ററി കൈവശം വയ്ക്കാമെന്നതിനെപ്പറ്റി മിക്ക യാത്രക്കാര്ക്കും ധാരണയില്ലെങ്കിലും എയര്ലൈനുകള്ക്ക് അതേപ്പറ്റിയും കൃത്യമായ നിയമങ്ങളുണ്ട്. 100 വാട്സ് മുതല് 160 വാട്സ് വരെ ശേഷിയുള്ള സ്പെയര് ബാറ്ററികള് കൊണ്ടുപോകാന് എയര്ലൈനിന്റെ പ്രത്യേക അനുമതി വേണമെന്നാണ് ചട്ടം. ഇതിലും ശേഷിയുള്ള പവര് ബാങ്കുകള് അനുവദനീയവുമല്ല. 160 വാട്സിനു മുകളില് ശേഷിയുള്ള ബാറ്ററികള് യാത്രക്കാരുടെ ബാഗിലും അനുവദിക്കുകയില്ല.
വിമാനത്തിന്റെ ചരക്ക് അറയില് പ്രത്യേക സംവിധാനങ്ങളോടെ, പ്രത്യേക അനുമതി വാങ്ങി വേണം ഇവ കൊണ്ടുപോകാന്. നേരത്തേ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഓരോ യാത്രക്കാരനും പരമാവധി കൊണ്ടുപോകാവുന്നത് രണ്ടു പവര് ബാങ്കുകളാണ്. എന്നാല്, പറക്കലിനിടെ അവ ചാര്ജ് ചെയ്യുന്നത് പൂര്ണമായും നിരോധിക്കുകയാണെന്ന് ഇക്കൊല്ലം മേയ് 27ന് രാജ്യാന്തര വ്യോമഗതാഗത സംഘടന പുറത്തിറക്കിയ സര്ക്കുലറില് പറയുന്നു.
കഴിഞ്ഞ വർഷം നവംബര് 11ന് ഇന്ത്യൻ വ്യോമയാന ഡയറക്ടറേറ്റ് ജനറല്, യാത്രയ്ക്കിടെ പവര്ബാങ്ക് ചാര്ജു ചെയ്യുന്നത് നിരോധിച്ച് ഉത്തരവിറക്കിയിരുന്നു. എല്ലാ പവര് ബാങ്കുകളുടേയും ശേഷി അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത് മില്ലി ആംപിയര് യൂണിറ്റിലാണ്. അതും, മേല്പ്പറഞ്ഞ വാട്സ് എന്ന യൂണിറ്റുമായി എന്താണ് ബന്ധം? വാട്ട് എന്നാല്, വാട്ട് അവര്. മില്ലി ആംപിയര് അവറിനെ വാട്ട് അവറായി പരിവര്ത്തനം ചെയ്യാന്, അതിനെ ബാറ്ററിയുടെ വോള്ട്ടേജുകൊണ്ട് ഗുണിച്ച് ആയിരം കൊണ്ട് ഹരിക്കണം.
പതിനായിരം എംഎഎച്ച് ശേഷിയുള്ള 3.7 വോള്ട്ടേജിന്റെ പവര് ബാങ്കിന്റെ വാട്ട് അവര്, 37 ആണ് എന്ന് അര്ഥം. 20,000 മില്ലി ആംപിയര് അവറിന്റെ പവര് ബാങ്കിന് ഇത് 74 ആകും. 27,000 മില്ലി ആംപിയർ പവര് ബാങ്കിന് 99.9. 30,000 മില്ലി ആംപിയർ പവര് ബാങ്കിന്റെ വാട്ട് അവര് 111 ആകുമെന്നതിനാല്, മേല്പ്പറഞ്ഞ, 100 വാട്സിൽ കവിയരുത് എന്ന നിയമപ്രകാരം, അത് വിമാനത്തില് കൊണ്ടുപോകാന് പാടില്ല എന്നര്ഥം.
ഇനി, പറക്കലിനിടെ ഇലക്ട്രോണിക് ഉപകരണങ്ങള് ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി. ഫോണോ മറ്റ് ഉപകരണങ്ങളോ, യാത്രയ്ക്കിടെ പവര് ബാങ്ക് കൊണ്ട് ചാര്ജു ചെയ്യരുത് എന്നുതന്നെയാണ് ചട്ടം. അതേപോലെ, വിമാനത്തിലെ യുഎസ്ബി പോര്ട്ട് ഉപയോഗിച്ച് പവര് ബാങ്ക് ചാര്ജ് ചെയ്യുന്നതും വിലക്കിയിട്ടുണ്ട്.
മൊബൈല് ഫോണുകള് ഉപയോഗിക്കാനേ പാടില്ല എന്ന ഒരു പൊതുനിയമം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും നിലവില് ഫ്ളൈറ്റ് മോഡില് ഫോണ് ഉപയോഗിക്കാന് എല്ലാ എയര്ലൈനുകളും അനുവദിക്കുന്നുണ്ട്. വൈഫൈ കിട്ടുന്ന വിമാനങ്ങളില് അത് ഉപയോഗിക്കുന്നത് കാബിന് ക്രൂവിന്റെ നിര്ദേശങ്ങള് അനുസരിച്ചാകണം. ടേക്കോഫിലും ലാന്ഡിംഗിലും വിമാനം ടര്ബുലന്സില് പെടുമ്പോഴും ഒഴികെ യാത്രയ്ക്കിടയില് ലാപ്ടോപ്പും ടാബും ഉപയോഗിക്കുന്നതിന് വിലക്കൊന്നുമില്ല.
ബാറ്ററിയുള്ള വയര്ലെസ് ഇയര്ഫോണുകളും ബ്ലൂടൂത്ത് ഉപകരണങ്ങളും ഉപയോഗിക്കാന് സാധാരണഗതിയില് തടസമില്ല. പവര് ബാങ്കുകളും സ്പെയര് ബാറ്ററികളും ഹാന്ഡ് ലഗേജില് കരുതാം എന്നു പറയുമ്പോഴും, വിമാനത്തില് കയറിയാല് അവയുള്ള ബാഗ് മുകളിലുള്ള അറകളില് വയ്ക്കരുത് എന്നാണ് പൊതുവേയുള്ള നിര്ദേശം. പാന്റ്സിന്റെയോ ഷര്ട്ടിന്റെയോ പോക്കറ്റില് വയ്ക്കാം, തോൾ ബാഗില് വയ്ക്കാം, അല്ലെങ്കില് സീറ്റിനു മുന്നിലുള്ള പോക്കറ്റില് സൂക്ഷിക്കാം.
യാത്രയ്ക്കിടെ എടുക്കേണ്ടതില്ലാത്ത ഡ്രോണുകള്പോലെ ബാറ്ററിയുള്ള ഉപകരണങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലും വ്യക്തമായ നിര്ദേശങ്ങളുണ്ട്. ബാറ്ററികള് എടുത്തുമാറ്റി പ്രത്യേകമായി സൂക്ഷിക്കണം. പുറത്തു കാണാവുന്ന മട്ടിലുള്ള ബാറ്ററി ടെര്മിനലുകള് പൊതിഞ്ഞുവയ്ക്കണം. ഷോര്ട്ട് സര്ക്യൂട്ട് ഒഴിവാക്കാനാണിത്.
ഉപകരണം ഓഫാക്കി സൂക്ഷിക്കണം.
ഡിജിസിഎയുടെ നിയമങ്ങള് ബാധകമായിട്ടുള്ളത് രാജ്യത്തിനകത്തെ വിമാന സര്വീസുകളിലാണ്. രാജ്യത്തിനു പുറത്തേക്കു പറക്കുന്നവര് ആ രാജ്യങ്ങളിലെ നിയമം മുൻകൂട്ടി മനസിലാക്കി അതനുസരിച്ചു വേണം, ലിഥിയം ബാറ്ററിയുള്ള ഉപകരണങ്ങള് യാത്രയില് കൂടെ കൊണ്ടുപോകാൻ.
ഇനി, മറ്റൊരു ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം. എന്തുകൊണ്ടാണ്, അപൂര്വമായെങ്കിലും പറക്കിലിനിടെ ലിഥിയം ബാറ്ററികള്ക്ക് തീപിടിക്കുന്നത്?
ദ്രാവകം അല്ലെങ്കില് കുഴമ്പുരൂപത്തിലുള്ള ഇലക്ട്രോളൈറ്റിലൂടെ നെഗറ്റീവ് -പോസിറ്റീവ് ഇലക്ട്രോഡുകള്ക്കിടയില് സഞ്ചരിക്കുന്ന ലിഥിയം അയോണുകളാണ് ലിഥിയം ബാറ്ററിയില് അഥവാ ലിഥിയം അയോണ് ബാറ്ററിയില് വൈദ്യുതി ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നത്.
ബാറ്ററിക്ക് കേടു പറ്റുമ്പോഴോ പരിധിയിലേറെ ചാര്ജ് ആകുമ്പോഴോ ഈ പ്രവര്ത്തനത്തില്നിന്ന് അമിതമായി ചൂട് ഉത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടും. ചൂടു കൂടുമ്പോള്, ബാറ്ററിക്കുള്ളിലെ ആനോഡും കാഥോഡും തമ്മില് വേര്തിരിക്കുന്ന സെപ്പറേറ്ററിന് കേടുണ്ടാകാം. ഇലക്ട്രോഡുകള് അങ്ങനെ കൂട്ടിമുട്ടുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ഷോര്ട്ട് സര്ക്യൂട്ടില് പിന്നെയും ചൂടുണ്ടാകും. ആ ചൂടില് ത്വരിതഗതിയിലാകുന്ന രാസപ്രവര്ത്തനത്തില് ബാറ്ററിയുടെ ഘടകഭാഗങ്ങള് ദ്രവിക്കാം, വാതകങ്ങള് പുറപ്പെടുവിക്കാം. ഈ വാതകങ്ങളും ചൂടും മൂലം ഉയരുന്ന മര്ദത്തില് ബാറ്ററി പൊട്ടിത്തെറിക്കാം. പൊട്ടിത്തെറിയില് പുറത്തെത്തുന്ന വാതകങ്ങള് തീപിടിച്ച് പുകയും ചൂടും പിന്നെയും വര്ധിക്കാം.
ബാറ്ററി ഇങ്ങനെ കത്തുമ്പോള് 593 ഡിഗ്രി വരെ ചൂട് ഉയരുന്നുണ്ടെന്നാണ് കണ്ടിട്ടുള്ളത്. ബാറ്ററിയോടു തൊട്ടിരിക്കുന്ന, വിമാന കാബിനിലെ മിക്ക ഉപകരണങ്ങളും തീപിടിക്കാന് ഈ ചൂടു മതി. ബാഗിനുള്ളിലാണ് ബാറ്ററിയെങ്കില് ബാഗു മൊത്തം കത്തിപ്പിടിക്കാന് മിനിറ്റുകള് മതിയാകും. ഒരു ബാഗ് കത്തുമ്പോള്, ഓവര്ഹെഡ് ബിന്നിലെ മറ്റു ബാഗുകളും കത്താന് എളുപ്പമാണ്.
ഇങ്ങനെ തീപിടിത്തമുണ്ടായാല് എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?
സ്വയം കൈകാര്യം ചെയ്യാന് പോകരുത് എന്നതാണ് ആദ്യത്തെ കാര്യം. ഇലക്ട്രോണിക് ഉപകരണം അമിതമായി ചൂടാകുന്നതു കണ്ടാലോ കത്തിപ്പിടിച്ചാലോ കാബിന് ക്രൂവിനെ ഉടന് അറിയിക്കുക. ചാര്ജു ചെയ്യാന് വച്ചിരിക്കവേയാണ് തീപിടിത്തമുണ്ടായതെങ്കില് വൈദ്യുതി സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്യാന് കാബിന് ക്രൂ സഹായിക്കും. വിമാനത്തിലെ അഗ്നിശമന ഉപകരണംകൊണ്ട ് തീ കെടുത്താനും കാബിന് ക്രൂ തന്നെ വേണം.
തീപിടിച്ച ബാറ്ററി തണുപ്പിക്കുകയാണ് ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടത് എന്നതിനാല് ധാരാളം വെള്ളം ഒഴിച്ചു കൊടുക്കണം. തീ അണച്ചുകഴിഞ്ഞാലും ഉപകരണം പിന്നെയും നിരീക്ഷണത്തില് തന്നെയായിരിക്കണം. കാരണം, ഉള്ളിലെ രാസപ്രവര്ത്തനങ്ങള് അവസാനിച്ചിട്ടുണ്ടാവണമെന്നില്ല.
SUNDAY DEEPIKA
2026 ഒക്ടോബര് 18ന് ഹെര്മന് മെല്വിലിന്റെ ലോകപ്രശസ്ത നോവൽ ‘മോബിഡിക്’ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ട് 175 വര്ഷം പൂര്ത്തിയാവുകയാണ്. 1851 ഒക്ടോബര് 18നാണ് ലണ്ടനില് ‘ദി വെയ്ൽ’ എന്ന പേരില് ഈ നോവല് മൂന്നു വാല്യങ്ങളിൽ വെളിച്ചം കണ്ടത്. തുടര്ന്ന് അതേ വര്ഷം നവംബര് 14ന് അമേരിക്കയില് ഒരൊറ്റ പുസ്തകമായി മോബിഡിക് പ്രസിദ്ധീകൃതമായി. അമേരിക്കന് സാഹിത്യത്തിലെ എക്കാലത്തെയും മികച്ച കൃതികളിലൊന്നായി ഇത് അറിയപ്പെടുന്നു.
രചനയും പശ്ചാത്തലവും
ഹെര്മന് മെല്വില് സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളും യഥാർഥ സംഭവങ്ങളും സമന്വയിപ്പിച്ചാണ് മോബിഡിക് രചിച്ചത്. ‘എസെക്സ്’ എന്ന തിമിംഗലവേട്ടക്കപ്പലിനെ ഒരു കൂറ്റന് തിമിംഗലം ആക്രമിച്ച് തകര്ത്ത സംഭവം, ചിലി തീരത്ത് തിമിംഗലവേട്ടക്കാരുടെ പേടിസ്വപ്നമായിരുന്ന ‘മോച്ചാ ഡിക്’ എന്ന വെളുത്ത ഭീമന് തിമിംഗലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകള്, ചെറുപ്പത്തില് ‘അകൂഷ്നെറ്റ്’ എന്ന തിമിംഗല വേട്ടക്കപ്പലില് മെല്വില് നടത്തിയ യാത്രകള് എന്നിവയാണ് മോബിഡിക്കിന്റെ രചനയില് സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ ഘടകങ്ങള്. ഇക്കൂട്ടത്തില് ഏറ്റവും പ്രധാനം എസെക്സ് കപ്പല് ദുരന്തമായിരുന്നു.
1820 നവംബര് 20ന് പസഫിക് സമുദ്രത്തില് 87 അടി നീളമുള്ള ഒരു കൂറ്റന് സ്പേം തിമിംഗലം എസെക്സ് എന്ന തിമിംഗല വേട്ടക്കപ്പലിനെ ബോധപൂര്വം അക്രമിച്ച് തകര്ത്തു. ഒരു തിമിംഗലം കപ്പലിനെ ആക്രമിച്ചു മുക്കുന്ന, ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ രേഖപ്പെടുത്തിയ സംഭവമായിരുന്നു ഇത്.
കപ്പല് തകര്ന്നതിനെത്തുടര്ന്ന് ഓവന്ചേസിന്റെയും ക്യാപ്റ്റന് ജോര്ജ് പൊള്ളാര്ഡിന്റെയും നേതൃത്വത്തില് ജീവനക്കാര് ചെറിയ ലൈഫ് ബോട്ടു കളില് രക്ഷപ്പെട്ടു. മാസങ്ങളോളം കടലില് അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ അവര് വിശപ്പും ദാഹവും സഹിക്കാനാവാതെ സഹപ്രവര്ത്തകരുടെ മൃതദേഹങ്ങള് വരെ ഭക്ഷണമാക്കി. മറ്റൊരു ഘട്ടത്തില് കൂട്ടത്തിലൊരാളെ നറുക്കിട്ടെടുത്ത് വെടിവച്ചു കൊന്നും വിശപ്പടക്കി. ദാരുണമായ ഈ അതിജീവന പോരാട്ടത്തില് വളരെ കുറച്ചുപേര് മാത്രമാണ് ജീവനോടെ രക്ഷപ്പെട്ടത്. ദുരന്തത്തില്നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടതിനു ശേഷം, 1821ല് ഓവന്ചേസ് തന്റെ അനുഭവങ്ങള് ക്രോഡീകരിച്ച് ഒരു പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.
തിമിംഗലത്തിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത ആക്രമണം, കപ്പലിന്റെ തകര്ച്ച, സമുദ്രത്തിലെ ദാരുണമായ അതിജീവനനാളുകള് എന്നിവ വളരെ കൃത്യതയോടും വൈകാരികതയോടും ചേസ് ഈ പുസ്തകത്തില് വിവരിച്ചു. ഒരു തിമിംഗലത്തിന് മനുഷ്യരോട് പ്രതികാരം ചെയ്യാനോ കപ്പല് ആക്രമിക്കാനോ ഉള്ള ബുദ്ധിയും ശേഷിയുമുണ്ടെന്ന ആശയം ആദ്യമായി ലോകത്തിനു മുന്നിലെത്തിച്ചത് ഈ പുസ്തകമായിരുന്നു.
1841ല് ‘അകുഷ്നെറ്റ്’ എന്ന തിമിംഗലവേട്ട കപ്പലില് ജീവനക്കാരനായിരിക്കെയാണ് മെല്വില് ഈ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് ആദ്യമായി കേള്ക്കുന്നത്. പസഫിക് സമുദ്രത്തില്വച്ച് മെല്വിലിന്റെ കപ്പല് ഓവന്ചേസിന്റെ മകൻ വില്യം ചേസ് സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന കപ്പലുമായി കണ്ടുമുട്ടി. വില്യം ചേസ് നല്കിയ, തന്റെ പിതാവ് എഴുതിയ പുസ്തകത്തിന്റെ ഒരു പ്രതി മെല്വില് വായിക്കാനിടയായി. ഈ വായന മെല്വിലിനെ ആഴത്തില് സ്വാധീനിച്ചു. 1852ല് മെല്വില് നാന്റുക്കറ്റില്വച്ച് ഓവന്ചേസിനെ നേരിട്ട് കാണുകയും ചെയ്തു. ഓവന്ചേസിന്റെ കൃതിയും അനുഭവങ്ങളും മോ ബിഡിക്കിന്റെ രചനയെ വിവിധ തലങ്ങളില് സ്വാധീനിച്ചു.
കേന്ദ്ര പ്രമേയവും ക്ലൈമാക്സും
മൊബിഡിക് നോവലിന്റെ ക്ലൈമാക്സില് വെള്ളത്തിമിംഗലം ‘പെക്വോഡ്’ എന്ന കപ്പലിനെ കുത്തിപ്പൊളിച്ച് മുക്കുന്ന രംഗം എസെക്സ് കപ്പലിന് സംഭവിച്ച ദുരന്തത്തിന്റെ തത്സമയ ആവിഷ്കാരമാണ്. സാധാരണ ഗതിയില് ഇരയാകുന്ന തിമിംഗലം, തിരിച്ചാക്രമിച്ച് ഒരു കപ്പലിനെ തകര്ക്കു ന്ന ഭീതിദമായ ആശയം ചേസിന്റെ വിവരണത്തില്നിന്നാണ് മെല്വിലിന് ലഭിച്ചത്.
ഓവന് ചേസിന്റെ പുസ്തകത്തില് തിമിംഗലത്തെ ഒരു സാധാരണ ജീവിയായല്ല, പ്രകൃതിയുടെ ഒരു പ്രതികാര മൂര്ത്തിയായിട്ടാണ് ചിത്രീകരിച്ചത്. ഈ ആശയത്തെ മെല്വില് ക്യാപ്റ്റന് ആഹാബ് എന്ന കഥാപാത്രത്തിലൂടെ വികസിപ്പിച്ചു. പ്രകൃതിയോടും തിമിംഗല ത്തോടും ഭ്രാന്തമായ പകവച്ചുപുലര്ത്തുന്ന ഒരു കഥാപാത്രമായി ആഹാബ് മാറി.
തിമിംഗലവേട്ടയുടെ അപകടങ്ങള്, കടലിലെ മനുഷ്യരുടെ നിസഹായാവസ്ഥ, പസഫിക് സമുദ്രത്തിലെ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനങ്ങള് എന്നിവ ചേസിന്റെ കൃതിയില് ലളിതമായി വിവരിച്ചിരുന്നു. ഇത് നോവലില് യാഥാര്ഥ്യബോധമുള്ള സമുദ്രാന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കാന് മെല്വിലിനെ സഹായിച്ചു. ഓവന് ചേസ് എഴുതിയ ’നരേറ്റീവ്’ ഒരു യഥാര്ഥ ദുരന്തത്തിന്റെ ചരിത്രരേഖയായിരുന്നുവെങ്കില്, ഹെര്മന് മെല്വില് അതിനെ മാനവികതയുടെയും പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള സംഘര്ഷത്തിന്റെയും തത്ത്വചിന്താപരമായ നോവലാക്കി മാറ്റി.
ഓവന് ചേസിന്റെ കൃതി ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കില് സാഹിത്യലോകത്തിന് ‘മൊബിഡിക്’ എന്ന വിഖ്യാത നോവല് ലഭിക്കുമായിരുന്നില്ല. യഥാര്ഥ ജീവിതത്തിലെ ഭീതിദമായ ഒരു സംഭവം എങ്ങനെ വിശ്വസാഹിത്യത്തിലെ മികച്ചൊരു സൃഷ്ടിയായി രൂപപ്പെട്ടു എന്നതിനു തെളിവാണ് ഓവന് ചേസും ഹെര്മന് മെല്വിലും തമ്മിലുള്ള ഈ സാഹിത്യപരമായ ബന്ധം.
നഥാനിയല് ഹാത്തോണിന്റെ സ്വാധീനം
പ്രശസ്ത എഴുത്തുകാരൻ നഥാനിയല് ഹാത്തോണുമായുള്ള സൗഹൃദമാണ് ഒരു സാധാരണ സാഹസിക കഥയാകുമായിരുന്ന ഈ കൃതിയെ തത്ത്വചിന്താപരമായ ഒരു നോവലാക്കി മാറ്റാന് മെല്വിലിന് പ്രചോദനമായത്. 1850 ഓഗസ്റ്റിലാണ് മെല്വില് ഹാത്തോണിനെ ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടുന്നത്. ആ സമയത്ത് മോബി ഡിക് എന്ന നോവലിന്റെ പകുതിയോളം പൂര്ത്തിയായിരുന്നു. അതുവരെ ലളിതമായ ഒരു അഡ്വഞ്ചര് തിമിംഗല വേട്ടക്കഥയായി ആസൂത്രണം ചെയ് ത ഈ കൃതി, ഹാത്തോണിനെ പരിചയപ്പെട്ടതിനുശേഷം മെല്വില് വീണ്ടും തിരുത്തിയെഴുതാന് തുടങ്ങി.
ഹാത്തോണിന്റെ കൃതികളിലെ ഇരുണ്ട പ്രമേയങ്ങളും മാനവികത, പാപം, ധര്മാധര്മങ്ങള് എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിലുള്ള ചിന്തകളും മെല്വിലിനെ സ്വാധീനിച്ചു. ഇത് മോബിഡിക് എന്ന നോവലിന് പുതിയ ആഴവും വ്യാപ്തിയും നല്കി. ഹാത്തോണിന്റെ ‘മോസസ് ഫ്രം ആൻ ഓള്ഡ് മാൻസ് ‘ഹേവ്തോൺ ആൻഡ് ഹിസ് മോസസ്’ എന്ന ചെറുകഥാ സമാഹാരം വായിച്ച മെല്വില് അതില് വലിയ രീതിയില് ആകൃഷ്ടനായി. എന്ന പേരില് മെല്വില് ഇതേക്കുറിച്ച് ഒരു ലേഖനം എഴുതി. അതില് ഹാത്തോണിന്റെ സാഹിത്യത്തിലെ ‘ഇരുളിന്റെ ശക്തിയെ’ മെല്വില് പ്രശംസിച്ചു.
മനുഷ്യമനസിലെ അന്ധകാരത്തെയും ഭ്രാന്തിനെയും അധര്മത്തെയുമെല്ലാം ഭയമില്ലാതെ ചിത്രീകരിക്കാനുള്ള ധൈര്യം മെല്വിലിന് ലഭിച്ചത് ഹാത്തോണില്നിന്നാണ്. ആഹാബ് എന്ന കഥാപാത്രത്തിന്റെ നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത പ്രതികാരബുദ്ധിയും ഭ്രാന്തും രൂപപ്പെടുത്തുന്നതില് ഈ സ്വാധീനം വ്യക്തമായി കാണാം.
മെല്വിലിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലെ ഭൂരിഭാഗം വായനക്കാരും ലളിതമായ യാത്രാവിവരണം പോലുള്ള കഥകള് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരായിരുന്നു. എന്നാല്, കൂടുതല് തത്ത്വചിന്താപരമായ വിഷയങ്ങള് കൈകാര്യം ചെയ്യാന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന മെല്വിലിനു സാഹിത്യലോകത്ത് അധികം പിന്തുണ ലഭിച്ചിരുന്നില്ല.
ഹാത്തോണ് മെല്വിലിന്റെ അപാരമായ കഴിവ് തിരിച്ചറിയുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. തന്റെ എഴുത്തിനെ മനസിലാക്കാന് കഴിവുള്ള ഒരു മികച്ച സാഹിത്യകാരന് ഒപ്പമുണ്ടെന്ന ചിന്ത മെല്വിലിന് വലിയ ആത്മവിശ്വാസം നല്കി.
പ്രസിദ്ധീകരണവും അനന്തര സംഭവങ്ങളും
ഇന്ന് ലോകസാഹിത്യത്തിന്റെ നിറുകയില് നില്ക്കുന്ന മോബിഡിക്കിന് തുടക്കത്തില് കയ്പേറിയ അനുഭവങ്ങളാണ് നേരിടേണ്ടിവന്നത്. 1851ല് പുസ്തകം പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള് വായനക്കാരും നിരൂപകരും ഇതിനെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു. അതിരുകടന്ന വര്ണനകളും സങ്കീര്ണമായ ഭാഷയും അന്നത്തെ വായനക്കാര്ക്ക് ദഹിച്ചില്ല. നോവലിന്റെ പരാജയം മെല്വിലിനെ സാമ്പത്തികമായും മാനസികമായും തകര്ത്തു. തന്റെ ആയുസിന്റെ വലിയൊരു പങ്ക് മാറ്റിവച്ച് എഴുതിയ കൃതി നിന്ദിക്കപ്പെട്ടതോടെ അദ്ദേഹം എഴുത്തുജീവിതത്തില്നിന്ന് സാവധാനം പിന്മാറി. 1891ല് അന്തരിക്കുമ്പോള് ലോകം മറന്നുപോയ ഒരു എഴുത്തുകാരനായിരുന്നു മെല്വില്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജന്മശതാബ്ദി വര്ഷമായ 1919നു ശേഷമാണ് മോബിഡിക് വീണ്ടും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നത്.
പെക്വോഡ് എന്ന കപ്പലിലെ ക്യാപ്റ്റന് ആഹാബ്, തന്റെ കാല് കടിച്ചെടുത്ത മോബിഡിക് എന്ന വെളുത്ത തിമിംഗലത്തോടുള്ള പ്രതികാരദാഹവുമായി ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്നതാണ് മോബിഡിക്കിന്റെ കഥ. മനുഷ്യന് പ്രകൃതിക്കുമേല് ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാന് ശ്രമിക്കുമ്പോള് പ്രകൃതി നടത്തുന്ന പ്രതിരോധത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ് വെളളത്തിമിംഗലം. ലക്ഷ്യബോധം അതിരു കടന്ന് അന്ധമായ പ്രതികാരമായി മാറുമ്പോള് അത് സ്വന്തം നാശത്തിലേക്കും കൂടെയുള്ളവരുടെ വിനാശത്തിലേക്കും നയിക്കുമെന്ന് ക്യാപ്റ്റന് ആഹാബിലൂടെ മെല്വില് കാണിച്ചുതരുന്നു.
നോവലിലെ കഥപറച്ചിലുകാരനായ ഇസ്മായേല്, മനുഷ്യന്റെ നിലനില്പിനെയും പ്രപഞ്ചസത്യങ്ങളെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന നിരീക്ഷകനാണ്. 175 വര്ഷങ്ങള്ക്കിപ്പുറവും മോബിഡിക് കൂടുതല് പ്രസക്തമാകുന്നത് വര്ത്തമാനകാല ലോകം നേരിടുന്ന ചില പ്രധാന വെല്ലുവിളികളുമായി അത് സംവദിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യന് പ്രകൃതിയെ അനിയന്ത്രിതമായി ചൂഷണം ചെയ്യുന്നതും പ്രകൃതിയുടെ തിരിച്ചടികളും ഇന്ന് ലോകം കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിലൂടെ അനുഭവിക്കുന്നു.
മോബിഡിക് എന്ന പ്രകൃതി പ്രതീകത്തിനു മുന്നില് ആഹാബിന്റെ കപ്പല് തകരുന്നത്, പ്രകൃതിക്കുമേലുള്ള മനുഷ്യന്റെ അഹങ്കാരത്തിനേല്ക്കുന്ന തിരിച്ചടിയാണ്. തനിക്കേറ്റ നഷ്ടങ്ങള്ക്ക് ഒരു പ്രകൃതിജീവിയെ വില്ലനായി ചിത്രീകരിച്ച് ജനങ്ങളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്ന ആഹാബ്, പുതുകാല രാഷ്ട്രീയത്തിലെയും സമൂഹത്തിലെയും വിദ്വേഷ പ്രചാരകര്ക്ക് ഉദാഹരണമാണ്.
SUNDAY DEEPIKA
പിറവം, തച്ചമ്പാറ, കാക്കനാട് എന്നിവിടങ്ങളില്നിന്നു ബംഗളൂരുവിലേക്ക് വണ്ടികയറിയ യുവാക്കളുടെ ബിസിനസ് സംരംഭം ടെന്റക്കിൾ ഇന്ന് ആകാശവിപണിയിൽ ഏറെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. ആകാശത്തോളം ഉയർന്ന സ്വപ്നങ്ങളുമായി 2008ല് ബംഗളൂരുവിലെത്തിയ പിറവം തട്ടുംപുറത്ത് എല്ദോ ഐപ്പ്, പാലക്കാട് തച്ചമ്പാറ ശ്രീനികേതില് ശ്രീജിത്ത് പത്മനാഭന് എന്നിവരാണ് സംരംഭത്തിന്റെ തുടക്കക്കാർ. പിന്നാലെ കാക്കനാട് അതിയാലില് അജിത്ത് ഏബ്രഹാമും ഇവർക്കൊപ്പം കൂടി.
ഇവരുടെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്നത് മൂലധനത്തേക്കാൾ ആശയും ആശയവുമായിരുന്നു. വ്യോമയാന മേഖലയെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിലുള്ള അറിവും സംരംഭം വിജയകരമായി കെട്ടിപ്പടുക്കാമെന്ന ആത്മവിശ്വാസവും. ഒറ്റമുറിയില് തുടങ്ങിയ പ്രസ്ഥാനം ഇന്ന് ഇന്ത്യയിലെ ശ്രദ്ധേയമായ Aviation, Aerospace, Engineering Procurement, MRO Solution ദാതാക്കളിലൊന്നായി വളര്ന്നു. 2008 ഏപ്രില് എട്ടിന് തുടങ്ങിയ ടെന്റക്കിള് എയ്റോ ലോജിസ്റ്റിക്സ് പ്രൈവറ്റ് ലിമിറ്റഡ് ദക്ഷിണേഷ്യ, യൂറോപ്പ്, മിഡില് ഈസ്റ്റ് വിപണികളിലേക്കും സാന്നിധ്യം വിപുലമാക്കിയിരിക്കുന്നു.
വിശ്വാസ്യതയും സ്ഥിരതയുമുള്ള സേവനം നല്കുകയെന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് ടെന്റക്കിളിന്റെ പ്രവര്ത്തനം. വാണിജ്യ എയര്ലൈനുകള്, ജനറൽ ഏവിയേഷൻ, മെയിന്റനൻസ് മേഖലകള്ക്കാവശ്യമായ ഉത്പന്നങ്ങളും സേവനങ്ങളും നല്കുന്ന പ്രസ്ഥാനമായി പേരെടുത്തു ടെന്റക്കിള്. അമേരിക്കയിലെയും യൂറോപ്പിലെയും പ്രമുഖ ഏവിയേഷൻ, എയ്റോസ്പേസ് ഉപകരണനിർമാതാക്കളും വിതരണക്കാരുമാണ് ഇപ്പോൾ ഈ കമ്പനി.
ഒരു സ്വപ്നത്തിന്റെ തുടക്കം
ഉഴവൂര് സെന്റ് സ്റ്റീഫന്സ് കോളജില്നിന്ന് ഗണിതശാസ്ത്രത്തില് ബിരുദം നേടിയ എല്ദോ, ബംഗളൂരു വിഎസ്എം എയ്റോ സ്പേസിൽ നിന്നാണ് എയർക്രാഫ്റ്റ് എൻജിനിയറിംഗ് ബിരുദം നേടിയത്. പഠനശേഷം വിഎസ്എം എയ്റോ സ്പേസിലെ ബ്ലാക്ക് ബോക്സ് ഡീകോഡിംഗ് സെന്ററില് ജോലി ചെയ്തു. തുടര്ന്ന് ഡെക്കാൻ ഏവിയേഷൻ (എയർ ഡെക്കാൻ) എൻജിനീയറിംഗ് വിഭാഗത്തില് ചേര്ന്നു. ക്യാപ്റ്റന് ജി.ആര്. ഗോപിനാഥും ക്യാപ്റ്റന് കെ.ജെ. സാമുവലും നേതൃത്വം നല്കിയിരുന്ന ഡെക്കാൻ ഏവിയേഷനിലെ ദീര്ഘകാല അനുഭവമാണ് എല്ദോയ്ക്ക് വ്യോമയാന വ്യവസായത്തിന്റെ അപാരസാധ്യത വെളിപ്പെടുത്തിയത്.
ഒരു ജോലിക്കാരനായി തുടരാതെ ബിസിനസ് സംരംഭകനാകണമെന്ന് ക്യാപ്റ്റന് കെ.ജെ. സാമുവല് തുടരെ ഉപദേശിക്കുമായിരുന്നു. ഒടുവില് സ്വന്തം പ്രസ്ഥാനം എന്ന ആശയം എല്ദോ ഗൗരവത്തിൽ പരിഗണിച്ചു. എന്നാല്, തനിയെ ഒരു വ്യോമയാന സംരംഭം തുടങ്ങുന്നതിൽ ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു. സാമുവലിന്റെ നിര്ദേശപ്രകാരമാണ് ശ്രീജിത്തിനെയും കൂട്ടിയത്. അങ്ങനെ ബംഗളൂരുവിലെ ഒരു ചെറിയ മുറിയില് ഇരുവരും ചേർന്ന് സംരംഭത്തിനു തുടക്കം കുറിച്ചു. തുടക്കത്തില് ചെറുവിമാനങ്ങള്ക്കും ഹെലികോപ്റ്ററുകള്ക്കും ബിസിനസ് ജെറ്റ് വിമാനങ്ങള്ക്കുമുള്ള സ്പെയര് പാര്ട്സുകളായിരുന്നു വിതരണം ചെയ്തിരുന്നത്. പിന്നീട് ഉത്പന്നങ്ങളുടെ ശ്രേണി വികസിപ്പിച്ചു.
ഇന്ന് വ്യോമയാന മേഖലയ്ക്കാവശ്യമായ സ്പെയര്പാര്ട്സും ഗ്രൗണ്ട് സപ്പോര്ട്ട് മെഷീനുകളും വിതരണം ചെയ്യുന്ന സ്ഥാപനമാണ് ടെന്റക്കിള്. ഇതിനിടയില് എല്ദോയുടെ ജൂനിയറായി പഠിച്ച അജിത്തിനെയും ഉൾപ്പെടുത്തി. ഖത്തര് എയര്വേസില്നിന്നാണ് അജിത്ത് ഇവര്ക്കൊപ്പം ചേര്ന്നത്.
അനുഭവമാണ് കരുത്ത്
പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ വ്യവസായ പരിചയമുള്ള സാങ്കേതികവാണിജ്യ വിദഗ്ധരുടെ ടീമാണ് ടെന്റക്കിളിന്റെ കരുത്ത്. ടീമിലെ വലിയൊരു വിഭാഗം എയർക്രാഫ്റ്റ് മെയിന്റനൻസ്, എയ്റോ നോട്ടിക്കൽ എൻജിനിയറിംഗ് മേഖലകളില്നിന്നുള്ളവരാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഉപഭോക്താക്കളുടെ സാങ്കേതിക ആവശ്യങ്ങള് മനസിലാക്കി അനുയോജ്യമായത് നല്കാന് കഴിയുന്നു. അന്താരാഷ്ട്രതലത്തില് അംഗീകാരമുള്ള നിരവധി നിര്മാതാക്കളുടെ വിതരണക്കാരെന്ന നിലയിലും ടെന്റക്കിള് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നു.
എയ്റോ ഇന്ത്യ ഉള്പ്പടെ വ്യോമയാന പ്രദര്ശനങ്ങളിലും സ്ഥാപനത്തിന്റെ സാങ്കേതിക സാന്നിധ്യം ശ്രദ്ധേയമാണ്. 2024ലെ വിങ്സ് ഇന്ത്യ പ്രോഗ്രാമിൽ ഇന്നവേഷൻ എക്സലൻസ് പുരസ്കാരം കേന്ദ്ര വ്യോമയാന മന്ത്രാലയത്തില്നിന്ന് ഏറ്റുവാങ്ങിയതും മുന്നേറ്റത്തിന് ലഭിച്ച അംഗീകാരമായി. ബോസ് ഏവിയേഷന് ഹെഡ്സെറ്റുകളുടെ അംഗീകൃത വില്പനയിലും സർവീസിലും ടെന്റക്കിള് എയ്റോ ലോജിസ്റ്റിക്സുണ്ട്.
പരിശീലനരംഗത്തും ചുവടുറപ്പിച്ച്
വ്യോമയാന ഉത്പന്ന വിതരണത്തിനപ്പുറം പരിശീലന മേഖലയിലും ടെന്റക്കിള് സാന്നിധ്യമുറപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ടെന്റക്കിള് എയ്റോ ലോജിസ്റ്റിക്സിന്റെ ഭാഗമായ ടെന്റക്കിള് ഏവിയേഷന് അക്കാദമി, വ്യോമയാനമേഖലയിലെ സുരക്ഷയും കാര്യക്ഷമതയും ലക്ഷ്യമിട്ട് പരിശീലനങ്ങൾ സംഘടിപ്പിക്കുന്നു. ഇന്റർനാഷണൽ സിവിൽ ഏവിയേഷൻ ഓർഗനൈസേഷന്റെ സാങ്കേതിക നിര്ദേശങ്ങള്ക്കനുസരിച്ചുള്ള ഡെയ്ഞ്ചറസ് ഗുഡ്സ് റെഗുലേഷൻസ് ട്രെയിനിംഗ് നല്കുന്നതിന് ഡയറക്ട്രേറ്റ് ജനറൽ ഓഫ് സിവിൽ ഏവിയേഷന്റെ അംഗീകാരം ഉണ്ട്.
ഏവിയേഷൻ രംഗത്ത് അപകടകരമായ വസ്തുക്കൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിനുള്ള പരിശീലനം നല്കുന്നതിന് ആധുനിക സൗകര്യങ്ങളുള്ള ലബോറട്ടറിയും അക്കാദമിയിലുണ്ട്. ഇതിനുള്ള ട്രെയിനിംഗ് ബംഗളൂരു, കോല്ക്കത്ത, കൊച്ചി എന്നിവിടങ്ങളിലാണ്. കൊച്ചിയില് സിയാലുമായി ചേര്ന്നാണ് പരിശീലനം.
ആകാശത്തോളം വളര്ന്ന സ്വപ്നം
സ്പെയര് പാര്ട്സ് വിതരണത്തില്നിന്ന് Aerospace, Defence, MRO, Aviation Training, Engineering Procurement തുടങ്ങി വിവിധ മേഖലകളിലേക്ക് വളര്ന്നിരിക്കുന്നു ടെന്റക്കിൾ. ടെന്റാസെല്ലിലൂടെ മറ്റൊരു പടികൂടി മുന്നോട്ട് വയ്ക്കുകയാണ് ഇവരുടെ സംരംഭം. സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് ആകാശംപോലും അതിരല്ലെന്നു തെളിയിക്കുന്ന സംരംഭകയാത്രയാണിത്. മെറിന് റോസ് പോളാണ് അജിത്തിന്റെ ഭാര്യ. എയ്ഞ്ചല് മേരിയും ആല്വിനുമാണ് മക്കൾ. സ്മിത മാത്യുവാണ് എല്ദോയുടെ ഭാര്യ. എലിസബത്ത്, റയാന്, മറിയ എന്നിവര് മക്കളാണ്. അധ്യാപികയായ അഞ്ജനയാണ് ശ്രീജിത്തിന്റെ ഭാര്യ. അര്ജുന്, അക്ഷയ് എന്നിവര് മക്കളാണ്.
ഗ്രൗണ്ട് പവറിലും സ്വന്തം കൈയൊപ്പ്
ടെന്റക്കിളിന്റെ സാങ്കേതിക വളർച്ചയിലെ ഏറ്റവും പുതിയ അധ്യായങ്ങളിലൊന്നാണ് ടെന്റാസെല്. ചെറുകിട, ഇടത്തരം ടര്ബൈന് വിമാനങ്ങള്ക്കും ഹെലികോപ്റ്ററുകള്ക്കും എന്ജിന് സ്റ്റാര്ട്ടിംഗിനാവശ്യമായ ഗ്രൗണ്ട് പവര് നല്കുന്ന പോര്ട്ടബിള് മെഷീനാണിത്. നിലവില്, യൂറോപ്പിലും യുഎസിലും മാത്രമാണ് ഇത്തരം ഉത്പന്നം നിർമിക്കുന്നത്. സിവില് പാസഞ്ചര് വിമാനങ്ങള് മുതല് മിലിട്ടറി ഫൈറ്റര് ജെറ്റുകള്ക്കുവരെ അൽപംപോലും മലിനീകരണം വരാത്തവിധം പവര് നല്കാന് കഴിയുന്ന ഏഷ്യയിലെ ആദ്യ യന്ത്ര നിര്മാതാക്കളാണ് ടെന്റാസെല്.
ഗ്രൗണ്ട് പവര് ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നതിന് ടെന്റാസെല് ഉപയോഗിക്കുന്നത് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയ ഓണ്ബോര്ഡ് ബാറ്ററികളാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, യൂറോപ്പിലും യുഎസ്എയിലും നിര്മിക്കുന്ന മറ്റ് ഉത്പന്നങ്ങളെക്കാൾ ഇതിന്റെ സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളും രൂപകല്പനയും വളരെ നവീനമാണ്. 26.4 വോള്ട്ട് നോമിനല് വോള്ട്ടേജും 25 Ah ശേഷിയുമുള്ള ലിഥിയം അയണ് ബാറ്ററിയാണ് ടെന്റാസെല്ലിന്റെ കരുത്ത്.
ഡിജിറ്റർ എൻജിൻ നിയന്ത്രണ സംവിധാനമുള്ള ആധുനിക വിമാനങ്ങൾ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുന്ന വേളയിൽ അതിലേക്ക് ആവശ്യമായ സ്ഥിരതയുള്ള വോള്ട്ടേജ് നല്കാൻ ടെന്റാസെല്ലിന് കഴിയും. കഠിനമായ തണുപ്പുള്ള അന്തരീക്ഷത്തിലും ആവശ്യമായ പവര് ലഭ്യമാക്കുകയാണ് ഇതിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം. സാധാരണ ഗ്രൗണ്ട് പവർ യൂണിറ്റുകളെ അപേക്ഷിച്ച് ചാര്ജിംഗ് സമയം ഏകദേശം 50 ശതമാനം വരെ കുറയ്ക്കാന് കഴിയുന്നതും പ്രത്യേകതയാണ്. Battery Management System, Custom Software, Bluetooth Connectivity എന്നിവയ്ക്കൊപ്പം IoT സംവിധാനവും ടെന്റാസെല്ലില് ഉള്പ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ബാറ്ററിയുടെ ചാർജ്നില, കാര്യക്ഷമത, വോൾട്ടേജ്, താപനില തുടങ്ങിയവ തത്സമയം നിരീക്ഷിക്കാം.
ബാറ്ററി ചാര്ജ് കുറയുമ്പോഴും താപനില പരിധി കവിയുമ്പോഴും മുന്നറിയിപ്പ് നല്കാനും സംവിധാനമുണ്ട്. ഇതിനെ കൂടുതല് വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത് പോര്ട്ടബിള് സോളാര് ചാര്ജിംഗ് സംവിധാനത്തിന്റെ സംയോജനമാണ്. ഗ്രിഡ് വൈദ്യുതിയെ ആശ്രയിക്കുന്നത് കുറച്ച് സൗരോര്ജത്തിലൂടെ ബാറ്ററി ചാര്ജ് ചെയ്യാന് കഴിയുന്നതിലൂടെ പ്രവര്ത്തനച്ചെലവും കാര്ബണ് പുറന്തള്ളലും കുറയ്ക്കാനാകും. വൈദ്യുതിലഭ്യത പരിമിതമായ സ്ഥലങ്ങളിലും അടിയന്തര സാഹചര്യങ്ങളിലും കൂടുതല് സ്വയംപര്യാപ്തമായ പ്രവര്ത്തനം ഉറപ്പാക്കാനും സഹായിക്കും.
SUNDAY DEEPIKA
ഇന്ത്യന് വാസ്തുവിദ്യാ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അഭിമാനസ്തംഭങ്ങളിലൊന്നായ ഒഡിഷയിലെ കൊണാര്ക്ക് സൂര്യക്ഷേത്രം, ചരിത്രപരമായ ഒരു വീണ്ടെടുപ്പിലൂടെയാണ് വീണ്ടും ലോകശ്രദ്ധയിലേക്കെത്തുന്നത്. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പ്രധാന സഭാമണ്ഡപമായ ‘ജഗമോഹന’യില് ബ്രിട്ടീഷ് കാലഘട്ടത്തില് നിറച്ച മണല് ശാസ്ത്രീയമായി നീക്കം ചെയ്ത് ഉള്ഭാഗം തുറക്കാനുള്ള നിര്ണായക ദൗത്യത്തിലാണ് ആര്ക്കിയോളജിക്കല് സര്വേ ഓഫ് ഇന്ത്യ.
13-ാം നൂറ്റാണ്ടില് (1238-1250 ) കിഴക്കന് ഗംഗാ രാജവംശത്തിലെ നരസിംഹദേവന് ഒന്നാമന് രാജാവാണ് സൂര്യദേവനായി ഈ മഹാക്ഷേത്രം പണികഴിപ്പിച്ചത്. ‘കൊണാ’ (മൂല), ‘അര്ക്ക’ (സൂര്യന്) എന്നീ സംസ്കൃത പദങ്ങളില്നിന്നാണ് കൊണാര്ക്ക് എന്ന നാമം രൂപപ്പെട്ടത്. ‘മൂലയിലുള്ള സൂര്യന്’ എന്നാണ് ഇതിന്റെ അര്ഥം.
പരമ്പരാഗത ക്ഷേത്രങ്ങളില്നിന്നു വ്യത്യസ്തമായി ഒരു കൂറ്റന് ശിലാരഥമായാണ് ക്ഷേത്രത്തെ വിഭാവനം ചെയ്തിരിക്കുന്നതെന്നത് മറ്റ് സൂര്യക്ഷേത്രങ്ങളില്നിന്നു കൊണാര്ക്കിനെ വേറിട്ടുനിര്ത്തുന്നു. ഇരുവശങ്ങളിലും കൊത്തുപണി ചെയ്ത 24 വലിയ കല്ച്ചക്രങ്ങള് ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഏഴു കുതിരകള് രഥത്തെ കിഴക്കോട്ടു വലിക്കുന്ന രീതിയിലാണ് ആസൂത്രണം. സൂര്യന്റെ നിഴല് വീഴുന്ന കോണുകള് അടിസ്ഥാനമാക്കി കൃത്യമായ സമയം നിര്ണയിക്കാന് കഴിയുന്ന സണ് ഡയലുകള്കൂടിയാണ് ഇവ.
ഒൻപത് അടി വ്യാസമുള്ള 12 കൂറ്റന് ചക്രങ്ങള് വര്ഷത്തിലെ 12 മാസങ്ങളെയും ഏഴു കുതിരകള് ആഴ്ചയിലെ ഏഴു ദിവസങ്ങളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 225 അടി ഉയരമുണ്ടായിരുന്ന പ്രധാന ശ്രീകോവില് ഗോപുരം സ്വാഭാവിക അപചയങ്ങളും അധിനിവേശങ്ങളും കാരണം 17-19 നൂറ്റാണ്ടുകളിലായി നിലംപതിച്ചു.
മണല് നിറച്ചതിന്റെ സാഹചര്യം
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തില് ബ്രിട്ടീഷുകാരാണ് ക്ഷേത്രം സംരക്ഷിക്കാനുള്ള നടപടികള് ആരംഭിച്ചത്. പ്രധാന ഗോപുരം തകര്ന്നതോടെ അവശേഷിച്ച ജഗമോഹനയുടെ മേല്ക്കൂരയും വിള്ളലുകള് വീണ് നിലംപതിക്കുമെന്ന സ്ഥിതിയായി. സാങ്കേതികവിദ്യകള് പരിമിതമായിരുന്ന അക്കാലത്ത്, മേല്ക്കൂര പതിക്കാതിരിക്കാന് 1903ല് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം നാല് വാതിലുകളും അടച്ച് മുകളിലൂടെ ഉള്ഭാഗം മണല് നിറച്ച് മുദ്ര വയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
അടഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തില് മഴവെള്ളം കിനിഞ്ഞിറങ്ങി ഈര്പ്പം തങ്ങിനില്ക്കുന്നതും പായല് വളരുന്നതും നിര്മാണത്തിന് ഉപയോഗിച്ച കല്ലുകളുടെ ബലക്ഷയത്തിനു കാരണമാകുന്നു. കൂടാതെ മണല് താഴുന്നതും ആന്തരിക സമ്മര്ദം വ്യത്യാസപ്പെടുന്നതും ഭിത്തികള്ക്ക് ഭീഷണിയാകുമെന്ന പഠനങ്ങങ്ങളും പുറത്തുവന്നു. ഡ്രില്ലിംഗിൽ മുകളിലെ നിലയില്നിന്ന് 13.5 മീറ്ററോളം മണല് താഴ്ന്നതായി കണ്ടെത്തി. ഇത് മേല്ക്കൂരയ്ക്കുള്ള താങ്ങിന്റെ പ്രയോജനം കുറച്ചതായും വ്യക്തമാക്കുന്നു.
വീണ്ടെടുപ്പ് പദ്ധതി
1984 മുതല് യുനെസ്കോയുടെ പൈതൃക പട്ടികയിലുള്ള സ്മാരകമായതിനാല് ശാസ്ത്രീയ മുന്കരുതലുകളോടെയാണ് പദ്ധതി നടപ്പിലാക്കുന്നത്. സ്മാരകത്തിന് തകരാറുകള് വരുത്തുന്ന വൈബ്രേഷനുകള് ഒഴിവാക്കാന് നിയന്ത്രിത ഡയമണ്ട് ഡ്രില്ലിംഗ് സാങ്കേതികവിദ്യയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്.
2025 ഡിസംബറിലാണ് പരിശോധനാ ഡ്രില്ലിംഗ് ആരംഭിച്ചത്. ചെന്നൈ ഐ.ഐ.ടി, സി.ബി.ആര്.ഐ റൂര്ക്കി എന്നിവയുടെ മേല്നോട്ടത്തിലാണ് നടപടി ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നത്.
സുഷിരങ്ങളിലൂടെ എന്ഡോസ്കോപ്പിക് ക്യാമറകളും സെന്സറുകളും കടത്തിവിട്ട് കല്ലുകളുടെ ബലവും വിടവുകളും നിരന്തരം നിരീക്ഷിക്കുന്നു. 2026 ഏപ്രിലിലാണ് മണല് നീക്കാനുള്ള പ്രധാനഘട്ടം ആരംഭിച്ചത്. അടുത്ത ഘട്ടത്തില് ജഗമോഹനയുടെ പടിഞ്ഞാറു ഭാഗത്ത് അഞ്ചടി വലിപ്പമുള്ള പ്രവേശന കവാടമുണ്ടാക്കി യന്ത്രസഹായത്താല് മണല് നീക്കം ചെയ്യും. മണല് പുറത്തെടുക്കുന്ന മുറയ്ക്ക് ഭിത്തികള്ക്കും മേല്ക്കൂരയ്ക്കും ശാസ്ത്രീയരീതിയിൽ താങ്ങുകള് നല്കും.
കലിംഗ വാസ്തുശൈലി
പുരാതന ഒഡിഷയില് വികസിച്ചുവന്ന നാഗര വാസ്തുവിദ്യയുടെ ഉപവിഭാഗമായ കലിംഗ വാസ്തുവിദ്യാശൈലിയുടെ മകുടോദാഹരണമാണ് കൊണാര്ക്ക് സൂര്യക്ഷേത്രം. ശ്രീകോവിലിനു മുകളിലുള്ള ഉയരമേറിയ കൂര്ത്ത ഗോപുരം (വിമാനം), പീഡാ ദ്യൂള അഥവാ ജഗമോഹന (പിരമിഡ് ആകൃതിയിലുള്ള സഭാമണ്ഡപം), നാട്യമണ്ഡപം(നൃത്തത്തിനും സംഗീതാരാധനയ്ക്കുമായി തയാറാക്കിയ തുറന്ന മണ്ഡപം) എന്നിവ ഈ ശൈലിയുടെ പ്രത്യേകതയാണ്.
സിമന്റോ കുമ്മായമോ ഉപയോഗിക്കാതെ കല്ലുകള് അടുക്കി മുകളിലേക്ക് ഇടുങ്ങിവരുന്ന ’കോര്ബെല്ലിംഗ്’ രീതിയിലാണ് മേല്ക്കൂരകള് നിര്മിച്ചത്. കൂറ്റന് കല്ലുകളെ ബന്ധിപ്പിക്കാനും താങ്ങിനിര്ത്താനും ഇരുമ്പുബീമുകളും കൊളുത്തുകളും ഉപയോഗിച്ചു.
മൂന്ന് തരം കല്ലുകളാണ് നിര്മാണത്തിനായി ഉപയോഗിച്ചത്. ഇളം ചുവപ്പ് കലര്ന്ന ഖോണ്ടലൈറ്റ് കല്ലിലാണ് പ്രധാന ഭിത്തികളുടെയും മണ്ഡപങ്ങളുടെയും നിര്മാണം.വാതില്പ്പടികളിലും വിഗ്രഹങ്ങളിലും മിനുസമാര്ന്ന കൊത്തുപണികള്ക്കായി പച്ചനിറം കലര്ന്ന ക്ലോറൈറ്റ് കല്ല് ഉപയോഗിച്ചു. വെട്ടുകല്ല് ഉപയോഗിച്ചാണ് അടിത്തറയും ചുറ്റുമതിലുകളും നിര്മിച്ചത്.
സൂര്യഘടികാരം
വെറും കല്ചക്രങ്ങള് എന്നതിലുപരി സൂര്യഘടികാരം എന്ന നിലയിലാണ് ക്ഷേത്രത്തിലെ 24 രഥച്ചക്രങ്ങള് പ്രശസ്തമാവുന്നത്. ഓരോ ചക്രത്തിനും 16 ആരക്കാലുകളാണുള്ളത്. ഇതില് എട്ടെണ്ണം വലുതാവുമ്പോള്, വലിയ രണ്ട് ആരക്കാലിനു നടുവില് ഒരു ചെറിയ ആരക്കാല് എന്ന നിലയിലാണ് മറ്റ് എട്ടെണ്ണം വരുന്നത്. പ്രാചീന ഭാരതീയ ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തില് ഒരു ദിവസത്തെ (24 മണിക്കൂര്) എട്ട് പ്രഹരങ്ങളായാണ് തിരിച്ചിരുന്നത്. ഒരു പ്രഹരം എന്നാല് മൂന്ന് മണിക്കൂര്.
എട്ട് പ്രധാന ആരക്കാലുകള് ഈ എട്ട് പ്രഹരങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. രണ്ട് പ്രധാന ആരക്കാലുകള്ക്ക് നടുവിലുള്ള ചെറിയ ആരക്കാല് മൂന്നു മണിക്കൂറിന്റെ പകുതിയെ, അതായത് 1.5 മണിക്കൂറിനെ (90 മിനിറ്റ്) പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
ചക്രത്തിന്റെ പുറംവളയത്തില് ആരക്കാലുകള്ക്കിടയിലായി വൃത്താകൃതിയിലുള്ള ചെറിയ മുത്തുകള് പോലുള്ള കൊത്തുപണികള് കാണാം. ഒരു പ്രധാന ആരക്കാലിനും തൊട്ടടുത്ത ചെറിയ ആരക്കാലിനും ഇടയില് ഇത്തരം 30 ചെറിയ മുത്തുകള് കൊത്തിവച്ചിട്ടുണ്ട്. രണ്ട് ആരക്കാലുകള്ക്കിടയിലെ സമയം 90 മിനിറ്റാണ്. 90 മിനിറ്റിനെ 30 മുത്തുകള്കൊണ്ട് ഭാഗിച്ചാല് (90 / 30 = മൂന്ന് ). ഓരോ മുത്തും മൂന്നു മിനിറ്റിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നിഴല് ഒരു മുത്തിന്റെ മധ്യത്തിലാണോ വശങ്ങളിലാണോ പതിക്കുന്നത് എന്ന് നോക്കി ഒരു മിനിറ്റ് വരെ കൃത്യതയോടെ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.
സമയം വായിക്കുന്ന വിധം
ചക്രത്തിനു നടുവിലെ കുമിളപോലുള്ള അച്ചുതണ്ടിന്റെ കേന്ദ്രത്തില് വിരലോ നേര്ത്ത കോലോ വച്ചാല്, സൂര്യപ്രകാശത്താൽ അതിന്റെ നിഴല് പുറംവളയത്തിലേക്ക് നീളുന്നു. സൂര്യന് ഉദിക്കുമ്പോള് നിഴല് ഏറ്റവും താഴെയുള്ള ലംബമായ ആരക്കാലില് വീഴുന്നു. സൂര്യന് സഞ്ചരിക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് നിഴല് ഘടികാരദിശയില് (എതിര് ഘടികാര ദിശയിലോ ചക്രത്തിന്റെ സ്ഥാനമനുസരിച്ചോ) നീങ്ങുന്നു.
ഉച്ചയ്ക്ക് 12 ന് സൂര്യന് നേരേ മുകളില് വരുമ്പോള് നിഴല് ഏറ്റവും മുകളിലെ ലംബമായ പ്രധാന ആരക്കാലില് പതിക്കുന്നു. നിഴല് ഏത് ആരക്കാലിന് അടുത്താണെന്നും അതിനിടയിലെ എത്ര മുത്തുകള് പിന്നിട്ടുവെന്നും എണ്ണിത്തിട്ടപ്പെടുത്തി സമയം കണക്കാക്കുന്നു.
എന്എസ്എസും സൂര്യക്ഷേത്രവും
നാഷണല് സര്വീസ് സ്കീമിന്റെ (എൻഎസ്എസ്) ഔദ്യോഗിക ചിഹ്നം കടമെടുത്തിരിക്കുന്നത് സൂര്യക്ഷേത്രത്തിന്റെ കൂറ്റന് ശിലാചക്രത്തില് നിന്നാണ്. ഇത് നിരന്തരമായ ചലനത്തെയും പ്രയാണത്തെയും സാമൂഹികമാറ്റത്തിനായുള്ള നിരന്തര പ്രവര്ത്തനങ്ങളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. എൻഎസ്എസ് എംബ്ലത്തിലെ ചക്രത്തിലുള്ള എട്ട് ആരക്കാലുകള് ദിവസത്തിലെ എട്ട് പ്രഹരങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഏത് നിമിഷവും (24 മണിക്കൂറും) രാഷ്ട്രസേവനത്തിനും സമൂഹത്തിന്റെ ഉന്നമനത്തിനും സന്നദ്ധരായിരിക്കാന് ഇത് വോളണ്ടിയര്മാരെ ഓര്മിപ്പിക്കുന്നു.
ഒരു ക്ഷേത്രം എന്നതിലുപരി മധ്യകാല ഒഡിഷയിലെ സാമൂഹികസാംസ്കാരിക ജീവിതം മനസിലാക്കുന്നതിനുള്ള പ്രധാന ദൃശ്യരേഖകൂടിയായാണ് സൂര്യക്ഷേത്രവും കൊണാര്ക്കും പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത്. കടലും ക്ഷേത്രവും ചേരുന്നു എന്നതാണ് മറ്റൊരു പ്രത്യേകത. തൊട്ടടുത്തുള്ള ചന്ദ്രഭാഗ ബീച്ചും പ്രശസ്തമാണ്. ചന്ദ്രഭാഗമേള നടക്കുന്ന സമയം ഇവിടം ജനനിബിഡമാകും. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില് നടക്കുന്ന ഡാന്സ് ഫെസ്റ്റിവല്, ഒഡീസി ഉള്പ്പെടെ ഇന്ത്യന് ശാസ്ത്രീയ നൃത്തങ്ങളുടെ പ്രമുഖ ഉത്സവമാണ്.
കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കില് കൊണാര്ക്ക് ക്ഷേത്രശിലകള്ക്ക് മങ്ങല് വന്നിട്ടുണ്ടാകാം, പക്ഷേ അവയില് കൊത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രം മായാതെ നിലനില്ക്കുന്നു. ജഗമോഹനയില് ഒരിക്കല്ക്കൂടി അരുണകിരണങ്ങള് പതിക്കുന്നതിനായി മിഴി കൂര്പ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ് ലോകം.
SUNDAY DEEPIKA
2020 ജൂണിലെ ഏതോ ഒരു ദിവസമായിരുന്നു, ആപ്പിള്മാപ്പില് വെറുതേ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കേ, അമേരിക്കന്സേനയില്നിന്നു പിരിഞ്ഞ മൈക്കിള് ആഷ്മോര് എന്ന മുന് നാവികന് പടിഞ്ഞാറന് പസഫിക് സമുദ്രത്തിലെ കീരബാസ് ദ്വീപുരാഷ്ട്രത്തിലെ നിക്കുമരോരോയോടു ചേര്ന്നുള്ള കടല്പ്പൊയ്കയില് ആ പ്രതിച്ഛായ കണ്ടത്. തെളിഞ്ഞ കടല്വെള്ളത്തിനടിയില് വിമാന ആകൃതിയിലുള്ളതെന്നു പറയാവുന്ന എന്തോ വസ്തു കിടക്കുന്നു.
12 മീറ്റര് നീളം വരുന്ന ആ വസ്തു, അന്നേക്ക് 83 വര്ഷം മുമ്പ്, ലോകം ചുറ്റി പറക്കലിനിടെ കാണാതായ അമീലിയ ഏര്ഹാര്ട്ട് എന്ന വനിതാ പൈലറ്റിന്റെ ലോക്ഹീഡ് ഇലക്ട്ര 10ഇ വിമാനമാകുമോ എന്ന ആഷ്മോറിന്റെ സംശയം ആദ്യമൊന്നും ആരും വകവച്ചിരുന്നില്ല. കാരണം, വിമാനത്തില് ലോകം ചുറ്റുകയെന്ന റിക്കാർഡിനായി പറക്കുകയായിരുന്ന ഏര്ഹാര്ട്ടും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന നാവിഗേറ്റര് ഫ്രെഡ് നൂനാനും ന്യൂഗിനിയയ്ക്കും ഹൗലാന് ദ്വീപിനുമിടെ അപ്രത്യക്ഷമായ 1937 ജൂലൈ രണ്ടിനുശേഷം നൂറുകണക്കിന് വ ്യക്തികളും അന്വേഷണസംഘങ്ങളുമാണ്, പസഫിക്കിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില് വിമാനം കണ്ടുവെന്ന് അവകാശവാദം ഉന്നയിച്ചത്. പക്ഷേ, അമീലിയയുടെ വിമാനം വ്യോമയാനചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രഹേളികയായി ശേഷിക്കുകയായിരുന്നു.
അമേരിക്കയിലെ കാന്സസിലെ അറ്റ്ചിസണില് 1897 ജൂലൈ 24നു ജനിച്ച അമീലിയ ഏര്ഹാര്ട്ട് ആദ്യമായി പറക്കുന്നത് 1920ലായിരുന്നു. ഫ്രാങ്ക് ഹ്വാക്സ് എന്ന പൈലറ്റ് പറത്തിയ ചെറുവിമാനത്തില്. പിറ്റേക്കൊല്ലം കിന്നെര് എയര്സ്റ്റെര് ഇനത്തിലെ ഒരു ചെറുവിമാനം സ്വന്തമായി വാങ്ങിയ അമീലിയ 1922ല് പറക്കലിലെ ആദ്യ റിക്കാര്ഡ് കുറിച്ചു. 14,000 അടി ഉയരത്തില് പറന്ന ആദ്യ വനിത!, 1928ല് അടുത്ത റിക്കാര്ഡും നേടി. അറ്റ്ലാന്റിക്കിനു കുറുകെ പറന്ന ആദ്യവനിത എന്ന നേട്ടത്തിനു കാരണമായ യാത്രയില് അമേലിയ പക്ഷേ യാത്രക്കാരി മാത്രമായിരുന്നു. വില്മര് സ്റ്റുള്ട്സ്, ലൂയി ഗോര്ഡന് എന്നിവര് പറത്തിയ ഫോക്കര് എഫ് സെവന് ബി വിമാനത്തിലെ യാത്രക്കാരി.
എന്നാല്, ഏറെ തയാറെടുപ്പിനും പരിശീലനത്തിനും ശേഷം 1932 മേയ് 20, 21 തീയതികളില് അമീലിയ ഒടുവില് അറ്റ്ലാന്റിക്കിനു കുറുകെ വിമാനം സ്വയം പറത്തുകതന്നെ ചെയ്തു. ന്യൂഫൗണ്ട്ലാന്ഡില്നിന്ന് നോര്ത്തേണ് അയര്ലന്ഡിലേക്കു പറന്നെത്താനെടുത്ത സമയം 14 മണിക്കൂര് 56 മിനിറ്റ്. ചാള്സ് ലിന്ഡ്ബെര്ഗ് എന്ന, അക്കാലത്തെ അതിപ്രശസ്ത വൈമാനികനുശേഷം, അറ്റ്ലാന്റിക്കിനു കുറുകെ തനിയെ വിമാനം പറത്തിയ അമീലിയയെ, ഡിസ്റ്റിങ്യൂഷ്ഡ് ഫ്ളൈയിംഗ്് ക്രോസ് ബഹുമതി സമ്മാനിച്ച് യുഎസ് ആദരിച്ചു. പറക്കലിലെ റിക്കാര്ഡുകളുടെ ഒരു പരമ്പരതന്നെയാണ് പിന്നാലെ എത്തിയത്.
ഹവായിയില്നിന്ന് കലിഫോര്ണിയയിലേക്ക് തനിയെ വിമാനം പറപ്പിച്ച ആദ്യത്തെയാള് എന്ന നേട്ടം സ്വന്തമാക്കിയത് 1935ല് ആയിരുന്നു. ലോസ് ആഞ്ചലസില്നിന്ന് മെക്സിക്കോ സിറ്റിയിലേക്കും തുടർന്ന് നെവാര്ക്കിലേക്കും വിമാനം പറത്തി. അമേരിക്കയിലും യൂറോപ്പിലും മാത്രല്ല, ലോകമെങ്ങും ഉയരങ്ങള് കീഴക്കാന് വെമ്പുന്ന സ്ത്രീകളുടെ മാതൃകയും വഴികാട്ടിയുമായ അമീലിയ, ദി നയന്റി നയന്സ് എന്നു പേരിട്ട, വനിതാ പൈലറ്റുമാരുടെ രാജ്യാന്തരസംഘടനയ്ക്ക് രൂപംനല്കി.
അതിനുശേഷമാണ്, വൈമാനികരുടെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നമായിരുന്ന, ലോകം ചുറ്റി പറക്കലിനായി 1937ല് തയാറെടുപ്പുകള് തുടങ്ങുന്നത്. എന്ആര് 16020 രജിസ്ട്രേഷനുള്ള ലോക്ഹീഡ് ഇലക്ട്ര 10ഇ ഇനം വിമാനമാണ് അമീലിയ തെരഞ്ഞെടുത്തത്.
ബോയിംഗുമായും ഡഗ്ലസ് ഡിസി 2 വിമാനങ്ങളുമായും മല്സരിക്കാന് ലോക്ഹീഡ് കമ്പനി 1934ല് നിര്മിച്ചുതുടങ്ങിയ, 10 യാത്രക്കാര്ക്കു യാത്ര ചെയ്യാവുന്ന വിമാനത്തിന് 1300 കിലോമീറ്റർ നിര്ത്താതെ പറക്കാന് കഴിയുമായിരുന്നു. വിമാനയാത്രയുടെ ആരംഭദശകങ്ങളില് ആയിരത്തിലേറെ കിലോമീറ്റർ നിര്ത്താതെ പറക്കാന് കഴിയുന്ന വിമാനങ്ങള് അപൂര്വമായിരുന്നു. എന്നാൽ ലോകംചുറ്റിയുള്ള പറക്കലിന് അത് മതിയാകാതെ വരുമെന്നതിനാല്, 7200 കിലോമീറ്റർ തുടരെ പറക്കാന് കഴിയുന്ന തരത്തില് വിമാനത്തിൽ കുറെ മാറ്റങ്ങള് വരുത്തിയിരുന്നു.
ഫ്ളോറിഡയിലെ മയാമിയില്നിന്ന് നാവിഗേറ്റര് ഫ്രെഡ് നൂനാനുമായി അമീലിയയുടെ വിമാനം ലോക റിക്കാര്ഡിനായി പറന്നുയര്ന്നത് 1937 ജൂണ് ഒന്നിനായിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് വെനസ്വേലയിലെത്തിയ വിമാനം സാന് ജുവാനില്നിന്ന് കാരിപ്പിറ്റോയിലേക്കും തുടർന്ന് പരമാരിബോയിലേക്കും പറന്നത് ജൂണ് മൂന്നിന്. പിറ്റേന്ന് ബ്രസീലിലെ ഫോര്ട്ടാലെസയിലേക്കു പറന്നു. ഫോര്ട്ടാലെസയില്നിന്ന് നാറ്റല്, സെന്റ് ലൂയി (സെനെഗള്), ദക്കര്, ഗാവോ (വെസ്റ്റ് ആഫ്രിക്ക) എന്നിങ്ങനെ പറക്കല് നീളുമ്പോള് ജൂണ് എട്ടായിരുന്നു. പത്താം തീയതി ദക്കറില്നിന്ന് ചാഡിലെ ഫോര്ട്ട് ലാമിയിലേക്കും സുഡാനിലെ ഖാര്ത്തൂമിലേക്കും അവിടെനിന്ന് എരിത്രിയയിലെ മസാവയിലേക്കും പറന്നു.
ജൂണ് പതിനഞ്ചിന് മസാവയില്നിന്ന് അസാബിലേക്കും കറാച്ചിയിലേക്കും പറക്കല് നീണ്ടു. ജൂണ് 17ന് കറാച്ചിയില്നിന്ന് പറന്നിറങ്ങിയത് കോല്ക്കത്തയിലായിരുന്നു. ബര്മയിലെ അക്യാബിലേക്കും റംഗൂണിലേക്കും ബാങ്കോക്കിലെ സിയാമിലേക്കും പറക്കുമ്പോള് ജൂണ് 20. പിറ്റേന്ന് ബാങ്കോക്കില്നിന്ന് സിംഗപ്പൂരിലേക്ക്. സിംഗപ്പൂരില്നിന്ന് ഡച്ച് ഈസ്റ്റ് ഇന്ഡീസിലെ ബന്ദുങ്ങിലേക്കും തുടർന്ന് സുരബയയിലേക്കും കാപ്പുങ്ങിലേക്കും ഓസ്ട്രേലയിയിലെ ഡാര്വിനിലേക്കും.
പസഫിക്കലിനു കുറുകെയുള്ള പറക്കലിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിനായി ഡാര്വിനില്നിന്ന് തയാറെടുപ്പുകള് നടത്തിയ അമീലിയ 29ന് അവിടെനിന്ന് ന്യൂഗിനിയയിലെ ലായിലേക്ക് പറന്നു. ലായില്നിന്ന്, പസഫിക്ക് ദ്വീപുരാഷ്ട്രമായ ഹൗലാന്ഡ് ഐലന്ഡിലേക്കു ടേക്കോഫ് ചെയ്തത് ജൂലൈ രണ്ടിന്. ഹൗലാന്ഡ് വിമാനത്താവളത്തില്, പക്ഷേ, അമീലയയുടെ വിമാനം ഒരിക്കലും ഇറങ്ങിയില്ല.
അന്നു രാവിലെ എട്ടു മണിക്ക് ഹൗലാന്ഡിന് അടുത്തെത്തിയിരുന്ന അമീലിയ യുഎസ് കോസ്റ്റ് ഗാര്ഡിന്റെ ഇതാസ്ക എന്ന കപ്പലുമായി റേഡിയോയില് ബന്ധപ്പെടാന് ശ്രമിച്ചിരുന്നു. വിമാനത്താവളത്തിലേക്കുള്ള കൃത്യം ദിശ ചോദിക്കാനായിരുന്നു ആ ബന്ധപ്പെടല്. അമീലിയ പറയുന്നത് കപ്പലിലുള്ളവര് കേട്ടെങ്കിലും, കപ്പലിലെ ആന്റീനയുടെ തകരാര് മൂലം മറുപടി അമീലിയയ്ക്ക് വ്യക്തമായി കേള്ക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല. രാവിലെ 8.43ന്, ‘ഞങ്ങള് വടക്കോട്ടും തെക്കോട്ടും പറക്കുകയാണ്’ എന്നതായിരുന്നു അമീലിയ പറയുന്നതായി കേട്ട അവസാന വാക്യം. പിന്നെ ഒന്നുമില്ല. വിമാനത്തിനായി യുഎസ് നാവികസേന വന്സന്നാഹങ്ങളോടെ തെരച്ചില് നടത്തിയെങ്കിലും ഫലമുണ്ടായില്ല.
89 വര്ഷങ്ങളിലെ നൂറു കണക്കിനു തെരച്ചിലുകള്ക്കു ശേഷം ഒരു ശ്രമം കൂടി നടത്താന് കാരണമായിരിക്കുകയാണ്, മൈക്കിള് ആഷ്മോറിന്റെ ഗൂഗിള് മാപ്പ് പര്യവേക്ഷണം. കടലിനടിയില് കാണപ്പെട്ട നിഴല്പോലുള്ള വസ്തുവിന്റെ നീളം അമീലിയയുടെ ഇലക്ട്ര വിമാനത്തിന്റെ നീളവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നതാണ് എന്നതാണ് പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് ഒരു കാരണം. വിമാനം അവസാനം കാണപ്പെട്ട ഹൗലാന്ഡ് ദ്വീപിന്റെ ചുറ്റുവട്ടത്തുനിന്ന് ഏകദേശം 600 കിലോമീറ്റർ ദൂരമേ, അജ്ഞാതവസ്തു കാണപ്പെട്ട നിക്കുമാരോരോയിലേക്കുള്ളു.
മാപ്പില് ഇങ്ങനെയൊന്നു കാണുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയിച്ചതിനെത്തുര്ന്ന്, ആര്ക്കിയോളജിക്കല് ലെഗസി ഇന്സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്റെ എക്സിക്യൂട്ടീവ് ഡയറക്ടര് റിച്ചാര്ഡ് പെറ്റിഗ്രൂവാണ് അടുത്തയാഴ്ച ആരംഭിക്കാന് പോകുന്ന തെരച്ചിലിനു മുന്കൈ എടുത്തത്. സംഘത്തെ നയിക്കുന്നത് അമേരിക്കയിലെ ഇന്ത്യാനയിലുള്ള പര്ദു യൂണിവേഴ്സിറ്റിയാണ്. 1937ല്, അമീലിയയുടെ ഇലക്ട്ര വിമാനത്തിന് പറക്കാന് സഹായങ്ങള് ഏറെ ചെയ്തുകൊടുത്തിരുന്നത് ഇതേ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയായിരുന്നു.
വിമാനത്തിലും കപ്പലിലുംനിന്നും ഫോട്ടോകള് എടുക്കുക, ഉപഗ്രഹചിത്രങ്ങള് സമാഹരിച്ച് പഠനം നടത്തുക, വിദൂരസംവേദന സാങ്കേതികവിദ്യകള് ഉപയോഗിച്ച് നിഴല്പോലെ കാണപ്പെട്ട ഭാഗം അപഗ്രഥിക്കുക, മുങ്ങൽ വിദഗ്ധരെക്കൊണ്ട് നിരീക്ഷണം നടത്തുക, സമീപതീരപ്രദേശത്തും ബീച്ചുകളിലും പരിശോധന നടത്തുക ഇവയൊക്കയാണ് സംഘത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം.
SUNDAY DEEPIKA
നേപ്പാളിന്റെ വശ്യത നേരില് കണ്ടാസ്വദിക്കാനുള്ള അത്യാഹ്ലാദത്തിലാണ് ഞങ്ങള് പതിനഞ്ചംഗ സംഘം യാത്രയ്ക്കൊരുങ്ങിയത്. കാഠ്മണ്ഡു കടന്ന് തൃശൂലി നദീതടവും സാധിക്കുമെങ്കില് ടിബറ്റന് അതിര്ത്തി വരെയും പോകാനായിരുന്നു ആഗ്രഹം. സംഘത്തിലെ രണ്ടു പേരുടെ അസൗകര്യം മൂലം യാത്ര ഒരുദിവസം നീട്ടി. അതൊരു നിമിത്തമായിരുന്നു. ഡ്രൈവര് ഉള്പ്പടെ ഞങ്ങള് പതിനാറു പേരുടെ ജീവന് സുരക്ഷിതമായത് ഒരു ദിവസത്തെ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കലായിരുന്നു......
ചില യാത്രകള് അങ്ങനെയാണ്. കണക്കുകൂട്ടലുകളും പ്രതീക്ഷകളും തെറ്റിക്കും. എല്ലാ യാത്രകളും ശുഭകരമായി അവസാനിക്കണമെന്നില്ല. ഓര്മച്ചെപ്പില് മായാതെ സൂക്ഷിക്കാന് മനോഹര കാഴ്ചകള് മാത്രമായിരിക്കില്ല; ഭയാനകമായ പലതുമായേക്കാം.
ലക്നോയില് ഫ്ളൈറ്റ് ഇറങ്ങിയത് തിരുവോണത്തലേന്ന് വൈകുന്നേരം നാലിനാണ്. രാത്രി വൈകുംവരെ ലക്നോ നഗരം നടന്നുകണ്ടു. അന്നവിടെ തങ്ങിയശേഷം തിരുവോണപ്പുലരിയില് പുറപ്പെടാനായിരുന്നു തീരുമാനം. അയോധ്യ കണ്ട് നേരേ നേപ്പാളിലേക്കു പേകണം. രാവിലെതന്നെ തയാറായി കിടന്ന ട്രാവലറില് ഞങ്ങള് 15 പേരും കയറി. പോകുംവഴി അയോധ്യയിലെ രാമക്ഷേത്രം അല്പനേരം കാണാനും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. എന്നിരിക്കിലും മുഖ്യലക്ഷ്യം നേപ്പാള് തന്നെയായിരുന്നു.
രാവിലെതന്നെ പുറപ്പെട്ടെങ്കിലും അയോധ്യയിലെത്തിയപ്പോള് ഉച്ചയായി. അയോധ്യ നഗരത്തില്നിന്നു ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് അര മണിക്കൂര് യാത്രയുണ്ട്. ട്രാവലര് പോലുള്ള വലിയ വാഹനങ്ങള് അവിടേക്ക് പോകില്ല. ഇടുങ്ങിയതാണ് ക്ഷേത്രവഴികള്. അതിനാല് ഓട്ടോറിക്ഷകളില് മാത്രമേ യാത്ര സാധ്യമാകൂ. ആറേഴു പേര്ക്ക് മുഖാമുഖം ഇരിക്കാവുന്ന റിക്ഷകളാണ് അധികവും. രണ്ടുമൂന്ന് റിക്ഷകളിലായി ഞങ്ങള് ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അയോധ്യയിലെ ക്ഷേത്രദര്ശനം പക്ഷേ എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. നീണ്ട ക്യൂവും കര്ക്കശമായ പരിശോധനകളുമാണ്. ചെരിപ്പുവരെ പ്രത്യേകം ഇടത്തു സൂക്ഷിക്കണം. ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ചൂട്. കല്ലുപതിച്ച നിലത്തുകൂടി പാദരക്ഷയില്ലാതെ നടക്കുക ദുഷ്കരമായിരുന്നു. അതിനാല് ക്ഷേത്രത്തിന് സമീപത്തേക്കു പോകാതെ മടങ്ങാമെന്ന് ഞങ്ങള് തീരുമാനിച്ചു. അവിടെനിന്നാല് കാണാവുന്ന ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മുകള്ഭാഗവും മകുടവും കണ്ടശേഷം മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെ പുറത്തുകടന്നു.
ഞങ്ങളെ എത്തിച്ച റിക്ഷകള് പുറത്ത് കാത്തു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ട്രാവലറിനടുത്തേക്ക് അവര് ഞങ്ങളെ തിരികെ എത്തിച്ചു. ലഘുഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് നേരേ നേപ്പാള് അതിര്ത്തിയിലേക്കു തിരിച്ചു.
ആറേഴു മണിക്കൂര് യാത്രയുണ്ട് അയോധ്യയില് നിന്നു നേപ്പാൾ അതിര്ത്തിയിലേക്ക്. ഇരുള് പരക്കും മുന്പേ ചെന്നെത്തുന്നതാണ് ഉചിതം. വൈകിയാല് പ്രവേശനാനുമതിക്ക് കൂടുതല് പ്രയാസം നേരിടും. അതിനാല് ഇടയ്ക്കൊരിടത്തും തങ്ങാതെ യാത്ര തുടര്ന്നു. ഇന്ത്യ- നേപ്പാള് അതിര്ത്തിയാണ് സൊനാലി. അവിടെ എത്തും മുന്പേ ചില അശുഭസൂചനകള് ഞങ്ങള്ക്ക് ലഭിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു. അതിര്ത്തി അടുത്തുവരെ ഇന്ത്യന് സിം മൊബൈല് ഫോണില് ആക്്ടീവായിരുന്നതിനാല് ചാനല് വാര്ത്തകളും ഓണ്ലൈന് ക്ലിപ്പിംഗുകളും കിട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നേപ്പാളിലെ ഏതോ നദിയില് എന്തോ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നും ജലനിരപ്പ് ഉയരുന്നുവെന്നുമുള്ള വാര്ത്തകളാണ് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നത്.
ശാന്തമായി സൊനാലി
എന്നാല്, ഞങ്ങള് എത്തുമ്പോഴും സൊനാലി അതിര്ത്തി ശാന്തമായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത മട്ടില്, എല്ലാം പതിവുപോലെ. യാത്രക്കാരും വാഹനങ്ങളും അതിര്ത്തി കടക്കാനുള്ള കാത്തുനില്പിലാണ്. ട്രാവലറില്നിന്ന് ഞങ്ങളുടെ ബാഗുകളും മറ്റും പുറത്തിറക്കി സ്കാനര് യന്ത്രത്തില് വച്ചുകൊടുക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയുംകൂടി മുപ്പതിലേറെ പെട്ടികള് സ്കാന് ചെയ്യുക ഏറെ ക്ലേശകരമായി. സ്കാനിംഗ് കഴിഞ്ഞാല് പെട്ടികള് ട്രാവലറില് വീണ്ടും കയറ്റി വയ്ക്കണം. അതിനിടെ വാഹനത്തില് ഡോഗ് സ്കാഡിന്റെ പരിശോധനയും.
ഇതൊക്കെ നടന്നത് ഇന്ത്യന് ബോര്ഡറിലാണ്. അതും കഴിഞ്ഞ് നേപ്പാള് പ്രവേശനാനുമതിക്ക് രേഖകള് കൈമാറി നില്ക്കുമ്പോള് ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും ദുരന്തചിത്രങ്ങള് പലതും മൊബൈലില് കിട്ടിത്തുടങ്ങി. അവയെല്ലാം ഞങ്ങളെ തീര്ത്തും മാനസികമായി തളര്ത്തുന്നതും നിരാശപ്പെടുത്തുന്നതുമായിരുന്നു. തീവ്രതയേറിയ മിന്നല്പ്രളയം സംഭവിച്ചുവെന്ന അറിവ് ഞങ്ങളെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കി. നേപ്പാളില് ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം കാഠ്മണ്ഡുവാണ്.
നേപ്പാള്-തിബറ്റ് അതിര്ത്തിയിലെ തൃശൂലി, നാരായണി നദികളിലാണ് പ്രളയമുണ്ടായതെന്നാണ് പ്രാഥമികവിവരം. ഹിമാലയത്തിൽ മഞ്ഞുമല ഇടിഞ്ഞെന്നും അതല്ല മറ്റെന്തോ കാരണമാണെന്നും സ്ഥിരീകരിക്കാത്ത റിപ്പോര്ട്ടുകള് കിട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴും അതിതീവ്രദുരന്തം എന്നൊരു ചിന്ത ഞങ്ങള്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മാത്രവുമല്ല സൊനാലി അതിര്ത്തിക്കാഴ്ചകള് ദുരന്തസൂചനകളൊന്നും നല്കിയതുമില്ല. അവിടെ അസാധാരണ വ്യഗ്രതയോ അടക്കംപറച്ചിലോ ആരിലും കണ്ടതുമില്ല.
പ്രവേശനാനുമതി ലഭിച്ചശേഷം ഇനിയെന്തു വേണമെന്ന ആലോചനയിലായി ഞങ്ങള്. തത്കാലം അതിര്ത്തി നഗരമായ ലുംബിനിയില് താമസിക്കാമെന്നും പുലര്ന്നശേഷം യാത്ര തുടരാമെന്നും തീരുമാനിച്ചു. എന്നാല് രാത്രിയിൽ െകൂടുതല് ദുരന്തചിത്രങ്ങള് ലഭിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഭയാനകകാഴ്ചകൾ
നേപ്പാള് മൈബൈല് സിം ഞങ്ങളില് ചിലര് എടുത്തിരുന്നു. അതില് ലഭിച്ച വാര്ത്തകള് ഭീതിജനകമായിരുന്നു. ഒട്ടേറെ വീടുകള് ഒലിച്ചുപോയെന്നും പ്രളയനില ക്രമാതീതമായി ഉയരുകയാണെന്നും വിവരം ലഭിച്ചു. പ്രധാന ലക്ഷ്യസ്ഥാനമായ കാഠ്മണ്ഡു യാത്ര സാധിക്കില്ലെന്ന് ഞങ്ങള്ക്കു ബോധ്യമായി. നിരാശ പടര്ന്ന ഒരു രാത്രി. കാഠ്മണ്ഡുവിലേക്ക് യാത്ര നിരോധിച്ചെന്നു അറിയിപ്പ് ലഭിച്ചതോടെ കടുത്ത നിരാശയായി. എങ്കിലും പ്രതീക്ഷ കൈവിട്ടില്ല. പുലരുമ്പോള് എല്ലാം ശാന്തമായി യാത്രാനുമതി ലഭിച്ചേക്കുമെന്നായിരുന്നു പ്രതീക്ഷ.
കാഠ്മണ്ഡു ഒഴിവാക്കി യാത്ര റീ ഷെഡ്യൂള് ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെന്ന് പുലര്ന്നപ്പോള് ഞങ്ങള്ക്ക് മനസിലായി. രാത്രി വൈകി മൈബൈലിലും ടെലിവിഷനിലും കണ്ട കാഴ്ചകള് ഏറെ ഭയാനകമായിരുന്നു... കെട്ടിടങ്ങളുടെ അടിത്തറയിളകി ചെരിയുന്നു, ചെറിയ വീടുകള് അപ്പാടെ ഒലിച്ചുപോകുന്നു. മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളും വാഹനങ്ങളും ഒഴുക്കില്പ്പെടുന്നു തുടങ്ങിയ വാര്ത്താ ക്ലിപ്പുകളും വീഡിയോകളും ഫോണില് നിറഞ്ഞു. എത്രപേര് പ്രളയത്തില് അകപ്പെട്ടു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോഴും കണക്കുകളില്ല.
ഞങ്ങളെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തിയ മറ്റൊരു വസ്തുത നേപ്പാളിനെ നടുക്കിയ മഹാവിപത്തിലും ലുംബിനിയിലെ ജനജീവിതം സാധാരണ നിലയിലായിരുന്നു എന്നതാണ്. വര്ത്തമാന പത്രങ്ങള് ലുംബിനിയില് ലഭ്യമായിരുന്നില്ലെന്നതും ഞങ്ങളെ അന്പരപ്പിച്ചു. ആ ദിവസത്തിന്റെ പ്രത്യേകതയായിരുന്നില്ല അത്. എന്നും ഇതാണ് സ്ഥിതി. വര്ത്തമാനപത്രം എന്തെന്ന് അറിയാത്തവരാണത്രേ ലുംബിനി നഗരവാസികളേറെയും.
ഇന്ത്യന് മാധ്യമങ്ങളുടെ അപ്ഡേറ്റുകളില് നിന്നാണ് സ്ഥിതിഗതികള് മനസിലാക്കിയത്. സന്ദര്ശനത്തിന് ഞങ്ങള് പദ്ധതി ഇട്ടിരുന്ന പ്രദേശങ്ങളാണ് പ്രളയത്തില് ഒലിച്ചുപോയതും മണ്ണിൽ മൂടിയതും. എന്നാൽ മനസില് ആശ്വാസമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം മുന്പേ യാത്ര തിരിച്ചിരുന്നെങ്കില്...
എന്നാല്, സംഘത്തില് സാഹസികത മനസില് സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ചിലര് ഈ സാഹചര്യത്തിലും പിന്മാറേണ്ടതില്ലെന്ന നിലപാടിലായിരുന്നു. പറ്റുന്നിടത്തോളം യാത്ര തുടരാമെന്ന ശാഠ്യം അവർക്കുണ്ടായിരുന്നു. അത് പക്ഷേ ഏറെപ്പേര്ക്കും സ്വീകാര്യമായിരുന്നില്ല. കൂടുതല് പേര് അനുകൂലിക്കാതിരുന്നതിനാല് കാഠ്മണ്ഡു യാത്ര ഒഴിവാക്കാന് തീരുമാനിച്ചു.
മുന്നോട്ടുപോയേക്കാം എന്ന ചിന്തയ്ക്ക് കടിഞ്ഞാണിടുന്നതിന് യാത്രാനിരോധനവും കാരണമായി. റോഡ് മാര്ഗം യാത്ര നിരോധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. പ്രളയത്തില് മുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പാലങ്ങള് യാത്രയ്ക്ക് തടസമായിരുന്നു. എത്ര ദിവസം ഈ നില തുടരുമെന്ന് പറയാനാകില്ല. കാഠ്മണ്ഡു ഒഴിവാക്കി യാത്ര റീഷെഡ്യൂള് ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെന്നു ഞങ്ങള്ക്ക് ബോധ്യമായി.
കാഠ്മണ്ഡു കടന്ന് ടിബറ്റന് അതിര്ത്തിവരെ പോകണമെന്ന ആഗ്രഹമാണ് കുത്തൊഴുക്കില് പെട്ടിരിക്കുന്നത്. നേപ്പാളിനെ തരിപ്പണമാക്കിയ മഹാപ്രളയത്തില് മരിച്ചവരുടെ കൃത്യമായ കണക്കുകള് ഇപ്പോഴും ലഭ്യമല്ല. ആയിരങ്ങളെ കാണാതായിരിക്കുന്നു. പുഴയോരഗാമങ്ങള് പലതും തുടച്ചുനീക്കപ്പെട്ടു. പാലങ്ങളും റോഡുകളും തകര്ന്നു. ടിബറ്റന് ബോര്ഡറിലെ ലാങ്ങ് ടാങ് ലിറുങ് കൊടുമുടിയുടെ മുകളില് ഹിമാനിയുടെ തകര്ച്ചയാണ് മിന്നല്പ്രളയത്തിന് കാരണമായതെന്നറിയാന് വൈകി.
കൊടുമുടിയുടെ അടിവാരത്ത് 3900 അടി താഴ്ചയിലുള്ള ലെന്ഡെ മേഖലയിലേക്കാണ് മഞ്ഞുമല ഇടിഞ്ഞത്. തൃശൂലി നദിയുടെ പോഷകനദിയായ ലെന്ഡെ ഖോലയില് സംഭവിച്ച പ്രളയപ്പാച്ചില് തൃശൂലി, നാരായണി നദീതടത്തിലെ ഗ്രാമങ്ങളെയും ഒഴുക്കിക്കളഞ്ഞു. ഗൈറോംഗ് അതിര്ത്തി തുറമുഖത്തെയും മഞ്ഞുമലവീഴ്ച കാര്യമായി ബാധിച്ചു. പര്വതങ്ങള് നേരിടുന്ന കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാന സംബന്ധിയായ ഈ ദുരന്തം വലിയൊരു ഓര്മപ്പെടുത്തലാണ്.
ആറുമാസം മുന്പ് തീരുമാനിച്ച യാത്ര അങ്ങനെ ഏറെക്കുറെ പാഴായി. പക്ഷേ ജീവനും ജീവിതവും തിരികെക്കിട്ടിയതില് ആശ്വാസം. ലക്ഷ്യം തൊടാത്ത കുറെ ചിത്രങ്ങള് ഓര്മയുടെ ആല്ബത്തില് പതിയുമെന്ന് ആ യാത്രയിലാണ് തിരിച്ചറിവുണ്ടായത്.
SUNDAY DEEPIKA
ചിന്താവിഷയം
താണ്ട് അയ്യായിരം വർഷങ്ങൾക്കുമുന്പ് ഇന്ത്യയുടെ വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ ലോകത്തിലെ മഹത്തായ നഗരസംസ്കാരങ്ങളിലൊന്ന് നിലനിന്നിരുന്നു. സിന്ധുനദീതടം അഥവാ ഹാരപ്പൻ സംസ്കാരം എന്ന് ഇന്നതറിയപ്പെടുന്നു. ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിലും പാക്കിസ്ഥാനിലുമായി കിടന്നിരുന്ന ഈ സംസ്കാരത്തിന്റെ നഗരങ്ങൾ അതിശയകരമായ ആസൂത്രണത്തിനും നിർമാണവൈദഗ്ധ്യത്തിനും പേരു കേട്ടവയായിരുന്നു.
അത്തരത്തിലുള്ള ശ്രദ്ധേയമായ നഗരങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇന്നത്തെ ഗുജറാത്തിലെ കച്ച് ജില്ലയിലുള്ള ധോളവീര. ഖാദിർ എന്ന ദ്വീപിൽ സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്ന ഈ പുരാതനനഗരം ദീർഘകാലം ജനവാസകേന്ദ്രമായിരുന്നു. ഇന്ന് യുനെസ്കോയുടെ ലോകപൈതൃക പട്ടികയിലുള്ള ധോളവീര പുരാതന ഇന്ത്യയിലെ നഗരാസൂത്രണത്തിന്റെയും സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും വിസ്മയകരമായ സാക്ഷ്യമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
എന്നാൽ ധോളവീരയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത അതിന്റെ കെട്ടിടങ്ങളോ കോട്ടമതിലുകളോ ആയിരുന്നില്ല. പ്രത്യുത, അവിടത്തെ ജലസംഭരണികളായിരുന്നു. ജീവിക്കാൻ അനുകൂലമായ സാഹചര്യമുള്ള സ്ഥലമായിരുന്നില്ല ധോളവീര. കച്ചിലെ വരണ്ട പ്രദേശത്തായിരുന്നു നഗരം സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്നത്. വർഷം മുഴുവൻ ഒഴുകുന്ന വലിയൊരു നദി നഗരത്തിനുണ്ടായിരുന്നില്ല.
മൻസാർ, മൻഹാർ എന്നീ രണ്ട് കാലിക നീർച്ചാലുകളായിരുന്നു സമീപത്തുണ്ടായിരുന്നത്. മഴക്കാലത്ത് അവയിലൂടെ വെള്ളം ഒഴുകും. എന്നാൽ പിന്നീട് അവ വരണ്ടുപോകും. മഴയും പരിമിതമായിരുന്നു. ആയിരക്കണക്കിനു മനുഷ്യർ താമസിക്കുന്ന ഒരു നഗരം അവിടെ നിലനിർത്തണമെങ്കിൽ ആദ്യം പരിഹരിക്കേണ്ടിയിരുന്ന പ്രശ്നം ജലദൗർലഭ്യമായിരുന്നു.
ധോളവീരയിലെ മനുഷ്യർക്ക് രണ്ട് വഴികളുണ്ടായിരുന്നു. തങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കാത്തതിനെക്കുറിച്ച് പരാതിപ്പെടാം. അല്ലെങ്കിൽ, ലഭിക്കുന്ന ചെറിയ അളവിലുള്ള വെള്ളം ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിക്കാം. അവർ രണ്ടാമത്തെ വഴി തെരഞ്ഞെടുത്തു. മഴക്കാലത്ത് ലഭിക്കുന്ന ഓരോ തുള്ളിയും കഴിയുന്നത്ര ശേഖരിക്കാൻ അവർ ശ്രമിച്ചു. അതിനുവേണ്ടി നഗരത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ജലസംഭരണികൾ നിർമിച്ചു. മഴവെള്ളവും നീർച്ചാലുകളിലൂടെ ഒഴുകിവരുന്ന വെള്ളവും വഴിതിരിച്ചുവിട്ട് സംഭരണികളിലെത്തിക്കാൻ ചാലുകളുണ്ടാക്കി. അണക്കെട്ടുകൾ, കിണറുകൾ, ജലസംഭരണികൾ എന്നിവയെല്ലാം ചേർന്ന ജലപരിപാലനരീതിയുടെ തെളിവുകൾ പുരാവസ്തുഗവേഷകർ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
അയ്യായിരം വർഷങ്ങൾക്കുമുന്പ് ജീവിച്ചിരുന്ന ആ മനുഷ്യർ ഒരു വലിയ സത്യം മനസിലാക്കിയിരുന്നു. മഴ എപ്പോൾ പെയ്യണമെന്ന് നമുക്കു തീരുമാനിക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ, പെയ്യുന്ന മഴ പാഴായിപ്പോകണമോ വേണ്ടയോ എന്നു നമുക്കു തീരുമാനിക്കാനാവും. ധോളവീരയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇന്നും കാണാവുന്ന വലിയ ജലസംഭരണികൾ പഴയൊരു നഗരത്തിന്റെ സാങ്കേതികവിദ്യയെക്കുറിച്ചു മാത്രമല്ല നമ്മോട് പറയുന്നത്. പ്രത്യുത, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പെയ്യുന്ന മഴയെ നാം എന്തു ചെയ്യുന്നു എന്ന ചോദ്യവും അവ ഉന്നയിക്കുന്നുണ്ട്.
നമുക്കില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ നമുക്കു വളരെ എളുപ്പമാണ്. ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസവും ഉയർന്ന ശന്പളമുള്ള ജോലിയും മെച്ചപ്പെട്ട ആരോഗ്യവും അനുകൂലമായ കുടുംബസാഹചര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ജീവിതം എത്ര നന്നായിരുന്നേനെ എന്നു നാം പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചേക്കാം. അതുപോലെ, മറ്റുള്ളവരുടെ നേട്ടങ്ങൾ കാണുന്പോൾ നമ്മുടെ കുറവുകൾ കൂടുതൽ വലുതായി തോന്നുകയും ചെയ്തേക്കാം.
പക്ഷെ, ഇല്ലാത്തതിനെക്കുറിച്ചുള്ള നിരന്തരമായ ചിന്ത ഉള്ളതിനെ കാണാനുള്ള നമ്മുടെ കണ്ണുകളെ അടച്ചുകളയും. നമുക്കെല്ലാവർക്കും അസാധാരണമായ കഴിവുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നില്ല. എന്നാൽ, നമുക്കു ലഭിച്ചിട്ടുള്ള കഴിവുകൾ പരിശീലനത്തിലൂടെ വളർത്തിയെടുക്കാനാവും. വലിയ സന്പത്തില്ലെങ്കിലും ഉള്ളതു വിവേകത്തോടെ ഉപയോഗിക്കാൻ സാധിക്കും. സമൂഹത്തിൽ വലിയ സ്ഥാനമില്ലെങ്കിലും ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ നന്മ ചെയ്യാൻ എപ്പോഴും അവസരമുണ്ട്.
ജീവിതത്തിലെ അനുഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം നാം പലപ്പോഴും അനുഗ്രഹങ്ങളായി തിരിച്ചറിയുന്നത് അവ നഷ്ടപ്പെട്ടതിനു ശേഷമാണ്. നല്ല ആരോഗ്യം, സ്നേഹമുള്ള കുടുംബം, വിശ്വസ്തനായ സുഹൃത്ത്, ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തിനു ലഭിക്കുന്ന അവസരം, നമ്മെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന ഒരാൾ, ഒരു നല്ല അധ്യാപകൻ, തെറ്റു തിരുത്താനുള്ള രണ്ടാമത് ഒരു അവസരം എന്നിവയൊക്കെ ജീവിതത്തിൽ പെയ്തിറങ്ങുന്ന മഴത്തുള്ളികളാണ്. വലിയ അദ്ഭുതങ്ങൾക്കായി നാം കാത്തിരിക്കുന്പോൾ ഇത്തരം ചെറിയ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നാം ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഒഴുകിപ്പോകാം.
ധോളവീര മറ്റൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യംകൂടി നമ്മെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. മഴ പെയ്തു തുടങ്ങിയ ശേഷമല്ല അവർ ജലസംഭരണികൾ നിർമിച്ചത്. വെള്ളം വരുന്നതിനു മുന്പുതന്നെ അതു സ്വീകരിക്കാനുള്ള സ്ഥലം അവർ ഒരുക്കിവച്ചു. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും തയാറെടുപ്പിനു വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. അവസരം വന്നതിനുശേഷം തയ്യാറെടുക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ പലപ്പോഴും നാം വൈകിപ്പോകും. വിദ്യാർഥി, പരീക്ഷയുടെ തലേദിവസം മാത്രം പഠിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ മതിയാവില്ല. നല്ലൊരു തൊഴിലവസരം ലഭിക്കുന്നതിനു മുന്പുതന്നെ അതിനാവശ്യമായ അറിവും കഴിവും നാം നേടണം.
പ്രതിസന്ധികൾ വന്നതിനുശേഷം മാത്രം നല്ല ബന്ധങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചാൽ പോരാ. അവ ജീവിതത്തിൽ ആഞ്ഞടിക്കുന്നതിനു മുന്പുതന്നെ നല്ല സൗഹൃദബന്ധങ്ങൾ നാം വളർത്തിയെടുത്തിരിക്കണം. വാർധക്യമായതിനുശേഷം മാത്രം നല്ല ശീലങ്ങൾ ആരംഭിക്കാമെന്നു കരുതരുത്. ജീവിതത്തിൽ തകർച്ചകൾ ഉണ്ടാകുന്പോൾ മാത്രം ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കുന്നതിനു പകരം ശാന്തമായ കാലത്തുതന്നെ അവിടന്നുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽ ആഴപ്പെടണം. തയാറായിരിക്കുന്ന മനസിലാണ് അവസരത്തിന്റെ മഴ ഏറ്റവുമധികം ശേഖരിക്കപ്പെടുന്നത്.
ഇതിനു മറ്റൊരു വശമുണ്ട്. ധോളവീരയിലെ ഒരു ജലസംഭരണിയിൽ വെള്ളം ശേഖരിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം നഗരത്തിന്റെ ജലദൗർലഭ്യം പരിഹരിക്കപ്പെടുമായിരുന്നില്ല. ലഭിച്ച വെള്ളം സൂക്ഷിച്ചും വിവേകത്തോടെയും ഉപയോഗിക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. ജീവിതത്തിലെ അനുഗ്രഹങ്ങളും അങ്ങനെതന്നെയാണ്. കഴിവ് ലഭിക്കുന്നതു ഒരു അനുഗ്രഹമാണ്. അതു വളർത്തേണ്ടതു നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വവുമാണ്. പണം ലഭിക്കുന്നതും ഒരു അനുഗ്രഹമാണ്. അതെങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതു നമ്മുടെ തീരുമാനവുമാണ്. സമയം എല്ലാവർക്കും ലഭിക്കുന്നു. എന്നാൽ അത് എപ്രകാരം ചെലവഴിക്കുന്നു എന്നതാണ് ജീവിതത്തിന്റെ ദിശയും വിജയവും നിർണയിക്കുന്നത്.
യേശുനാഥൻ പറഞ്ഞ താലന്തുകളുടെ ഉപമയും (മത്തായി: 25: 14-30) ഇതുതന്നെയാണ് ഓർമിപ്പിക്കുന്നത്. എല്ലാവർക്കും ഒരേ അളവിലല്ല യജമാനൻ താലന്തുകൾ നൽകിയത്. ഒരാൾക്ക് അഞ്ച്, മറ്റൊരാൾക്ക് രണ്ട്, വേറൊരാൾക്ക് ഒന്ന് എന്നിങ്ങനെയാണ് താലന്തുകൾ നൽകിയത്. രണ്ട് കിട്ടിയവനോട് എന്തുകൊണ്ട് അഞ്ചുകൂടി ഉണ്ടാക്കിയില്ല എന്നു ചോദിച്ചില്ല. നിനക്കു ലഭിച്ചതുകൊണ്ട് നീ എന്തു ചെയ്തു എന്ന ഒരേയൊരു ചോദ്യം മാത്രമേ യജമാനൻ ചോദിച്ചുള്ളൂ.
നമ്മോട് ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യവും ഇതുതന്നെയാണ്. മറ്റൊരാളുടെ അഞ്ച് താലന്തുകളിലേക്ക് നോക്കി നമ്മുടെ രണ്ട് താലന്തുകളെ ചെറുതായി കാണാൻ നമുക്കു പ്രലോഭനമുണ്ടായേക്കാം. എന്നാൽ മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ പെയ്യുന്ന മഴ നോക്കി നമ്മുടെ ആകാശത്തെ നാം എന്തിനു കുറ്റപ്പെടുത്തണം? അങ്ങനെ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നാൽ നമ്മുടെ മേൽ പെയ്യുന്ന മഴപോലും നമുക്കു ശേഖരിക്കാൻ കഴിയാതെ വരും.
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ചില കുറവുകൾ നമുക്കു മാറ്റാനാകും. അവ മാറ്റാൻ നാം പരിശ്രമിക്കുകയും വേണം. എന്നാൽ, ചില സാഹചര്യങ്ങൾ നമുക്കു മാറ്റാൻ കഴിയുന്നവ ആയിരിക്കുകയില്ല. അവിടെയാണ് ധോളവീരയുടെ പാഠം കൂടുതൽ പ്രസക്തമാകുന്നത്. അവിടത്തെ ജനങ്ങൾക്കു മരുഭൂമിയെ സമൃദ്ധമായ മഴപ്രദേശമായി മാറ്റാനായില്ല. കാലാവസ്ഥയെ അവരുടെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് നിയന്ത്രിക്കാനുമായില്ല. എന്നാൽ, അവർക്കു മാറ്റാൻ കഴിയാത്തതിനെക്കുറിച്ച് വിലപിക്കുന്നതിനു പകരം മാറ്റാൻ കഴിയുന്നതിൽ അവർ ശ്രദ്ധിച്ചു. മഴയുടെ അളവ് കൂട്ടാൻ അവർക്കായില്ല. എന്നാൽ ലഭിച്ച മഴയുടെ മൂല്യം കൂട്ടാൻ അവർക്കു സാധിച്ചു.
അയ്യായിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ധോളവീരയിലെ ജലസംഭരണികളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ നിശബ്ദമായി ഒരു കാര്യം നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിൽ എത്ര മഴ പെയ്യുന്നു എന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും നമ്മുടെ കൈപ്പിടിയിലല്ല. എന്നാൽ, പെയ്യുന്ന മഴ പാഴാക്കാതെ ശേഖരിക്കാനും ലഭിച്ച അനുഗ്രഹങ്ങളെ പരിപോഷിപ്പിക്കാനും വരാനിരിക്കുന്ന അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കായി മനസിനെ ഒരുക്കാനും നമുക്കു കഴിയും.
വിജയപൂർണമായ ജീവിതത്തിന്റെ രഹസ്യം കൂടുതൽ അനുഗ്രഹമഴയ്ക്കായി ആകാശത്തേക്കു നോക്കിയിരിക്കുന്നതിലല്ല അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. പ്രത്യുത, ഇതിനകം നമ്മിൽ പെയ്തിറങ്ങിയ അനുഗ്രഹമഴയ്ക്കായി നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ജലസംഭരണി ഒരുക്കുന്നതിലാണ്.
SUNDAY DEEPIKA
‘ഉള്ളിലെ ഒരു ജ്വാല അണയാനനുവദിക്കരുത്. സ്വയം ദരിദ്രനാകാന് നിശ്ചയിച്ച ഒരാള്ക്ക് സ്വന്തം മനസാക്ഷിയുടെ സ്വരം കുറേക്കൂടി ഭംഗിയായി കേള്ക്കാനാവും. അത് തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരാള്ക്ക് അങ്ങനെ ഒടുവില് ഒരു ചങ്ങാതിയെ കിട്ടുകയാണ്. അവസാനത്തോളം പിരിയാത്ത ഒരു ചങ്ങാതി.’
(വാന്ഗോഗ് തിയോക്ക് എഴുതിയ കത്തുകള്)
ഒക്ടോബർ നാലിനാണ് ഫ്രാന്സിസിന്റെ ഓര്മത്തിരുനാള്.
കടന്നുപോയിട്ട് ഇത് എണ്ണൂറാണ്ടായി.
തലേന്ന് സന്ധ്യക്ക് ഞങ്ങളുടെ ആശ്രമങ്ങളില് ഹൃദ്യമായ ഒന്നുണ്ട്, ട്രാന്സിത്തുസ് എന്ന ചരമാനുസ്മരണപ്രാര്ഥന.
ജീവിതം കുറേക്കൂടി ഏകാഗ്രവും ഭാവന നിഷ്കളങ്കവുമായിരുന്ന ഒരു കാലത്ത് ആ മരണത്തേക്കുറിച്ച് ബൊനെവെഞ്ചര് എഴുതി അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് കിളിപേശലുകള്പോലെ കേട്ടിട്ടുണ്ട്: പുണ്യവാന്റെ വിയോഗനേരത്ത് കിളിക്കൂട്ടങ്ങള് ആ ഭവനത്തിന്റെ മേല്ക്കൂരയിലേക്ക് എത്തുകയും വലംചുറ്റി ഇന്നോളം കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ആനന്ദസ്വരങ്ങള്കൊണ്ട് ഫ്രാന്സിസിന്റെ മഹത്വത്തിന് സാക്ഷ്യംപറയുകയും ചെയ്തു.
ഫ്രാന്സിസിന്റെ മരണകാരണം കൃത്യമായി ഡോക്യുമെന്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല; അവസാനവര്ഷങ്ങള് ശാരീരികക്ലേശങ്ങളുടെയും പീഡകളുടെയും ആണെന്നൊഴികെ. പഞ്ചക്ഷതങ്ങള് ഉള്പ്പടെ അതില് പെടുത്താവുന്നതാണ്. കണ്ണുകള്ക്ക് ട്രക്കോമയുടെ പ്രശ്നങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്ധതയില് എത്തിയേക്കാവുന്ന ഒന്നാണത്. പ്രകാശത്തോടുള്ള കടുത്ത സെന്സിറ്റിവിറ്റിയാണ് പ്രധാന പ്രശ്നം. സദാ കണ്ണു നിറഞ്ഞൊഴുകുകയാണ് ലക്ഷണം. സൂര്യവെളിച്ചത്തിലേക്കു നോക്കുമ്പോള് അനേകം കുപ്പിച്ചില്ലുകള് കണ്ണിലേക്ക് പൊട്ടിവീഴുന്നതുപോലെ തോന്നും.
ആ കാലയളവില്ത്തന്നെയാണ് സൂര്യനുവേണ്ടിയുള്ള സ്തോത്രഗീതം എഴുതി ആലപിക്കുന്നത്. കാര്യങ്ങളെ ചിലര് മധുരമാക്കി മാറ്റുന്നത് അങ്ങനെയാണ്. ഈജിപ്ത് യാത്രയുടെ ബാക്കിപത്രമായിരുന്നു ഈ നേത്രരോഗം. അവിടെനിന്നു മലേറിയയും കൊണ്ടുവന്നു എന്ന് കരുതാം. ചോര ഛര്ദിച്ചിരുന്നതായും കേള്വിയുണ്ട്. ഗാസ്ട്രിക് അള്സര്പോലെ ഗുരുതരമായ ഉദരരോഗങ്ങളാവാം കാരണം. രോഗത്തേക്കാള് കഠിനമായ ചികിത്സാരീതികളായിരുന്നു അന്നുണ്ടായിരുന്നത്. ചുട്ടുപഴുപ്പിച്ച ഇരുമ്പുദണ്ഡ് മുറിവിനു മീതെ വച്ച് പൊള്ളിക്കുന്നതുള്പ്പടെയുള്ള പലതിലൂടെയും അയാള് കടന്നുപോയി. 44 വയസ് എത്ര ചെറിയ പ്രായമാണ്!
എന്നിട്ടും കവിതപോലെ മനോഹരമായിരുന്നു അയാളുടെ കടന്നുപോക്ക്. ‘ഇത്ര കാലം നമ്മള് ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല, നമുക്കിനി ആരംഭിക്കാം’ എന്നതായിരുന്നു അന്ത്യമൊഴികളിലൊന്ന്. നഗ്നനാക്കി വെറുംനിലത്ത് കിടത്താന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. പിറവിയിലെന്നതുപോലെ നഗ്നതയുടെ നിഷ്കളങ്കതയില് മടങ്ങിപ്പോയ അയാള് ആരെയൊക്കെയാണ് ഓര്മിപ്പിക്കുന്നത്?
അപരാധത്തിനു മുന്പുള്ള ആദവും ഹവ്വയും, അനുസരണം പൂര്ത്തിയാക്കി കുരിശിന്റെ വക്ഷസില് നഗ്നനായി മടങ്ങിപ്പോയ യേശു, തെരുവീഥിയിലൂടെ ഭക്തിയുടെ ഉന്മാദത്തില് ചുവടുവയ്ക്കുന്ന അക്കമഹാദേവി, ദിക്കുകളെ വസ്ത്രമായി ധരിച്ചു എന്ന സങ്കല്പത്തില് നടന്നുപോകുന്ന നമ്മുടെ ദേശത്തെ ദിഗംബരജൈനര്, പ്രണയത്തിന്റെ ദീപ്തനിമിഷങ്ങളില് ലജ്ജ അനുഭവിക്കാതെ വിവസ്ത്രരാവുന്ന പങ്കാളികള്... അങ്ങനെ നൈര്മല്യത്തെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും അര്പ്പണത്തെയും ആനന്ദത്തെയും ദ്യോതിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു ഫ്രാന്സിസിന്റെ വിവസ്ത്രത. മരണം ഒരു രണ്ടാം പിറവിയാണെന്നുള്ള സൗമ്യമായ ഓര്മപ്പെടുത്തലുമാകാം.
പ്രകാശത്തെ വസ്ത്രമായണിഞ്ഞ നഗ്നതയിലാണ് അയാളുടെ ആന്തരികജീവിതം ആരംഭിക്കുന്നത്. വലിച്ചിഴച്ചുതന്നെയാണ് അപ്പനയാളെ ബിഷപ്പിന്റെ മുന്പിലെത്തിച്ചത്. അവനെക്കുറിച്ച് നിറയെ പരാതിയാണ്. സ്വപ്നജീവിയാണയാള്. കുടുംബത്തിന്റെ വ്യാപാരത്തില് പങ്കുചേരുന്നില്ല. അളവില്ലാതെ ദരിദ്രര്ക്ക് കൊടുക്കുന്നു. തകര്ന്ന് തുടങ്ങിയ കപ്പേളകളെ സ്വന്തം കഠിനാധ്വാനം കൊണ്ട് പണിതുയര്ത്തുന്നു. കുഷ്ഠരോഗികളോടും യാചകരോടുമൊത്ത് സഹവസിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ആരോപണങ്ങള് നീണ്ടു.
കാര്യങ്ങള് അവസാനിക്കണം, ഞാനെന്താണ് ചെയ്തു തരേണ്ടത്?
എന്റെ ധനത്തിലോ വ്യാപാരത്തിലോ അവന് ഇനിയൊരു അവകാശമുണ്ടാവില്ല എന്ന് തീര്പ്പ് കല്പിച്ചാല് മതി.
ചെറുപ്പക്കാരന് എല്ലാറ്റിനും തയാറായിരുന്നു. കൈവശമുള്ള നാണയങ്ങള് കാല്ച്ചുവട്ടില് വച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഓര്ത്തത്, അപ്പന്റേതല്ലാതെ ഒരു നൂലിഴപോലും സ്വന്തമായിട്ടില്ല. പിന്നെ നടന്നത് ചരിത്രസന്ധികളിലെ ഏറ്റവും നല്ല നാടകങ്ങളില് ഒന്നായിരുന്നു. ഓരോരോ വസ്ത്രങ്ങളായി ഊരിയെടുത്തു. മടക്കി അപ്പന്റെ കാൽച്ചുവട്ടില് വച്ചു: ഇതുംകൂടി അങ്ങേക്ക് അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. പിന്നെയിങ്ങനെ തുടര്ന്നു. ഇതുവരെയും ഞാന് അങ്ങയെ, പീറ്റര് ബെര്ണാഡോവിനെ അച്ഛനെന്ന് വിളിച്ചു....ഈ നിമിഷം മുതല് സ്വര്ഗസ്ഥനായ പിതാവാണ് എന്റെ അച്ഛന്.
ബിഷപ് തന്റെ മേലുടുപ്പുകൊണ്ട് ചെറുപ്പക്കാരനെ മൂടി. അതിനിടയില് ഒരു തോട്ടക്കാരന്റെ വസ്ത്രം ആരോ വച്ചുനീട്ടി. അതയാളണിഞ്ഞു. പിന്നെ നിശബ്ദമായി. പുതിയ അച്ഛന്റെ വിശാലമായ വഴികളിലേക്കിറങ്ങി നടന്നു.
സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും ഉള്പ്പടെ വലിയൊരു ആള്ക്കൂട്ടം അരമനയുടെ അങ്കണത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന് വിവസ്ത്രനാവുന്നതുകണ്ട് ഒരാളും കണ്ണുതാഴ്ത്തിയില്ല. സമകാലീനനായ ഒരു ചരിത്രകാരന് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത് പോലെ: ഒരു കുഞ്ഞ് പിറക്കുന്നത് കണ്ട് ഇന്നോളം ഒരു വയറ്റാട്ടിയും കണ്ണു താഴ്ത്തിയിട്ടില്ല.അത്രമേല് നിര്മലനായി ഒരാള് പിറവികൊള്ളുകയാണ്.
വീണ്ടും പിറക്കുക എന്നതായിരുന്നു യേശുദൂതിന്റെ കാതല്. അവനവന്റെ നിഷ്കളങ്കതയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോവുക തുടങ്ങി അനവധി വ്യാഖ്യാനങ്ങള് അതിന് കല്പിച്ചു കൊടുക്കുമ്പോഴും അതിലേറ്റവും സാരവത്തായി തോന്നുന്നത് ഈ പുതിയ പിതൃബോധത്തിലേക്കുള്ള പ്രാണന്റെ ഉണര്വാണ്.അതിനുശേഷം അയാളും ലോകവും ദൈവവുമൊന്നും പഴയതല്ല.
മരണത്തെ ഭയക്കരുതെന്നാണ് അയാള് ഇപ്പോള് പറയുന്നത്. ചുറ്റിനും നില്ക്കുന്ന ദുഃഖിതരായ സഹോദരരെ വിലക്കിക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ മന്ത്രിച്ചു: ‘ഇങ്ങനെയല്ല വേണ്ടത്. പാട്ടു പാടി, നൃത്തച്ചുവടുകളോടെ അവളെ സ്വാഗതം ചെയ്യുക - sister death.
ഇതും പെങ്ങള് തന്നെ!
മടങ്ങിപ്പോകുന്ന ഒരാള് ഉരുവിടുന്ന വാക്കുകള്ക്ക് നാം കരുതുന്നതിനേക്കാള് മുഴക്കവും പ്രതിധ്വനികളുമുണ്ട്. നിക്കോസ് കസന്ദ്സാക്കിസിന്റെ ഫ്രാന്സിസ് കടന്നുപോകുമ്പോള് മന്ത്രിച്ചത് അതാണ് സ്നേഹം, ശാന്തി, ദാരിദ്ര്യം. ആദ്യത്തേത് മനുഷ്യരാശിയില് ആശങ്കയുള്ള ഏതൊരാളില്നിന്നും ഉയരാവുന്നതേയുള്ളൂ. എന്നാല് ആ വാക്ക് ദാരിദ്ര്യം നമ്മുടെ ബോധത്തിന് അത്ര സുപരിചിതമല്ല. ഇത്തിരി നേര്പ്പിച്ചാണെങ്കില്പ്പോലും ആ പദത്തെ ബോധത്തില് നിലനിര്ത്താന് കഴിയുകയാണ് ഏതൊരു കാലത്തിലെയും സാധകര്ക്കുള്ള വെല്ലുവിളി.
തങ്ങളുടെ അരുളുകള് ജീവിതകാലത്തുതന്നെ പാഴാവുകയോ ചിതറിപ്പോവുകയോ ചെയ്തുവെന്നുള്ളതാണ് മിക്കവാറും ആചാര്യന്മാരുടെ ദുഃഖം. അതുകൊണ്ടാണ്, ‘ചിലര് കരുതുന്നതുപോലെ ഞാനൊരു മതത്തിന്റെയും ജാതിയുടേയും ഭാഗമല്ല’ എന്ന് പ്രബുദ്ധകേരളം മാസികയില് ശ്രീനാരായണഗുരുവിന് പരസ്യം കൊടുക്കേണ്ടിവന്നത്. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കോണ്ഗ്രസ് പിരിച്ചുവിടണമെന്ന് ഗാന്ധിജി ശഠിച്ചതും ഇതേ കാരണം കൊണ്ടായിരിക്കണം. തന്റെകൂടി പോരാട്ടത്തില്നിന്നുണ്ടായ ഫിഡലിന്റെ സര്ക്കാരില്നിന്ന് പിന്വാങ്ങി കടുത്ത ആസ്ത്മാരോഗിയായ ചെ ഗെവാര ബൊളീവിയന്കാടു കയറിയത്, ഒരു ദീര്ഘയാത്രയ്ക്കു ശേഷം മടങ്ങിവരുമ്പോള് തന്റെ സമൂഹത്തിന് അത്രമേല് അപരിചിതനായിരിക്കുന്നുവെന്ന് ദുഃസ്വപ്നം കണ്ട് അസീസിയിലെ ഫ്രാന്സിസ് ഞെട്ടിയുണരുന്നത്.
കാല്പാദങ്ങളെ പ്രണമിക്കുന്ന രീതി ലോകമെമ്പാടുമുണ്ട്. ബുദ്ധന്റേതെന്ന സങ്കല്പത്തില് മൂവായിരത്തോളം കാല്പാടുകള് ഇന്നു നമസ്കരിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്; പാറമേല് കൊത്തിയുണ്ടാക്കിയതും താനേ പതിഞ്ഞതെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നവയുമായ കാല്പാടുകള്. കാലടിയെന്ന് നമുക്കു പരിചയമുള്ള ഗ്രാമത്തിന് ആ പേരു ലഭിച്ചതുപോലും ബുദ്ധസമൂഹങ്ങള് ഒരു കാലത്ത് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നതിന്റെ സൂചനയായി കരുതപ്പെടുന്നു. അതില് അസാധാരണമായി ഒന്നും കരുതേണ്ട. മലയാറ്റൂര്മലയുടെ വിശ്വാസം ഓര്മിക്കുക.
പാദപത്മങ്ങള് എന്നാണ് ഗുരുക്കന്മാരുടെ ചുവടുകളെ നാം വിളിക്കുന്നത്. താമരയുടെ ഇതളില്നിന്ന് ഇറ്റുവീഴുന്ന പത്മമധു കണ്ണിന് നല്ല ഔഷധമായി ഗണിക്കപ്പെടുന്നു. മിഴികളില് അതു ലേപനം ചെയ്താല് അകക്കാഴ്ചയും ദൂരക്കാഴ്ചയുമുണ്ടാകും.
യേശുവിലെന്നപോലെ ആണിപ്പാടുള്ള പാദങ്ങളായിരുന്നു ഫ്രാന്സിസിനും. അതയാള്ക്ക് ഉപഹാരമായി ലഭിച്ചതാണ്. Brother Francis: The Barefoot Saint of Assisi എന്നാണ് അയാള് അറിയപ്പെടുന്നത്. സ്വാഭാവികമായി അകത്തും പുറത്തും അലഞ്ഞ് പാദങ്ങള് വിണ്ട് കീറിയതുമാവണം. ആ കാല്പാദത്തിലേക്ക് കുറേക്കൂടി ഉറ്റുനോക്കാനാണ് ഈ ഒരു വര്ഷത്തെ സഭ നമുക്ക് സങ്കല്പിച്ചു നല്കുന്നത്. സഭയുടെ ഭാവി ഫ്രാന്സിസിന്റെ ഭാവിയെന്ന് അര്ഥം വരുന്ന ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഫ്രാന്സിസിനോട് നമ്മളെന്തു ചെയ്തു ?
വല്ലാതെ കവിതയാക്കപ്പെട്ട ജീവിതമാണ് ഫ്രാന്സിസ്. എട്ട് നൂറ്റാണ്ടുകളിലും അതങ്ങനെയായിരുന്നു. ലാറ്റിന് അമേരിക്കന് വായനകളായിരുന്നു തെല്ല് വിഭിന്നം. പൂക്കളുടെയും കിളികളുടെയും കളങ്ങളില് തീരേണ്ട നാമമല്ല ഫ്രാന്സിസ്. ഫ്രാന്സിസ്കന് എന്ന വിശാലപദത്തില് പറയുന്ന എല്ലാം പുനപരിശോധിക്കാനോ പുതുക്കിപ്പണിയാനോ നേരമായി.
ഒരു കുമ്പസാരംതന്നെയായിരുന്നു അത്; മൈക്കിളിനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനാണ് കാര്ഡിനല് ലമ്പേര്ത്തോ അതു പറഞ്ഞതെങ്കില്പ്പോലും. നടുമുറ്റത്തുള്ള ജലധാരയില്നിന്ന് ഒരു വെള്ളാരങ്കല്ലെടുത്തുപൊട്ടിച്ച് അയാളോടു പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെയാണ്:
'Look at this stone. It has been in the water for a very long time, but the water has not penetrated it. Look... Perfectly dry. The same thing has happened to men in Europe. For centuries they have been surrounded by Christianity, but Christ has not penetrated. Christ doesn't live within them.'
ഗോഡ്ഫാദറില് നിന്നാണ്.
അതില് കഥയൊന്നുമില്ലെന്നാണ് ഫ്രാന്സിസിന്റെ പാഠം. കഠിനമായ പലതിനു മീതെയും എണ്ണൂറു വര്ഷമായി ഒഴുകി ഒഴുകി ഫ്രാന്സിസ് അതിനെ ഈര്പ്പമുള്ളതാക്കി മാറ്റുന്നുണ്ട്. ജലം നമ്മള് വിചാരിക്കുന്ന കണക്ക് അത്ര സാധുവൊന്നുമല്ല. കടല്ത്തിരകള് നിരന്തരം അലച്ചലച്ചാണ് തീരങ്ങളിലെ ക്ലിഫുകള് രൂപപ്പെട്ടത്. തടാകത്തിലെ അലകള്പോലും അതിനെ വലംചുറ്റുന്ന പാറക്കെട്ടില് വ്യതിയാനങ്ങള് സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്. യേശു മരിച്ചപ്പോള് പാറകള് പിളര്ന്നുവെന്ന് ഒരു ചെറുവാക്ക് സുവിശേഷകര് രേഖപ്പെടുത്തിയെന്ന് ഓര്മിക്കണം. നിഷ്കളങ്കതയെയും കാരുണ്യത്തെയും എന്നേക്കുമായി പ്രതിരോധിക്കാനാവാത്ത വിധത്തില് എവിടെയോ ഒരിത്തിരി വള്നറബിലിറ്റിയിലാണ് മനുഷ്യരെന്ന പടപ്പ് രൂപപ്പെട്ടത്.
വെളിച്ചത്തിന് ആ ഇടത്തിലൂടെ ഇന്നല്ലെങ്കില് നാളെ അരിച്ചിറങ്ങാനാവും. അവന്റെ കൊലയ്ക്ക് കാര്മികത്വം വഹിച്ചൊരാള് നെഞ്ചത്തടിച്ച് നിലവിളിച്ച്, ‘സത്യമായും ഇവന് ഈശ്വരചൈതന്യമായിരുന്നു’ എന്നു വിലപിക്കുമ്പോള് നേരത്തേ പറഞ്ഞ പാറ ഭൂപഠനത്തിന്റെ ഭാഗമല്ലെന്നു വരുന്നു.
പള്ളി വീഴുന്നു എന്ന നിലവിളിയില് നിന്നാണ് ഫ്രാന്സിസിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗം ആരംഭിക്കുന്നത്. ചങ്ക് കൈയിലെടുത്തുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യര് അവന് ചുറ്റും കൂടിയത്. എത്ര അപൂര്ണമായിരിക്കുമ്പോഴും, അതിപ്പോഴും ഒരു നല്ല സ്ഥലം തന്നെയാണ്.
പള്ളി വീണാല് നമ്മള് എന്ത് ചെയ്യും?
ഒരു കല്ല് തരാമോ, ഒരു ചെറിയ കല്ല്. അത്ര കരുത്തോ ഭംഗിയോ ഉള്ളതാവണമെന്നില്ല. നമുക്കിതിനെ പുതുക്കണ്ടേ?
ഒന്നും നിലംപതിക്കില്ല.
പുതുക്കിപ്പണിഞ്ഞാല് മാത്രം മതി.
അകത്തും പുറത്തുമുള്ള പള്ളിയെ പുതുക്കിപ്പണിയാനുള്ള ഒരു സവിശേഷശിലയായി ഫ്രാന്സിസ് ഇവിടെ ഇനിയും ഉണ്ടായിരിക്കും.
SUNDAY DEEPIKA
ഒരു രാജ്യത്തിന്റെയോ സംസ്ഥാനത്തിന്റെയോ ഉള്ളിലുള്ള സ്ഥലങ്ങളേക്കാള് കൂടുതല് ചരിത്രം പറയാനുണ്ടാവുക ഒരുപക്ഷേ അതിര്ത്തിപ്രദേശങ്ങള്ക്കായിരിക്കും.അത് വിവിധ സംസ്കാരങ്ങള് കൂടിക്കലര്ന്നതിന്റെയും അധിനിവേശങ്ങളുടെയുമൊക്കെ ചരിത്രമാകും. കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അങ്ങനെയൊരിടമാണ് കാസര്ഗോഡ്.
മഹാശിലായുഗ കാലഘട്ടം മുതല് ജനവാസമുള്ള മേഖലയായിരുന്നു ഇവിടം എന്നതിന് കൃത്യമായ തെളിവുകള് കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. മലയാളികള്ക്കൊപ്പം വിവിധ കാലങ്ങളിലായി കന്നഡ, തുളു, മറാത്തി, കൊങ്കണി, ബ്യാരി, ഹിന്ദുസ്ഥാനി ഭാഷകള് സംസാരിക്കുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങള് ഇവിടെ അധിവസിക്കുകയും ഇവരുടെയെല്ലാം സംസ്കാരങ്ങള് കൂടിക്കലരുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തിന്റെ ഇതര ഭാഗങ്ങള് ഭരിച്ച ചേര സാമ്രാജ്യത്തിനൊപ്പം കന്നഡ, മറാത്ത രാജവംശങ്ങളുടെയും ടിപ്പു സുല്ത്താന്റെയുമെല്ലാം അധിനിവേശം ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
ഇത്രയൊക്കെയായിട്ടും കാസര്ഗോഡ് മേഖലയില് ആഴത്തിലുള്ള ചരിത്രാന്വേഷണവും ചരിത്രാവശിഷ്ടങ്ങളുടെ ഉദ്ഖനനവും വളരെക്കുറച്ചേ നടന്നിട്ടുള്ളുവെന്ന് ചരിത്രഗവേഷകര് പറയുന്നു. കുറച്ചെങ്കിലും നടന്നിട്ടുള്ളത് ബേക്കല് കോട്ട കേന്ദ്രീകരിച്ചു മാത്രമായിരുന്നു. മഹാശിലായുഗത്തിന്റെ ചരിത്രശേഷിപ്പുകളായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന ചെങ്കല്ലറകള്, കൊടുംകല്ലറകള്, തൊപ്പിക്കല്ലുകള്, കുടക്കല്ലുകള്, നന്നങ്ങാടികള്, കല്വൃത്തങ്ങള്, ശിലാചിത്രങ്ങള് എന്നിവ ജില്ലയുടെ പല ഭാഗങ്ങളില്നിന്നും കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
പലപ്പോഴും നിര്മാണപ്രവൃത്തികള്ക്കായി മണ്ണ് കുഴിക്കുമ്പോഴാണ് ഇവ കണ്ടെത്തിയിട്ടുള്ളത്. ജെസിബിയും മറ്റും ഉപയോഗിച്ച് നിര്മാണപ്രവര്ത്തനങ്ങള് നടത്തുമ്പോള് ഇവയുടെ പ്രാധാന്യം അറിയാതെ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടവയും ഏറെയുണ്ടെന്ന് ഈ വിഷയത്തില് ഏറെ പഠനഗവേഷണങ്ങള് നടത്തിയിട്ടുള്ള കാഞ്ഞങ്ങാട് നെഹ്റു കോളജിലെ ചരിത്രവിഭാഗം മേധാവി ഡോ. നന്ദകുമാര് കോറോത്ത് പറയുന്നു.
ജില്ലയില് ഇപ്പോഴുള്ള കോട്ടകള്ക്കു പുറമേ നീലേശ്വരത്തും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലും മാത്രം പതിനഞ്ച് കോട്ടകൊത്തളങ്ങളെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നതായി 1771ല് എഴുതിയ ‘സെന്ത് അവസ്തേ’ എന്ന ഫ്രഞ്ച് ഗ്രന്ഥത്തില് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതില് പരാമര്ശിക്കുന്ന പല സ്ഥലങ്ങളും ഇപ്പോള് എവിടെയാണെന്നുപോലും അറിവില്ല. ചെറുവത്തൂരിനു സമീപം വീരമലക്കുന്നിന്റെയും മട്ടലായിയുടെയും കാര്യം അതില് പരാമര്ശിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ സ്ഥലങ്ങളില് അടുത്തയിടെ ദേശീയപാത വികസനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കുന്നിടിച്ചപ്പോള് ഫോസിലുകളുടെ സ്വഭാവമുള്ള അവശിഷ്ടങ്ങള് ലഭിച്ചു.
എരിക്കുളം വലിയപാറയിലെ പുല്മേടുകള്ക്കിടയില് പാറപ്പുറത്ത് കോറിയിട്ട മനുഷ്യന്റെയും പരുന്തിന്റെയും പാമ്പിന്റെയും ചിത്രങ്ങള് കാണാം. മഹാരാഷ്ട്രയിലെ രത്നഗിരി മുതല് വയനാട് വരെയുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലെ ചെങ്കല്പാറകളിലും ഇതുപോലുള്ള ശിലാചിത്രങ്ങള് കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. ഇവയ്ക്ക് 12,000 വര്ഷത്തിലധികം പഴക്കമുണ്ടെന്നാണ് പുരാവസ്തു ഗവേഷകരുടെ നിഗമനം. ഇരതേടി പറന്നിറങ്ങുന്ന പരുന്തിന്റെ ചിത്രമാണ് ഇവിടെ വരച്ചിരിക്കുന്നത്. നീലേശ്വരം ആലിന്കീഴിലെ പാമ്പുകൊത്തിപ്പാറയിലും ഇതുപോലൊരു പാമ്പിന്റെ ശിലാചിത്രമുണ്ട്.
കയ്യൂര് ചീമേനി പഞ്ചായത്തിലെ തിമിരിയില് കണ്ടെത്തിയ 22 സെ.മീ നീളവും ഒന്നര കിലോ ഭാരവുമുള്ള കല്ലുകൊണ്ടുള്ള മഴുവും അരിയിട്ടപാറയിൽ കണ്ടെത്തിയ കല്ലുകൊണ്ടുതന്നെയുള്ള മറ്റൊരായുധവും മഹാശിലായുഗത്തിന്റെ കൃത്യമായ ശേഷിപ്പുകളാണ്. ഇത്രയും വലിപ്പത്തിലുള്ള ശേഷിപ്പുകൾ സംസ്ഥാനത്ത് മറ്റൊരിടത്തുമില്ല. ശിലയില് വരച്ച മനുഷ്യന്റെയും മൃഗങ്ങളുടെയും ചിത്രങ്ങളും അറുപതിലധികം പാദമുദ്രകളും ചീമേനി അരിയിട്ടപാറയിലുണ്ട്. മടിക്കൈ കാഞ്ഞിരപ്പൊയിലിലും നാല്പതിലധികം പാദമുദ്രകള് കാണാം. ബേഡകം മോലോത്തുംകാവിലെ ആമക്കുളത്തില് വേനല്ക്കാലത്ത് ജലനിരപ്പ് താഴ്ന്നപ്പോള് മനുഷ്യരുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും പാദമുദ്രകള് കണ്ടെത്തി.
കാസര്ഗോഡ് താലൂക്കിലെ അതിര്ത്തിഗ്രാമമായ മാണിമൂലയില് ജലജീവന് മിഷന് പദ്ധതിയുടെ പൈപ്പ് ലൈന് സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി ജെസിബി ഉപയോഗിച്ച് കുഴിയെടുത്തപ്പോള് 2000 വര്ഷം പഴക്കമുള്ള മഹാശിലായുഗത്തിന്റെ ചരിത്രശേഷിപ്പുകളായ ചെങ്കല്ലറയും മണ്പാത്രങ്ങളും ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള അടുപ്പും കത്തിയും അസ്ഥികളും ലഭിച്ചിരുന്നു. ബിസി അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിനും ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിനുമിടയില് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന നോര്ത്തേണ് ബ്ലാക്ക് പോളിഷ്ഡ് ഇനത്തില്പ്പെട്ട മണ്പാത്രവും നാല് കാലുകളുള്ള അഞ്ച് മണ്പാത്രങ്ങളും നന്നങ്ങാടിയുടേതെന്ന് കരുതുന്ന ഭീമന്പാത്രത്തിന്റെ അടപ്പും ഇരുമ്പവശിഷ്ടങ്ങളും ഉള്പ്പെടുന്നു.
ചെങ്കല്ലറകളില് നിന്ന് എല്ലിന്കഷ്ണങ്ങള് ലഭിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും മണ്പാത്ര അവശിഷ്ടങ്ങള്ക്കൊപ്പം അസ്ഥിഭാഗങ്ങള് ലഭിക്കുന്നത് അപൂര്വമാണ്. ചെങ്കല്ലറകളില് മൃതദേഹങ്ങള് സംസ്കരിക്കുമ്പോള് അവരുടെ ഇഷ്ടവസ്തുക്കളും പാത്രങ്ങളും പണിയായുധങ്ങളും ഒപ്പം അടക്കംചെയ്യുന്ന രീതി അന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രാദേശികമായി മുനിയറ, പാണ്ഡവഗുഹ, പീരങ്കിഗുഹ, മുതലപ്പെട്ടി, നിധിക്കുഴി, കല്പ്പത്തായം എന്നിങ്ങനെ പല പേരുകളിലും അറിയപ്പെടുന്ന ഇത്തരം കല്ലറകള് ജില്ലയുടെ മിക്ക ഭാഗങ്ങളിലും ശേഷിക്കുന്നുണ്ട്. കേരളത്തില് ഇന്നുവരെ കണ്ടെത്താന് കഴിയാത്ത വേറിട്ട ശൈലിയിലുള്ള മുനിയറകളുള്ള പ്രദേശമാണ് അരിയിട്ട പാറ. 2500 വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ് ബുദ്ധഭിക്ഷുക്കളെ സംസ്കരിച്ചതാണ് ഈ മുനിയറകളെന്നാണ് ആര്ക്കിയോളജി വിഭാഗം പറയുന്നത്.
മിക്കപ്പോഴും ചെങ്കല്പ്പാറകള് തുരന്നാണ് ഇത്തരം കല്ലറകള് നിര്മിക്കുന്നത്. കവാടം കല്ലുകൊണ്ട് അടച്ചുവയ്ക്കുകയാണ് പതിവ്. എന്നാല് ഈ അടപ്പ് മാറ്റിയാല് ആളുകള്ക്ക് അകത്തേക്ക് ഇറങ്ങാനുള്ള സൗകര്യവും ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. ഭീമനടി പെരളത്ത് പറമ്പുകള് കാടുനീക്കി വൃത്തിയാക്കുന്നതിനിടെ കൊത്തുപണികളോടുകൂടിയ കവാടവും മുകള്വശത്ത് വൃത്താകൃതിയിൽ ദ്വാരവുമുള്ള നാല് ചെങ്കല്ലറകള് കാണാനിടയായി.
എഡി രണ്ടോ മൂന്നോ നൂറ്റാണ്ടിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മി ലിപിയിലുള്ള ശിലാലിഖിതം കാറഡുക്കയില് നിന്ന് ലഭിച്ചു. കൊടുങ്ങല്ലൂര് ആസ്ഥാനമായി ഭരിച്ചിരുന്ന രണ്ടാം ചേരസാമ്രാജ്യത്തിലെ ഭാസ്കര രവിവര്മന്റെ കാലഘട്ടത്തിലേക്കു വെളിച്ചംവീശുന്ന കൊടവലം ക്ഷേത്രത്തിലെ വട്ടെഴുത്ത് ലിഖിതവും തിരുവനന്തപുരം ശ്രീപത്മനാഭസ്വാമി ക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധമുള്ള കുമ്പള അനന്തപുരം ക്ഷേത്രത്തിലെ ചുവര്ചിത്രങ്ങളും ശ്രദ്ധേയമാണ്. ബേക്കലിനൊപ്പം ചന്ദ്രഗിരി, ഹൊസ്ദുര്ഗ്, ആരിക്കാടി, ബന്തടുക്ക എന്നിങ്ങനെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലുള്ള കോട്ടകളും വിലപിടിപ്പുള്ള ചരിത്രശേഷിപ്പുകളാണ്.
ബേക്കലില്നിന്ന് കുഴിച്ചെടുത്ത ചരിത്രശേഷിപ്പുകള്ക്കായി കോട്ടയ്ക്കകത്തുതന്നെ മ്യൂസിയം ഒരുക്കണമെന്ന ആവശ്യം ദീര്ഘനാളായി ഉള്ളതാണ്. ജില്ലയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില് മഹാശിലായുഗം മുതലുള്ള ചരിത്രശേഷിപ്പുകള്ക്കായി വിശദമായ സര്വേയും പര്യവേക്ഷണവും നടത്താനൊരുങ്ങുകയാണ് ആര്ക്കിയോളജി വകുപ്പ്. ഈ മാസം അവസാനത്തോടുകൂടി സര്വേ തുടങ്ങാനാണ് ലക്ഷ്യമിടുന്നത്.
കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെ കരിന്തളം പഞ്ചായത്തിലെ കിനാനൂര് ഗ്രാമത്തില്നിന്നാണ് മഹാശിലായുഗ കാലഘട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും പുതിയ കണ്ടെത്തലുകൾ. ഇവിടെനിന്ന് വ്യത്യസ്ത നിറങ്ങളിലുള്ള കളിമണ് പാത്രങ്ങളും ലാറ്ററൈറ്റ് കല്ല് ശ്മശാന അറകളും (ചെങ്കല്ലറ) കണ്ടെത്തി. ഇതോടെ, ജില്ലയില് കണ്ടെത്തിയ ശിലായുഗ കാലഘട്ടത്തിലെ അവശിക്ഷ്ടങ്ങളുടെ എണ്ണം നൂറിനു മുകളിലായി. ലാറ്ററൈറ്റ് കല്ല് ശ്മശാന അറകള്, മുനിയറ (മെഗാലിത്തിക്ക് യുഗത്തിലെ മറ്റൊരു തരം ശ്മശാന അറ) എന്നിവയ്ക്കൊപ്പം, വ്യത്യസ്ത നിറങ്ങളിലും ആകൃതികളിലും വലിപ്പത്തിലുമുള്ള കളിമണ് പാത്രങ്ങളും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പ്രദേശവാസികളില്നിന്നു സൂചന ലഭിച്ചതിനെത്തുടര്ന്ന് ചരിത്രകാരന്മാരും ഗവേഷകരും എത്തി 10 ലാറ്ററൈറ്റ് ശിലാ അറകള് കണ്ടെത്തി. പ്രാദേശികമായി ‘മുനിയറ’ എന്നും ‘നിധിക്കുഴി’ എന്നും അറിയപ്പെടുന്ന ഏഴ് ലാറ്ററൈറ്റ് അറകളും അടച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന മൂന്ന് അറകളും ഇതിൽപ്പെടും. 10 അറകളില് ഏഴെണ്ണവും നിധിവേട്ടക്കാര് നശിപ്പിച്ചിച്ചതായാണ് സൂചന. കറുപ്പ്, മഞ്ഞ, നീല നിറങ്ങളിലുള്ള കളിമണ് പാത്രങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളുമുണ്ട്.
മെഗാലിത്തിക്ക് കാലഘട്ടത്തില് നീല പോളകളുള്ള കളിമണ് പാത്രങ്ങള് ഉപയോഗത്തിലുണ്ടായിരുനന്നതായി ചരിത്രകാരന്മാര് പറയുന്നു. ചീമേനി, പള്ളിപ്പാറ, പോത്താംകണ്ടം, തിമിരി നളില കണ്ടം തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിലാണ് നേരത്തെ ലാറ്ററൈറ്റ് അറകള് കണ്ടെത്തിയിരുന്നത്. ജില്ലയിലെ കൂടുതല് സ്ഥലങ്ങളില്നിന്ന് മെഗാലിത്തിക് നാഗരികതയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങള് ലഭിച്ചേക്കുമെന്ന് ഗവേഷകര് കരുതുന്നു.
SUNDAY DEEPIKA
ഇക്കഴിഞ്ഞ തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ എട്ടുമണിക്ക് പൂന രാജ്യാന്തര വിമാനത്താവളത്തില്നിന്ന് ടേക്കോഫ് ചെയ്ത് ഒന്പതരയോടെ ഇന്ഡോര് രാജ്യാന്തര വിമാനത്താവളത്തില് ലാന്ഡ് ചെയ്ത എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ് ഫ്ളൈറ്റ് ഐഎക്സ്1236, ഇന്ഡോറില് ഇറങ്ങിയശേഷം ടാക്സി വേയിലൂടെ ടെര്മിനലിലേക്കു നീങ്ങവേ ഏറെ യാത്രക്കാര് എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുന്നതിന്റെ ഒരു വിഡിയോ ഒരു യാത്രക്കാരന് എക്സില് പോസ്റ്റുചെയ്തത് സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളില് ഏറെ ചര്ച്ചയായിരുന്നു.
വിമാനം റണ്വേയില് ഇറങ്ങുന്ന നിമിഷംതന്നെ സീറ്റ് ബെല്റ്റുകള് ഊരിമാറ്റുകയും നിമിഷങ്ങള്ക്കകം എഴുന്നേറ്റ് മുകളിലെ ബഗേജ് ബിന്നുകള് തുറന്ന് ബാഗുകള് വലിച്ചെടുത്ത് തോളിലിട്ട് റെഡിയായി നില്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരെ എല്ലാ വിമാനങ്ങളിലും കണ്ട് പരിചയിച്ചിട്ടുള്ളവര്ക്ക് ഈ വിഡിയോയിൽ പുതുമ തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവില്ല. എന്നാൽ ജനല്ക്കാഴ്ചയിലൂടെ, വിമാനം നല്ല വേഗത്തിലാണ് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നതെന്നു മനസിലാകുന്നതിനാലാവണം, വിഡിയോ ഇത്രയും പേര് കൈമാറി കണ്ടതും രൂക്ഷമായ പ്രതികരണമുണ്ടാക്കിയതും.
വിമാനം ലാൻഡ് ചെയ്ത് ഓടി നില്ക്കുംവരെ എഴുന്നേൽക്കരുതെന്നു മാത്രമല്ല, സീറ്റ് ബെല്റ്റ് അഴിക്കുകപോലും അരുതെന്നാണ് ചട്ടം. സീറ്റ് ബെല്റ്റ് ഇട്ടുകൊണ്ടിരിക്കണമെന്ന സൂചന നല്കുന്ന ലൈറ്റ്, വിമാനം പൂര്ണമായി നിശ്ചലമാകുംവരെ തെളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നതും അതുകൊണ്ടാണ്. വിമാനം ടെര്മിനലില് എത്തി നില്ക്കുന്നതിനു മുമ്പേ അക്ഷമ കാണിച്ച് എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുന്നതു ശരിയല്ലെന്നു പറയുന്നതിനു കാരണം, അത് സാമാന്യ പെരുമാറ്റ ചട്ടങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാത്തതാണ് എന്നതു മാത്രമല്ല.
സുരക്ഷയാണ് കാതലായ കാര്യം
റണ്വേയിലൂടെ ഓടി വേഗം കുറഞ്ഞ്, പിന്നെ ടാക്സിവേയില് കയറി ടെര്മിനലിലേക്കു പതിയെ നീങ്ങുന്ന വിമാനത്തില് സീറ്റ് ബെല്റ്റിട്ട് സീറ്റുകളില്തന്നെ ഇരിക്കണമെന്നു പറയാന് കാരണങ്ങള് ഏറെയാണ്. വിമാനത്തിലുള്ളവര്ക്ക് അങ്ങനെ തോന്നുകയില്ലെങ്കിലും, സമാന്യം വേഗത്തിലാകും വിമാനം ടാക്സിവേയിലൂടെ നീങ്ങുന്നത്. ഇന്ഡോറില് ഇറങ്ങിയ വിമാനം മണിക്കൂറില് 10 മുതല് 20 വരെ കിലോമീറ്റര് വേഗത്തിലാണ് ടെര്മിനലിലേക്ക് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നത് എന്നാണ് വിമാന ട്രാക്കിംഗ് സൈറ്റുകളിൽനിന്ന് മനസിലാകുന്നത് (ചില വിമാനങ്ങള്ക്ക്, ചില വിമാനത്താവളങ്ങളില് ഈ വേഗം മണിക്കൂറില് 50 കിലോമീറ്റര് വരെ ആകാറുമുണ്ട്). കാറിലും ബസിലും നിന്നൊക്കെ വ്യത്യസ്തമായി, അനേകം ടണ് ഭാരമുള്ള വാഹനമാണ് വിമാനം.
ചെറിയതെന്നു തോന്നുന്ന ഈ വേഗവും ചിലപ്പോള് അപകടകരമാകാന് കാരണമാകാം. ടെര്മിനലിലേക്കുള്ള സഞ്ചാരത്തിനിടെ ടാക്സിവേയിലെ എന്തെങ്കിലും വസ്തുക്കളുമായി ഇടിച്ചാലുണ്ടാകുന്ന ആഘാതം, വലുതായിരിക്കുമെന്നതിനാല്, വിമാനം വേഗം നിര്ത്താനാണ് പൈലറ്റുമാര് ശ്രദ്ധിക്കുക. സാധാരണ ഗതിയില് 68 സെക്കന്ഡുകളില് നിശ്ചലമാകുന്ന വിമാനം, അടിയന്തര സാഹചര്യങ്ങളില് രണ്ടു സെക്കന്ഡില് നില്ക്കത്തക്ക വിധവും ബ്രേക്കിടാം. എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുന്ന യാത്രക്കാര് തെറിച്ചുവീഴാനും അവര് തുറന്നിട്ട ബാഗേജ് ബിന്നില് ബാക്കിയുള്ള ബാഗുകള് പുറത്തേക്ക് വീഴാനും ഈ ബ്രേക്കിടല് ഇടയാക്കും.
ഇതിലും അപകടമായേക്കാവുന്നത്, ടാക്സി വേയിലൂടെയുള്ള വിമാനത്തിന്റെ ഗതിയുടെ സ്വഭാവമാണ്. വിമാനം റണ്വേയില്നിന്ന് ടെര്മിനിലിലേക്ക് പോകുന്നത് പലപ്പോഴും കളം വരച്ചിട്ടതുപോലെയുള്ള ടാക്സിവേ ശൃംഖലയിലൂടെയാവും. ചിലപ്പോള് റണ്വേകളും മുറിച്ചുകടക്കാനിടയുള്ള ഈ പാതയില്, വിമാനം ചിലപ്പോള് എടിസിയുടെ നിർദേശാനുസരണം മിനിറ്റുകളോളം നിര്ത്തിയിടാം. വിമാനം ടെര്മിനലില് എത്തിയെന്ന ധാരണയില് യാത്രക്കാര് ചാടിയെന്നേല്ക്കുമ്പോഴാവും പെട്ടെന്ന് പിന്നെയും ചലിച്ചുതുടങ്ങുന്നത്. മാത്രമല്ല, നേരേ മുന്നോട്ട് ഓടുന്നതിനു പകരം ഇടത്തേക്കും വലത്തേക്കുമൊക്കെ പെട്ടെന്ന് വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞിട്ടുമായിരിക്കും ഈ യാത്ര.
ഇന്ഡോറില് തിങ്കളാഴ്ച ഇറങ്ങിയ വിമാനം ടെര്മിനലിലേക്കു നീങ്ങുമ്പോള് ഈ നിര്ത്തലും പിന്നെയുമുള്ള ഓട്ടവും എല്ലാമുണ്ടായിരുന്നു. രാവിലെ 09:17:08ന് വിമാനം നിശ്ചലമായിരുന്നെങ്കില് 09:17:17 ന് വിമാനം പതിനാറു കിലോമീറ്റര് വേഗത്തില് നീങ്ങുകയായിരുന്നു. 09:17:37 ആയപ്പോള് വേഗം, മണിക്കൂറില് 20 കിലോമീറ്ററായി. 09:17:50 ന് വിമാനം പിന്നെയും അനങ്ങാതെയായി. 09:17:55ന് വേഗം പെട്ടെന്ന് 18.5 കിലോമീറ്ററായി കുതിച്ചുയര്ന്നു. 09:18:05 ന് മണിക്കൂറില് 11 കിലോമീറ്ററായി. 09:18:28ന് വിമാനം നിശ്ചലമായി.
നിലത്തിറങ്ങി റണ്വേയിലൂടെയും ടാക്സിവേകളിലൂടെയും നീങ്ങുന്ന ഘട്ടത്തില്, യാത്രക്കാരെ ഒഴിപ്പിക്കേണ്ടുന്ന അടിയന്തരസാഹചര്യം പെട്ടെന്നുണ്ടായാല്, എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുന്ന യാത്രക്കാര് അതിനു വിഘാതമാകുമെന്നത് മറ്റൊരു കാര്യം. വിമാനം യാത്ര അവസാനിപ്പിക്കുകയാണെങ്കിലും കാബിന് ക്രൂവിന് തിരക്കിട്ട ജോലിയുടെ വേളയാണ്, ടെര്മിനലിലേക്കുള്ള ഓട്ടത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങള്.
വിമാനം റണ്വേയിലേക്ക് താഴ്ന്നുതുടങ്ങുമ്പോള് മുതല്, അവരുടെ ജമ്പ് സീറ്റുകളില് മറ്റു യാത്രക്കാരെപ്പോലെ ബെല്റ്റിട്ട് ഇരിക്കുകയാവുമെങ്കിലും വിമാനം മൊത്തം അതീവശ്രദ്ധയോടെ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയുമാവും കാബിന് ക്രൂ. കോക്പിറ്റില്നിന്ന് എന്തെങ്കിലും നിര്ദേശങ്ങള് വന്നാല് അത് കേള്ക്കുകയും കാബിനില് അസ്വാഭാവികമായി എന്തുണ്ടായാലും ഉടനടി പ്രതികരിക്കുകയും വേണം. സീറ്റുകള്ക്കു മുന്നിലും ഇടയിലും കാഴ്ച മറച്ച് എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുന്ന യാത്രക്കാര് ഈ നിരീക്ഷണത്തിനും അടിയന്തര നടപടികള്ക്കും തടസമാകും.
സീറ്റ് ബെല്റ്റ് ലൈറ്റ് അണയും മുമ്പേ എഴുന്നേല്ക്കുന്ന ചില യാത്രക്കാര് പറയാറുള്ള ഒരു ന്യായം, എയര്ഹോസ്റ്റസുമാര് എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുകയും നടക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ എന്നതാണ്. വിമാനത്തില്നിന്ന് യാത്രക്കാര്ക്ക് ഇറങ്ങാനുള്ള സൗകര്യങ്ങളെല്ലാം വാതില് തുറക്കാന് തയാറാക്കുന്നതുള്പ്പെടെ ഏര്പ്പാടാക്കാന് കാബിന് ക്രൂ നേരത്തേ എഴുന്നേല്ക്കുന്നതു കാണുമ്പോള്, യാത്രക്കാര് ഓര്മ വയ്ക്കേണ്ട മറ്റൊരു കാര്യമുണ്ട്. വിമാനം ഏതു നിമിഷം, എങ്ങനെ ചലിക്കും എങ്ങനെ നീങ്ങും എന്ന് മുന്കൂട്ടി അറിയാന് കഴിയുന്നവരാണ് അവര്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചലനങ്ങള് അവര്ക്ക് ആപത്തുണ്ടാക്കില്ല. കടത്തുവള്ളത്തില് എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുന്ന വഞ്ചിക്കാരന് യാത്രക്കാരോട് ഇരിക്കാന് നിര്ദേശിക്കുന്നതുപോലെയാണിതും.
വിമാനം നീങ്ങുമ്പോള് യാത്രക്കാര് എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുന്നത് അപകടമാണ് എന്ന കാര്യത്തില് വ്യോമയാന അധികാരികള്ക്കും എയര്ലൈനുകള്ക്കും സംശയമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവരെ ശിക്ഷിക്കുമെന്ന കൃത്യമായ പ്രഖ്യാപനം നടത്തിയ രാജ്യം തുര്ക്കി മാത്രമാണ്. വിമാനം നില്ക്കുംമുൻപ് ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് ബാഗും വലിച്ചെടുത്ത് എഴുന്നേറ്റുനിന്നാല് 2603 ടര്ക്കിഷ് ലീറ (ഏകദേശം 6,700 രൂപ) ഫൈന് അടയ്ക്കേണ്ടിവരുമെന്ന് തുര്ക്കി വ്യോമയാന അതോറിറ്റി പ്രഖ്യാപിച്ചത് കഴിഞ്ഞ കൊല്ലമാണ്.
വിമാനം ലാന്ഡ് ചെയ്യുമ്പോള് മുതല്, ‘ഇരിക്കൂ, സീറ്റ് ബെല്റ്റ് അഴിക്കാതിരിക്കൂ, എഴുന്നേറ്റ് നില്ക്കാതിരിക്കൂ...’ എന്നൊക്കെ കാബിന് ക്രൂ അനൗണ്സ് ചെയ്യുന്നതില് നടപടി അവസാനിപ്പിക്കുകയാണ് മറ്റെല്ലാ രാജ്യങ്ങളും.
ഫൈന് അടപ്പിക്കും എന്നുവരെ പേടിപ്പിക്കേണ്ട സാഹചര്യം നിലനില്ക്കുന്ന തുര്ക്കിയില്തന്നെയാണ്, എഴുന്നേറ്റുനില്ക്കുന്ന യാത്രക്കാര് ഏറെയുള്ളത് എന്നത് വിരോധാഭാസം. തൊട്ടടുത്തുള്ള മറ്റു രണ്ടു രാജ്യങ്ങള് ഇന്ത്യയും ഓസ്ട്രേലിയയുമാണ് എന്ന് എയര്ലൈനുകള് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. തീര്ത്തും വ്യത്യസ്തരായ ഈ മൂന്നു രാജ്യങ്ങളിലെ ജനങ്ങള് ഇക്കാര്യത്തില് ഒരേപോലെ പെരുമാറുന്നത് എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കും എന്നത് വ്യക്തമല്ല.
SUNDAY DEEPIKA
ഗുജറാത്തിലെ ബറൂച്ച് ജില്ലയില് നര്മദ നദിയുടെ നടുവിലുള്ള ഒരു തുരുത്തില് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന അതിപുരാതനമായ വടവൃക്ഷസമുച്ചയമാണ് കബീര്വഡ്. ഒരു സാധാരണ ആല്മരത്തില്നിന്ന് പടര്ന്നുപന്തലിച്ച് വലിയൊരു വൃക്ഷക്കൂട്ടമായി പന്തലിച്ച കബീര്വഡ് ഗുജറാത്തിലെ ശ്രദ്ധേയമായ പൈതൃക വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നാണ്. പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഭക്തിപ്രസ്ഥാന കവിയും സന്യാസിയുമായിരുന്ന സന്ത് കബീര്ദാസുമായി ഈ സ്ഥലം ചരിത്രപരമായും ഐതിഹ്യപരമായും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പ്രദേശത്തിന് ഇത്തരത്തിൽ പേരു ലഭിക്കുന്നതും അങ്ങനെയാണ്. കബീറിന്റെ പേരിനൊപ്പം പേരാലിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഗുജറാത്തി പദമായ ‘വഡ്’ എന്നതും ചേര്ന്നാണ് കബീര്വഡ് എന്ന പേര് രൂപപ്പെട്ടത്.
15-ാം നൂറ്റാണ്ടില് ഭാരതപര്യടനത്തിനിടയില് കബീര്ദാസ് നര്മദാതീരത്തെ ഈ തുരുത്തില് ധ്യാനമിരുന്നതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹം പല്ല് തേയ്ക്കാനുപയോഗിച്ച ആല്ക്കൊമ്പ് നിലത്തു കുത്തിനിര്ത്തിയതില്നിന്നാണ് കൂറ്റന് പേരാല് മുളച്ചു പന്തലിച്ചതെന്നാണ് ഐതിഹ്യം.ജീവ, തത്വ എന്നീ രണ്ട് ഭക്തരായ സഹോദരന്മാര് നട്ട ഉണങ്ങിയ കമ്പില് കബീറിന്റെ സ്പര്ശനംകൊണ്ട് ജീവന് വച്ചതാണെന്ന് മറ്റൊരു ഐതിഹ്യവും നിലവിലുണ്ട്.
അലക്സാണ്ടര് ചക്രവര്ത്തിയുടെ നാവിക മേധാവിയായിരുന്ന നിയാര്ക്കസ് നര്മദാ തീരത്ത് 7,000 ജനങ്ങള്ക്ക് തണല് നല്കാന് പര്യാപ്തമായ കൂറ്റന് വൃക്ഷത്തെക്കുറിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. പിന്നീട് ബ്രിട്ടീഷ് എഴുത്തുകാരനായ ജെയിംസ് ഫോര്ബ്സ് തന്റെ ‘ഓറിയന്റല് മെമോസ്’ (1813) എന്ന പുസ്തകത്തില് മൂവായിരത്തിലധികം ശാഖാവേരുകളുള്ള ഈ അദ്ഭുതമരത്തെ വിശദമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. കബീര്വഡിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത അതിന്റെ വലുപ്പം തന്നെയാണ്. 4.3 ഏക്കറിലധികം പന്തലിച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരൊറ്റ മരമാണിത്. ആ മരത്തിന്റെ താങ്ങുവേരുകള് പടര്ന്ന് പുതിയ തായ്ത്തടികള് പോലെയായി വലിയ വനംപോലെ കാണപ്പെടുന്നു. യഥാര്ഥ തായ്ത്തടി ഏതെന്ന് തിരിച്ചറിയാന് സാധിക്കാത്ത വിധത്തിലാണ് കബീര്വഡ് നിലകൊള്ളുന്നത്.
കബീര്വഡിന്റെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകത, അതിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ സ്ഥാനമാണ്. നര്മദ നദിയോട് ചേര്ന്നുള്ള ഈ പ്രദേശത്തേക്ക് ബോട്ടിലാണ് സാധാരണയായി എത്തുന്നത്. നദിയുടെ വിശാലമായ ജലപ്പരപ്പും അതിനിടയിലെ പച്ചപ്പും ഭീമാകാരമായ ആല്മരവും ചേര്ന്ന കാഴ്ച സഞ്ചാരികള്ക്ക് അപൂര്വ അനുഭവമാണ്. കബീറിന്റെ ചിന്തകളില് പ്രകൃതിക്കും മനുഷ്യനും ആത്മീയതയ്ക്കും വലിയ സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കബീറുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി പറയപ്പെടുന്ന സ്ഥലങ്ങള് ഭക്തരെയും ചരിത്രാന്വേഷകരെയും ഒരുപോലെ ആകര്ഷിക്കുന്നു.
കബീര്വഡിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിരവധി കഥകള് പ്രചരിക്കുന്നുണ്ട്. ചിലത് കബീറിന്റെ അദ്ഭുതങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാവുമ്പോള്, മറ്റു ചിലത് മരത്തിന്റെ അസാധാരണ വലുപ്പത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രാദേശിക വിശ്വാസങ്ങളാണ്. ചരിത്രവും വിശ്വാസവും പ്രകൃതിയും ഇഴുകിച്ചേരുന്ന ഈ പച്ചത്തുരുത്ത്, ഗുജറാത്തിലെ അധികം അറിയപ്പെടാത്ത ഒരു പ്രദേശംകൂടിയാണ്.
SUNDAY DEEPIKA
ചിന്താവിഷയം
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ തുർക്കി സാഹിത്യത്തിലെ ശ്രദ്ധേയനായ ഒരു ചെറുകഥാകൃത്തായിരുന്നു സെയ്ത് ഫായിക് അബാസിയാനിക് (1906-1954). തുർക്കിയിലെ അദപസാറിയിൽ ജനിച്ച അദ്ദേഹം ഈസ്താംബൂളിലും ഫ്രാൻസിലും പഠിച്ചു. മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളും കൂലിപ്പണിക്കാരും തൊഴിൽരഹിതരും തെരുവുകളിൽ കണ്ടുമുട്ടുന്ന സാധാരണക്കാരുമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥകളിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങൾ. സമൂഹം പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കാതെ കടന്നുപോകുന്ന മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ അദ്ദേഹം കഥകളും മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെ ആഴങ്ങളും കണ്ടെത്തി. ഈസ്താംബൂളിനു സമീപമുള്ള കടലിലെ ബുർഗസാദ ദ്വീപിൽ ഏറെക്കാലം ജീവിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളിൽ കടലും വള്ളങ്ങളും മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളും നിറഞ്ഞുനിന്നു.
1952ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ "അവസാനത്തെ പക്ഷികൾ' എന്ന സമാഹാരത്തിലെ "ഭൂപടത്തിലെ ഒരു ബിന്ദു' എന്ന ചെറുകഥ മനുഷ്യന്റെ മനസാക്ഷിയെ ഉണർത്തുന്ന ഒരു സംഭവമാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. മനുഷ്യരുടെ സ്വാർഥതയും കാപട്യവും കണ്ട് മനംമടുക്കുന്ന, കഥയിലെ ആഖ്യാതാവ് എഴുത്ത് ഉപേക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുന്നു. ആരോടും പരിഭവമില്ലാതെ, ഒന്നിലും ഇടപെടാതെ, ഒരു ദ്വീപിൽ ശാന്തമായി ജീവിക്കണം. ഭൂപടം കാണുമ്പോഴെല്ലാം നീലക്കടലിനു നടുവിലെ ചെറിയ ബിന്ദുക്കളിലേക്കാണ് അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നീങ്ങുന്നത്. അവിടെ അധ്വാനിച്ചു ജീവിക്കുന്ന ലളിതമനുഷ്യർക്കിടയിൽ മനസമാധാനം കണ്ടെത്താമെന്ന് അയാൾ കരുതുന്നു. ലോകത്തെ തിരുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനു പകരം ലോകത്തിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് അയാൾക്കു തോന്നുന്നു.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരുദിവസം ഒരു മത്സ്യബന്ധനവള്ളം കരയ്ക്കെത്തുന്നത് അയാൾ കാണുന്നു. പിടിച്ച മീനുകളിൽ വിൽപനയ്ക്കുള്ളവ മാറ്റിവച്ചശേഷം അവശേഷിച്ച മീനുകൾ മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ പങ്കുവയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അവർക്ക് മൂന്നെണ്ണം വീതം ലഭിച്ചു. വല കഴുകി വൃത്തിയാക്കാനും മറ്റും സഹായിച്ച ഒരാൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെ ഗണത്തിൽപ്പെട്ടവനായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും മീൻ പങ്കുവയ്ക്കുമ്പോൾ തനിക്ക് ഒരെണ്ണമെങ്കിലും കിട്ടുമെന്ന് അയാൾ കരുതി.
പങ്കുവയ്ക്കൽ അവസാനിച്ചപ്പോൾ ഒരു മീൻ മാത്രം അവശേഷിച്ചു. ആരോ അത് കരയിലേക്കെറിഞ്ഞു. അയാൾ സന്തോഷത്തോടെ അതെടുക്കാൻ കുനിഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് ഒരു മത്സ്യത്തൊഴിലാളി തന്റെ ഭാരമുള്ള ചെരിപ്പുകൊണ്ട് ആ മീനിന്റെ മേൽ ചവിട്ടിനിന്നു. ആ മീൻ എടുക്കാൻ അയാളെ അനുവദിച്ചില്ല. കണ്ടുനിന്ന ഒരാൾ പ്രതിഷേധിച്ചു: ""അയാളും നിങ്ങളോടൊപ്പം പണിയെടുത്തില്ലേ? ഒരു മീനെങ്കിലും അയാൾക്കു കൊടുത്തുകൂടെ?'' ""ഞങ്ങൾ അയാളെ വിളിച്ചില്ലായിരുന്നല്ലോ''എന്നായിരുന്നു അപ്പോൾ കേട്ട മറുപടി.
കഥയിലെ ആഖ്യാതാവ് കാത്തുനിന്നു. മറ്റുള്ളവർ ആരെങ്കിലും ഇടപെടുമെന്ന് അയാൾ പ്രതീക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ, ആരും അനങ്ങിയില്ല. അപ്പോൾ, ""സാരമില്ല, എനിക്കൊന്നും വേണ്ട'' എന്നു പറഞ്ഞ് ആ പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യൻ അവിടെനിന്നു നടന്നുപോയി. ആ കാഴ്ച ആഖ്യാതാവിന്റെ മനസമാധാനം തകർത്തു. മനുഷ്യരുടെ സ്വാർഥതയിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കാനാണ് അയാൾ ദ്വീപിലെത്തിയത്. ഇനി എഴുതുകയില്ലെന്നു തീരുമാനിച്ചതുമാണ്. എന്നാൽ കണ്ട അനീതിയെ മറക്കാൻ അയാൾക്കായില്ല. കടയിൽച്ചെന്ന് കടലാസും പെൻസിലും വാങ്ങി വീണ്ടും എഴുതാൻ തുടങ്ങി. ഒരു മീൻ അയാളുടെ മനസാക്ഷിയെ ഉണർത്തിയിരുന്നു.
ഈ കഥയിലെ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായ കാര്യം ഒരു പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യനു മീൻ ലഭിച്ചില്ല എന്നതു മാത്രമല്ല. അയാൾ അപമാനിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ മറ്റുള്ളവർ നിശബ്ദരായി നിന്നു എന്നതുകൂടിയാണ്. ഓരോരുത്തർക്കും അവർക്കാവശ്യമായ മീൻ ലഭിച്ചിരുന്നു. തന്മൂലം മറ്റൊരാളുടെ വേദന അവരുടെ പ്രശ്നമായി മാറിയില്ല.
മീനിന്റെമേൽ ചവിട്ടിനിന്ന മനുഷ്യൻ അനീതി ചെയ്തു. എന്നാൽ, അതു കണ്ടിട്ടും മിണ്ടാതിരുന്നവർക്ക് ഒരു ഉത്തരവാദിത്വവുമില്ലേ? അവരിലൊരാൾ ഒരു മീൻ പങ്കുവച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ അയാൾക്കുവേണ്ടി ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ആ മനുഷ്യൻ അപമാനിതനായി മടങ്ങേണ്ടിവരുമായിരുന്നില്ല. ഒരാളുടെ ക്രൂരതയേക്കാൾ ചിലപ്പോൾ വേദനിപ്പിക്കുന്നത് അതു കണ്ടുനിൽക്കുന്ന മറ്റുള്ളവരുടെ നിസംഗതയാണ്.
ഇവിടെ മീനിന്റെ വില അതിന്റെ വിപണിവിലയല്ല. ആ പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത് തന്റെ അധ്വാനത്തിനുള്ള അംഗീകാരവും മറ്റുള്ളവർക്കിടയിൽ തനിക്കും വിലയുണ്ടെന്ന ഉറപ്പുമായിരുന്നു. മീൻ നിഷേധിച്ചപ്പോൾ അയാൾക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം മാത്രമായിരുന്നില്ല; മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ ലഭിക്കേണ്ട പരിഗണനകൂടിയായിരുന്നു. നമുക്ക് നിസാരമായി തോന്നുന്ന ഒരു കാര്യം മറ്റൊരാളുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെ എത്ര ആഴത്തിൽ സ്പർശിക്കുമെന്ന് നാം പലപ്പോഴും തിരിച്ചറിയാറില്ല.
നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകളിലും ഇത്തരം സംഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാകാറില്ലേ? ഒരു കുട്ടിയെ മറ്റുള്ളവർ പരിഹസിക്കുന്നു. ഒരു സഹപ്രവർത്തകൻ അന്യായമായി കുറ്റാരോപിതനാകുന്നു. ദുർബലനായ ഒരാൾ അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു. അധ്വാനിച്ച ഒരാൾക്ക് അർഹമായ അംഗീകാരം നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു. നാം അതെല്ലാം കാണുന്നു. പക്ഷേ, ഇക്കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെട്ട് എന്തിനു പ്രശ്നമുണ്ടാക്കുന്നു എന്നു കരുതി നാം മാറിനിൽക്കുന്നു.
ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ നിശബ്ദതയ്ക്കു പിന്നിൽ ഭയമായിരിക്കാം. മറ്റുചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ആനുകൂല്യങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ആശങ്കയായിരിക്കാം. അതുമല്ലെങ്കിൽ, മറ്റുള്ളവരുടെ അപ്രീതിക്ക് പാത്രമാകാൻ വൈമനസ്യമുള്ളതുകൊണ്ടാകാം. തന്മൂലം അനീതിയോടു യോജിപ്പില്ലെങ്കിലും അതിനെ എതിർക്കാതെ നാം മാറിനിൽക്കുന്നു. എന്നാൽ, സഹായം ആവശ്യമുള്ളവനു മറ്റുള്ളവരുടെ അനീതിയും നമ്മുടെ നിസംഗതയും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ടാകണമെന്നില്ല. തെറ്റു ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതും തെറ്റു നടക്കുമ്പോൾ ശരിയുടെ പക്ഷത്തു നിൽക്കാതിരിക്കുന്നതും ഒന്നല്ല എന്നത് നാം മറന്നുപോകരുത്.
നല്ല സമരിയാക്കാരന്റെ ഉപമയിൽ (ലൂക്കാ 10: 25-37) പുരോഹിതനും ലേവായനും വഴിയിൽ കിടന്ന മനുഷ്യനെ ആക്രമിച്ചില്ല. അവർ അയാളെ ഉപദ്രവിച്ചില്ല. പക്ഷേ, സഹായിക്കാതെ കടന്നുപോയി. സമരിയാക്കാരനാകട്ടെ മറ്റൊരാളുടെ വേദന തന്റെ യാത്രയെ തടസപ്പെടുത്താൻ അനുവദിച്ചു. അയാൾ അടുത്തുചെന്നു മുറിവുകൾ വച്ചുകെട്ടി പരിചരിച്ചു. പരിക്കേറ്റ മനുഷ്യൻ ആരാണെന്നോ തനിക്ക് എന്തു പ്രതിഫലം ലഭിക്കുമെന്നോ അന്വേഷിച്ചശേഷമല്ല സഹായിച്ചത്. സഹായം ആവശ്യമായ ഒരു മനുഷ്യനെ കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ സഹായിച്ചു.
ദൈവവചനം നമ്മെ ഇപ്രകാരം അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നു: ""നന്മ ചെയ്യാൻ അറിഞ്ഞിട്ടും അതു ചെയ്യാത്തവൻ പാപം ചെയ്യുന്നു'' (യാക്കോബ് 4:17). എല്ലാ അനീതികളും നമുക്ക് പരിഹരിക്കാനാകില്ല എന്നതു ശരിയാണ്. എന്നാൽ നമ്മുടെ കൺമുന്നിൽ ഒരാളുടെ അന്തസ് ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഒരു വാക്കുകൊണ്ടെങ്കിലും അയാളുടെ പക്ഷത്ത് നമുക്കു നിൽക്കാനാകും. ചിലപ്പോൾ ഒരു സഹായഹസ്തം നീട്ടിക്കൊടുക്കേണ്ടി വന്നേക്കാം. മറ്റു ചിലപ്പോൾ, ഇതു ശരിയല്ല എന്നു പറയാനുള്ള തന്റേടം നമുക്കുണ്ടാകണം.
വലിയൊരു ത്യാഗം ചെയ്യാൻ അവസരം ലഭിക്കുന്നതുവരെ നന്മ ചെയ്യുന്നത് നാം മാറ്റിവയ്ക്കേണ്ടതില്ല. മറ്റൊരാൾക്കു പലപ്പോഴും അത്യാവശ്യമായിരിക്കുന്നത് നമുക്ക് നിസാരമായി തോന്നുന്ന ചെറിയൊരു സഹായമായിരിക്കും. സെയ്ത് ഫായിക്കിന്റെ കഥയിലെ ആഖ്യാതാവിന് ആ സാധുമനുഷ്യനെ തിരികെ വിളിച്ച് മീൻ കൊടുക്കാനായില്ല. എന്നാൽ, കണ്ട അനീതി ആരുമറിയാതെ മറഞ്ഞുപോകാൻ അനുവദിക്കാതിരിക്കാൻ അയാൾക്കു കഴിഞ്ഞു. അയാൾ തന്റെ പെൻസിൽ എടുത്ത് എഴുതി. ലോകത്തിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കാൻ തീരുമാനിച്ച മനുഷ്യനെ ലോകത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നത് ഒരു അപരിചിതന്റെ വേദനയായിരുന്നു.
നമുക്കെല്ലാവർക്കും എഴുത്തുകാരാകാനാവില്ല. പക്ഷേ, ഓരോരുത്തർക്കും സ്വന്തം സാഹചര്യത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനാകും. എന്നാൽ, അതിനു മറ്റുള്ളവരുടെ വേദന കാണാനുള്ള കണ്ണും അതിനോടു പ്രതികരിക്കാനുള്ള ഹൃദയവും ഉണ്ടാകണമെന്നു മാത്രം. ആ ദിവസം കരയിൽ കിടന്നത് ഒരു മീനായിരുന്നു. എന്നാൽ, അതിൻമേൽ ചവിട്ടിനിന്ന ചെരിപ്പിനടിയിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ പ്രതീക്ഷയും ആത്മാഭിമാനവുമാണ് ഞെരിഞ്ഞമർന്നത്. അതു കണ്ടിട്ടും ഒന്നും ചെയ്യാതിരുന്നവരുടെ നിശബ്ദത ആ അപമാനത്തെ കൂടുതൽ വേദനാജനകമാക്കി. നമ്മുടെ കൈയിൽ എത്ര മീനുണ്ടെന്നതല്ല മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെ അളവ്. ഒരെണ്ണംപോലുമില്ലാതെ നിൽക്കുന്നവനെ കാണുമ്പോൾ നാം എന്തുചെയ്യുന്നു എന്നതാണ്.
SUNDAY DEEPIKA
ജന്മസിദ്ധമാണ് ചില അഭിരുചികള്. അവയുടെ പോഷണത്തിന് ലഭിക്കുന്ന അവസരങ്ങളും മനസിരുത്തിയുള്ള പരിശ്രമവും വ്യക്തിയുടെ ജീവിതയാത്ര ചേതോഹരമാക്കും. ഇതിനു പരസഹസ്രം ഉദാഹരണങ്ങളുണ്ട്. അതിലൊന്നാണ് വയനാട്ടിൽ വെങ്ങപ്പള്ളി അത്തിമൂല എം. പിച്ചന് സലിമിന്റെ ജീവിതം. അക്കാദമിക യോഗ്യതകളുടെ പിന്ബലമില്ലാതെ പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ ഉന്നതികളില് ഗവേഷണബുദ്ധിയോടെ തനിച്ചും കൂട്ടായും നടത്തിയ സഞ്ചാരങ്ങള് സലിമിനെ പ്രശസ്ത പ്രകൃതിശാസ്ത്രജ്ഞനായി വളര്ത്തി.
ജൈവവൈവിധ്യ സമൃദ്ധിക്കു പുകള്പെറ്റ പശ്ചിമഘട്ടത്തില് രഹസ്യവാസം നടത്തുന്ന അനേകം സസ്യജനുസുകളെ കണ്ടെത്തി ശാസ്ത്രലോകത്തിനു പരിചയപ്പെടുത്തിയ സലിം ഇന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന സസ്യ വര്ഗീകരണ വിദഗ്ധനാണ്. ഫീല്ഡ് നാച്ചുറലിസ്റ്റ്, പരിസ്ഥിതി ശാസ്ത്രകാരന് എന്നീ നിലകളിലും ശ്രദ്ധേയനായ അദ്ദേഹത്തെ തേടി നിരവധി ആദരവുകളും അംഗീകാരങ്ങളാണ് എത്തിയത്.
അത്തിമൂലയിലെ കര്ഷകനായ പിച്ചന് മുഹമ്മദിന്റെയും കാപ്പന് സൈനബയുടെയും മകനായ സലിമിന് 48 വയസ്. ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ കുറവിനെ അടിയുറച്ച അഭിനിവേശത്തിന്റെയും നിരീക്ഷണപാടവത്തിന്റെയും പിന്ബലത്തില് അതിജീവിച്ച അദ്ദേഹം സസ്യവര്ഗീകരണത്തിലും ജൈവവൈവിധ്യ സംരക്ഷണത്തിലും സ്വന്തം നാമം തങ്കലിപികളില് എഴുതിച്ചേര്ക്കാന് കഴിഞ്ഞതിന്റെ ചാരിതാര്ഥ്യത്തിലാണ്. തെക്കന് പശ്ചിമഘട്ടത്തില് കണ്ടെത്തിയതില് രണ്ട് വന്യസസ്യവര്ഗങ്ങളെ അന്താരാഷ്ട്ര ശാസ്ത്രലോകം സലിം എന്ന പേരുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി നാമകരണം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. സയ്ഡന്ഫാഡെനിയേല സാലിമി (Seidenfadeniella salimii), ഇംപേഷ്യന്സ് സാലിമി (Impatiens salimii) എന്നിവയാണ് സലിം എന്ന നാമം ശാസ്ത്രസമൂഹത്തില് അനശ്വരമാക്കുന്ന വന്യസസ്യവര്ഗങ്ങള്.
വയനാട്ടിലെ കാട്ടിമറ്റത്ത് 2011 ഡിസംബറില് സലിം, ഡോ.ജോസ് മാത്യു തുടങ്ങിയവര് ഉള്പ്പെടുന്ന ശാസ്ത്രസംഘം കണ്ടെത്തിയ അപൂര്വയിനം ഓര്ക്കിഡാണ് സയ്ഡന്ഫാഡെനിയേല സാലിമി. വയനാട്ടിലെതന്നെ മേപ്പാടി തൊള്ളായിരം വനമേഖലയില് കണ്ടെത്തിയ ഇംപേഷ്യന്സ് സാലിമിയെ 2023ല് കെ.എം.പി. കുമാറും എ. രേഷ്മയും ചേര്ന്നാണ് പുതിയ സ്പീഷിസായി ശാസ്ത്രലോകത്തിനു പരിചയപ്പെടുത്തിയത്. സലിമിനോടുള്ള ആദരസൂചകമായാണ് ചെടിക്ക് ഇംപേഷ്യന്സ് സാലിമി എന്ന് പേരിട്ടത്.
സസ്യനിരീക്ഷണത്തില് ബാല്യം മുതല് കമ്പം
നന്നേ ചെറുപ്പത്തില് മൊട്ടിട്ടതാണ് സസ്യനിരീക്ഷണത്തില് സലിമിനുള്ള താത്പര്യം. ജീവിതപരിസരങ്ങളിലെ സസ്യപ്രകൃതിയെ കൗതുകത്തോടും വാത്സല്യത്തോടുംകൂടെ കണ്ടുനില്ക്കുന്നതും സാധ്യമായ പരിചരണം നല്കുന്നതും ശീലമായിരുന്നു. ജീവിതപ്രാരാബ്ധങ്ങളുമായുള്ള മത്സരത്തിൽ അര്ഹിക്കുന്നതും ആഗ്രഹിച്ചതുമായ വിദ്യാഭ്യാസം നേടാനായില്ല. 1995ല് വൈഎംസിഎ വൈത്തിരി ശാഖയില് ഇന്ത്യന് ട്രൈബല് ഡെവലപ്മെന്റ് പ്രോജക്ടുമായി സഹകരിച്ചതോടെയാണ് സലിമിലെ പ്രകൃതിശാസ്ത്രകാരന് ഉദയംകൊണ്ടത്.
പ്രോജക്ടുമായി ബന്ധപ്പെട്ട യാത്രകള്ക്കിടെ കണ്ണിലുടക്കിയ അപരിചിത സസ്യജാലങ്ങളെ സലിം സ്വപ്രയത്നംകൊണ്ട് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വര്ഷങ്ങള്ക്കുശേഷം ഡോ.എം.എസ്. സ്വാമിനാഥന് ഫൗണ്ടേഷന്റെ വയനാട് പുത്തൂര്വയല് കേന്ദ്രത്തില് ജൈവവൈവിധ്യ സംരക്ഷണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവര്ത്തിക്കാന് അവസരം ലഭിച്ചതോടെ സസ്യ ഗവേഷണത്തില് സലിമിനു മുമ്പില് വിശാലവഴികള് തുറന്നു. 1997ല് വയനാട്ടിലെ മികച്ച സാമൂഹികപ്രവര്ത്തകനുള്ള നെഹ്റു യുവകേന്ദ്ര അവാര്ഡ് സലിമിനാണ് ലഭിച്ചത്.
ഇതുസംബന്ധിച്ച വാര്ത്ത ശ്രദ്ധയില്പ്പെട്ട അന്നത്തെ ലീഡിംഗ് കമ്യൂണിറ്റി ഓര്ഗനൈസര് പി.എ. റഷീദാണ് സലിമിനെ, ഗവേഷണനിലയത്തിന്റെ അന്നത്തെ ഡയറക്ടറും നിലവില് സംസ്ഥാന ജൈവവൈവിധ്യ ബോര്ഡ് മേധാവിയുമായ ഡോ.എന്. അനില്കുമാറിനു പരിചയപ്പെടുത്തിയത്. പ്രകൃതിസ്നേഹി കെ.പി. ജോണ് പൊഴുതനയും പരിസ്ഥിതിയുടെയും ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും മേഖലകളിലേക്ക് സലിമിനെ നയിച്ചവരുടെ ഗണത്തിലുണ്ട്. ഇവര് സലിമിന് നല്കിയ പ്രോത്സാഹനം വെറുതെയായില്ല എന്നതിന് കാലം സാക്ഷി.
കണ്ടെത്തലുകളിൽ നിര്ണായക പങ്ക്
പുതിയ 23 സസ്യവര്ഗങ്ങളുടെ കണ്ടെത്തലുകളിലും പത്തിലധികം ഭൗമരേഖപ്പെടുത്തലുകളിലും സലിം നിര്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചെമ്പ്ര മുതല് ബ്രഹ്മഗിരി വരെ മലനിരകളിലും മറ്റിടങ്ങളിലും സസ്യങ്ങളെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചും ചിത്രങ്ങള് പകര്ത്തിയും അപൂര്വകാഴ്ചകള് കണ്ടെത്തിയും നടത്തിയ സാഹസികയാത്രകളാണ് പുതിയ സസ്യജനുസുകളെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതില് സലിമിന് സഹായകമായത്. മലബാറിന്റെ സൗന്ദര്യം എന്ന് അര്ഥം വരുന്ന ഓര്ക്കിഡ് ലിപാരിസ് സന മലബാറിക്ക (Liparis sana malabarica), ഉയര്ന്ന പ്രദേശങ്ങളില് മാത്രം കാണപ്പെടുന്ന ഡെന്ഡ്രോബിയം അനിലി (Dendrobium anilii) ഓര്ക്കിഡ്, അപൂര്വ സസ്യമായ സെറോപേജിയ മനോഹരി (Ceropegia manoharii), കിഴങ്ങുവര്ഗങ്ങളുടെ വന്യബന്ധുവായ ഡിയോസ്കോറിയ ബാലകൃഷ്ണനി (Dioscorea balakrishnanii), സോണറില്ല സുല്ഫി എന്നിവ സലിമിന്റെ പ്രധാന കണ്ടെത്തലുകളാണ്.
കാംപെല്ലിയ ഔറന്റിയാക്ക (Campbellia aurantiaca) എന്ന സസ്യത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം 175 വര്ഷത്തെ ഇടവേളയ്ക്കുശേഷം കണ്ടെത്തിയത് ഉൾപ്പടെ നേട്ടങ്ങള് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗവേഷണ ഫലങ്ങളില്പ്പെടും. ഈ കണ്ടെത്തലുകള് പ്രശസ്ത ശാസ്ത്രപ്രസിദ്ധീകരണമായ ‘ക്യൂ ബുള്ളറ്റിനില്’(Kew Bulletin) പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ആഗോള ബൊട്ടാണിക്കല് സമൂഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയാകര്ഷിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പശ്ചിമഘട്ട മലനിരകളില് സലിം ആദ്യമായി കണ്ടെത്തിയ സസ്യമാണ് സെറോപിജിയ മനോഹരി.
താന് കണ്ടെത്തിയ സസ്യങ്ങള്ക്ക് മാര്ഗദര്ശികളായിരുന്ന ഡോ.എന്. അനില്കുമാര്, ഡോ.ബി.ബാലകൃഷ്ണന്, പ്രൊഫ. എം.എം. സുല്ഫി തുടങ്ങിയവരുടെ പേരും സലിം സസ്യങ്ങൾക്കു നല്കിയിട്ടുണ്ട്. അത്യപൂര്വ ഇരപിടിയന് സസ്യത്തെ കണ്ടെത്തിയതിലും ഓര്ക്കിഡ് കുടുംബത്തില്നിന്നു പുതിയ ഇനം സസ്യത്തെ കണ്ടെത്തി ഡെന്ഡ്രോബിയം അനിലി എന്നു നാമകരണം ചെയ്തതിലും സലിമിന്റെ പ്രയത്നമുണ്ട്. മധ്യഭാരതത്തിലും ഡെക്കാന് പീഠഭൂമിയിലും മാത്രം കണ്ടിരുന്ന സോമലതയുടെയും പാവട്ടയുടെയും ബന്ധുവിനെ വയനാട്ടില് കണ്ടെത്തി.
തദ്ദേശീയ സസ്യ ജനിതക സമ്പത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തിന് വീട്ടുവളപ്പില് ജൈവ സംരക്ഷണകേന്ദ്രം സജ്ജമാക്കിയ സലിം അതിന്റെ പരിപാലനത്തില് അതീവശ്രദ്ധയാണ് പുലര്ത്തുന്നത്. സ്വന്തം പുരയിടത്ത സസ്യ ജനിതകസമ്പത്തിന്റെ അമൂല്യശേഖരമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുകയാണ് അദ്ദേഹം. ഇവിടെ നിലവില് അറുനൂറിലേറെ പരമ്പരാഗത, വന്യ സസ്യ ഇനങ്ങളുണ്ട്. ഇതില് 174 വന്യ അലങ്കാരസസ്യങ്ങളും 127 വന്യ സസ്യബന്ധുക്കളും വംശനാശഭീഷണി നേരിടുന്ന 130 അപൂര്വ ഇനങ്ങളും കൃഷി ചെയ്യപ്പെടുന്ന ജനിതക വൈവിധ്യ ഇനങ്ങളും ഉള്പ്പെടും.
അമ്പതില്പരം ഗവേഷണ പ്രബന്ധങ്ങള്
52 ഗവേഷണ പ്രബന്ധങ്ങളും പരിസ്ഥിതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റു രചനകളും സലിമിന്റേതായുണ്ട്. നൈസര്ഗിക ആവാസവ്യവസ്ഥയിലെ ഔഷധ സസ്യങ്ങള്, ഭക്ഷ്യയോഗ്യമായ സസ്യ ഇനങ്ങള്, വന്യപുഷ്പങ്ങള്, അവയുടെ വന്യ ബന്ധുക്കള്, എണ്ണയും പശയും ലഭ്യമാക്കുന്ന സസ്യങ്ങള്, വന്യ സുഗന്ധ വ്യഞ്ജനങ്ങള്, പൂമ്പാറ്റകളും പക്ഷികളും മറ്റു ജീവജാലങ്ങളും ആശ്രയിക്കുന്ന സസ്യങ്ങള് എന്നിവയില് സലിമിനുള്ള അറിവിന്റെ തെളിവാണ് പ്രബന്ധങ്ങളും മറ്റു രചനകളും.
പരിസ്ഥിതിലോല പ്രദേശങ്ങള്ക്ക് നിയമപരമായ സംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് വനം വകുപ്പിനായി 18 ഫീല്ഡ് അസസ്മെന്റ് റിപ്പോര്ട്ടുകള് സലിം തയാറാക്കിയിട്ടുണ്ട്. നിരവധി എന്ജിഒകളില് നേതൃസ്ഥാനം വഹിച്ച് ജൈവ വൈവിധ്യ സംരക്ഷണത്തെ ഗോത്രവിഭാഗങ്ങളുടെ വികസനം, വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, സുസ്ഥിരകൃഷി എന്നിവയുമായി സലിം യോജിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ജൈവവൈവിധ്യ, കാര്ഷിക മേഖലകളില് ബോധവത്കരണത്തിന് നേതൃത്വം നല്കുകവഴി അനേകം വ്യക്തികളിൽ ശാസ്ത്രീയ മനോഭാവവും ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തില് ബോധ്യവും വളര്ത്താന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം.
തേടിവന്നത് നിരവധി അംഗീകാരങ്ങള്
പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ സസ്യപാരമ്പര്യം രേഖപ്പെടുത്താനും സംരക്ഷിക്കാനും ജീവിതം മാറ്റിവച്ച സലിം ദേശീയതലത്തിലേതടക്കം നിരവധി പുരസ്കാരങ്ങള്ക്ക് അർഹനായി. ജനിതക വൈവിധ്യ സംരക്ഷണ പ്രവര്ത്തനങ്ങള്ക്ക് കേന്ദ്രസര്ക്കാര് നല്കുന്ന ദേശീയ പ്ലാന്റ് ജീനോം സേവിയർ പുരസ്കാരം 2023ല് രാഷ്ട്രപതി ദ്രൗപദി മുര്മുവില്നിന്നാണ് ഏറ്റുവാങ്ങിയത്.
ഫീല്ഡ് ഗവേഷണത്തിനും പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിനും വിജ്ഞാനവ്യാപനത്തിനും സംസ്ഥാന ജൈവവൈവിധ്യ ബോര്ഡിന്റെ 2019ലെ നാട്ടുശാസ്ത്രജ്ഞന് അവാര്ഡ്, വനസംരക്ഷണത്തിലും പരിസ്ഥിതി ബോധവത്കരണത്തിലും കൈവരിച്ച നേട്ടങ്ങള്ക്ക് സംസ്ഥാന വനം വകുപ്പിന്റെ വനമിത്ര പുരസ്കാരം (2012), സംസ്ഥാന യുവജനക്ഷേമ ബോര്ഡിന്റെ സ്വാമി വിവേകാനന്ദ യുവപ്രതിഭാ പുരസ്കാരം (2017), സസ്യസമ്പത്തിന്റെയും ജൈവവൈവിധ്യ നിരീക്ഷണത്തിന്റെയും മാസ്റ്റര് ക്ലാസ് ഫോട്ടോഗ്രാഫിക് ഡോക്യുമെന്റേഷന് ദേശീയ ഫോട്ടോഗ്രഫി അവാര്ഡ് (2020), സാമൂഹിക പാരിസ്ഥിതിക നേതൃപാടവത്തിന് നെഹ്റു യുവകേന്ദ്ര സംഘാതന്റെ ദേശീയ യുവ പുരസ്കാരം എന്നിവ കരസ്ഥമാക്കിയ അംഗീകാരങ്ങളില് പ്പെടും.
വയനാട്ടിലെ ഇടിയംവയലില്നിന്നു പകര്ത്തിയ ഇന്ദ്രെല്ല ആമ്പുള്ള ഇനം ഒച്ചുകളുടെ ചിത്രം, 2020ല് ലക്നൗവില് നടന്ന ബയോഡൈവേഴ്സിറ്റി കോണ്ക്ലേവ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ഇന്റര്നാഷണല് സയന്സ് ഫെസ്റ്റിവലില് സലിമിനെ പ്രഫഷണല് ഫോട്ടോഗ്രാഫര് പുരസ്കാരത്തിന് അര്ഹനാക്കിയിരുന്നു. പശ്ചിമഘട്ടത്തില് മാത്രം കാണപ്പെടുന്ന ഒച്ചിനമാണ് ഇന്ദ്രെല്ല ആമ്പുള്ള.
പശ്ചിമഘട്ട സംരക്ഷണം ഉത്തരവാദിത്വം
പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ സംരക്ഷണം ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും ഉത്തരവാദിത്വമാണെന്നാണ് സലിമിന്റെ പക്ഷം. പശ്ചിമഘട്ട മലനിരകളുടെ ഭാഗമായ മലബാര് പ്രദേശത്തെ നിബിഡവനങ്ങളും ചോലക്കാടുകളും കാര്ബണ് ആഗിരണം ചെയ്ത് കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെ ആഘാതം കുറയ്ക്കുന്നതില് നിര്ണായക പങ്കാണ് വഹിക്കുന്നതെന്ന് സലിം അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.
പശ്ചിമഘട്ടത്തിലെ സസ്യങ്ങള് ഉപയോഗിച്ച് പ്രാദേശികതലത്തില് സാറ്റ്ലൈറ്റ് ഗാർഡൻ സൃഷ്ടിക്കുന്നതില് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു വരികയാണ് സലിം. ഇതുവഴി സസ്യ ജനിതക സമ്പത്തിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതല് പഠിക്കാനും ഗവേഷണങ്ങള്ക്ക് നേതൃത്വം നല്കാനും അറിവ് പ്രചരിപ്പിക്കാനും സാധിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതുന്നു. പ്രകൃതി ശാസ്ത്രജ്ഞന് എന്ന നിലയിൽ തന്റെ പ്രവര്ത്തനം അടിത്തട്ടിലുള്ള സംരക്ഷണ പ്രവര്ത്തനങ്ങളെയും അന്താരാഷ്ട്ര ശാസ്ത്ര മാനദണ്ഡങ്ങളെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതാണെന്നാണ് സലിമിന്റെ വിലയിരുത്തല്.
സലിമിന് ഔപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസം പ്രീഡിഗ്രി വരെ മാത്രമാണ്.അതിനുശേഷമുള്ളതെല്ലാം പഠിച്ചത് കാട്ടില്നിന്നാണ്. വര്ഷങ്ങളായുള്ള ഫീല്ഡ് പ്രവര്ത്തനത്തിലൂടെ, നിരീക്ഷണത്തിലൂടെ, സസ്യങ്ങളുടെ മാതൃകകള് ശേഖരിച്ചും ശാസ്ത്രജ്ഞരുമായി സംവദിച്ചും. ഇദ്ദേഹത്തിന് കാട് സര്വകലാശാലയാണ്; സസ്യങ്ങള് പാഠപുസ്തകങ്ങളും.
പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ സസ്യപാരമ്പര്യം രേഖപ്പെടുത്താനും സംരക്ഷിക്കാനും സമർപ്പിതമാണ് തന്റെ ജീവിതമെന്ന് ഇദ്ദേഹം കരുതുന്നു. പ്രകൃതിയോടും ചുറ്റുപാടുകളോടുമുള്ള കൗതുകത്തെ ശാസ്ത്രീയ കാഴ്ചപ്പാടിലേക്ക് മാറ്റാന് ധാരാളം സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും വ്യക്തികളുടെയും പിന്തുണയും മാര്നിര്ദേശങ്ങളും സഹായകമായെന്ന് പറയാൻ സലിമിന് മടിയില്ല. ഭാര്യ ഗോശാലപ്പറമ്പന് ശബ്നയും വിദ്യാര്ഥികളായ സന ഫാത്തിമ, അയാന, ഹെമില് എന്നീ മക്കളും അടങ്ങുന്നതാണ് കുടുംബം.
SUNDAY DEEPIKA
സെപ്റ്റംബര് ഏഴിന് ബഹാമസിലെ ഗ്രേറ്റ് ഹാര്ബര് സിറ്റിയില്നിന്ന് മയാമിലേക്ക് പറക്കുകയായിരുന്നു, അഞ്ചു സീറ്റുള്ള പൈപ്പര് പിഎ 34 വിമാനം. രാവിലെ പതിനൊന്നോടെ ബാഹാമസ് ദ്വീപുകളിലൊന്നായ അന്ഡ്രോസിന് പടിഞ്ഞാറ് കടലില് വീണ് വിമാനത്തിലുണ്ടായിരുന്ന നാലു പേരും മരിച്ച സംഭവം, അമേരിക്കയ്ക്ക് പുറത്ത് ഏറെയൊന്നും റിപ്പോര്ട്ട് ചെയ്യപ്പെടുമായിരുന്നില്ല, അപകടമുണ്ടായ സ്ഥലം അതായിരുന്നില്ലെങ്കില്.
ബര്മുഡ ദ്വീപ്, അമേരിക്കയുടെ കിഴക്കേ തീരത്തുള്ള ഫ്ളോറിഡ, മയാമിക്ക് 1600 കി.മീ തെക്കു കിഴക്കുള്ള കരീബിയന് ദ്വീപ്, പോര്ട്ടോ റീക്കോ ഈ മൂന്നിനും ഇടയില്, ബര്മുഡ ട്രയാങ്കിള് എന്നു വിളിക്കുന്ന വടക്കന് അറ്റ്ലാന്റിക് പ്രദേശത്തിനുള്ളിലാണ് ഈ ചെറുവിമാനവും അപകടത്തില്പ്പെട്ടത്. ആ മേഖലയെപ്പറ്റി കാലാകാലങ്ങളായുള്ള ഭീതികളും കേട്ടുകേഴ്വികളും കഥകളുമാണ് അപകടം വീണ്ടും വാര്ത്തകളില് ഇടംപിടിക്കാൻ കാരണം.
1950 സെപ്റ്റംബര് 17ന് മയാമി ഹെറാള്ഡ് പത്രത്തില്, അസോസിയേറ്റഡ് പ്രസ് ലേഖകൻ എഡ്വാര്ഡ് വാന് വിങ്കിള് ജോണ്സ് എഴുതിയ ഒരു ലേഖനമാണ്, പ്രദേശത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ഭീതികള്ക്ക് ലിഖിതരൂപം കൊടുത്തതെങ്കിലും നാല്പ്പതുകള് മുതല് സമുദ്രസഞ്ചാരികളുടെയും വൈമാനികരുടെയും ഇടയില് പ്രചരിച്ചിരുന്ന അനേകം കഥകളുടെ കേന്ദ്രമായിരുന്നു ബര്മുഡ ത്രികോണം. 1945 ജൂലൈ 10ന് അമേരിക്കന് നാവികസേനയുടെ പിബിഎം 3 സി മറീനര്, ബ്യൂണോ 6545 വിമാനം പരിശീലനപ്പറക്കലിനിടെ, ബഹാമാസിലെ പ്രോവിഡന്സ് ദ്വീപിനു സമീപം 12 പേരുമായി കാണാതായതാണ് ബര്മുഡ അപകടങ്ങളുടെ തുടക്കമെന്നു കരുതുന്നു. പിന്നീട് അപകടങ്ങളുടെ പരമ്പരയായിരുന്നു.
കപ്പലുകളും വിമാനങ്ങളും ഒരേപോലെ അപകടത്തില്പ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഈ മേഖലയിലെ അപകടങ്ങളുടെ കൃത്യമായ നാളും തീയതിയും വിവരങ്ങളുമെല്ലാം സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത് വിമാനങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലാണ്. നാല്പതുകളില് ആറ് വിമാനാപകടങ്ങള്, അന്പതുകളില് നാല്, അറുപതുകളില് 19, എഴുപതുകളില് 27, എണ്പതുകളില് 23, തൊണ്ണൂറുകളില് 13, 2000 മുതല് 2009 വരെ ആറ്, 2010 മുതല് 2019 വരെ മൂന്ന്, 2020 മുതല് ഇക്കൊല്ലം ഇതേവരെ മൂന്ന്. ഇതാണ് അപകടങ്ങളുടെ, അല്ലെങ്കില്, കാണാതാകലുകളുടെ എണ്ണം.
അവശിഷ്ടംപോലും കണ്ടെത്താനാകാതെപോയ വിമാനങ്ങളും കഴിഞ്ഞ ഏഴാം തീയതിയിലെ അപകടം പോലെ മരിച്ചവരുടെ ശരീരങ്ങള് കടലില്നിന്നു കിട്ടുകയും അവശിഷ്ടങ്ങള് കണ്ടെത്താനാകാതെ വരികയും ചെയ്യുന്ന അപകടങ്ങളും ഇക്കൂട്ടത്തിലുണ്ട്. വിശകലനത്തിലേക്കു വരുംമുമ്പ്, ഏഴാം തീയതിയിലെ അപകടം എങ്ങയാണ് ഉണ്ടായതെന്നുകൂടി നോക്കാം.
നാല്പതു കൊല്ലം പൈലറ്റ് പരിചയമുണ്ടായിരുന്ന മരിയോ ലാമര് സീനിയര് എന്ന എണ്പതുകാരന് പറത്തിയിരുന്ന വിമാനത്തില് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ ലിലി, കൊച്ചുമക്കൾ സോഫി സോസ, ക്രിസ്റ്റിയന് സോസ എന്നിവരായിരുന്നു യാത്രക്കാര്. ബഹാമസിലെ ബെറി ഐലന്ഡ്സിലെ ഗ്രേറ്റ് ഹാര്ബര് കേയിലുള്ള വീട്ടില്നിന്ന് മയാമിയിലേക്കായിരുന്നു യാത്ര. എന് 212 എംഎല് റജിസ്ട്രേഷനുള്ള പൈപ്പര് പിഎ 34 വിമാനം രാവിലെ 10.12നാണ് ടേക്കോഫ് ചെയ്തത്. അന്ഡ്രോസ് ദ്വീപിന് 20 കി.മീ പടിഞ്ഞാറ്്, രാവിലെ 11.04ന് വിമാനം റഡാറില്നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി. റോയല് ബഹാമസ് ഡിഫന്സ് ഫോഴ്സ്, ബഹാമസ് എയര് റസ്ക്യൂ അസോസിയേഷന്, യുഎസ് കോസ്റ്റ് ഗാര്ഡ് എന്നിവര് നടത്തിയ തെരച്ചിലില് പിന്നീട് കുടുംബാംഗങ്ങളും ബോട്ടുകളില് പങ്കുചേര്ന്നു. മൃതദേഹങ്ങൾ കിട്ടിയെങ്കിലും വിമാന അവശിഷ്ടങ്ങളൊന്നും കണ്ടെടുക്കാനായില്ല.
ബര്മുഡ ട്രയാങ്കിളില് എണ്പതു കൊല്ലമായി ഉണ്ടായ അപകടങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില് ഒന്നുകൂടി എന്ന് മാധ്യമങ്ങള് ഈ സംഭവത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതില് അദ്ഭുതം ഇല്ല. വസ്തുതകള് കൃത്യമായി പരിശോധിച്ചാല്, ഈ സമുദ്രപ്രദേശത്തുണ്ടായിട്ടുള്ള വിമാന, കപ്പല് അപകടങ്ങളെ തമ്മില് കൃത്യമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പൊതുഘടകങ്ങള് ഏറെയൊന്നും ഇല്ലെന്നതാണ് വാസ്തവം. ബര്മുഡ ട്രയാങ്കിള് പ്രദേശത്തിനു കൃത്യമായ അതിരുകളും ആരും നിര്വചിച്ചിട്ടില്ല.
മരിയോ ലാമറിന്റെ വിമാനം അപകടത്തില്പ്പെട്ട സമയത്തുണ്ടായിരുന്നതുപോലെ, നല്ല കാറ്റും മഴയും ഇടിമിന്നലുമുള്ളപ്പോഴാണ് പല അപകടങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്. ക്യുമിലോ നിമ്പസ് എന്ന മഴമേഘ കൂമ്പാരങ്ങളില് പെട്ടുപോകുന്ന വിമാനങ്ങള് രക്ഷപ്പെടുക. പ്രയാസമുള്ള കാര്യമാണ്. വിമാനങ്ങളുടെ പല വിധ തകരാറുകള്, പറത്തിയിരുന്നവര്ക്കു പറ്റിയ പിഴവുകള്, വ്യോമഗതാഗത നിയന്ത്രകരുടെ നിര്ദ്ദേശങ്ങളില് വന്ന പാളിച്ചകള് അങ്ങിനെ പല കാരണങ്ങളും ഈ മേഖലയിലെ അപകടങ്ങള്ക്കു പിന്നിലുണ്ട്. ഇക്കഴിഞ്ഞ സംഭവത്തിലെപ്പോലെ അവശിഷ്ടങ്ങള് കണ്ടുകിട്ടാതിരിക്കുന്നത് ദുരൂഹത തോന്നിപ്പിക്കുമെങ്കിലും കടലില്നിന്ന് വിമാനങ്ങള് വീണ്ടെടുത്ത സംഭവങ്ങളും ഒട്ടേറെയുണ്ട്. മുൻപു പറഞ്ഞ അസോസിയേഡ് പ്രസ് വാര്ത്താ ഏജന്സി ലേഖനത്തില്, ഫ്ളോറിഡ, ബര്മുഡ, പോര്ട്ടോ റീക്കോ എന്നിവ അതിരിടുന്ന കടല്പ്രദേശം എന്ന് ഒഴുക്കന്മട്ടില് പറഞ്ഞു പോകുന്നതേയുള്ളൂ.
പില്ക്കാലത്ത് മയാമി, സാന് ജുവാന്, ബെര്മുഡ എന്നിങ്ങനെ, ബര്മുഡ ത്രികോണ മൂലകള് പരിഷ്കരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഈ സമുദ്രമേഖലയുടെ വിസ്തീർണം 1.3 ച.കി.മീ മുതല് 3.9 ച.കി.മീ വരെയുള്ള കണക്കുകള് നിലവിലുണ്ട്. അതിര്ത്തികളെപ്പറ്റിയുള്ള അവ്യക്തത കാരണം, ഒരു അപകടമുണ്ടായാല് അത് ബര്മുഡ ട്രയാങ്കിളിന്റെ ഉള്ളിലാണോ പുറത്താണോ ഉണ്ടായതെന്ന് കൃത്യമായി പറയാനാവില്ല.
നാല്പ്പതുകള് മുതല് ഇന്നേവരെ ഈ മേഖലയിലുണ്ടായ വിമാനാപകടങ്ങളില് 20 എണ്ണമെങ്കിലും ദുരൂഹമാണെന്നും 50 കപ്പലപകടങ്ങള്ക്ക് വിശദീകരണം ഇല്ലെന്നും പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ആ അവ്യക്തമായ കണക്കിൽപ്പോലും കടലിന്റെ ഏതേത് അതിര്ത്തികള്ക്കുള്ളിലാണ് സംഭവങ്ങള് ഉണ്ടായതെന്നതിന് കൃത്യമായ വിവരങ്ങളില്ല. പ്രകൃത്യാതീത ശക്തികള് മുതല്, ഭൂമിയുടെ കാന്തികമണ്ഡലത്തിന്റെ പ്രത്യേകതകള് വരെ വിശദീകരണത്തിന് സാധ്യതകളായി കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഏറെ വ്യത്യസ്തമായ അപകടങ്ങള് അങ്ങനെ ഒരേ രീതിയില് വിശദീകരിക്കാന് എളുപ്പമല്ല.
ബര്മുഡ ത്രികോണ മേഖലയില് ഒരു സമാന്തര പ്രപഞ്ചം (പാരലല് യൂണിവേഴ്സ്) നിലവിലുണ്ടെന്നും അത് സമയകാലങ്ങളിലുണ്ടാക്കുന്ന വ്യതിചലനങ്ങളാണ് വിമാനങ്ങളെയും കപ്പലുകളെയും വലിച്ചെടുത്തു കൊണ്ടുപോകുന്നതെന്നുമുള്ള സിദ്ധാന്തം മുതല്, പുരാണങ്ങളിലും ഐതിഹ്യങ്ങളിലും പറയുന്ന അറ്റ്ലാന്റിസ് എന്ന, നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ നഗരം കടലില് ഈ ഭാഗത്താണെന്നും അതിന്റെ സ്വാധീനവലയത്തിലാണ് കപ്പലുകളും (വിമാനങ്ങളും) അപകടത്തില്പ്പെടുന്നതെന്നുമുള്ള ഭൗമികമായ വിശദീകരണംവരെ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
യാഥാര്ഥ്യത്തോട് അടുത്തുനില്ക്കുന്നതെന്നു തോന്നിക്കുന്ന മറ്റൊരു വിശദീകരണമാണ് ഭൂമിയുടെ കാന്തികമണ്ഡലത്തിലെ വ്യതിചലനങ്ങള്. ഈ പ്രദേശത്ത് ഭൗമകാന്തിക മണ്ഡലത്തിന് ചെറിയ താളപ്പിഴകളുണ്ടെന്നും വിമാനങ്ങളുടേയും കപ്പലുകളുടേയും ഗതി നിയന്ത്രിക്കുന്ന സംവിധാനങ്ങള് അവതാളത്തിലാകുന്നു എന്നുമാണ് വിശദീകരണങ്ങള്.
ഫ്ളോറിഡയ്ക്കു സമീപത്തുനിന്ന് അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിലേക്കുള്ള ഗള്ഫ് സ്ട്രീം എന്ന സമുദ്രജലപ്രവാഹമാണ് അപകടമുണ്ടാക്കുന്നതെന്ന സിദ്ധാന്തവും ഉണ്ടെങ്കിലും അത് വിമാനാപകടങ്ങളെ വിശദീകരിക്കുന്നില്ല എന്നൊരു പരിമിതിയുണ്ട്. ഈ ഭൂപ്രദേശത്തെ, അല്ലെങ്കില് സമുദ്രപ്രദേശത്തെ, പ്രക്ഷുബ്ധമായ കാലാവസ്ഥയാണ് എല്ലാറ്റിനും കാരണമെന്ന് പ്രശ്നത്തെ ലളിതവത്കരിക്കുന്നവരുമുണ്ട്. കാറ്റിലും കോളിലും പെട്ടാല് കപ്പലുകളും വിമാനങ്ങളും ഒരേപോലെ അപകടത്തില്പ്പടാന് സാധ്യത ഏറെയല്ലേ എന്നതാണ് ചോദ്യം.
SUNDAY DEEPIKA
മനുഷ്യൻ ഭാഷ കണ്ടുപിടിക്കുന്നതിനും എത്രയോ മുമ്പേ സ്വന്തമാക്കിയ ഒന്നാണ് കഥപറച്ചിൽ. ഇരുണ്ട ഗുഹകളുടെ കരിപിടിച്ച ചുമരുകളിൽ വേട്ടയാടിപ്പിടിച്ച മൃഗങ്ങളുടെ ചോരച്ചുവപ്പുകൊണ്ട് വരച്ച ആദ്യത്തെ ചിത്രത്തിൽനിന്നാണ് മാനവസംസ്കാരത്തിന്റെ വിഷ്വൽ ചരിത്രം ആരംഭിക്കുന്നത്. കാലങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ കാൻവാസുകളായും ചിത്രച്ചുമരുകളായും കോമിക് പുസ്തകങ്ങളായും ഒടുവിൽ വെള്ളിത്തിരയിലെ വർണക്കാഴ്ചകളായും ആ കഥപറച്ചിൽ ശാഖകൾ വീശിപ്പടർന്നു. എന്നാൽ ‘ഉയർന്ന കല'യെന്നും ‘സാധാരണക്കാരന്റെ ജനപ്രിയ കല'യെന്നും വേർതിരിക്കപ്പെട്ടുപോയ കലാപ്രപഞ്ചത്തെ ഒരു കുടക്കീഴിൽ കോർത്തുകെട്ടുകയാണ് ഹോളിവുഡ് കണ്ട മഹാസ്രഷ്ടാവ് ജോർജ് ലൂക്കാസ്.
‘സ്റ്റാർ വാർസ്’ എന്ന ദൃശ്യവിസ്മയത്തിലൂടെ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സിനിമാപ്രേമികളുടെ ഭാവനയെ വാനോളമുയർത്തിയ ലൂക്കാസും വ്യവസായ പ്രമുഖയായ ഭാര്യ മെലഡി ഹോബ്സണും ചേർന്ന് പടുത്തുയർത്തിയ ‘ലൂക്കാസ് മ്യൂസിയം ഓഫ് നറേറ്റീവ് ആർട്ട്'ഈ മാസം 22ന് ലോസ് ആഞ്ചലസിലെ എക്സ്പോസിഷൻ പാർക്കിൽ പൊതുജനങ്ങൾക്കായി തുറക്കുകയാണ്. പതിനാറ് വർഷത്തെ നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിനും ഏകദേശം 100 കോടി ഡോളറിന്റെ (8,300 കോടിയിലധികം രൂപ) വ്യക്തിഗത നിക്ഷേപത്തിനും ശേഷമാണ് ഈ സാംസ്കാരികകേന്ദ്രം യാഥാർഥ്യമാകുന്നത്.
മേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ബഹിരാകാശ വിസ്മയം
ലോസ് ആഞ്ചലസിലെ എക്സ്പോസിഷൻ പാർക്കിൽ ചെല്ലുന്ന ഏതൊരാളും ആദ്യമൊന്ന് അമ്പരക്കും. ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു കൂറ്റൻ ബഹിരാകാശ പേടകംപോലെയാണ് മ്യൂസിയം കെട്ടിടം തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നത്. പ്രശസ്ത വാസ്തുശില്പികളായ ‘മാഡ് ആർക്കിടെക്ട്സ്' സ്ഥാപകൻ മാ യാൻസോംഗ്, സ്റ്റാന്റക് എന്നിവർ ചേർന്ന് 3,00,000 ചതുരശ്ര അടി വിസ്തീർണത്തിലാണ് അഞ്ചു നിലകളിലായുള്ള അദ്ഭുതസൗധം രൂപകല്പന ചെയ്തത്. പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ സയൻസ് ഫിക്ഷൻ സിനിമകളിലെ പേടകംപോലെ തോന്നിക്കുമെങ്കിലും അന്തരീക്ഷത്തിലെ മേഘങ്ങളുടെയും മരങ്ങളുടെയും സ്വാഭാവികമായ വളവുകളിൽനിന്നാണ് ഇതിന്റെ രൂപകല്പന ഉൾക്കൊണ്ടതെന്ന് ആർക്കിടെക്ട് മാ യാൻസോംഗ് പറയുന്നു.
ഭൂതകാലത്തെ ഭാവിയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സുതാര്യമായ ലിഫ്റ്റുകളും അകത്തളങ്ങളിലെ വെളിച്ചത്തിന്റെ വിന്യാസങ്ങളും കാഴ്ചക്കാരെ പുതിയൊരു ഭാവനാലോകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും. മുമ്പ് പാർക്കിംഗ് പ്രദേശമായിരുന്ന ഈ കെട്ടിടത്തിനു ചുറ്റും 13 ഏക്കറിലധികം പരന്നുകിടക്കുന്ന പച്ചപ്പും പാർക്കും പൂന്തോട്ടങ്ങളും ഒരുക്കി. 300ലധികം പുതിയ മരങ്ങൾ, മഴവെള്ള സംഭരണം, തണുപ്പ് നിലനിർത്താനുള്ള ജലധാരകൾ, ആംഫി തിയറ്റർ, നടപ്പാതകളിലെ പത്തു വൻകിട ശില്പങ്ങൾ, സോളാർ പാനലുകൾ എന്നിവയടക്കം പൂർണമായും പരിസ്ഥിതിസൗഹൃദമായാണ് പ്രദേശം രൂപകല്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.
ഗുഹാചിത്രങ്ങൾ മുതൽ വെള്ളിത്തിര വരെ
3,00,000 ചതുരശ്ര അടി വിസ്തീർണമുള്ള കെട്ടിടത്തിൽ 1,00,000 ചതുരശ്ര അടിയോളം വരുന്ന പ്രദർശന ഇടങ്ങളിലായി 30ലധികം ഗാലറികളിലായി 1,300ലധികം അപൂർവ കലാസൃഷ്ടികളാണ് ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്. പരമ്പരാഗത ചിത്രകലയ്ക്കു ലഭിക്കുന്ന അതേ പ്രാധാന്യവും ആദരവും ജനപ്രിയ കലാരൂപങ്ങൾക്കും വാണിജ്യപരമായ കഥപറച്ചിൽ രീതികൾക്കും നൽകുക എന്നതാണ് മ്യൂസിയത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.
വത്തിക്കാനിലെ സിസ്റ്റൈൻ ചാപ്പലിന്റെ മാതൃക ഇവിടെ പുനരാവിഷ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. സിസ്റ്റൈൻ ചാപ്പലിൽ വിശ്രുത കലാകാരൻ മൈക്കലാഞ്ചലോ വരച്ച ലോകപ്രശസ്ത ചുവർചിത്രങ്ങളായ ‘ദി ലാസ്റ്റ് ജഡ്ജ്മെന്റ്', ‘ദി ക്രിയേഷൻ ഓഫ് ആദം', റഫായേലിന്റെ ‘ ദി സ്കൂൾ ഓഫ് ആഥൻസ്'എന്ന ചിത്രവും റ്റു ഡി ലൈറ്റ് ബോക്സുകളിലും ‘അപ്പോളോ ബെൽവെഡെരെ', ‘ആഗസ്റ്റസ് ഓഫ് പ്രൈമ പോർട്ട' തുടങ്ങിയ ക്ലാസിക്കൽ റോമൻ ശില്പങ്ങൾ ത്രിഡി ഹോളോഗ്രാഫിക് സാങ്കേതികവിദ്യയിലും പുനരാവിഷ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്പെയിനിലെ അൽതാമിറ ഗുഹാചിത്രങ്ങളുടെ മാതൃകകളും ഫ്രാൻസിലെ ലൂവ്ര് മ്യൂസിയത്തിലെ അപൂർവശേഖരങ്ങളും ഇവിടെ കാണാം.
വിൻസെന്റ് വാൻ ഗോഗ്, ഫ്രീഡ കാഹ്ലോ, നോർമൻ റോക്ക്വെൽ, ഡിഗോ റിവേര, ചാൾസ് വൈറ്റ് തുടങ്ങിയ വമ്പന്മാരുടെ അപൂർവ ചിത്രങ്ങൾ, ജനപ്രിയ കോമിക്സുകൾ, ഗ്രാഫിക് നോവലുകൾ, ലോകപ്രശസ്ത തെരുവ് ചിത്രകാരനായ ബങ്ക്സിയുടെ യഥാർഥ ചുമർചിത്രങ്ങൾ എന്നിവയും സജ്ജമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
നോർമൻ റോക്ക്വെൽ 1958ൽ വരച്ച സൗഹൃദം പുലർത്തുന്ന പൊലിസുകാരന്റെ ചിത്രത്തിന് തൊട്ടടുത്ത് 2014ൽ ‘മാഡ്' മാഗസിനിൽ റിച്ചാർഡ് വില്യംസ് വരച്ച പൊലിസിന്റെ ക്രൂരതയെ കാണിക്കുന്ന ആക്ഷേപഹാസ്യ ചിത്രം പ്രതിഷ്ഠിച്ചുകൊണ്ട് കൃത്യമായ സംവാദങ്ങൾക്ക് ലൂക്കാസ് വഴിയൊരുക്കുന്നു.
‘സ്റ്റാർ വാർസ്' ചിത്രങ്ങളിൽ ഉപയോഗിച്ച യഥാർഥ വസ്ത്രങ്ങൾ, ലൂക്ക് സ്കൈവാക്കറുടെ ലാൻഡ് സ്പീഡർ വാഹനം, ഡാർത്ത് വേഡറുടെ വസ്ത്രം എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്ന പ്രത്യേക ഗാലറിയുമുണ്ട്.
ഇതിനുപുറമെ, മുപ്പതിനായിരത്തിലധികം കോമിക് പുസ്തകങ്ങളും ജോസഫ് കാംബെല്ലിന്റെ വ്യക്തിഗത ശേഖരങ്ങളുമുള്ള വലിയൊരു റിസർച്ച് ലൈബ്രറിയും “റോബർട്ട് ഫ്ലാഹെർട്ടി', ‘സ്ലാവ്കോ വോർകാപിച്ച്'എന്നീ രണ്ട് അത്യാധുനിക തിയറ്ററുകളും ‘സ്കൈവാക്കർ ഗ്രിൽ' റസ്റ്ററന്റും സജ്ജീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പ്രതിബന്ധങ്ങളെ അവഗണിച്ച കലാകാരൻ
2010ൽ ആദ്യമായി ഈ ആശയം മുന്നോട്ടുവച്ച ജോർജ് ലൂക്കാസിന് സാൻ ഫ്രാൻസിസ്കോയിലും ഷിക്കാഗോയിലും കടുത്ത എതിർപ്പുകളും നിയമപോരാട്ടങ്ങളും നേരിടേണ്ടിവന്നിരുന്നു. അവിടെയെല്ലാം പദ്ധതി ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നിട്ടും തോറ്റുകൊടുക്കാൻ അദ്ദേഹം തയാറായില്ല. ചില വിമർശകർ ഇതിനെ "വികാരജീവി മ്യൂസിയം" എന്നു പരിഹസിച്ചപ്പോഴും സ്വന്തം നിലപാടുകളിൽ ഉറച്ചുനിന്ന ലൂക്കാസ്, 2025ൽ മ്യൂസിയത്തിന്റെ ആദ്യ സിഇഒ പടിയിറങ്ങിയപ്പോൾ ക്യൂറേറ്റർ ചുമതല പോലുമേറ്റെടുത്ത് സർഗാത്മക നിയന്ത്രണം പൂർണമായും കൈയിലെടുക്കുകയായിരുന്നു.
സാധാരണക്കാർക്കു പ്രാപ്യമല്ലാത്ത പല കലാരൂപങ്ങളെയും ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാനുള്ള ഒരു ജനകീയ കലാക്ഷേത്രമായാണ് ജോർജ് ലൂക്കാസ് തന്റെ സ്വപ്നസൗധത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ചിത്രം വരയ്ക്കുന്ന കുട്ടിക്കും കോമിക്സ് വായിക്കുന്ന കൗമാരക്കാരനും ക്ലാസിക് സിനിമകൾ നെഞ്ചിലേറ്റുന്ന മുതിർന്നവർക്കും ഒരുപോലെ ചെന്നെത്താവുന്ന കഥപറച്ചിലിന്റെ ലോകോത്തര സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രമായി ‘ലൂക്കാസ് മ്യൂസിയം ഓഫ് നറേറ്റീവ് ആർട്ട്'മാറുമെന്ന് ഉറപ്പാണ്.
SUNDAY DEEPIKA
പേരുപോലെതന്നെയാണ് പുരാനാ കില എന്ന ഡല്ഹിയിലെ പഴയ കോട്ടയുടെ സൗന്ദര്യം. അര നൂറ്റാണ്ടുമുമ്പ് പണിതുയര്ത്തിയ പ്രൗഢഗംഭീരമായ കോട്ടയ്ക്ക് കാലം വിള്ളലുകള് വീഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഭംഗിക്കു കുറവൊന്നുമില്ല. ഒരര്ഥത്തില് കോട്ടമതിലിന്റെ തകര്ന്ന ഏടുകള് തന്നെയാണ് അതിന്റെ മനോഹാരിത കൂട്ടുന്നതും. ഡല്ഹിയുടെ ആധുനിക ചരിത്രത്തിലും സഞ്ചാരഭൂപടത്തിലും ചെങ്കോട്ട എന്ന ചുവപ്പു പുതച്ച ഐതിഹാസിക നിര്മിതിയാണ് തലസ്ഥാനത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തു തലയുയര്ത്തി നില്ക്കുന്നതെങ്കിലും കാലത്തിലും ജനപ്രീതിയിലും പിന്നിലായിപ്പോയ പുരാനാ കിലയും സമയത്തെ അതിജീവിച്ചു ഡല്ഹി- മഥുര റോഡില് കാഴ്ചയായുണ്ട്.
1533നും 1545നുമിടെ രണ്ടു ചക്രവര്ത്തിമാരുടെ കീഴില് പണി പൂര്ത്തിയാക്കിയ പുരാനാ കില മധ്യകാലഘട്ടത്തില് പണിതുയര്ത്തിയ ഏറ്റവും പ്രധാന നിര്മിതികളിലൊന്നാണ്. മുഗള് ചക്രവര്ത്തി ഹുമയൂണ് തുടക്കമിട്ട കോട്ടയുടെ നിര്മാണം പൂര്ത്തിയാക്കിയത് ഹുമയൂണിനെ തോല്പിച്ച് ഡല്ഹിയില് സൂര് സാമ്രാജ്യം സ്ഥാപിച്ച ഷേര് ഷാ സൂരിയാണ്. കലയെയും വാസ്തുവിദ്യയെയും ആഴത്തില് പ്രണയിച്ച ഹുമയൂണിന്റെ സൃഷ്ടിപരതയും, ഇന്ത്യയിലെ മുഗള് സാമ്രാജ്യത്തെ തോല്പിച്ച ഷേര് ഷാ സൂരിയുടെ അധികാര സ്മാരകങ്ങളും പുരാനാ കിലയില് കാണാം.
കഥകളും കാഴ്ചകളും
പുരാനാ കിലയിലെത്തുന്ന സഞ്ചാരിയെ ആദ്യം കാത്തിരിക്കുന്നതു ചുവന്ന മണല്ക്കല്ലില് പണിതുയര്ത്തിയ ബഡാ ദര്വാസ എന്ന രണ്ടു നിലകളുള്ള കോട്ടവാതിലാണ്. കോട്ട മതിലിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും ശൂന്യതകളുണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും വലിയ വാതില് എന്നര്ഥം വരുന്ന ബഡാ ദര്വാസ അഞ്ഞൂറ് വര്ഷങ്ങള്ക്കുശേഷവും പ്രൗഢിയോടെ നിലനില്ക്കുന്നു. മുഗള് വാസ്തുവിദ്യയുടെ സൗന്ദര്യം നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന ഈ കവാടം കടന്നു കഴിഞ്ഞാലാണ് കോട്ടയുടെ ഉള്ളിലുള്ള സൗന്ദര്യം കൂടുതല് മിഴി തുറക്കുക.
ചുമരുകളിലും കവാടങ്ങളിലും അസാമാന്യമായതും സങ്കീര്ണവുമായ വാസ്തുവിദ്യാ കലാവിരുത് പ്രദര്ശിപ്പിക്കുന്ന കില-ഇ-കുഹ്ന മോസ്ക് തന്നെയായിരിക്കണം പുരാനാ കിലയില് അതേപടി നിലനില്ക്കുന്ന ഏറ്റവും സുന്ദരമായ നിര്മിതി. അര നൂറ്റാണ്ട് പിന്നിട്ടിട്ടും സൗന്ദര്യത്തിന് അല്പംപോലും കോട്ടം തട്ടാത്ത ഇകുഹ്ന മോസ്ക് ഷേര് ഷാ സൂരി പണികഴിപ്പിച്ചതാണ്.
വെള്ളയും കറുപ്പും നിറമുള്ള മാര്ബിളുകളിലും കടുത്ത ചുവപ്പ് നിറമുള്ള മണല്ക്കല്ലിലും പണിത മോസ്കിന്റെ മുന്വശത്ത് കുതിരലാടത്തിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള അഞ്ച് മനോഹര കമാന വാതിലുകളുണ്ട്. മോസ്കിനു താഴെ ഒരു കാലത്ത് ഒളിഞ്ഞിരുന്ന ഭൂഗര്ഭ അറകളും പുരാനാ കില എന്ന ടൂറിസ്റ്റ് ഡെസ്റ്റിനേഷന്റെ മാറ്റ് കൂട്ടുന്നു. പലയിടങ്ങളിലായി കൂട്ടിമുട്ടുന്ന ഈ അറകളുടെ യഥാര്ഥ ഉദ്ദേശ്യം വ്യക്തമല്ലെങ്കിലും ഭരണാധികാരികള് യുദ്ധാനന്തരം രക്ഷപ്പെടാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതാണെന്നാണ് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നത്.
ഹുമയൂണ് ഒരിക്കല് ലൈബ്രറിയായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന നിര്മിതിയായ ഷേര് മണ്ഡലാകട്ടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തിനു കാരണമായെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. സൂര് സാമ്രാജ്യത്തില്നിന്നു ഡല്ഹി തിരിച്ചുപിടിച്ചശേഷം ഹുമയൂണ് വായനയ്ക്കും ഒഴിവുസമയം ചെലവഴിക്കാനും ഷേര് മണ്ഡല് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ഇരു നിലയുള്ള ഈ നിര്മിതിയുടെ പടികളിറങ്ങവേ ഹുമയൂണ് വീണു മരിച്ചുവെന്നാണ് കഥ.
ബഡാ ദര്വാസയെ കൂടാതെ മറ്റൊരു പ്രധാന കവാടമായ തലാഖി ദര്വാസയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയും കഥകളുണ്ട്. തലാഖി ദര്വാസ എന്ന വാക്കിന് യോഗം കൂടുന്ന കവാടമെന്നാണ് അര്ഥമെങ്കിലും വിലക്കപ്പെട്ട കവാടമെന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഒരു കാലത്ത് പുരാനാ കിലയുടെ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന കിടങ്ങുകള് സമീപത്തുകൂടെ ഒഴുകുന്ന നദിയുമായി ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. തലാഖി ദര്വാസയുടെ താത്തെ നില വെള്ളത്തിന് അടിയിലായിരുന്നുവെന്നാണ് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നത്. അതു ശരിയാണെങ്കില് രണ്ടു നിലയുള്ള നിര്മിതിയുടെ മുകളിലത്തെ നിലയിലൂടെ ഉയര്ത്തുപാലത്തിലൂടെയായിരിക്കണം അകത്തുപ്രവേശിച്ചിരുന്നത്.
തലാഖി ദര്വാസയെക്കുറിച്ചുള്ള മറ്റൊരു കഥ ഇങ്ങനെയാണ്. ഒരു രാജ്ഞി അവരുടെ രാജാവ് യുദ്ധത്തിനു പോയതിനു ശേഷമെടുത്ത ശപഥത്തെച്ചൊല്ലിയാണ്. രാജാവ് യുദ്ധത്തില് വിജയിച്ചു തീരുന്നതുവരെ കവാടം അടഞ്ഞുകിടക്കുമെന്ന് രാജ്ഞി ശപഥമെടുത്തെങ്കിലും രാജാവ് തിരിച്ചുവന്നില്ല. യുദ്ധക്കളത്തില് കൊല്ലപ്പെട്ട രാജാവ് പുരാനാ കിലയിലെ ഈ അടഞ്ഞ കവാടത്തിനും കാരണമായി. ആ നാടോടിക്കഥ ഒരു സത്യമാണെന്നു തോന്നിക്കും വിധം തലാഖി ദര്വാസയുടെ വാതില് ഇപ്പോഴും അടഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ്.
വില തുച്ഛം; കാഴ്ചകള് മെച്ചം
ഡല്ഹി കാണാന് വരുന്ന സഞ്ചാരികള് ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ പാടില്ലാത്ത ട്രാവല് ഡെസ്റ്റിനേഷനാണ് പുരാനാ കില. പ്രവേശനകവാടത്തിനരികെ ഒരു തടാകവും അവിടെനിന്നുള്ള തകര്ന്ന കോട്ടമതിലിന്റെ കാഴ്ചകളും പുരാനാ കിലയുടെ മാറ്റ് കൂട്ടുന്നു. 25 രൂപയാണ് ഒരു ടിക്കറ്റിന്.
ഡല്ഹിയിലെത്തുന്ന സഞ്ചാരികള് കാണാന് രേഖപ്പെടുത്തുന്ന സ്ഥലങ്ങളുടെ പേരുകളില് പലപ്പോഴും പുരാനാ കിലയില്ലെങ്കിലും അഞ്ഞൂറ് വര്ഷത്തെ ചരിത്രത്തിന്റെ മനോഹര അവശേഷിപ്പുകള് ഒന്നു കണ്ടുനോക്കാവുന്നതാണ്. കടുവയും സിംഹവും റൈനോയും ഹിപ്പോയുമുള്പ്പെടെ മൃഗങ്ങള് വിഹരിക്കുന്ന നാഷണല് സൂവോളജിക്കല് പാര്ക്ക് കോട്ടമതിലിന് സമീപമാണ്.
SUNDAY DEEPIKA
പറക്കാന് വാടകയ്ക്കെടുത്ത വിമാനം കളിപ്പാട്ടം പോലെയുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന്, വിമാനത്തില് നിന്നിറങ്ങിയശേഷം സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളില് എഴുതിയിട്ടതിന്, ബോളിവുഡ് നടിയും ഗായികയും നര്ത്തകിയുമായ നോറ ഫത്തേഹി പുലിവാല് പിടിച്ചത് വാര്ത്തയയത് കഴിഞ്ഞയാഴ്ചയാണ്. മൊറോക്കോ കനേഡിയന് വംശജയായ നോറ മുംബൈയില്നിന്ന് ജയ്പുരിലേക്കു പോകാന് ഡ്യൂണ്സ് എയര് എന്ന കമ്പനി വാടകയ്ക്കു നല്കിയ സെസ്ന സൈറ്റേഷന് സിജെ 2+ വിമാനത്തില് കയറുന്നത് കഴിഞ്ഞ വർഷം ഡിസംബര് പതിനാലിനാണ്.
“ഇതെന്തു വിമാനം, കളിപ്പാട്ടംപോലെ, ലെഗോ വിമാനം പോലെയുണ്ടല്ലോ” എന്ന,് സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളില് പോസ്റ്റുചെയ്ത മൂന്നു വീഡിയോകളില് നോറ പറഞ്ഞത് തങ്ങള്ക്ക് അപകീര്ത്തികരമായെന്നും വിമാനം വാടകയ്ക്കു നല്കുന്ന ബിസിനസിനെ ദോഷകരമായി ബാധിച്ചുവെന്നും അതിനാല് മൂന്നു കോടി രൂപ നഷ്ടപരിഹാരം വേണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ട് ഡ്യൂണ്സ് എയര് ഗുജറാത്തിലെ ഗാന്ധിനഗര് കോടതിയില് കേസു കൊടുക്കുകയായിരുന്നു.
‘ഇതൊരു കളിപ്പാട്ടമാണ്. ആമസോണില് ഓര്ഡര് ചെയ്താല് ഇതാണ് കിട്ടുന്നത്’ എന്ന് ഒരു വിഡിയോയില് പറയുന്ന നോറ, മറ്റൊരു വീഡിയോയില്, ഡ്യൂണ്സ് എയറിന്റെ ബിസിനസ് ജെറ്റിനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് ‘ലെഗോ’ വിമാനം എന്നാണ്.ഇന്സ്റ്റഗ്രാമില് 4.55 കോടിയിലേറെ പേര് ഫോളോ ചെയ്യുന്ന നോറയുടെ, ഈ പരാമര്ശം വന്നതിനുശേഷം തങ്ങളുടെ വിമാനം ബുക്കു ചെയ്തിരുന്ന കുറേപ്പേര് അത് റദ്ദാക്കിയെന്നും പുതിയ ബുക്കിംഗുകള് ഏറെ കുറഞ്ഞെന്നും ഡ്യൂണ്സ് എയറിന്റെ ഹര്ജിയില് പറയുന്നു. മൂന്നുകോടി രൂപ നഷ്ടപരിഹാരമെന്നത് വെറുതെയങ്ങു പറയുന്ന സംഖ്യയല്ലെന്നു ചുരുക്കം.
ഡ്യൂണ്സ് എയറിന്റെ ഇ സെസ്ന സൈറ്റേഷന് സിജെ2+ വിമാനം 18 കൊല്ലം പഴക്കമുള്ളതാണെന്നാണ് വിമാനട്രാക്കിംഗ് സൈറ്റുകളില് കിട്ടുന്ന വിവരം. 1993ല് അമേരിക്കന് കമ്പനിയായ ടെക്സ്ട്രോണ് ഏവിയേഷന് നിര്മിച്ചു തുടങ്ങി 2014 വരെ 225 വിമാനങ്ങള് പുറത്തിറക്കിയതില്, 2008 മോഡല് വിമാനമാണ് നോറ കയറിയ വിടിഎന്ഡിഎ. ഇതുകൂടാതെ, ഒരു സെസ്ന 208 ബി ഗ്രാന്ഡ് കാരവാനും ഒരു ചാലഞ്ചര് ജെറ്റും കമ്പനി വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്നുണ്ട്.
ചാര്ട്ടര് ചെയ്തു പറക്കാനും എയര് ആംബുലന്സായി ഉപയോഗിക്കാനും തീര്ഥാടനത്തിനുപോകാനും എല്ലാം നല്കുന്ന വിമാനങ്ങള് തേടി വീണ്ടുംവീണ്ടും ആവശ്യക്കാര് വരണമെങ്കില്, ഉപയോഗിച്ചവരുടെ നല്ല അഭിപ്രായത്തിന് പ്രചാരം കിട്ടണമെന്നത് സ്വാഭാവികം. അപ്പോഴാണ്, ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആരാധകരുള്ള ഒരു ബോളിവുഡ് ഗ്ലാമര് നടി, ‘അയ്യേ, ഇതെന്തു വിമാനം’ എന്ന മട്ടില്, ഒന്നല്ല, മൂന്നു വീഡിയോകള് പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത്.
ഡ്യൂണ്സ് എയറിന്റെ, മേല്പ്പറഞ്ഞ വിമാനങ്ങളില് ഏറ്റവും ചെറുതും നോറ പറന്ന വിമാനമാണ്. ഏഴു പേര്ക്ക് പറക്കാവുന്ന വിമാനം രണ്ടു പൈലറ്റുമാര്ക്കോ അല്ലെങ്കില് ഒരു പൈലറ്റിനു മാത്രമായോ പറത്താം. ചാലഞ്ചര് വിമാനത്തിന് ഒന്പതു സീറ്റുണ്ട്. ഗ്രാന്ഡ് കാരവാന് (സെസ്ന 208 ബി) വിമാനത്തിന് എട്ടു സീറ്റും.നോറ, കളിപ്പാട്ടമെന്നു പറഞ്ഞ വിമാനത്തിന് 18 വര്ഷവും ചാലഞ്ചര് വിമാനത്തിന് 20 വര്ഷവും സെസ്ന 208 ബി ഗ്രാന്ഡ് കാരവാന് പതിനാറു വര്ഷവുമാണ് പഴക്കം.
പ്രൈവറ്റ് ജെറ്റുകളുടെ കാര്യത്തില് ഈ പഴക്കം ഒട്ടും അസാധാരണമല്ലെന്നതാണ് വാസ്തവം. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള എല്ലാ ബിസിനസ് ജെറ്റ് വാടക കമ്പനികളും ശരാശരി ഇത്രയും പഴക്കമുള്ള വിമാനങ്ങളാണ് വാടകയ്ക്ക് നല്കാറുള്ളത്. വിമാനങ്ങളുടെ കാര്യത്തില്, കാലാകാലം കൃത്യമായി നടത്തുന്ന അറ്റകുറ്റപ്പണികളാണ്, അല്ലാതെ പ്രായമല്ല, സുരക്ഷ നിര്ണയിക്കുന്ന പ്രധാന ഘടകം എന്നോര്ക്കുക.
അതേസമയം, പറക്കാന് കയറുന്ന വിമാനത്തെപ്പറ്റി ഇത്തരം അഭിപ്രായങ്ങള് യാത്രക്കാര്ക്ക് ഉണ്ടാകുന്നതും സ്വാഭാവികമാണ്.
ഇന്ഡിഗോയുടെയും അലയന്സ് എയറിന്റെയുമൊക്കെ നാല്പ്പത്തിരണ്ടും എഴുപത്തിയെട്ടും യാത്രക്കാര്ക്ക് കയറാവുന്ന എടിആര് വിമാനങ്ങളില് ആദ്യമായി കയറുന്നവരില് ഏറെപ്പേര്, തീരെ ചെറിയ വിമാനമാണല്ലോ എന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടാറുണ്ട്. ബോയിംഗ് 737, എയര്ബസ് എ 320 തുടങ്ങിയ നാരോ ബോഡി വിമാനങ്ങള് മുതല് എയര്ബസ് എ 350, എ 380, ബോയിംഗ് 777 തുടങ്ങി വമ്പന് വിമാനങ്ങളില്വരെ കയറിയിട്ടുള്ളവര്ക്ക് മേഖലാ സര്വീസുകള് നടത്തുന്ന എടിആര് വിമാനങ്ങള് തീരെ ചെറുതാണല്ലോ എന്ന തോന്നലുണ്ടാകുന്നത് സ്വാഭാവികം.
വിമാനം എന്ന വാഹനത്തെപ്പറ്റി, എല്ലാവരുടെയും മനസില് സ്വതവേയുള്ള, ‘വമ്പന്’ എന്ന മുന്വിധിയും ഈ തോന്നലിനു കാരണമാണ്. യാത്രയ്ക്കിടയില്, എടിആര് വിമാനങ്ങള് ചെറുതായി കുലുങ്ങിയാല്പോലും യാത്രക്കാര് കൂടുതല് പേടിക്കുന്നത്, വലിപ്പവും സുരക്ഷയും തമ്മില് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന അബോധപൂര്വമായ തോന്നല് മൂലവും.അമേരിക്കയും യൂറോപ്പും പോലെയുള്ള പടിഞ്ഞാറന് രാജ്യങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച്, ചെറുവിമാനങ്ങള് എണ്ണത്തില് തീരെ കുറവാണെന്നതും ഇന്ത്യയില് വിമാനയാത്രക്കാരുടെ ഈ ധാരണയ്ക്ക് കാരണമാണ്.
രണ്ടും മൂന്നും നാലും സീറ്റുകള് മാത്രമുള്ള ആയിരക്കണക്കിനു വിമാനങ്ങള് ദിവസം മുഴുവന് പറന്നുനിറയുന്ന പടിഞ്ഞാറിന്റെ ആകാശങ്ങളില്, ചെറുവിമാനങ്ങള് കളിപ്പാട്ടമെന്നോ ലെഗോ വിമാനമെന്നോ ആരും കരുതാത്തത് അവ അത്രമേല് സാധാരണമായതുകൊണ്ടു തന്നെയാണ്. അതേസമയം, ഡ്യൂണ്സ് എയര് പോലെ, പ്രൈവറ്റ് ജെറ്റുകള് വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്ന കമ്പനികളുടെ എണ്ണത്തില് വന് കുതിച്ചുചാട്ടമാണ് ഇന്ത്യയില് അടുത്തകാലത്തായി ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്.
രണ്ടായിരത്തില് എട്ട് സ്വകാര്യ ബിസിനസ് ജെറ്റ് കമ്പനികളുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥാനത്ത് ഇന്ന് നൂറ് കമ്പനികളാണ് രാജ്യത്ത് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത്. എല്ലാവരുംകൂടി പറത്തുന്നത് ഇരുനൂറിലേറെ വിമാനങ്ങളും. ജെറ്റ് സെറ്റ് ഗോ, താജ് എയര്, ക്ലബ് വണ് എയര്, ജിഎംആര് ഏവിയേഷന്, ഹെറിറ്റേജ്്, സിറിയസ് ഇന്ത്യ എയര്ലൈന്സ്, എഎസ്എ എയര് ചാര്ട്ടര്, വിസ്റ്റ ജെറ്റ് തുടങ്ങിയവ അവയില് ചിലതുമാത്രം.
SUNDAY DEEPIKA
ഒരു എൻജിനിയർ നിർമിതികൾ നടത്തുന്നയാൾ മാത്രമല്ല നാടിനെ കെട്ടിപ്പെടുക്കുന്ന വ്യക്തികൂടിയാണെന്ന് സ്വന്തം ജീവിതത്തിലൂടെ കാണിച്ചുതന്ന മഹാത്മാവാണ് സർ എം. വിശ്വേശ്വരരയ്യ. സെപ്റ്റംബർ 15, വിശ്വേശ്വരയ്യയുടെ ജൻമദിനം ഇന്ത്യയിൽ ദേശീയ എൻജിനിയേഴ്സ് ദിനമായി ആചരിക്കുമ്പോൾ അത് കേവലം ഒരു സാങ്കേതിക തൊഴിലിനോടുള്ള ആദരവ് മാത്രമല്ല. മറിച്ച്, ആധുനിക ഇന്ത്യയുടെ വികസനശില്പികളിലൊരാളായ സർ മോക്ഷഗുണ്ടം വിശ്വേശ്വരയ്യ എന്ന മഹാനായ എൻജിനിയറുടെ ദീർഘവീക്ഷണത്തിനും പ്രതിഭയ്ക്കുമുള്ള രാജ്യത്തിന്റെ പ്രണാമമാണ്. തെരുവുവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പഠിച്ച്, ഇന്ത്യയുടെ നദീതീരങ്ങളെയും കാർഷികമേഖലയെയും പുനർനിർമിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിസ്മയ ജീവിതം ഏതൊരു തലമുറയ്ക്കും പ്രചോദനമാണ്.
1861 സെപ്റ്റംബർ 15ന് കർണാടകത്തിലെ മുദ്ദേനഹള്ളി ഗ്രാമത്തിലാണ് വിശ്വേശ്വരയ്യ ജനിച്ചത്. വിശ്വ എന്നായിരുന്നു വിളിപ്പേര്. മെലിഞ്ഞു ദുർബലനായ ആ ബാലനെ നോക്കി ഒരിക്കൽ ഒരു അധ്യാപകൻ പറഞ്ഞു, ഇവൻ അധികകാലം ജീവിച്ചിരിക്കില്ലെന്ന്. എന്നാൽ, ആ വാക്കുകൾ വിശ്വത്തെയോ കുടുംബത്തെയോ തളർത്തിയില്ല. വിശ്വയ്ക്ക് 15 വയസുള്ളപ്പോഴാണ് സംസ്കൃതപണ്ഡിതനായിരുന്ന പിതാവിന്റെ വിയോഗം. ആ അപ്രതീക്ഷിത വേർപാട് കുടുംബത്തെ കടുത്ത സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു.
എന്നാൽ പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളോട് പൊരുതി മുന്നേറിയ അദ്ദേഹം, തെരുവുവിളക്ക് പ്രകാശത്തിലിരുന്നു പഠിച്ചാണ് പ്രാഥമിക പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയത്.ബംഗളൂരു സെൻട്രൽ കോളജിൽനിന്ന് ബിഎ നേടിയശേഷം, പൂനെ കോളജ് ഓഫ് സയൻസിൽനിന്ന് സിവിൽ എൻജിനിയറിംഗിൽ ഒന്നാം റാങ്കോടെ ഡിപ്ലോമ കരസ്ഥമാക്കി. തുടർന്ന് അന്നത്തെ ബോംബെ പ്രസിഡൻസിയുടെ പൊതുമരാമത്ത് വകുപ്പിൽ എൻജിനിയറായി ഔദ്യോഗികജീവിതം ആരംഭിച്ചു.
അണക്കെട്ടുകളുടെ സംരക്ഷകൻ
പ്രളയം പതിവായിരുന്ന അക്കാലത്ത് ജലവിഭവ മാനേജ്മെന്റിൽ വിശ്വേശ്വരയ്യ നടത്തിയ പരീക്ഷണങ്ങൾ ലോകത്തെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തി. ഓട്ടോമാറ്റിക് വാട്ടർ ഗേറ്റുകളാണ് അതിൽ പ്രധാനം. അണക്കെട്ടുകളിലെ വെള്ളം പാഴായിപ്പോകുന്നത് തടയാൻ അദ്ദേഹം രൂപകല്പന ചെയ്തു പേറ്റന്റ് നേടിയ ഓട്ടോമാറ്റിക് വാട്ടർ ഗേറ്റുകൾ ലോകത്തെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു. ആദ്യം പൂനയിലെ ഖടക്വാസ്ല അണക്കെട്ടിലാണ് ഇതു സ്ഥാപിച്ചത്.
അണക്കെട്ടിലെ ജലനിരപ്പ് ഉയരുമ്പോൾ മനുഷ്യസഹായമില്ലാതെ അടയുകയും തുറക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യ പിന്നീട് മധ്യപ്രദേശിലെ ഗ്വാളിയറിലെ തിഗ്ര അണക്കെട്ടിലും മൈസൂരിലെ കൃഷ്ണരാജസാഗർ അണക്കെട്ടിലും സ്ഥാപിച്ചു. ഡാമുകളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്നതിൽ ഈ സംവിധാനം വലിയ വിപ്ലവമാണു സൃഷ്ടിച്ചത്. ഇതിനു പുറമെ, വരണ്ടുണങ്ങിയ ഡെക്കാൻ പീഠഭൂമിയിൽ കൃഷിക്ക് തടസമില്ലാതെ വെള്ളമെത്തിക്കാൻ അദ്ദേഹം വികസിപ്പിച്ച ജലസേചനരീതി കാർഷികമേഖലക്ക് പുതുജീവൻ നൽകി.
ഹൈദരാബാദിന്റെ രക്ഷകൻ
1908ൽ മൂസി നദിയിലുണ്ടായ മഹാപ്രളയം ഹൈദരാബാദ് നഗരത്തെ അപ്പാടെ തകർത്തെറിഞ്ഞു. ഇതിന ു പരിഹാരം കാണാൻ നൈസാം ചുമതലപ്പെടുത്തിയത് വിശ്വേശ്വരയ്യയെയാണ്. അദ്ദേഹം, രൂപകല്പന ചെയ്ത ഡ്രെയിനേജ് സംവിധാനവും വെള്ളപ്പൊക്ക നിയന്ത്രണ പദ്ധതികളും ഹൈദരാബാദിനെ പ്രളയങ്ങളില്നിന്നു കരകയറ്റി. വിശാഖപട്ടണം തുറമുഖത്തെ കടലാക്രമണത്തിൽനിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള സാങ്കേതികപദ്ധതി തയാറാക്കിയതും അദ്ദേഹമായിരുന്നു.
മൈസൂരിന്റെ ശില്പി
1912 മുതൽ 1918 വരെ മൈസൂർ ദിവാനായും വിശ്വേശ്വരയ്യ സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. മൈസൂരിന്റെ സുവർണ കാലഘട്ടമായാണ് അത് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഏഷ്യയിലെതന്നെ ഏറ്റവും വലിയ അണക്കെട്ടുകളിലൊന്നായ കൃഷ്ണരാജസാഗർ നിർമിച്ചത് ഈ എൻജിനിയറിംഗ് പ്രതിഭയുടെ മേൽനോട്ടത്തിലാണ്.
മികച്ചൊരു സാമ്പത്തിക വിദഗ്ധൻ കൂടിയായിരുന്നു വിശ്വേശ്വരയ്യ. ജനങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക ശാക്തീകരണം ലക്ഷ്യമിട്ട് സ്ഥാപിച്ചതാണ് ബാങ്ക് ഓഫ് മൈസൂർ.
മൈസൂരിൽ, ഭദ്രാവതി ഇരുമ്പുരുക്ക് ഫാക്ടറിയും മൈസൂർ സോപ്പ് ഫാക്ടറിയും സ്ഥാപിച്ച് വ്യവസായവത്കരണത്തിന് തുടക്കമിട്ടു. പെൺകുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം ലക്ഷ്യമിട്ട് മൈസൂരിൽ നിരവധി സ്കൂളുകളും കോളജുകളും സ്ഥാപിച്ചു. ഇതിനു പ ുറമേ ബംഗളൂരു ഗവർമെന്റ് എൻജിനിയറിംഗ് കോളജും അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചതാണ്. കന്നഡ ഭാഷയുടെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും വളർച്ചയ്ക്ക് കന്നഡ സാഹിത്യപരിഷത്ത് രൂപീകരിച്ചു.
മായാത്ത മുദ്ര
ഇന്ത്യൻ എൻജിനിയറിംഗ് മേഖലയ്ക്കു നൽകിയ അതുല്യ സംഭാവനകൾ പരിഗണിച്ച് 1955ൽ രാജ്യം ഭാരതരത്ന ബഹുമതി നൽകി ആദരിച്ചു. ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ സർ പദവി നൽകി. ഇന്ത്യക്ക് പുറമേ ശ്രീലങ്ക, ടാൻസാനിയ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളും വിശ്വേശ്വരയ്യയുടെ ജന്മദിനത്തിൽതന്നെയാണ് എൻജിനേഴ്സ് ദിനം ആഘോഷിക്കുന്നത്.
1962 ഏപ്രിൽ 14ന് നൂറാം വയസിൽ വിശ്വേശ്വരയ്യ അന്തരിച്ചു. അദ്ദേഹം കെട്ടിപ്പടുത്ത സൗകര്യങ്ങളും സംവിധാനങ്ങളും ആറു പതിറ്റാണ്ടിനുശേഷവും ഒരു തടസവുമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. വിഭവങ്ങളുടെ കാര്യക്ഷമമായ ഉപയോഗവും ശാസ്ത്രത്തെ മാനവപുരോഗതിക്കായി എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാമെന്ന കാഴ്പ്പാടുമാണ് സർ എം. വിശ്വേശ്വരയ്യ എന്ന യുഗപുരുഷൻ പഠിപ്പിക്കുന്നത്.
SUNDAY DEEPIKA
പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ജപ്പാനില് ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു മിലിട്ടറി ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു അഷികാഗ യോഷിമാസ. ഒരിക്കല്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അതിമനോഹരമായ പ്രിയപ്പെട്ട ചായക്കപ്പുകളിലൊന്നു പൊട്ടിപ്പൊയി. വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നതിനാല് അതു വലിച്ചെറിയാന് അദ്ദേഹത്തിനു മനസ് വന്നില്ല. നന്നാക്കുന്നതിനായി ആ കപ്പ് അദ്ദേഹം ചൈനയിലേക്ക് അയച്ചു. കുറച്ചുകാലത്തിനുശേഷം കപ്പ് തിരിച്ചെത്തി. പക്ഷെ, അതു കണ്ടപ്പോള് യോഷിമാസ നിരാശനായി. പൊട്ടിയ കഷണങ്ങള് ലോഹക്കന്പികള്ക്കൊണ്ട് കൂട്ടിച്ചേര്ത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
കപ്പ് വീണ്ടും ഉപയോഗയോഗ്യമായിരുന്നെങ്കിലും അതിന്റെ ഭംഗി നഷ്ടപ്പെട്ടതായി അദ്ദേഹത്തിനു തോന്നി. അപ്പോള് ജപ്പാനിലെ കരകൗശല വിദഗ്ധര് മറ്റൊരു മാര്ഗം അന്വേഷിച്ചു എന്നാണ് പരന്പരാഗത കഥ. പൊട്ടിയ കഷണങ്ങള് അവര് ഉറുഷി എന്ന പ്രകൃതിദത്ത പശ ഉപയോഗിച്ച് ചേര്ത്തതിനുശേഷം പൊട്ടിയ ഭാഗങ്ങളിലൂടെ സ്വര്ണപ്പൊടി വിതറി. അങ്ങനെ പൊട്ടിയ ഭാഗങ്ങള് മറച്ചുവയ്ക്കുന്നതിനു പകരം സ്വര്ണരേഖകള്കൊണ്ട് അവര് എടുത്തുകാട്ടി. ഈ കല പിന്നീട് കിന്റ്സുഗി എന്ന പേരില് അറിയപ്പെട്ടു. ജപ്പാന് ഭാഷയില് അതിന്റെ അര്ഥം സ്വര്ണംകൊണ്ടുള്ള കൂട്ടിച്ചേര്ക്കല് എന്നാണ്.
ഈ കലയുടെ ഉത്ഭവം യോഷിമാസയുടെ ചായക്കപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെന്നതിന് ഉറപ്പായ ചരിത്രരേഖകളൊന്നുമില്ല. എന്നാല്, നൂറ്റാണ്ടുകള് പഴക്കമുള്ള കിന്റ്സുഗി എന്ന കല ഒരു യാഥാര്ഥ്യമാണ്. പൊട്ടിയ പാത്രങ്ങളെ പശയും സ്വര്ണപ്പൊടിയും ഉപയോഗിച്ച് മനോഹരമായി പുനര്നിര്മിക്കുന്ന ഈ പാരന്പര്യം ജപ്പാനിലെ ചായസംസ്കാരവുമായി അടുത്തു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കിന്റ്സുഗിയുടെ പ്രത്യേകത, സ്വര്ണം ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതു മാത്രമല്ല. പൊട്ടലിനോടുള്ള സമീപനമാണ് അതിനെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത്.
സാധാരണയായി ഒരു വസ്തു നന്നാക്കുന്പോള് അതൊരിക്കലും പൊട്ടിയതാണെന്നു തോന്നാത്ത രീതിയില് വിള്ളല് മറയ്ക്കാനാണ് നാം സാധാരണ ശ്രമിക്കാറുള്ളത്. കിന്റ്്സുഗി നേരേമറിച്ചാണ് ചെയ്യുന്നത്. പൊട്ടിയ സ്ഥലം മറച്ചു വയ്ക്കുന്നില്ല. അവിടെയാണ് സ്വര്ണം നിറയ്ക്കുന്നത്. ആ സ്വര്ണരേഖ ഒരേസമയം രണ്ടു കാര്യങ്ങള് ഓര്മിപ്പിക്കുന്നു: ഇവിടെയാണ് ഈ പാത്രം പൊട്ടിയത്. ഇവിടെയാണ് അതു വീണ്ടും കൂട്ടിച്ചേര്ക്കപ്പെട്ടത്. കിന്റ്സുഗിയില് പൊട്ടലും പുനരുദ്ധാരണവും ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുന്നു.
മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലും എത്രയോ പൊട്ടലുകള് സംഭവിക്കുന്നു. ഭാര്യയുടെ ഒരു വാക്ക് ഭര്ത്താവിനെ വേദനിപ്പിക്കാം. ഭര്ത്താവിന്റെ ഒരു പ്രവൃത്തി ഭാര്യയുടെ മനസില് മുറിവേല്പ്പിക്കാം. മാതാപിതാക്കളും മക്കളും തമ്മില് അകല്ച്ച ഉണ്ടാകാം. വര്ഷങ്ങളായി സ്നേഹത്തില് കഴിഞ്ഞിരുന്ന സഹോദരങ്ങള് സ്വത്തിന്റെ പേരില് പിണങ്ങിപ്പിരിയാം. ചെറിയൊരു തെറ്റിദ്ധാരണ ദീര്ഘകാല സൗഹൃദം തകര്ക്കാം. നമ്മെ ഒരിക്കലും നിരാശപ്പെടുത്തുകയില്ലെന്നു കരുതിയ വ്യക്തിതന്നെ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായ അനുഭവം നമുക്കു സമ്മാനിച്ചേക്കാം. അപ്പോള് നമ്മുടെ മുന്പിലും ഒരു പൊട്ടിയ പാത്രം കിടക്കുകയാണ്. ഈ പശ്ചാത്തലത്തില്, നാം അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ചോദ്യം വലിച്ചെറിയണോ നന്നാക്കണോ എന്നതാണ്.
വലിച്ചെറിയുന്ന സംസ്കാരത്തിലാണു നാം ജീവിക്കുന്നത്. മൊബൈല് ഫോണ് കേടായാല് നന്നാക്കുന്നതിനു പകരം പുതിയതു വാങ്ങുന്നു. വീട്ടുപകരണങ്ങള് പഴകിയാല് അവ മാറ്റിവയ്ക്കുന്നു. വസ്തുക്കളോടുള്ള നമ്മുടെ സമീപനം മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലേക്കു നാം അറിയാതെ കടന്നുവരുന്നുണ്ടോ എന്നു നാം ചിന്തിക്കണം. ഒരു സുഹൃത്ത് നിരാശപ്പെടുത്തിയാല് ആ സൗഹൃദം അവസാനിപ്പിക്കുന്നു. കുടുംബത്തില് അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുണ്ടായാല് സംസാരിക്കാതിരിക്കുന്നു. വര്ഷങ്ങള് കടന്നുപോയാലും ഇക്കാര്യങ്ങളിലൊന്നും നാം മാറ്റം വരുത്തിയെന്നിരിക്കില്ല.
തീര്ച്ചയായും എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും എന്തു വില കൊടുത്തും നിലനിര്ത്താന് സാധിച്ചെന്നു വരില്ല. അക്രമവും ചൂഷണവും നിരന്തരമായ ദ്രോഹവും അനുഭവപ്പെടുന്ന ബന്ധങ്ങളില് സുരക്ഷിതമായ അകലം ആവശ്യമായി വന്നേക്കാം. ക്ഷമിക്കുക എന്നതു വീണ്ടും മുറിവേല്ക്കാന് സ്വയം വിട്ടുകൊടുക്കുക എന്നതല്ല. എന്നാല്, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ തകര്ന്ന ബന്ധങ്ങള് പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടാതെ പോകുന്നത് അവ നന്നാക്കാന് കഴിയാത്തതുകൊണ്ടല്ല. പ്രത്യുത, നന്നാക്കുന്നതിന് ആവശ്യമായ വില നല്കാന് നാം തയാറാകാത്തതുകൊണ്ടാണ്.
മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലെ പൊട്ടലുകളില് നാം നിറയ്ക്കേണ്ട സ്വര്ണം എന്താണ് ? ചിലപ്പോള്, അതിന്റെ പേര് എനിക്കു തെറ്റുപറ്റി എന്നു പറയുന്നതാകാം. മറ്റ് ചിലപ്പോള്, എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം എന്നാവും പറയേണ്ടത്. ചിലപ്പോള്, ഞാന് നിന്നോട് ക്ഷമിക്കുന്നു എന്നും. വേറൊരു സമയത്ത്, നമുക്കു വീണ്ടും തുടങ്ങാം എന്നതും. ഈ വാക്കുകള് പറയുക അത്ര എളുപ്പമല്ല. എന്നാല്, നമ്മുടെ ജീവിതത്തില് അവയ്ക്ക് സ്വര്ണത്തേക്കാള് വിലയുണ്ട് എന്നതു നാം മറക്കേണ്ട.
കോപിക്കാന് വലിയ വില നല്കേണ്ടതില്ല; കുറ്റപ്പെടുത്താനും എളുപ്പമാണ്. സംസാരിക്കാതിരിക്കാന് അതിലും എളുപ്പം. എന്നാല്, സ്വന്തം തെറ്റ് സമ്മതിക്കാനും മാപ്പ് ചോദിക്കാനും മുറിവേല്പ്പിച്ചയാളോട് ക്ഷമിക്കാനും വീണ്ടും സ്നേഹബന്ധം സ്ഥാപിക്കാനും വലിയ മനസ് വേണം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലെ വിള്ളലുകള് കൂട്ടിച്ചേര്ക്കുന്ന മനോഭാവത്തിനു സ്വര്ണം നല്ലൊരു പ്രതീകമാണ്. ഇതിനു മനോഹരമായ ഒരു ഉദാഹരണം സുവിശേഷത്തില് കാണാം. യേശുവിനെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കുകയില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചുപറഞ്ഞ പത്രോസ് ഏതാനും മണിക്കൂറുകള്ക്കുള്ളില് മൂന്നു തവണ അവിടത്തെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ ഗുരുവും ശിഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തില് വലിയൊരു വിള്ളലുണ്ടായി. എന്നാല്, ഉത്ഥാനത്തിനുശേഷം ഗലീലിയ കടല്ത്തീരത്തു യേശു പത്രോസിനെ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടി. അപ്പോള്, സംഭവിച്ചതൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല എന്ന് അവിടുന്ന് നടിച്ചില്ല. മൂന്നു തവണ അവിടുന്നു ചോദിച്ചു: “ നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവോ?’’ പത്രോസ് തന്റെ സ്നേഹം ഏറ്റുപറഞ്ഞപ്പോള്, “നീ എന്റെ ആടുകളെ മേയിക്കുക’’ എന്ന് പറഞ്ഞു വലിയ ഉത്തരവാദിത്വം അവിടന്ന് വീണ്ടും പത്രോസിനെ ഏല്പ്പിച്ചു (യോഹന്നാന് 21).
പൊട്ടിയ പത്രോസിനെ യേശു വലിച്ചെറിഞ്ഞില്ല. അവിടുന്ന് പത്രോസിനെ പുനര്നിര്മിച്ചു. പത്രോസിന്റെ പരാജയം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവചരിത്രത്തില്നിന്ന് മായിച്ചുകളഞ്ഞില്ല. അതു സുവിശേഷത്തില് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. പത്രോസിലെ വിള്ളല് കാണാം. എന്നാല്, ആ വിള്ളലിലൂടെ കൃപയുടെ സ്വര്ണരേഖ കടന്നുപോയി. ഗുരുവിനെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞ അതേ ശിഷ്യന് പിന്നീട് മറ്റുള്ളവരെ വിശ്വാസത്തില് ഉറപ്പിക്കുന്നവനായി മാറി.
കിന്റ്സുഗി മറ്റൊരു കാര്യവും നമ്മെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നു. പൊട്ടിയ പാത്രത്തിന്റെ പുനരുദ്ധാരണം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് നടക്കുന്ന കാര്യമല്ല. അതിനല്പം സമയം വേണം. കഷണങ്ങള് ശ്രദ്ധാപൂര്വം കൂട്ടിച്ചേര്ക്കണം. പശ പുരട്ടി അതു ഉറയ്ക്കുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കണം. വിടവുകള് നിറയ്ക്കണം. അതിനു പിന്നാലെ സ്വര്ണപ്പൊടി ചേര്ക്കണം. പരന്പരാഗത രീതിയില് ഈ പ്രക്രിയയ്ക്ക് പല ദിവസങ്ങള് വേണ്ടിവന്നേക്കാം. മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലും അങ്ങനെയാണ്.
ഞാന് മാപ്പു ചോദിച്ചല്ലോ. പിന്നെ, എന്തുകൊണ്ട് എല്ലാം പഴയതുപോലെ ആകുന്നില്ല എന്നു നാം ചോദിച്ചേക്കാം. എന്നാല്, നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ വിശ്വാസം പുനരാര്ജിക്കാന് ചിലപ്പോള് കുറേസമയം വേണ്ടിവന്നേക്കും എന്നതു നാം മറക്കരുത്. നമ്മുടെ ക്ഷമാപണം ആത്മാര്ഥമായിരുന്നുവെന്നു ചിലപ്പോള് മാസങ്ങള് നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന വിശ്വസ്തതകൊണ്ടായിരിക്കും നമുക്കു തെളിയിക്കാനാവുക.
ഒരുപക്ഷേ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും എവിടെയെങ്കിലും പൊട്ടിയ ബന്ധങ്ങള് ഉണ്ടാകാം. വര്ഷങ്ങളായി സംസാരിക്കാത്ത ഒരു സഹോദരന് വിളിക്കാന് പലതവണ ആലോചിച്ചിട്ടും വിളിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു സുഹൃത്ത്, പഴയൊരു വാക്കിന്റെ മുറിവുമായി കഴിയുന്ന ഭാര്യയോ ഭര്ത്താവോ മാതാപിതാക്കളില്നിന്നും അകന്നുനില്ക്കുന്ന മകനോ മകളോ, അല്ലെങ്കില് മറ്റൊരാള് ആദ്യം മാപ്പു ചോദിക്കട്ടെ എന്ന നിലപാടില് തുടരുന്ന നമ്മള്.
അത്തരം സന്ദര്ഭങ്ങളില് നാം ചോദിക്കുന്നതു ആരാണ് ഈ ബന്ധം പൊട്ടിച്ചതെന്നാണ്. എന്നാല്, കിന്റ്സുഗി അതിലും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ചോദ്യം നമ്മുടെ മുന്പില് വയ്ക്കുന്നു. ആരാണ് ഇതു നന്നാക്കാന് ആദ്യം മുന്നോട്ടുവരുന്നത്? ആദ്യം മുന്നോട്ടുവരുന്ന ആള് എല്ലാ തെറ്റുകളും തന്റേതാണെന്നു സമ്മതിക്കുകയാണെന്ന മുന്വിധി നമുക്കു വേണ്ട. ബന്ധം പുനഃസ്ഥാപിക്കാനുള്ള അയാളുടെ നല്ല മനസാണ് നാം കാണേണ്ടത്.
നൂറ്റാണ്ടുകള് മുന്പ് ജപ്പാനിലെ കരകൗശലവിദഗ്ധർ, പൊട്ടിയ ചായക്കപ്പിന്റെ മുന്നില് നിന്നപ്പോള് അവര്ക്ക് രണ്ട് വഴികളുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നുകില് അതു വലിച്ചെറിയാം, അല്ലെങ്കില് അതു കൂട്ടിച്ചേര്ക്കാം. അവര് രണ്ടാമത്തെ വഴിയാണ് തെരഞ്ഞെടുത്തത്. അങ്ങനെ ഒരു പൊട്ടല് പുതിയൊരു സൗന്ദര്യത്തിന്റെ തുടക്കമായി. പൊട്ടാത്തതു മാത്രമല്ല മനോഹരം. സ്നേഹവും ക്ഷമയും വിനയവുമൊക്കെ ഉള്ക്കൊള്ളുന്ന സ്വര്ണംകൊണ്ടു കൂട്ടിച്ചേര്ന്നതും ഏറെ മനോഹരം തന്നെയായിരിക്കും.
SUNDAY DEEPIKA
മഞ്ഞുപൊതിഞ്ഞ കാഷ്മീരിലെ മനോഹര ഇടമായ പഹല്ഗാമില് 2025 ഏപ്രില് 22നുണ്ടായ ഭീകരാക്രമണത്തില് 26 പേരാണ് അതിദാരുണമായി വെടിയേറ്റുമരിച്ചത്. ആ ഭീതിയില്നിന്ന് ഒരുവിധം മോചനം നേടുന്നതിനിടെ വീണ്ടും സഞ്ചാരികള് ഇവിടേക്ക് എത്തിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു
ജമ്മു-കാഷ്മീരിലെ പഹൽഗാമിന്റെ സന്ധ്യകൾക്ക് ഇപ്പോഴും പഴയ നിറമാണ്. ലിദ്ദർ നദിയിലെ തണുത്ത കാറ്റ് പൈൻ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു. മലഞ്ചെരിവുകളിൽ പച്ചപ്പ് പടരുന്നു. വഴിയരികിൽ കുതിരകളുണ്ട്. ഹോട്ടലുകൾ തുറന്നുകിടക്കുന്നു. ക്യാമറകളുമായി സഞ്ചാരികളും. ഭീതിയുടെ നിഴലിൽനിന്ന് അതിജീവനത്തിലേക്കുള്ള ഒരു താഴ് വരയുടെ തിരിച്ചുവരവ് കൂടിയാണിത്. പക്ഷേ, ഒരു വർഷം മുന്പുണ്ടായിരുന്ന പഹൽഗാമും ഇന്നത്തെ പഹൽഗാമും തമ്മിൽ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ട്—ഓർമയുടെ ഒരു മുറിവ്.
2025 ഏപ്രിൽ 22ന് ബൈസരൺ പുൽമേട്ടിൽ 26 പേരുടെ ജീവനെടുത്ത ഭീകരാക്രമണം കാഷ്മീരിന്റെ വിനോദസഞ്ചാര മേഖലയുടെ ഹൃദയത്തിലേൽപ്പിച്ച പ്രഹരം കടുത്തതായിരുന്നു. പതിറ്റാണ്ടുകളായി സംഘർഷത്തിന്റെ നിഴലിലായിരുന്ന കാഷ്മീരിൽ ടൂറിസം പുതിയ പ്രതീക്ഷകളായിരുന്നു ആ മേഖലയ്ക്കു നൽകിയത്. പക്ഷേ, ആ പ്രതീക്ഷയ്ക്കു മേലായിരുന്നു ആക്രമണം. ഒരു വർഷം പിന്നിടുമ്പോൾ പഹൽഗാം വീണ്ടും സഞ്ചാരികളെ കാത്തിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഇത്തവണത്തെ കാത്തിരിപ്പിൽ പഴയ ആവേശത്തോടൊപ്പം ചെറിയൊരു ഭയവുമുണ്ട്.
വരൂ, ഇവിടെ സുരക്ഷിതമാണ്
പഹൽഗാമിലെ ടൂറിസ്റ്റ് ഗൈഡ് അർഷാദ് അഹമ്മദിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഇപ്പോഴും വിളികൾ വരുന്നു. മറുവശത്ത് അവധിക്കാല യാത്ര ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നവർ.
“സുരക്ഷിതമാണോ?”അവരുടെ സംശയത്തിന് അർഷാദിന് ഒരേയൊരു മറുപടി—വരാം, ഇവിടെ സുരക്ഷയുണ്ട്. പക്ഷേ, ആ ഉറപ്പ് നൽകേണ്ടി വരുന്നതുതന്നെ കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷം പഹൽഗാമിൽ വന്ന മാറ്റത്തിന്റെ അടയാളമാണ്.
ആക്രമണത്തിനു പിന്നാലെ കാഷ്മീരിലെ 87 വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങളിൽ 48 എണ്ണം അടച്ചിട്ടിരുന്നു. പല കേന്ദ്രങ്ങളും പിന്നീട് തുറന്നെങ്കിലും ബൈസരൺ പുൽമേട് ഇപ്പോഴും അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. ഇവിടെ പ്രകൃതിക്ക് മാറ്റമൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ മനുഷ്യരുടെ മനസിലെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ മാറിയപ്പോഴുണ്ടായ അവസ്ഥ ഈ മനോഹര പ്രകൃതിയയും ബാധിച്ചു.
സഞ്ചാരികൾ കുറഞ്ഞപ്പോൾ
ആക്രമണത്തിന്റെ ആഘാതം ഏറ്റവും വേഗത്തിൽ പ്രതിഫലിച്ചത് ടൂറിസം മേഖലയിലാണ്.2024ൽ കാഷ്മീരിലെത്തിയ സഞ്ചാരികളുടെ എണ്ണം ഏകദേശം 30 ലക്ഷത്തിനടുത്തായിരുന്നു. 2025ൽ അത് 12 ലക്ഷത്തിൽ താഴെയായി. പഹൽഗാമിലും ഇടിവ് പ്രകടമായിരുന്നു. 2026 ജനുവരി മുതൽ ഏപ്രിൽ പകുതി വരെ ഏകദേശം 2.59 ലക്ഷം സഞ്ചാരികളാണ് പഹൽഗാമിലെത്തിയത്.
ആക്രമണത്തിന് മുൻപുള്ള സമാന കാലയളവിൽ ഇത് 4.69 ലക്ഷത്തിലേറെയായിരുന്നു. കണക്കുകൾക്കപ്പുറം അതിന്റെ ആഘാതം ഓരോ കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതത്തെയും ബാധിച്ചു. ആക്രമണത്തിനു നാലുമാസം മുൻപ് പഹൽഗാമിൽ ഹോട്ടൽ ആരംഭിക്കാൻ 20 ലക്ഷം രൂപ നിക്ഷേപിച്ച ഫയാസ് അഹമ്മദിന് പിന്നീട് ബിസിനസ് തുടരാനായില്ല. ഹോട്ടലുകൾ മുറികൾ നിറയുന്നതും കാത്തിരുന്നു.
ടാക്സി ഡ്രൈവർമാർ യാത്രക്കാരെ കാത്തുനിന്നു. കുതിരക്കാരുടെ ദിവസങ്ങൾ കാത്തിരിപ്പിലായി. പഹൽഗാം ഹോട്ടൽ അസോസിയേഷന്റെ കണക്കിൽ, കഴിഞ്ഞ വർഷം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന വരുമാനത്തിന്റെ ചെറിയൊരു ഭാഗം മാത്രമാണ് ലഭിച്ചത്. ചില ഹോട്ടലുകളിൽ 80 ശതമാനം വരെ മുറികൾ ഒഴിഞ്ഞുകിടന്നതായും റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്.
ഒരു ആക്രമണം, വലിയൊരുആഘാതം
പഹൽഗാമിനെ ബാധിച്ചത് സഞ്ചാരികളുടെ എണ്ണത്തിലെ ഇടിവ് മാത്രമല്ല. ആക്രമണത്തിനു പിന്നാലെ സുരക്ഷാ നടപടികൾ ശക്തമായി. നിരവധി യുവാക്കളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതിനായി കസ്റ്റഡിയിലെടുത്തു. ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ ഭീകരരുമായി ബന്ധമുണ്ടെന്ന് ആരോപിക്കപ്പെട്ടവരുടെ വീടുകൾ പൊളിച്ചുനീക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം ടൂറിസം കേന്ദ്രങ്ങളിൽനിന്നു പുറത്തേക്കും വ്യാപിച്ചു.
ആക്രമണത്തിനു പിന്നാലെ ഇന്ത്യയും പാക്കിസ്ഥാനും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷവും രൂക്ഷമായി. മേയ് ഒന്പതിന് ഇന്ത്യ ഓപ്പറേഷൻ സിന്ദൂർ ആരംഭിച്ചു. ഇന്ത്യയുടെ നിലപാടിൽ, പഹൽഗാം ആക്രമണത്തിനു പിന്നിലെ ഭീകര ശൃംഖലകൾക്കെതിരായ തിരിച്ചടിയായിരുന്നു അത്. അതിനു പിന്നാലെ ഇരുരാജ്യങ്ങളും തമ്മിൽ സൈനിക സംഘർഷമുണ്ടാവുകയും പിന്നീട് വെടിനിർത്തൽ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
പഹൽഗാം ആക്രമണം കാഷ്മീരിലെ സുരക്ഷാ സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾക്കും പുതിയ മാനം നൽകി. രഹസ്യാന്വേഷണ സംവിധാനങ്ങളുടെ വീഴ്ച, അതിർത്തിക്കപ്പുറത്തുനിന്നുള്ള ഭീകരവാദം, പ്രാദേശിക അസംതൃപ്തികൾ, മനുഷ്യാവകാശ പ്രശ്നങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ഒരേസമയം ചർച്ചയായി. ദീർഘകാലത്തേക്ക് ഭീകരവാദത്തെ നേരിടാൻ സൈനിക നടപടികൾക്കൊപ്പം രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ കാരണങ്ങളെ അഭിസംബോധന ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെന്നാണ് അന്താ രാഷ്ട്ര ഭീകരവിരുദ്ധ പഠനകേന്ദ്രത്തിന്റെ വിലയിരുത്തൽ.
സഞ്ചാരികൾ മടങ്ങിയെത്തുന്നു
പഹൽഗാമിന്റെ വഴികളിലേക്ക് സഞ്ചാരികൾ പതിയെ മടങ്ങിയെത്തി. സുരക്ഷാ സാന്നിധ്യം വർധിച്ചു. അടച്ചിട്ടിരുന്ന വിനോദസഞ്ചാരകേന്ദ്രങ്ങളിൽ പലതും വീണ്ടും തുറന്നു. കേരളത്തിൽനിന്നുള്ള കുടുംബം ഉൾപ്പെടെ ചില സഞ്ചാരികൾ ആശങ്കകൾക്കിടയിലും പഹൽഗാമിലെത്തി. സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് അവ്യക്തത ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും സ്ഥലത്തെത്തിയപ്പോൾ അനുഭവം അവിസ്മരണീയമായിരു ന്നുവെന്നാണ് ചിലർ പറഞ്ഞത്.
ഓർമകളുടെ താഴ്വര
ബൈസരൻ ഇപ്പോഴും തുറന്നിട്ടില്ല. എന്നാൽ, ആക്രമണസ്ഥലത്തിന് സമീപം കൊല്ലപ്പെട്ട 26 പേരുടെ ഓർമയ്ക്കായി സ്മാരകം ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്. അവിടെയെത്തുന്നവർ കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദരായി നിൽക്കും. ചിലർ പൂക്കൾ അർപ്പിക്കും. പേരുകൾ വായിക്കും. പിന്നെ പതുക്കെ മടങ്ങും. ആ ആക്രമണത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള സാക്ഷികളിൽ ഒരാളായ കുതിരക്കാരൻ റയീസ് അഹമ്മദ് ഭട്ടിന് ആ ദിവസം ഇപ്പോഴും മറക്കാനായിട്ടില്ല. മൃതദേഹങ്ങളും സഹായത്തിനായുള്ള നിലവിളികളും കണ്ടതിന്റെ ആഘാതം അദ്ദേഹത്തെ ഏറെക്കാലം പിന്തുടർന്നു.പിന്നീട് ചികിത്സ തേടേണ്ടിവന്നു.
അതുപോലെ, സഞ്ചാരികളെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെ കൊല്ലപ്പെട്ട കുതിരക്കാരൻ സയ്യിദ് ആദിൽ ഷായുടെ കുടുംബത്തിനും ആ ദിനം മായാത്ത ഓർമയാണ്. മകനെ നഷ്ടപ്പെട്ട വേദനയ്ക്കിടയിലും സഞ്ചാരികളെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതിൽ അഭിമാനമുണ്ടെന്നാണ് കുടുംബത്തിന്റെ വാക്കുകൾ.
അറിയാം പഹൽഗാമിനെ
ജമ്മു കാഷ്മീരിലെ അനന്തനാഗ് ജില്ലയിലെ ഒരു ചെറുപട്ടണമാണ് പഹൽഗാം. സമുദ്രനിരപ്പിൽനിന്ന് 2,200 മീറ്റർ ഉയരത്തിലാണ് ഈ പട്ടണം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. മനോഹരമായ പച്ചപ്പുകളും വനങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഇവിടേക്ക് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സഞ്ചാരികൾ എത്തിച്ചേരുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ ആകർഷകമായ സൗന്ദര്യത്താൽ ഈ സ്ഥലം ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ പാടങ്ങൾ, കുങ്കുമപ്പൂവ് കൃഷിയിടങ്ങൾ, ചെറിയ വീടുകൾ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഉയരം കൂടിയ ഗോൾഫ് കോഴ്സ് എന്നിവയാൽ സമ്പന്നമാണ് ഈ സ്ഥലം.
ആളുകൾ ട്രെക്ക് ചെയ്യുന്നു, പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യുന്നു, മത്സ്യബന്ധനവും സ്കീയിംഗ് നടത്തുന്നു, പിക്നിക് ആസ്വദിക്കുന്നു. എല്ലാ വർഷവും ജൂലൈ-ഓഗസ്റ്റ് മാസങ്ങളിൽ നടക്കുന്ന അമർനാഥ് യാത്രയുടെ തുടക്കം പഹൽഗാമിൽനിന്നു 16 കി.മീ അകലെയുള്ള ചന്ദൻവാരിയിൽനിന്നാണ്. വസന്തകാലത്ത് (മാർച്ച്- ജൂൺ) താഴ്്വരയാകെ പച്ചപ്പു നിറയും. കാട്ടുപൂക്കളും ആപ്പിൾതോട്ടങ്ങളും നിറയുന്ന ഈ സമയത്തെ കാലാവസ്ഥ സഞ്ചാരികളുടെ ഹൃദയം കവരുന്നതാണ്.
പൈൻകാടുകളിൽനിന്ന് വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റും അരുവികളിൽ നിന്നൊഴുകുന്ന വെള്ളത്തിന്റെ താളവുമെല്ലാം ഈ മലഞ്ചെരുവിനെ പ്രിയപ്പെട്ടതാക്കുന്നു. ഡിസംബർ മുതൽ ഫെബ്രുവരി വരെ പഹൽഗാം പൂർണമായി മഞ്ഞിന്റെ പുതപ്പിലാകും. പഹൽഗാമിന്റെ ജീവനാഡിയായ ലിദ്ദർ നദി, പൈൻ, ദേവദാരു കാടുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ബെതാബ് താഴ്വര, സൂചി വീണാൽ പോലും അറിയുന്ന ശാന്തതയ്ക്ക് പേരുകേട്ട അരുതാഴ്വര , ശൈത്യകാലത്ത് കനത്ത മഞ്ഞുവീഴ്ച അനുഭവപ്പെടുന്ന, മിനി സ്വിറ്റ്സർലൻഡ് എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ബൈസരൻ താഴ്വര തുടങ്ങി കണ്ണിനും മനസിനും കുളിർമയേകുന്ന ദൃശ്യങ്ങളാണ് ഈ ചെറുപട്ടണത്തെ ലോകപ്രശസ്തമാക്കിയത്.
കാഷ്മീരിലെ സമാന സ്ഥലങ്ങളുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ പഹൽഗാമിന് ഒട്ടേറെ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്. ആധുനികതയുടെ സ്പർശമില്ലാതെ പ്രകൃതിയെ ആസ്വദിക്കാൻ ഉത്തമമാണിവിടം. തദ്ദേശീയവും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുമായ സൗന്ദര്യങ്ങളുടെ നാടാണിത്. പ്രകൃതിയെപ്പോലെ തന്നെ വിചിത്ര സൗന്ദര്യമുള്ള സംസ്കാരമാണിവിടെ. പഹൽഗാമിലെ പാചകരീതി അതിന്റെ സ്വഭാവം പോലെ തന്നെ സവിശേഷമാണ്. പരമ്പരാഗത രീതിയിലുള്ള പാചകം രാജ്യത്തെ മറ്റിടങ്ങളിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. അമർനാഥ് ഗുഹകളിലേക്കുള്ള തീർഥാടകർക്ക് പഹൽഗാം ബേസ് ക്യാമ്പാണ്.
വീണ്ടും പഴയ പഹൽഗാമിലേക്ക്
ഒരു വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രത്തിന്റെ തിരിച്ചുവരവ് എന്നതിനപ്പുറമാണ് പഹൽഗാമിന്റെ ഇന്നത്തെ കഥ. ടൂറിസം ഇവിടെ ഒരു വ്യവസായം മാത്രമല്ല. ഒരു ഹോട്ടൽ ജീവനക്കാരന്റെ ശമ്പളമാണ്. ഒരു ടാക്സി ഡ്രൈവറുടെ ദിവസവരുമാനമാണ്. ഒരു കുതിരക്കാരന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ അത്താഴമാണ്. ഒരു കടക്കാരന്റെ തൊഴിലാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സഞ്ചാരികളുടെ ഓരോ തിരിച്ചുവരവും ഇവിടെ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയുടെ തിരിച്ചുവരവാണ്.
ഭീകരാക്രമണം പഹൽഗാമിന്റെ സൗന്ദര്യം കവർന്നെടുത്തില്ല. പക്ഷേ, ആ സൗന്ദര്യത്തിലേക്കു നോക്കാനുള്ള മനുഷ്യരുടെ മനസിൽ ഭയം വിതച്ചു. ആ ഭയത്തെ മറികടക്കാനാണ് പഹൽഗാമിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ പോരാട്ടം.ഒരു വർഷം പിന്നിടുമ്പോൾ വഴിയരികിലെ കുതിരകൾ വീണ്ടും യാത്രക്കാരെ കാത്തുനിൽക്കുന്നു. ഹോട്ടലുകളുടെ വാതിലുകൾ വീണ്ടും തുറന്നുകിടക്കുന്നു. കടകളിൽ കച്ചവടം പതിയെ മടങ്ങിയെത്തുന്നു. ലിദ്ദർ പഴയതുപോലെ ഒഴുകുന്നു.
പക്ഷേ, ബൈസരൺ താഴ്്വാരയിലേക്കുള്ള വഴിയ്ക്കപ്പുറം ഒരു താഴ്വരയുടെ മായാത്ത ഓർമയുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പഹൽഗാമിന്റെ തിരിച്ചുവരവ് പഴയ തിരക്കിലേക്കുള്ള മടക്കം മാത്രമല്ല; ഭയത്തിനുമേൽ ജീവിതം നേടുന്ന ഒരു ചെറിയ വിജയവുമാണ്. മുറിപ്പാടുകൾ അവശേഷിക്കാം. ഓർമകൾ മായണമെന്നില്ല. പക്ഷേ പഹൽഗാം സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്കു തിരിച്ചുവരികയാണ്.
SUNDAY DEEPIKA
1971 അനുഭവങ്ങൾ പാളിച്ചകൾ എന്ന സിനിമയുടെ ചിത്രീകരണം ചേർത്തലയിൽ നടക്കുന്നു. ഒരു കയർ ഫാക്ടറിയിലെ സമരരംഗമാണ് കാമറയിൽ പകർത്തുന്നത്.. സത്യൻ, പ്രേംനസീർ, ബഹദൂർ തുടങ്ങി അന്നത്തെ വന്പൻ താരങ്ങളെല്ലാം സെറ്റിലുണ്ട്. അവിടേക്കു വെളുത്ത് കൊലുന്നനെയുള്ള ഒരു പയ്യൻ ഭയാശങ്കകളോടെ കയറിവരുന്നു. സംവിധായകൻ സേതുമാധവൻ, ഒരു മൾട്ടിസ്റ്റാർ ചിത്രത്തിന്റെ ഷൂട്ടിംഗിലുണ്ടാകുന്ന തിരക്കിലും ടെൻഷനിലുമാണ്. ആ പയ്യൻ രണ്ടും കൽപിച്ച് സേതുമാധവന്റെ അരികിലെത്തി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ‘ ഇന്നലെ കോട്ടയത്ത് വന്നിരുന്നു. ചാൻസിന്റെ കാര്യം...’
ഇതു പറഞ്ഞതും സേതുമാധവൻ തലയുയർത്തി പയ്യനെ അടിമുടി നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു... ‘കൊള്ളാം, പക്ഷേ ശരീരം പോരാ. നിരാശപ്പെടാനില്ല. പ്രായം ഇത്രയല്ലേ ആയുളളൂ. എന്തായാലും കുറച്ചുനേരം വെയ്റ്റ് ചെയ്യൂ’. എന്നാല് അന്ന് സന്ധ്യവരെ അവിടെ നിന്നെങ്കിലും സംവിധായകനെ കാണാൻ അവസരം ലഭിച്ചില്ല. പിറ്റേന്ന് പുലര്ച്ചെ വീണ്ടും ലൊക്കേഷനിലെത്തി. രണ്ടാം ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് സംവിധായകന് ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ വിളിച്ചു. രണ്ട് ചെറിയ ഷോട്ടുകളില് അഭിനയിക്കണം എന്നു പറഞ്ഞു. സ്വർഗം കിട്ടിയ സന്തോഷം. അങ്ങനെ സിനിമയിൽ മുഖം കാണിക്കണമെന്ന ദീർഘകാലത്തെ ആഗ്രഹം സഫലമായി. അപ്പോഴാണ് ലൊക്കേഷനില് ഉറങ്ങുകയായിരുന്ന നടൻ സത്യനെ കണ്ടത്. സത്യൻപോലും അറിയാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാൽതൊട്ട് വണങ്ങി ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ അനുഗ്രഹം തേടി.
അങ്ങനെ വിശ്രുത ഛായാഗ്രഹകൻ മെല്ലി ഇറാനിയുടെ കാമറയിൽ ആദ്യമായി ആ യുവാവിന്റെ മുഖം പതിഞ്ഞു. ഇവിടെ ഒരു താരം ജനിക്കുകയായിരുന്നു. പേരോ സംഭാഷണമോ ഒന്നുമില്ലാത്ത രണ്ടോ മൂന്നോ ഷോട്ടുകളിൽ വന്നുപോകുന്ന കഥാപാത്രം. മമ്മൂട്ടി എന്ന മഹാനടന്റെ പിറവി എങ്ങനെയായിരുന്നു എന്നതിന്റെ ഉത്തരം ഇതാണ്. നിരന്തരമായ പരിശ്രമത്തിലൂടെയും അദമ്യമായ ആഗ്രഹത്തിലൂടെയും നേടിയെടുത്ത താരസിംഹാസനം.
കാലവും പ്രായവുമെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിനു മുന്നിൽ വണങ്ങുന്നതു നാം കണ്ടു. മമ്മൂട്ടിയെ സംബന്ധിച്ച് അതൊക്കെയും ക്ലീഷേ പ്രയോഗങ്ങളായി. ജീവിതചക്രം 75 സംവത്സരങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കുന്പോൾ ഈ പ്രതിഭയുടെ കരിയറും ജീവിതവുമൊക്കെ മലയാളികൾക്ക് മനഃപാഠമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചില ഓർമപ്പെടുത്തലുകൾ ആവർത്തന വിരസതയാകാമെങ്കിലും സിനിമയുടെയും ജീവിതത്തിന്റെയും ഗൃഹാതുരത്വത്തിലേക്ക് അതു നമ്മെ കൊണ്ടുപോകും. വൃദ്ധനെന്നോ മധ്യവയസ്കനെന്നോ യുവാവെന്നോ ജെൻസിയെന്നോ വ്യത്യാസമില്ലാതെ എല്ലാവരിലും വേരുറച്ച ഈ മൂന്നക്ഷരം....
കാലത്തിന്റെ മഹാപ്രവാഹത്തിൽ എത്രയെത്ര താരങ്ങളാണ് പൊലിഞ്ഞത്. അവിടെ അതിജീവനത്തിന്റെ കരുത്തുമായി മമ്മൂട്ടി എന്ന മഹാനടൻ നമുക്കെല്ലാം പ്രചോദനവും ആശയുമായി മാറുകയാണ്. 75 വയസുകാരന് ഇനിയും ഏറെക്കാലം അടിപൊളിയായി ജീവിക്കാനുണ്ട് എന്ന തോന്നലാണ് മമ്മൂട്ടി നല്കുന്നത്. യുവാക്കൾക്ക് ആകട്ടെ, പരിശ്രമിച്ചാൽ നേടാനാവാത്തതായി ഒന്നുമില്ല എന്ന വലിയൊരു സന്ദേശവും.
വർഷങ്ങൾ പറയുന്ന കഥകൾ
1951- 1971
1951 സെപ്റ്റംബർ ഏഴിന് ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ ചന്തിരൂരിൽ ഇസ്മായിലിന്റെയും ഫാത്തിമയുടെയും സീമന്തപുത്രനായി ഇടത്തരം കുടുംബത്തിൽ ജനനം. പിന്നീട് ഇവർ വൈക്കത്തിനടുത്ത് ചെന്പിലേക്കു താമസം മാറ്റി. മമ്മൂട്ടി എന്ന നടന്റെ ബാല്യകൗമാരങ്ങൾ ഈ ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു. മഹാരാജാസ് കോളജിലെ ബിരുദ പഠന സമയത്തായിരുന്നു 1971ൽ അനുഭവങ്ങൾ പാളിച്ചകൾ എന്ന ചിത്രത്തിൽ മുഖം കാണിച്ചത്.
1979
സുൽഫത്ത് മമ്മൂട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്കു കടന്നുവന്ന വർഷം. അവിടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിനു പുതുശോഭയുണ്ടാകുകയായിരുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ വിജയത്തിനു പിന്നിൽ നിശബ്ദയായി പ്രവർത്തിച്ച വനിത. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് അധികം താമസിയാതെ സിനിമാതിരക്കുകളിലേക്കു മമ്മൂട്ടി നീങ്ങിയപ്പോൾ കുടുംബകാര്യങ്ങൾ സുൽഫത്തിന്റെ കൈകളിൽ ഭദ്രമായി. ഒരു മഹാനടന് സ്വതന്ത്രമായി പറക്കാനുള്ള എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളും അവർ ഒരുക്കിക്കൊടുത്തു.
1980- 86
എൽഎൽബി പഠനത്തിനുശേഷം മഞ്ചേരി കോടതിയിൽ വക്കീലായി പ്രാക് ടീസ് ചെയ്യുന്ന സമയത്താണ് മമ്മൂട്ടിക്ക് സിനിമയിൽ വീണ്ടും അവസരം ലഭിക്കുന്നത്. എക്കാലത്തും മമ്മൂട്ടിയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ച എം.ടി. വാസുദേവൻനായരുടെ ദേവലോകം എന്ന ചിത്രം. 1979ലായിരുന്നു ഇതിന്റെ ഷൂട്ടിംഗ് ആരംഭിച്ചത്. എന്നാൽ പലവിധ കാരണങ്ങളാൽ ചിത്രം നിന്നുപോയി. എംടി തന്നെ 1980ൽ തന്റെ വിൽക്കാനുണ്ട് സ്വപ്നങ്ങൾ എന്ന ചിത്രത്തിൽ മമ്മൂട്ടിക്ക് ചെറിയൊരു റോൾ നൽകി. അങ്ങനെ ആദ്യമായി പേരും സംഭാഷണവുമുള്ള ഒരു കഥാപാത്രം ലഭിച്ചു. പതുക്കെ പതുക്കെ മമ്മൂട്ടി എന്ന നടൻ പിച്ചവച്ചു തുടങ്ങി.
1981ൽ കെ.ജി. ജോർജിന്റെ മേളയിൽ ശ്രദ്ധേയമായ കഥാപാത്രം ചെയ്ത് കൊമേഴ്സ്യൽ സിനിമയിൽ ചുവടുറപ്പിച്ചു. ആ വർഷംതന്നെ ഐ.വി. ശശിയുടെ തൃഷ്ണ, പി.ജി. വിശ്വംഭരന്റെ സ്ഫോടനം എന്നീ ചിത്രങ്ങളിലും വേഷമിട്ടു. പ്രേംനസീറിനുശേഷം സൗന്ദര്യവും പൗരുഷവും ഒത്തിണങ്ങിയ നടനെ പ്രേക്ഷകർ കണ്ടെത്തിത്തുടങ്ങുകയായിരുന്നു . 1981ൽ റിലീസായ ഐ.വി. ശശിയുടെ മറ്റൊരു ചിത്രമായ അഹിംസയിലെ പ്രകടനത്തിന് മികച്ച രണ്ടാമത്തെ നടനുള്ള സംസ്ഥാന അവാർഡ് ലഭിച്ചു. 1982ൽ കെ.ജി. ജോർജിന്റെ യവനിക ഉൾപ്പടെ 23 സിനിമകളിലാണ് മമ്മൂട്ടി അഭിനയിച്ചത്.
84ൽ പി.ജി. വിശ്വംഭരന്റെ സന്ധ്യയ്ക്ക് വിരിഞ്ഞ പൂവ്, പിൻനിലാവ് എന്നീ സിനിമകൾ 150 ദിവസം തിയറ്റർ നിറഞ്ഞോടി. അതോടെ മമ്മൂട്ടിക്ക് താരപരിവേഷം ലഭിച്ചുതുടങ്ങി. കൂടെവിടെ, ആ രാത്രി, അതിരാത്രം, കാണാമറയത്ത്, തുടങ്ങിയ വന്പൻ ഹിറ്റുകളാണ് ആ വർഷം വന്നത്. ഒപ്പം ഐ.വി.ശശിയുടെ അടിയൊഴുക്കുകളിലെ കരുണൻ എന്ന കഥാപാത്രത്തിലൂടെ ആദ്യമായി മികച്ച നടനുള്ള സംസ്ഥാന അവാർഡും ലഭിച്ചു. 85ൽ യാത്ര, നിറക്കൂട്ട്, അനുബന്ധം തുടങ്ങിയ സിനിമകളിലൂടെ അദ്ദേഹം നമ്മെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു.
പ്രതിസന്ധിയുടെ കാലഘട്ടം
മമ്മൂട്ടിക്ക് കരിയറിൽ അസാധാരണ പ്രതിസന്ധി നേരിട്ട കാലമായിരുന്നു എൺപതുകളുടെ പകുതി. ഒന്നിനുപിറകേ ഒന്നായി സിനിമകൾ പരാജയപ്പെട്ടു. സിനിമയിൽ നിന്ന് ഔട്ടാകുമെന്നുവരെ ചിലർ പ്രവചിച്ചു. പക്ഷേ അത്തരം പ്രതിസന്ധികളിൽ ഭാഗ്യവും കഴിവും ഒരുപോലെ മമ്മൂട്ടിയെ തുണയ്ക്കുന്നതായി കാണാം. 1987ൽ ജോഷിയുടെ ന്യൂഡൽഹി എന്ന ചിത്രത്തിലൂടെ അതിഗംഭീര തിരിച്ചുവരവാണ് മമ്മൂട്ടി നടത്തിയത്.
ചിത്രത്തിലെ ജി. കൃഷ്ണമൂർത്തി എന്ന കഥാപാത്രം സൃഷ്ടിച്ച തരംഗം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കരിയറിലെ സുവർണരേഖയായി. പിന്നീടൊരിക്കലും മമ്മൂട്ടിക്ക് വലിയ പ്രതിസന്ധികൾ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. സിനിമ വ്യവസായം നേരിട്ട പൊതുവായ പ്രശ്നങ്ങളെല്ലാം അദ്ദേഹത്തെയും ബാധിച്ചുവെന്നതൊഴിച്ചാൽ തൊണ്ണൂറുകളും രണ്ടായിരവും ഇപ്പോൾ 2026 വരെയും മമ്മൂട്ടിയുടെ യുവത്വം കൊണ്ടാടുകയാണ് പ്രേക്ഷകർ.
സ്റ്റൈൽ, ഫാഷൻ മന്നൻ
സ്റ്റൈൽ, ഫാഷൻ ഇക്കാര്യങ്ങളിലൊക്കെ മമ്മൂട്ടിയെ വെല്ലാൻ മലയാളത്തിലാരുമില്ല. മമ്മൂട്ടിയുടെ ഫാഷൻ സെൻസിനെക്കുറിച്ച് മുൻപ് നടൻ അനൂപ് മേനോൻ പങ്കുവച്ചൊരു കുറിപ്പ് ശ്രദ്ധ നേടിയിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ വർഷം ഞാൻ ദുബായിലെ ഒരു വാച്ച്കടയിൽ പോയപ്പോൾ, 90കളുടെ തുടക്കത്തിൽ പഴയ ബുർജ്മാൻ സെന്ററിൽ IWC, Patek തുടങ്ങിയ വാച്ചുകൾ അന്വേഷിച്ചു വരാറുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സൂപ്പർസ്റ്റാറിനെക്കുറിച്ച് അവിടുത്തെ മുതിർന്ന സ്റ്റാഫുകളിൽ ഒരാൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു.
വാച്ചുകളെക്കുറിച്ച് അവിടുത്തെ സമ്പന്നരായ ഷെയ്ഖുകൾക്ക് പോലുമില്ലാത്ത അറിവും അവയോടുള്ള പാഷനും കാണിച്ച ആ സൂപ്പർസ്റ്റാർ കടയിലുള്ളവരെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു. അയാൾക്ക് ആ സൂപ്പർസ്റ്റാറിന്റെ പേര് ഓർക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, പക്ഷേ, അതീവസുന്ദരനായൊരു നടനായിരുന്നു അതെന്ന് അയാൾ ഓർത്തെടുത്തു. എനിക്കറിയാമായിരുന്നു, അത് മറ്റാരുമാകാൻ വഴിയില്ലെന്ന് എന്നാണ് അനൂപ് മേനോൻ കുറിച്ചത്.
ആദ്യ സീനിൽ പതറിയപ്പോൾ
അനുഭവങ്ങൾ പാളിച്ചകൾ എന്ന ചിത്രത്തിൽ രണ്ടു സീനിൽ മുഖം കാണിക്കാൻ അവസരം ലഭിച്ച മമ്മൂട്ടി പക്ഷേ, ആദ്യ അഭിനയത്തിൽ പല തവണ റിഹേഴ്സൽ എടുത്തിട്ടും ഓകെ ആയില്ല. ബഹദൂറിനൊപ്പം ഓടിക്കിതച്ചുവരുന്ന സീനാണ് ആദ്യമെടുത്തത്..ആദ്യ റിഹേഴ്സലിന്റെ സമയത്ത് കണ്ണ് ഇറുക്കിപ്പൂട്ടി വാ പൊളിച്ചുകൊണ്ടാണ് മമ്മൂട്ടി ഓടി വരുന്നത്. റിഫ്ളക്്ടറിന്റെ ചൂടും പ്രകാശവും കാരണം കണ്ണ് തുറക്കാനാവുന്നില്ല.
ഇത് കണ്ട് നിങ്ങളെന്തിനാ വാ പൊളിക്കുകയും കണ്ണടയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്, ശരിക്കും ഓടി വരൂ എന്ന് സംവിധായകന് പറഞ്ഞു. എന്നാല് രണ്ട് റിഹേഴ്സല് കഴിഞ്ഞിട്ടും പ്രകടനം ശരിയായില്ല. തുടര്ന്ന് നിങ്ങളങ്ങോട്ട് മാറിനില്ക്കൂ. മറ്റാരെയെങ്കിലും നോക്കാം എന്ന് സംവിധായകൻ സേതുമാധവന് പറഞ്ഞപ്പോള് മമ്മൂട്ടി തളര്ന്നുപോയി. ഒരു പ്രാവശ്യംകൂടി ഞാന് ശ്രമിക്കാം സാര് എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള് സംവിധായകൻ ഒരു റിഹേഴ്സല്കൂടി നടത്തി. അങ്ങനെ ഒരുവിധത്തില് ആ ഷോട്ട് എടുത്തു.
പേരു മാറ്റിയ മമ്മൂട്ടി
തന്റെ പേരിനോട് മമ്മൂട്ടിക്ക് ആദ്യകാലത്ത് ഒട്ടും താത്പര്യമില്ലായിരുന്നു. മുഹമ്മദ്കുട്ടിയെ ചുരുക്കി മമ്മൂട്ടി എന്നായിരുന്നു എല്ലാവരും വിളിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ സിനിമയ്ക്കുവേണ്ടി സജിൻ എന്ന പേരു മാറ്റിനോക്കി. ബ്രാക്കറ്റിൽ മമ്മൂട്ടിയെന്നും വച്ചു. പി.ജി. വിശ്വംഭരന്റെ സ്ഫോടനത്തിൽ അഭിനയിക്കുന്പോഴൊക്കെ ഈ പേരാണ് ഉപയോഗിച്ചത്. എന്നാൽ മമ്മൂട്ടി എന്ന പേരിൽത്തന്നെ ലോകമെമ്പാടും അറിയപ്പെടാനായിരുന്നു വിധി.
മമ്മൂട്ടിയും ജാഡയും
മമ്മൂട്ടി വലിയ ജാഡക്കാരനാണെന്ന് പണ്ട് പൊതുവേ സംസാരമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അടുത്തറിയുന്നവർക്കറിയാം അതിൽ കഥയൊന്നുമില്ലെന്ന്. അതിനെക്കുറിച്ച് മമ്മൂട്ടിതന്നെ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെയാണ്. മലയാളികൾക്ക് പൊതുവേ ജാഡയുണ്ട്. പക്ഷേ, നമ്മൾ എത്ര ചെറുതാണെന്ന് എനിക്ക് മനസിലാക്കിത്തന്നത് അമിതാഭ് ബച്ചനാണ്. അദ്ദേഹവുമായി ഒരിക്കൽ വേദി പങ്കിട്ടപ്പോഴുള്ള പെരുമാറ്റം തന്നെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചെന്നും ബച്ചനെ ഓർക്കുമ്പോളെല്ലാം സ്വയം തിരുത്താൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ടെന്നും മമ്മൂട്ടി പറയുന്നു.
നെഗറ്റീവിൽനിന്ന് പോസിറ്റീവിലേക്ക്
ഒരു നടനെന്ന നിലയിൽ തനിക്ക് പോസിറ്റീവ് ആയ ഗുണങ്ങൾ ഒന്നുംതന്നെയില്ലെന്നും കഠിനാധ്വാനവും നിരന്തരമായ ശ്രമങ്ങളും മാത്രമാണ് മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നതെന്നും ഒരഭിമുഖത്തിൽ മമ്മൂട്ടി പറഞ്ഞു. “ആളുകൾ പറയുന്നതുപോലെ എനിക്ക് നൃത്തം ചെയ്യാനോ പാടാനോ കോമഡി ചെയ്യാനോ അറിയില്ല. നടപ്പിൽപ്പോലും പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ട്. എന്നിൽ നിറയെ നെഗറ്റീവുകൾ മാത്രമേ ഞാൻ കാണുന്നുള്ളൂ. പോസിറ്റീവ് ആയി ഒന്നും തോന്നിയിട്ടില്ല. ഒരേയൊരു നല്ല ഗുണം ചെയ്യുന്ന കഥാപാത്രമായി ഞാൻ പൂർണമായും മാറും എന്നതാണ്.’’ സ്വന്തം വ്യക്തിത്വവുമായി കാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ താൻ ഒരു പരാജയമാണെെന്നും മമ്മൂട്ടി പറയുന്നു.
ബോൺ ആക്ടറല്ല, പക്ഷേ...
മമ്മൂട്ടിയെക്കുറിച്ച് സിനിമാ വിശാരദന്മാർ കണ്ടെത്തുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്. അദ്ദേഹം ഒരു ബോൺ ആക്ടറല്ല. പരിശ്രമത്തിലൂടെ വളർന്നുവന്ന നടനാണെന്ന്. മമ്മൂട്ടിയും താനൊരു ബോൺ ആക്ടറല്ല എന്നു പറയാനുള്ള ആർജവം കാട്ടിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, ഈ വാക്കുകൾ തമ്മിലുള്ള അതിർവരന്പുകൾ ഇല്ലാതാക്കുന്നതായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നീടുള്ള പ്രകടനങ്ങൾ. എൺപതുകളുടെ തുടക്കത്തിലെ കഥാപാത്രങ്ങളിൽ ഈ കൃത്രിമത്വം നമുക്ക് കാണാനാകുമെങ്കിലും ചുരുങ്ങിയ കാലത്തിനുള്ളിൽ അതിനെ മറികടക്കുന്ന മികവ് അദ്ദേഹം പ്രകടമാക്കി. ഹാസ്യം മമ്മൂട്ടിക്ക് വഴങ്ങില്ല എന്നു പറഞ്ഞവർക്ക് കോട്ടയം കുഞ്ഞച്ചനിലൂടെ ആദ്യകാലത്തുതന്നെ അദ്ദേഹം മറുപടി നൽകി.
പിന്നീട് രാജമാണിക്യവും പ്രാഞ്ചിയേട്ടനുമുൾപ്പടെ എത്രയെത്ര സിനിമകൾ. അതിതീവ്ര വൈകാരിക മുഹൂർത്തങ്ങളെ പ്രേക്ഷരുടെ മനസുലയ്ക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള ശബ് ദ മോഡുലേഷനിലൂടെ ഗംഭീരമാക്കിയ സിനിമകളായിരുന്നു യാത്രയും അമരവും തനിയാവർത്തനവുമെല്ലാം. പൊലിസ്-പട്ടാള കഥാപാത്രങ്ങളും ഇത്രത്തോളം ഗംഭീരമാക്കിയ നടന്മാർ ചുരുക്കം. ആവനാഴിയിലെയും ഇൻസ്പെക്ടർ ബൽറാമിലെയുമൊക്കെ പരുക്കൻ പൊലിസ് വേഷങ്ങളും സിബിഐ ഡയറിക്കുറിപ്പിലെ സാത്വികനായ പൊലീസും വേഷപ്പകർച്ചയുടെ സുന്ദരമായ അനുഭവങ്ങളാണ്. സൈന്യവും നായർസാബുമൊക്കെ പട്ടാളവേഷങ്ങളുടെ മാസ്റ്റർപീസുകളായി.
റിലീസ് ചെയ്ത് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷവും പല സിനിമകളിലെയും മമ്മൂട്ടിയുടെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ പേരും മാനറിസങ്ങളും പ്രേക്ഷകർക്ക് മറക്കാനാവുന്നില്ല. മമ്മൂട്ടിയേക്കാളുപരി കഥാപാത്രമാണ് പ്രേക്ഷക മനസിൽ നിൽക്കുന്നത്. ഒരു നടനെ സംബന്ധിച്ച് ഇതിൽപരം വിജയം മറ്റൊന്നില്ല. ഒരു വടക്കൻവീരഗാഥയിലെ ചന്തു, വിധേയനിലെ ഭാസ്കര പട്ടേലർ, മൃഗയയിലെ വാറുണ്ണി, ന്യൂഡൽഹിയിലെ ജി.കെ, സംഘത്തിലെ കുട്ടപ്പായി, കാണാമറയത്തിലെ റോയിച്ചൻ, കൂടെവിടെയിലെ തോമസ് കുട്ടി, പ്രാഞ്ചിയേട്ടനിലെ അരിപ്രാഞ്ചി, തനിയാവർത്തനത്തിലെ ബാലൻമാഷ്, അമരത്തിലെ അച്ചൂട്ടി, ഭ്രമയുഗത്തിലെ കൊടുമൺ പോറ്റി, റോഷാക്കിലെ ലൂക്ക് ആന്റണി തുടങ്ങി പതിറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ നമ്മൾ കണ്ട എത്രയെത്ര കഥാപാത്രങ്ങൾ.
മമ്മൂട്ടി ഇപ്പോഴും സ്വപ്നം കാണുകയാണ് എവിടെയോ തനിക്കായി ഒരു വേഷം കാത്തിരിപ്പുണ്ടെന്ന്, ഒരു തുടക്കക്കാരന്റെ ത്രില്ലോടെ അതിനെ സ്വീകരിക്കാൻ. ഇതുവരെ തനിക്കു ലഭിക്കാത്ത ആ വേഷത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പ്, ആ കാത്തിരിപ്പിൽ മടുപ്പില്ല, പ്രായം ഒരു ഘടകമേയല്ല... മമ്മൂട്ടിയെ ഇതുവരെയെത്തിച്ചത് ഇത്തരം സ്വപ്നങ്ങളാണ്. മമ്മൂട്ടി പലപ്പോഴും പറയാറുള്ളതുപോലെ സിനിമയ്ക്ക് നമ്മളെയല്ല ആവശ്യം, നമുക്ക് സിനിമയെയാണ് ആവശ്യം. മമ്മൂട്ടിയുടെ സ്വപ്നസാക്ഷാത്കാരത്തിനായി കാലവും പ്രായവുമെല്ലാം ഇത്രയും കാലം കൂടെനിന്നു. ഇനിയും അതു തുടരുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കാം. നന്ദി കാലമേ....
SUNDAY DEEPIKA
തണുത്തുറഞ്ഞ സമുദ്രജലത്തിൽ മാത്രം വളരുന്ന സാൽമൺ മത്സ്യങ്ങളെ മരുഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, ആന്റിബയോട്ടിക്കുകളോ ഹോർമോണുകളോ ഇല്ലാതെ വളർത്തിയെടുക്കാമെന്ന് തെളിയിക്കുകയാണ് ഒരു ഇസ്രേലി സ്റ്റാർട്ടപ്പ്. പരമ്പരാഗതരീതികളെ മാറ്റിമറിച്ച് ആഗോള മത്സ്യകമ്പോളത്തെത്തന്നെ പുനർനിർവചിക്കാനുള്ള ഈ സ്റ്റാർട്ടപ്പിന്റെ കഥ അത്യന്തം വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.
ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഭക്ഷണപ്രിയരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട വിഭവങ്ങളിലൊന്നാണ് സാൽമൺ. മികച്ച പോഷകഗുണവും രുചിയുമുള്ള ഈ മത്സ്യം പക്ഷേ, ഉത്പാദിപ്പിക്കാൻ അത്ര എളുപ്പമുള്ള ഒന്നല്ല. നോർവേ, ചിലി തുടങ്ങിയ തണുത്തുറഞ്ഞ സമുദ്രമേഖലകളിലാണ് സാൽമൺ മത്സ്യകൃഷി പ്രധാനമായും കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇവിടെയാണ് ഇസ്രയേലിൽനിന്നുള്ള സ്പ്രിംഗ് സാൽമൺ എന്ന സ്റ്റാർട്ടപ്പ് പുതിയൊരു മുന്നേറ്റത്തിന് തുടക്കമിട്ടത്.
മരുഭൂമിയിലെ അത്ഭുതം
ലോകത്തിൽത്തന്നെ സാൽമൺ മത്സ്യം ഏറ്റവുമധികം ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഇസ്രയേലി ജനതയാണ്. രാജ്യത്തെ വിപണിയിലുള്ള സാൽമണിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും വൻതുക ചെലവഴിച്ച് മറ്റു രാജ്യങ്ങളിൽനിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്നവയാണ്. ഈ പ്രതിസന്ധിക്കുള്ള ശാശ്വത പരിഹാരവുമായിട്ടാണ് ഇസ്രേലി സ്റ്റാർട്ടപ്പ് രംഗത്തെത്തിയിരിക്കുന്നത്.
തണുത്ത കടൽവെള്ളത്തിൽ മാത്രം ജീവിക്കുന്ന ഈ ഇനത്തെ ഇസ്രയേലിന്റെ പ്രാദേശിക അന്തരീക്ഷത്തിൽ കൃത്രിമമായി ഉത്പാദിപ്പിച്ചു ടാങ്കുകളിൽ വിജയകരമായി വളർത്താൻ ഇവർക്ക് സാധിച്ചു. ഇസ്രയേലിലെ സദെ എലിയാഹു എന്ന സ്ഥലത്ത്, വേനൽക്കാലത്ത് 50 ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസ് വരെ ചൂട് ഉയരാവുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിലാണ് ഇവർ ഇതിനായി പ്രത്യേക ഫാക്ടറി സ്ഥാപിച്ചത്.
കമ്പനി വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ആർഎഎസ് സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ചാണ് ജലത്തിന്റെ താപനിലയും ഗുണനിലവാരവും സാൽമൺ വളർച്ചയ്ക്ക് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. അതികഠിനമായ ചൂടിലും കുറഞ്ഞ ഊർജ ഉപഭോഗത്തിലൂടെ ജലം തണുപ്പിച്ചുനിർത്താൻ കഴിവുള്ള എനർജി ഒപ്റ്റിമൈസേഷൻ സാങ്കേതികവിദ്യയാണ് ഇവർ ഇതിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്.പരമ്പരാഗത സമുദ്ര അക്വാകൾച്ചർ നേരിടുന്ന പ്രധാന വിമർശനങ്ങളിലൊന്നാണ് കടലിലെ മലിനീകരണവും രോഗപ്രതിരോധത്തിനായി വൻതോതിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ആന്റിബയോട്ടിക്കുകളും ഹോർമോണുകളും.
എന്നാൽ, പുതിയ ആഎഎസ് രീതിയിൽ ആന്റിബയോട്ടിക്കുകളും ഹോർമോണുകളും പൂർണമായി ഒഴിവാക്കുന്നു. ഇതുവഴി പരിസ്ഥിതി ആഘാതം ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ തോതിലാക്കി സുരക്ഷിതവും ശുദ്ധവുമായ സൂഷി ഗ്രേഡ് സാൽമൺ ഉത്പാദിക്കാൻ ഇവർക്ക് സാധിക്കുന്നു.
പരീക്ഷണത്തിൽനിന്ന് വിജയത്തിലേക്ക്
ആദ്യം പരീക്ഷണാടിസ്ഥാനത്തിൽ, അഞ്ചു ഘട്ടങ്ങളിലായി ഏകദേശം 20,000 മത്സ്യങ്ങളെ കമ്പനി വിജയകരമായി വളർത്തിയെടുത്തിരുന്നു. അതിൽ ആദ്യബാച്ചിലെ മത്സ്യങ്ങൾ ഏകദേശം അഞ്ചു കിലോ വരെ തൂക്കം കൈവരിച്ചിരുന്നു. ഭാവിയിൽ പ്രതിവർഷം 1500 ടൺ ഉത്പാദനശേഷിയുള്ള വൻകിട വാണിജ്യഫാം നിർമിക്കുന്നതിനുള്ള തയാറെടുപ്പിലാണ് സംരംഭകർ.
വാണിജ്യഫാം നിർമിക്കുന്നതിന് ആവശ്യമായ സ്ഥലം, വെള്ളം, വൈദ്യുതി തുടങ്ങിയ സൗകര്യങ്ങളെല്ലാം ഇതിനോടകം ലഭ്യമാണെന്ന് സ്പ്രിംഗ് സാൽമൺ കമ്പനിയുടെ ചീഫ് എക്സിക്യൂട്ടീവ് ഓഫീസർ ബരാക് ഗോൾഡ്ഷ്മിറ്റ് പറയുന്നു. നിലവിലെ പൈലറ്റ് പ്ലാന്റ് ഭാവിയിൽ വൻകിട പദ്ധതിയുടെ നഴ്സറിയാക്കി പരിവർത്തനപ്പെടുത്താനാണ് ഇവരുടെ ലക്ഷ്യം. ഇസ്രയേൽ സ്വന്തമായി വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത സാങ്കേതികവിദ്യയിലാണ് പ്ലാന്റിന്റെ പ്രവർത്തനം. പ്ലാന്റിന്റെ എൻജിനിയറിംഗ് ഡിസൈൻ അമേരിക്കയുടേതാണ്. ഐസ്ലൻഡിൽനിന്നാണ് മികച്ച ഗുണനിലവാരമുള്ള സാൽമൺ മത്സ്യമുട്ടകൾ എത്തിക്കുന്നത്.
എന്തുകൊണ്ട് ഇതൊരു ആഗോള വിപ്ലവം
ലോകമെമ്പാടും കടലിലെ സാൽമൺ കൃഷി പരിസ്ഥിതിനാശത്തിനും കടൽമലിനീകരണത്തിനും കാരണമാകുന്നുവെന്ന വിമർശനം ഉയരുന്ന സമയത്താണ് ഇസ്രയേലിലെ ഈ പുതിയ ഉദ്യമം. സാൽമൺ മത്സ്യകൃഷിയുടെ കേന്ദ്രങ്ങൾ നിലവിൽ നോർവേ പോലുള്ള കുറച്ചു വികസിതരാജ്യങ്ങളിൽ മാത്രം പരിമിതപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. അവിടെനിന്ന് ലോകത്തിന്റെ വിവിധ കോണുകളിലേക്ക് വിമാനത്തിലാണ് ഇവയെത്തിക്കുന്നത്. ഇതു ചെലവേറിയതാണ്.
ഇസ്രേലി സ്റ്റാർട്ടപ്പിന്റെ ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ വിജയം കാണുന്നതോടെ, ലോകത്തിലെ ഏതു കാലാവസ്ഥയിലുള്ള രാജ്യത്തും സ്വന്തം ആവശ്യത്തിനുള്ള സാൽമൺ പ്രാദേശികമായി ഉത്പാദിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കും. ഇതുവഴി ഇറക്കുമതിച്ചെലവ് ഗണ്യമായി കുറക്കാൻ സാധിക്കുന്നതിനൊപ്പം ഉപഭോക്താക്കൾക്ക് മണിക്കൂറുകൾക്കകം മത്സ്യം ലഭ്യമാക്കാനും വഴിതെളിക്കും.
പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യ പരിസ്ഥിതിയോട് ഏറെ ചേർന്നുനിൽക്കുന്നതാണ്. സമുദ്രങ്ങളിലെ അമിത മത്സ്യബന്ധനം മൂലമുണ്ടാകുന്ന പാരിസ്ഥിതിക ആഘാതങ്ങൾ കുറയ്ക്കാനും സുസ്ഥിരമായ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാനും ഇസ്രയേലി കണ്ടെത്തൽ വലിയൊരു നാഴികക്കല്ലാകുമെന്നാണ് വിദഗ്ധരുടെ വിലയിരുത്തൽ. പരമ്പരാഗത മത്സ്യബന്ധന രീതികളെ അട്ടിമറിച്ചുകൊണ്ട് സുസ്ഥിര ആഹാര ഉത്പാദനത്തിന്റെ ഭാവി ഇനി കരയിലെ ഫാമുകളായിരിക്കുമെന്ന വ്യക്തമായ സൂചനയാണ് സ്പ്രിംഗ് സാൽമൺ എന്ന സംരംഭം ലോകത്തിന് നൽകുന്ന സന്ദേശം.
ആഎഎസിന്റെ പ്രവർത്തനം എങ്ങനെ
റീസർക്കുലേറ്റിംഗ് അക്വാകൾച്ചർ സിസ്റ്റം (ആർഎഎസ്) എന്നത് വളർത്തുമത്സ്യങ്ങൾ കിടക്കുന്ന വെള്ളം പുറത്തേക്കു കളയാതെ അതു നിരന്തരം ശുദ്ധീകരിച്ച് വീണ്ടും ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു ഇൻഡോർ സാങ്കേതികവിദ്യയാണ്. വെള്ളത്തിന്റെ ഉപഭോഗം 90 ശതമാനം വരെ കുറയ്ക്കാൻ ഈ സംവിധാനത്തിലൂടെ സാധിക്കും.
ജലത്തിലെ മാലിന്യം വേർതിരിക്കാൻ ഇതിൽ പ്രത്യേക സംവിധാനമുണ്ട്. മത്സ്യങ്ങൾ പുറന്തള്ളുന്ന വിഷാംശം കലർന്ന അമോണിയ വെള്ളത്തിൽ കലരുന്നത് തടയാനും പ്രത്യേക സാങ്കേതികവിദ്യയുണ്ട്. ഇതിനുപുറമെ ജലത്തിൽ ഓക്സിജൻ സമൃദ്ധി ഉറപ്പാക്കാനും മത്സ്യങ്ങൾ ശ്വസിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന കാർബൺ ഡൈ ഓക്സൈഡ് വെള്ളത്തിൽനിന്നു നീക്കം ചെയ്യാനുള്ള സംവിധാനവുമുണ്ട്. അണുനശീകരണത്തിനും താപനില ക്രമീകരിക്കാനും വേണ്ട സംവിധാനങ്ങളും ക്രമീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അടിമുടി ഗുണമുള്ള സാൽമൺ
ലോകത്തിലെതന്നെ ഏറ്റവുമധികം പോഷകസമ്പുഷ്ടമായ മത്സ്യമാണ് സാൽമൺ. തലമുടി, സന്ധികൾ, ചർമം, തലച്ചോറ് എന്നിവയുടെ ആരോഗ്യത്തിന് ഇവ കഴിക്കുന്നത് ഉത്തമമാണ്. ഒമേഗ 3 ഫാറ്റി ആസിഡ്, പ്രൊട്ടീൻ, വൈറ്റമിൻ എന്നിവയുടെ കലവറയാണു സാൽമൺ. ഹൃദ്രോഗസാധ്യത കുറയ്ക്കാനും തലച്ചോറിന്റെ പ്രവർത്തനം മെച്ചപ്പെടുത്താനും ഇവ ഗുണകരമാണ്. കൂടാതെ മെറ്റബോളിസം നിലനിർത്താനും ശരീരഭാരം നിയന്ത്രിക്കാനും സാൽമൺ കഴിക്കുന്നത് ഗുണകരമാണ്.
സാൽമണിൽ ഫോസ്ഫറസ്, പൊട്ടാസ്യം, സെലീനിയം എന്നിവ അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇവ കഴിക്കുന്നത് രക്തസമ്മർദം നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനും ഹൃദയാരോഗ്യം മെച്ചപ്പെടുത്താനും സഹായിക്കും.
SUNDAY DEEPIKA
ബോംബ് എന്ന് എഴുതിയ ഒരു ടിഷ്യു പേപ്പര് ടോയ്ലറ്റില്നിന്ന് കിട്ടിയതിനെത്തുടര്ന്ന്, എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസിന്റെ ദമാം - ഡല്ഹി വിമാനം വഴിതിരിച്ചുവിട്ട് അഹമ്മദാബാദില് ഇറക്കിയത് കഴിഞ്ഞ തിങ്കളാഴ്ചയായിരുന്നു. സൗദി അറേബ്യയിലെ ദമാമില്നിന്ന് രാവിലെ 10.39ന് (സൗദി സമയം) ടേക്കോഫ് ചെയ്ത എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ് എയര്ബസ് എ320 -214 വിമാനത്തില്നിന്ന് ആ ഒറ്റ വാക്ക് കുറിച്ചിട്ട കടലാസ് എപ്പോഴാണ് കിട്ടിയതെന്ന് വ്യക്തമല്ല.
എന്തായാലും, വൈകുന്നേരം അഞ്ചു മണിയോടെ ഡല്ഹിയില് ലാന്ഡ് ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്ന വിമാനം 4.27 ആയപ്പോഴേക്കും അഹമ്മദാബാദില് ഇറങ്ങിക്കി. ബോംബ് ഭീഷണിയുണ്ടായാല് പാലിക്കേണ്ട ചട്ടങ്ങൾ പ്രകാരം വിമാനം ഐസൊലേഷന് ബേയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. വിമാനത്തിനുള്ളില്വച്ചുതന്നെ എല്ലാ യാത്രക്കാരുടെയും ലഗേജ് പരിശോധന നടത്തി, യാത്രക്കാരെ ടെര്മിനലിലേക്കു കൊണ്ടുപോയശേഷം വിമാനത്തിലെ കാര്ഗോ ഹോള്ഡിലുള്പ്പെടെ വീണ്ടും പരിശോധന നടത്തി. പിന്നീട് വിമാനത്താവളവും അരിച്ചുപെറുക്കിയിട്ടാണ്, ആരോ പറ്റിക്കാന്വേണ്ടി എഴുതി വച്ചതാണെന്ന അവസാന പ്രഖ്യാപനം വരുന്നത്.
ഒരു വിമാനത്താവളത്തിലെ സുരക്ഷാ സംവിധാനത്തെ മുള്മുനയില് നിര്ത്തുകയും ഡല്ഹിക്കു പോകേണ്ടിയിരുന്ന, 32 യാത്രക്കാരെയും വിമാനജോലിക്കാരെയും മണിക്കൂറുകളോളം മെനക്കെടുത്തുകയും എയര്ലൈനിന് ലക്ഷക്കണക്കിനു രൂപയുടെ അധികച്ചെലവുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്ത ഈ പറ്റിക്കല് പരിപാടി, മൂന്നു നാലു വര്ഷമായി ഇന്ത്യന് യാത്രാവിമാനങ്ങളില് നടക്കുന്ന നാടകത്തിന്റെ തനിയാവര്ത്തനമായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു കൊല്ലത്തിനുള്ളില് വിവിധ എയര്ലൈനുകളുടെ പതിനെട്ടു വിമാനങ്ങളില് ഇതേ സംഭവം ഏറെക്കുറെ ഇതേപടി ആവര്ത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇന്ഡിഗോ, എയര് ഇന്ത്യ, വിസ്താര, എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ് എന്നിവയുടെ ഒന്പതു വിമാനങ്ങളില്നിന്നാണ് 2024ല് മാത്രം ബോംബ് എന്നെഴുതിയ ടിഷ്യു പേപ്പറുകള് കിട്ടിയിട്ടുള്ളത്. മിക്കവാറും എല്ലാംതന്നെ വിമാന ടോയ്ലറ്റിൽനിന്നാണ്. 2025ല് ഇത് നാലായി കുറഞ്ഞു. കടലാസുകള് കിട്ടിയത് ഇന്ഡിഗോയുടെയും എയര് ഇന്ത്യയുടെയും വിമാനങ്ങളില്നിന്ന്. 2026ല് ഇതേവരെ ഉണ്ടായത് അഞ്ചു സംഭവങ്ങളാണ്. അതും ഇന്ഡിഗോ, എയര് ഇന്ത്യ വിമാനങ്ങളില്തന്നെ. 2024ലെ സംഭവങ്ങളില് ആദ്യത്തേത് ചെന്നൈ - മുംബൈ ഇന്ഡിഗോ വിമാനത്തിലായിരുന്നു.
ഫെബ്രുവരി 13ന് രാത്രി വിമാന ടോയയ്ലറ്റില്നിന്ന്, ബോംബ് എന്ന് പേനകൊണ്ട് എഴുതിയ ടിഷ്യു പേപ്പര് കാബിന് ക്രൂവിന് കിട്ടി. മെയ് 28ന് ഡല്ഹി-വാരണസി ഇന്ഡിഗോ വിമാനത്തിലെ ടോയ്ലറ്റിൽനിന്നു കിട്ടിയ ടിഷ്യു പേപ്പറിലെ കുറിപ്പ് കുറേക്കൂടി കൃത്യതയുള്ളതായിരുന്നു. ബോംബ് @5.30 എന്ന് ഇംഗ്ലീഷിലുള്ള കുറിപ്പ്. അഞ്ചരയ്ക്ക് പൊട്ടുമെന്നു സാരം.
അടുത്ത ഇന്ഡിഗോ സംഭവം ഒക്ടോബര് 27നായിരുന്നു. ഗോവ-വഡോദര വിമാനത്തില്. വിമാനം സൂററ്റിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടു. എയര് ഇന്ത്യ വിമാനത്തിലെ ആദ്യ കുറിപ്പ് കിട്ടിയത് മെയ് 15ന് രാത്രിയായിരുന്നു. ഡല്ഹി-വഡോദര വിമാനത്തില്. ടിഷ്യു പേപ്പര് കണ്ടത് എവിടെയാണെന്ന് പറയേണ്ടിതില്ലല്ലോ. ഓഗസ്റ്റ് 22ന് മുംബൈയില്നിന്ന് തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് പറക്കുകയായിരുന്ന എയര് ഇന്ത്യ വിമാനത്തില് കിട്ടിയ കുറിപ്പ്, ബോംബ് ഇന് ഫ്ളൈറ്റ് എന്ന് വ്യക്തതയുള്ളതായിരുന്നു. ജൂണ് 28ന് വിസ്താരയുടെ തിരുവനന്തപുരം-മുംബൈ വിമാനത്തിലെ വാഷ്റൂമില്നിന്നു കിട്ടിയതും ‘ബോംബ് ‘ എന്ന ഒറ്റ വാക്ക് എഴുതിയ ടിഷ്യു പേപ്പറായിരുന്നു.
വിസ്താരയുടെതന്നെ മുബൈ-ഫ്രാങ്ക്ഫര്ട്ട് വിമാനത്തില്നിന്ന് സെപ്റ്റംബര് ആറിനു കിട്ടിയത് ടിഷ്യു പേപ്പറാണോ എന്ന് വാര്ത്തകളില് വ്യക്തത ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കുറിപ്പ് എന്നു മാത്രമാണ് ബോംബ് ഭീഷണിക്കടലാസിനെ വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നത്. ഒക്ടോബര് ഒന്പതിന് ലണ്ടന്-ഡല്ഹി വിമാന ടോയ്ലറ്റിൽനിന്നും കിട്ടി, ബോംബ് എന്നുതന്നെ എഴുതിയ ടിഷ്യു പേപ്പര്.
നവംബര് 14നായിരുന്നു അക്കൊല്ലത്തെ ഏക എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ് കുറിപ്പ് കണ്ടെത്തല്. അതു പക്ഷേ കുറേക്കൂടി വിശദമായ കുറിപ്പായിരുന്നു-ബ്ലാസ്റ്റ് വൈല് ടേക്കോഫ്. പറന്നുയരുമ്പോള് പൊട്ടിത്തെറിക്കും എന്നെഴുതിയ ടിഷ്യു വച്ചിരുന്നത് ഡല്ഹി-കൊച്ചി വിമാനത്തിന്റെ 14 ബി സീറ്റിന്റെ പോക്കറ്റിലായിരുന്നു. 14 ബി, സീറ്റുകളില് ഇരുന്ന രണ്ടു യാത്രക്കാരെ തടഞ്ഞുവയ്ക്കുകയും ചോദ്യംചെയ്യുകയും ചെയ്തുവെന്ന് വാര്ത്തകളിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും പിന്നീട് എന്തുണ്ടായെന്ന് വ്യക്തമല്ല.
കഴിഞ്ഞ കൊല്ലത്തെ നാലു സംഭവങ്ങളില് ആദ്യത്തേത് ഫെബ്രുവരി 10ന് ജിദ്ദ-അഹമ്മദാബാദ് ഇന്ഡിഗോ വിമാനത്തിലായിരുന്നു. സീറ്റ് 18 എയുടെ അടുത്ത് , ‘ബോംബ് ഇവിടെ’ എന്നെഴുതിയ ടിഷ്യു കിട്ടി.
ജൂലൈ അഞ്ചിന് ഇന്ഡിഗോയുടെ ഹൈദരാബാദ്-മൊഹാലി വിമാനത്തിന്റെ ടോയ്ലറ്റ് വൃത്തിയാക്കുമ്പോള് കണ്ടെടുത്ത ടിഷ്യു പേപ്പറില് എഴുതിയിരുന്നത്, ‘അകത്ത് ബോംബ് ‘ എന്നായിരുന്നു.
മെയ് 12ന് രാത്രി കോല്ക്കത്തയില്നിന്ന് ഹൈദരാബാദിലേക്കു പറക്കുകയായിരുന്ന എയർ ഇന്ത്യ വിമാനത്തിലെ ടോയ്ലറ്റ് ടിഷ്യു കുറിപ്പ് പറഞ്ഞത്, വിമാനത്തില് ഒരു വസ്തു പൊട്ടിത്തെറിക്കും എന്നായിരുന്നു. ജൂണ് 27ന് എയര് ഇന്ത്യയുടെ മുംബൈ-ഡല്ഹി വിമാനത്തിലെ വാഷ്റൂമില്നിന്ന് ബോംബ് എന്നെഴുതിയ ടിഷ്യു കിട്ടി.
ഇക്കൊല്ലത്തെ ആദ്യസംഭവം ജനുവരി 18ന് ആയിരുന്നു. ഇന്ഡിഗോയുടെ ഡല്ഹി-ബാഗ്ദോഗ്ര വിമാനത്തിലെ കുറിപ്പ് ഹിന്ദിയിലായിരുന്നു. ‘പ്ലെയിന് മേം ബോംബ്. ഭാഷ എന്തായാലും ഭീഷണി, ഭീഷണി തന്നെയായതുകൊണ്ട്, വിമാനം ലക്നൗവിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടു. ജനുവരിയില്തന്നെ, മുപ്പതാം തീയതിയായിരുന്നു ഇന്ഡിഗോയിലെ രണ്ടാമത്തെ സംഭവം. കുവൈറ്റ്-ഡല്ഹി വിമാനത്തില്നിന്ന് കുറിപ്പു കിട്ടിയതിനെത്തുടര്ന്ന് അഹമ്മദാബാദിനു തിരിച്ചുവിട്ടു.
ജൂണ് 12ന് ലക്നൗ-ഡല്ഹി ഇന്ഡിഗോ വിമാനം പറന്നുയരുന്നതിന് അല്പ്പനേരം മുമ്പ് കുറിപ്പ് കണ്ടെടുത്തതും വാഷ്റൂമില് നിന്നുതന്നെ. ഓഗസ്റ്റ് 26ന് ടോയ്ലറ്റിൽനിന്ന് ബോംബ് എന്നെഴുതിയ പേപ്പര് കിട്ടിയത് ലക്നൗ-ബംഗളുരു ഇന്ഡിഗോ വിമാനത്തില്നിന്നായിരുന്നു. ആദ്യം പറഞ്ഞ, കഴിഞ്ഞ തിങ്കളാഴ്ചത്തെ എയര് ഇന്ത്യാ സംഭവമായിരുന്നു ഇക്കൊല്ലം ഇതേവരെ റിപ്പോര്ട്ട് ചെയ്തതില് ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തേത്.
2024 നവംബര് 14ന് ഡല്ഹി-കൊച്ചി വിമാനത്തിലെ സീറ്റ് പോക്കറ്റില്നിന്ന് കുറിപ്പു കിട്ടിയതിനെത്തുടര്ന്ന് അടുത്തിരുന്ന രണ്ടു പേരെ ചോദ്യം ചെയ്ത സംഭവം ഒഴിച്ചാല്, ടിഷ്യു ഭീഷണികളില് ഇതേവരെ ആരും കൃത്യമായ തെളിവോടെ അറസ്റ്റിലാവുകയോ നടപടി ഉണ്ടാവുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം. എന്താണ് ഈ പണിയുടെ ശരിക്കുമുള്ള പ്രേരണയെങ്കിലും ഇത്തരം സംഭവങ്ങള് ആവര്ത്തിക്കുന്നതും അതുകൊണ്ടുതന്നെയാവും.
വിമാനത്തില് ബോംബു വച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് വിമാനത്താവളത്തിലേക്കു ഫോണ് ചെയ്തു പറഞ്ഞ് കബളിപ്പിക്കുന്നവരെ ഫോണ് ട്രേസ് ചെയ്തു പിടിക്കാന് എളുപ്പമാണെന്നതുപോലെ, വിമാന വാഷ്റൂമിലെ കടലാസില് കുറിപ്പെഴുതിവച്ച് ഒന്നുമറിയാത്തതുപോലെ തിരികെ സീറ്റില് പോയി ഇരുന്നത് ആരാണെന്ന് കണ്ടെത്താന് ശരിക്കും ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന്, ഇതു ചെയ്യുന്നവര്ക്ക് നല്ല ധാരണയുണ്ട് എന്നു വേണം കരുതാന്. എന്തായാലും, യാത്രക്കാരുടെ സമയ, ധന നഷ്ടത്തിനു പുറമേ, എയര്ലൈനിനും എയര്പോര്ട്ടിനും ലക്ഷങ്ങളുടെ നഷ്ടമുണ്ടാക്കുന്നവയാണ് ഓരോ കുറിപ്പും.
ഏകദേശ കണക്കെടുത്താല്, വിമാനം ചെറിയൊരു ദൂരം തിരിച്ചുവിടുന്നതിന് കത്തിക്കുന്ന ഇന്ധനത്തിന്റെ വില 25 ലക്ഷം രൂപയൊക്കെ ആവാം. പുതിയൊരു വിമാനത്താവളത്തില് ഇറങ്ങുന്നതിനുള്ള ലാന്ഡിംഗ്, പാര്ക്കിംഗ് ചാര്ജുകള് അര ലക്ഷം മുതല് രണ്ടു ലക്ഷം വരെ. ഗ്രൗണ്ട് ഹാന്ഡ്ലിംഗ്, സെക്യൂരിറ്റി ചാര്ജുകള്, യാത്രക്കാരെ കൊണ്ടുപോകുന്നതിനുള്ള ബസുകളുടെ ചാര്ജ് എല്ലാംകൂടി 50,000 രൂപ മുതല് രണ്ടു ലക്ഷം രൂപ വരെ.
വിമാന ജോലിക്കാരുടെ ഡ്യൂട്ടി മാറ്റം മൂലമുള്ള ചെലവ് 25 ലക്ഷം, യാത്രക്കാര്ക്കുള്ള അധിക ഭക്ഷണം, മറ്റു ചെലവുകള് അര ലക്ഷം മുതല് ഒന്നര ലക്ഷം വരെ, യാത്രക്കാരെ ഹോട്ടലില് താമസിപ്പിക്കേണ്ടിവന്നാല് അതിനുള്ള ചെലവ് 25 ലക്ഷം രൂപ, റീ ബുക്കിംഗ് അല്ലെങ്കില് മറ്റു യാത്രാസൗകര്യം ഏര്പ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കല് എന്നിവയ്ക്ക് 15 ലക്ഷം രൂപ.
എല്ലാംകൂടി 820 ലക്ഷം രൂപ. ഇതെല്ലാം നേരിട്ടുള്ള ചെലവുകളാണ്. ഒരു വിമാന ഷെഡ്യൂള് തകരാറിലാവുന്നത് മറ്റ് ഷെഡ്യൂളുകളെയും ബാധിക്കുന്നതിന്റെ, നേരിട്ടല്ലാത്ത അധികച്ചെലവ് വേറെയും ലക്ഷങ്ങൾ.
SUNDAY DEEPIKA
അതിരുകളില്ലാത്ത കരുണയുടെയും ദൃഢനിശ്ചയത്തിന്റെയും കഥകൾ ലോകത്തിന് എപ്പോഴും പുതിയ വെളിച്ചമാണ് നൽകുന്നത്. ആഡംബരത്തിന്റെയും കോർപറേറ്റ് പ്രൗഢിയുടെയും കൊടുമുടിയിൽനിന്ന്, ഒന്നുമില്ലാത്തവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങിയ ഒരു സ്വിസ് യുവതിയുടെ കഥ ബംഗാളിലെ ഉൾനാടൻ ഗ്രാമങ്ങൾക്ക് ഇക്കാലത്ത് വെറുമൊരു അദ്ഭുതമല്ല, മറിച്ച് ജീവശ്വാസമാണ്.
സാന്ദ്ര ലാവി ഗോജ്കോവിച്ച് എന്ന ജീവകാരുണ്യ പ്രവർത്തക സ്വിറ്റ്സർലൻഡിലെ സുഖസൗകര്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് പശ്ചിമബംഗാളിലെ സുന്ദർബൻസിലുള്ള സാഗർ ദ്വീപിൽ എത്തുമ്പോൾ അവരുടെ കൈയിൽ വൻകിട പദ്ധതികളുടെ ബ്ലൂപ്രിന്റുകളോ കോടികളുടെ നിക്ഷേപമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉണ്ടായതൊന്നു മാത്രം. മറ്റുള്ളവരുടെ സങ്കടങ്ങൾ കേൾക്കാനും അവരെ ചേർത്തുപിടിക്കാനുമുള്ള തെളിഞ്ഞ മനസും ഒരു മനഃസമാധാനവുമില്ലാത്ത കോർപറേറ്റ് ലോകത്തോടുള്ള വിടപറയലും.
വിപ്ലവകരമായ മാറ്റം
സ്വിറ്റ്സർലൻഡിൽ വളർന്ന്, ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസം നേടി സൂറിച്ചിലും ദുബായിലും പ്രശസ്തമായ കോർപറേറ്റ് സ്ഥാപനത്തിൽ ഉയർന്ന ശമ്പളത്തിലും ആഡംബര കാറിലുമൊക്കെ തിളങ്ങിനിന്ന കാലത്താണ് സാന്ദ്രയുടെ ഉള്ളിൽ ചോദ്യങ്ങൾ അലയടിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. ലോകത്തിൽ കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യർ ഒരുനേരത്തെ ആഹാരത്തിനും അടിസ്ഥാന അവകാശങ്ങൾക്കുമായി നെട്ടോട്ടമോടുമ്പോൾ തനിക്കു മാത്രം എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം ആനുകൂല്യങ്ങളും അവസരങ്ങളും ലഭിക്കുന്നത് എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഗതി മാറ്റിയത്. നേട്ടങ്ങൾ സൗകര്യങ്ങൾ തന്നേക്കാം, എന്നാൽ അതു ജീവിതത്തിന് യഥാർഥ അർഥം നൽകില്ലെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ സാന്ദ്ര, വെറും രണ്ടു ജോഡി വസ്ത്രങ്ങളുമായി ഇന്ത്യയിലേക്കു വിമാനം കയറി.
ആദ്യകാലങ്ങളിൽ തന്റെ സമ്പാദ്യം സന്നദ്ധസംഘടനകൾക്കു നൽകി മടങ്ങാനാണ് അവർ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ, അനുഭവങ്ങൾ അവരെ മറ്റൊരു പാഠം പഠിപ്പിച്ചു. സുതാര്യതയില്ലായ്മയും പ്രാദേശിക ആവശ്യങ്ങളെക്കാൾ സ്വന്തം അജൻഡകൾക്ക് മുൻഗണനയും നൽകുന്ന സംഘടനകളുടെ ശൈലിയും കണ്ടപ്പോൾ സ്വന്തമായി രംഗത്തിറങ്ങാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു. ഭിന്നശേഷിയുള്ള കുട്ടികളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ കൈകൊണ്ട് കഴുകുന്നതു മുതൽ ഡൽഹിയിലെയും മുംബൈയിലെയും തെരുവുകളിൽ സന്നദ്ധസേവനം നടത്തുന്നതുവരെ അപരിചിതമായ നാടിന്റെ ഉള്ളറകളെ മനസിലാക്കാൻ അവർ തയാറായി.
കടൽ കടന്നെത്തിയ വെളിച്ചം
കോൽക്കത്തയിൽനിന്നു ട്രെയിനിൽ രണ്ടര മണിക്കൂർ യാത്ര. അതിനുശേഷം വേലിയേറ്റവും വേലിയിറക്കവും നോക്കി ഒരു മണിക്കൂർ ബോട്ട് യാത്ര... പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങളും ചുഴലിക്കാറ്റുകളും പതിവായ, മിക്ക സന്നദ്ധസംഘടനകളും കാൽകുത്താൻ മടിക്കുന്ന സുന്ദർബൻസിലെ സാഗർ ദ്വീപിലേക്കായിരുന്നു ആ അന്വേഷണം ഒടുവിലെത്തിയത്. ബോട്ട് മാർഗം മാത്രം എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയുന്ന ഈ ഒറ്റപ്പെട്ട ദ്വീപിൽ കാൽകുത്തിയ സാന്ദ്ര കണ്ടത്, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ പോലുമില്ലാത്ത മനുഷ്യരെയാണ്. ദാരിദ്ര്യം കാരണം അവിടത്തെ കുട്ടികൾ സ്കൂളിൽ പോകുന്നതിനു പകരം മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം കൂലിപ്പണിക്ക് പോകുകയായിരുന്നു.
ഗ്രാമീണരുമായി സംസാരിച്ചപ്പോൾ ഉയർന്നുവന്ന പ്രധാന ആവശ്യമായിരുന്നു കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം. കൃഷിപ്പണിയിലും മത്സ്യബന്ധനത്തിലും കുട്ടികളെ കൂടെക്കൂട്ടിയിരുന്ന മാതാപിതാക്കൾക്കു തങ്ങളുടെ മക്കളുടെ ഭാവി അനിശ്ചിതത്വത്തിലാണെന്ന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. അങ്ങനെ, അവിടെത്തന്നെ പ്രവർത്തിക്കാൻ സാന്ദ്ര തീരുമാനിച്ചു. 15 വർഷം മുന്പ് ഒരു ചെറിയ പ്രൈമറി സ്കൂൾ സ്ഥാപിച്ചു സാന്ദ്ര തന്റെ ചരിത്രപരമായ ദൗത്യത്തിന് തുടക്കമിട്ടു.
എന്നാൽ, ഒരു വിദേശവനിതയെ പെട്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുകയെന്നതു ഗ്രാമവാസികൾക്ക് എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. അവർ പ്രദേശവാസികളായ സഹപ്രവർത്തകരുടെ സഹായത്തോടെ ഓരോ വീടും കയറിയിറങ്ങി മാതാപിതാക്കൾക്കു ബോധവത്കരണം നൽകി. കുട്ടികൾ സ്കൂളിൽ വരുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കാൻ അധ്യാപകർ ദിവസവും രാവിലെ അവരുടെ വീടുകളിലെത്തി. പതുക്കെ സാന്ദ്രയുടെ സ്ഥിരോത്സാഹം കാരണം ഗ്രാമവാസികൾക്ക് വിശ്വാസമായി.
പ്രതിസന്ധികളും അതിജീവനവും
തുടക്കം ഒരിക്കലും എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. വിദേശിയായതുകൊണ്ട് പ്രദേശവാസികൾ ആദ്യം സംശയത്തോടെയാണ് അവരെ നോക്കിക്കണ്ടത്. ക്രിസ്ത്യൻ മിഷനറിയാണെന്ന തെറ്റിദ്ധാരണകൾ വരെയുണ്ടായി. എന്നാൽ നിഷ്കാമ കർമത്തിലൂടെയും സ്നേഹത്തിലൂടെയും സാന്ദ്ര അവരെ കീഴടക്കി. ഇടയ്ക്ക് ഗുരുതരമായ മലേറിയ ബാധിച്ചു ചികിത്സയ്ക്കായി സ്വിറ്റ്സർലൻഡിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടിവന്നപ്പോഴും ഡോക്ടർമാരുടെ വിലക്കുകളെ മറികടന്ന്, രോഗമുക്തി നേടിയ പിറ്റേന്നുതന്നെ അവർ ഇന്ത്യയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി.
കുടുംബത്തോടും സുഹൃത്തുക്കളോടും പറയാതെ രഹസ്യമായി പണിതുയർത്തിയ ആ സ്കൂളിന്റെ ചുവരുകളുടെ നിറം നിർണയിക്കുന്നതു മുതൽ അടുക്കളപ്പാത്രങ്ങൾ വാങ്ങുന്നതുവരെ സാന്ദ്ര നേരിട്ടായിരുന്നു. അവിടത്തെ അധ്യാപകരെ ചേർത്തുപിടിച്ച് വീടുകൾ തോറും കയറിയിറങ്ങി അവർ കുട്ടികളെ സ്കൂളിലേക്ക് ആകർഷിച്ചു.
ഇന്ന് ഈ സ്കൂൾ കുട്ടികൾക്ക് സൗജന്യവും ഗുണനിലവാരമുള്ളതുമായ വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുക മാത്രമല്ല പോഷകാഹാരവും നൽകുന്നുണ്ട്. 15 വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം ആ പ്രൈമറി സ്കൂൾ വരുത്തിവച്ച മാറ്റങ്ങൾ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നതാണ്. പ്രദേശത്തെ ബോർഡ് പരീക്ഷാ വിജയശതമാനം 50ൽനിന്ന് 100 ആയി ഉയർന്നു.
ജനകീയ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക്
സാന്ദ്രയുടെ സ്കൂൾ ഇപ്പോൾ അക്ഷരങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് പ്രദേശത്തെ സാമൂഹികമാറ്റത്തിന്റെ വലിയൊരു കേന്ദ്രമായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. ബാലവിവാഹം, മനുഷ്യക്കടത്ത്, ഗാർഹിക പീഡനം എന്നിവയ്ക്കെതിരേ ശബ്ദമുയർത്താനുള്ള ധൈര്യം സ്കൂളിലെ വിദ്യാർഥികൾക്ക് നൽകുന്നു. സ്കൂൾ ഇതുവരെ 112 ഗ്രാമീണ യുവാക്കൾക്ക് പരിശീലനം നൽകി, 30 ഗ്രാമങ്ങളിലായി ഇരുപതിനായിരത്തോളം ജനങ്ങളിലേക്ക് ഈ സംരക്ഷണസന്ദേശമെത്തിച്ചു. തയ്യൽ അടക്കമുള്ള തൊഴിൽ പരിശീലനങ്ങളിലൂടെ അവിടത്തെ സ്ത്രീകളെ സാമ്പത്തിക സ്വയംപര്യാപ്തതയിലേക്കു നയിച്ചു.
പലപ്പോഴും ഈ സ്കൂളിലെ വിദ്യാർഥികൾതന്നെ മുൻകൈയെടുത്ത് സ്വന്തം കൂട്ടുകാരുടെ ബാലവിവാഹങ്ങൾ തടഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. "എന്റെ പഴയ വിദ്യാർഥികൾ അടുത്ത തലമുറയെ സംരക്ഷിക്കാൻ മുന്നോട്ടുവരുമ്പോൾ, അതാണ് എന്റെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ യഥാർഥ വിജയം" -സാന്ദ്ര അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്നു.
കഴിഞ്ഞ 15 വർഷമായി ഗ്രാമീണമേഖലയിൽ ജീവിക്കുന്ന സാന്ദ്രയ്ക്ക് ഇതൊരു ത്യാഗമായി തോന്നുന്നില്ല; മറിച്ച് തന്റെ കടമയായിട്ടാണ് തോന്നുന്നത്. "സ്വിറ്റ്സർലൻഡ് എന്നെ അച്ചടക്കവും ജോലികൾ ആസൂത്രണം ചെയ്യാനും പഠിപ്പിച്ചു, എന്നാൽ ഇന്ത്യ എന്നെ ഒരു നല്ല മനുഷ്യവ്യക്തിയാക്കി മാറ്റി, ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു. ആളുകൾ ഗ്രാമങ്ങളെ ദാരിദ്ര്യകേന്ദ്രമായി മാത്രം കാണുന്നു, എന്നാൽ ആധുനിക നഗരങ്ങൾക്കു നഷ്ടപ്പെട്ട സമാധാനവും സ്നേഹവും ലാളിത്യവും ഗ്രാമങ്ങൾ എനിക്കു നൽകി’-സാന്ദ്ര വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്തിട്ടും താൻ പണിതുയർത്തിയ സ്കൂളിന് സ്വന്തം പേര് നൽകാൻപോലും സാന്ദ്ര തയാറായില്ല. "ഞാൻ ഇന്ത്യയിലെ ഒരു അതിഥി മാത്രമാണ്, പാശ്ചാത്യ ആശയങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാനല്ല ഞാൻ വന്നത്’- അവർ വിനയത്തോടെ പറയുന്നു. പ്രാദേശികമായ കൂട്ടായ്മയ്ക്കാണ് അവർ പൂർണ നിയന്ത്രണവും നൽകിയിരിക്കുന്നത്.
ഇന്നും സാന്ദ്ര തന്റെ സമയം സ്വിറ്റ്സർലൻഡിലും ഇന്ത്യയിലുമായി വീതിച്ചിരിക്കുന്നു. സാഗർ ദ്വീപിലെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കു സ്വന്തമായി ഫണ്ട് കണ്ടെത്താൻ സാന്ദ്ര സ്വിറ്റ്സർലൻഡിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. ബാക്കി സമയം ഗ്രാമീണ കുട്ടികൾക്കായി ഇന്ത്യയിൽ ചെലവഴിക്കുന്നു. ഭൗതിക സമ്പാദ്യങ്ങൾ താത്കാലികമാണെന്നും അവസരങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെട്ടവർക്ക് അത് തുറന്നുകൊടുക്കുന്നതിലാണ് ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർഥ സഫലതയെന്നും ഈ സ്വിസ് യുവതി ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറയുന്നു. സാഗർ ദ്വീപിലെ അജ്ഞാത വിദ്യാലയം ഇന്ന് കേവലം ഒരു കെട്ടിടമല്ല; അത് മനുഷ്യത്വത്തിന്റെയും അതിരുകളില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെയും വലിയൊരു ഗോപുരമാണ്!
ലോകത്തിന് സന്ദേശം നൽകിക്കൊണ്ട് സാന്ദ്ര പറയുന്നു: ‘ലോകത്തെ മാറ്റാൻ അത്ഭുതകരമായ വലിയ കാര്യങ്ങൾ ഒന്നും ചെയ്യേണ്ടതില്ല, ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ മറ്റുള്ളവരോട് കാണിക്കുന്ന ദയയോടെയുള്ള മനോഭാവം പോലും ലോകത്തെ മനോഹരമാക്കും’.
SUNDAY DEEPIKA
തന്റെ മോട്ടിവേഷന് ക്ലാസിനിടയില് കാല്പന്തിനെക്കുറിച്ചും സന്തോഷ് ട്രോഫിയെക്കുറിച്ചും പറയാറുണ്ടായിരുന്ന സ്റ്റീഫന് ആന്റണി കല്ലറയ്ക്കല് ഒരിക്കല് വിദ്യാര്ഥികളോട് കേരളത്തിന്റെ ‘പറക്കും ഗോളി ’ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്നത് ആരാണെന്ന് ചോദിച്ചു. അവര് കായിക വിദ്യാര്ഥികളായിരുന്നിട്ടുകൂടി വിക്ടര് മഞ്ഞില എന്ന് പറയാതെയായപ്പോള് അദ്ദേഹം ആകെ അസ്വസ്ഥനായി. ഇന്ത്യന് താരവും കേരളം കണ്ട ഏറ്റവും മികച്ച ഗോളിയുമായിരുന്ന മഹാനായ ഗോള്കീപ്പറെപ്പോലും പുതുതലമുറയ്ക്ക് അറിയില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് അദ്ദേഹത്തെ വലിയ ഒരു ദൗത്യത്തിനായി പ്രേരിപ്പിച്ചത്.
ഒരൊറ്റ ചോദ്യം; ഒരു മഹായാത്രയുടെ തുടക്കം
സന്തോഷ് ട്രോഫിയിലെ കളിക്കാരെ കേരളത്തിന് പരിചയപ്പെടുത്തുക എന്ന വലിയ ദൗത്യവുമായി 2022 ജനുവരിയില് ആ മഹായാത്ര ആരംഭിച്ചു. കന്യാകുമാരി മുതല് കാസര്ഗോഡ് വരെയുള്ള മുന് സന്തോഷ് ട്രോഫി താരങ്ങളെത്തേടി അവരുടെ വീടുകളില് എത്തി. കേരള ഫുട്ബോളിന്റെ ചരിത്രം പടുത്തുയര്ത്തിയ സകല താരങ്ങളെയും കണ്ടെത്തി അവരുടെ ഓര്മകള് കേട്ടു. വിജയഗാഥകളും പരാജയങ്ങളും വേദനകളും സന്തോഷങ്ങളും എല്ലാം പുതുതലമുറയ്ക്കായി രേഖപ്പെടുത്തി.
ഒരുകാലത്ത് കളിക്കളത്തില് കേരളത്തിന്റെ അഭിമാനമായിരുന്ന മനുഷ്യര് തങ്ങളുടെ ഓര്മയുടെ വാതായനങ്ങള് തുറന്നപ്പോള് പുറംലോകമറിയാത്ത നിരവധി കഥകള് പുറത്തുവന്നു. ഒരു മത്സരത്തിലെ അവസാനനിമിഷം, നിര്ണായ ഗോള്, അദ്ഭുതകരമായ സേവ്, അവിശ്വസനീയ വിജയം, വിജയാഹ്ലാദം, പരാജയത്തിന്റെ വേദന, ദേശീയ അന്തര്ദേശീയ തലങ്ങളില് ജഴ്സി അണിഞ്ഞതിന്റെ അഭിമാനം, കളിക്കളത്തില്നിന്ന് പടിയിറങ്ങിയശേഷമുള്ള നിശബ്ദത എല്ലാം സ്റ്റീഫന് ചികഞ്ഞെടുത്ത് ചരിത്രമാക്കി.
70,000 കിലോമീറ്റര്; പിറന്നത് ചരിത്രം
സ്റ്റീഫന് വണ്ടിയോടിച്ചു; അഭിമുഖം നടത്തി.ഭാര്യ മോളി സ്റ്റീഫന് സന്തോഷ് ട്രോഫിയുടെ കാണാക്കഥകള് കാമറയിലാക്കി. അങ്ങനെ 70,000 കിലോമീറ്ററിലധികം സഞ്ചരിച്ച് ഒരു കുടുംബം നടത്തിയ മഹായാത്ര ഒരു ഫുട്ബോള് തീര്ത്ഥാടനമായി മാറി. ഒപ്പം ഫുട്ബോളിന്റെ ചരിത്രസംരക്ഷണ ദൗത്യവുമായി .200ലധികം ദേശീയ അന്തര്ദേശീയ താരങ്ങളെയും പരിശീലകരെയും ‘കേരളവും സന്തോഷ് ട്രോഫിയും’ എന്ന ടാഗ് ലൈനില് സ്പര്ശം ആര്ട്സ് എന്ന യൂട്യൂബ് ചാനലിലൂടെ പുതുതലമുറയ്ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി.
‘ഇതില് സന്തോഷ് ട്രോഫി കന്നിക്കിരീടം നേടിയ കേരള ടീമിന്റെ വൈസ് ക്യാപ്റ്റന് ടി.എ. ജാഫര്, കേരളത്തിന്റെ മറഡോണ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന നജീമുദീന്, പ്രശസ്ത കോച്ചും കളിക്കാരനുമായിരുന്ന ടി.കെ. ചാത്തുണ്ണി, കെഎഫ്എ വൈസ് പ്രസിഡന്റുകൂടിയായിരുന്ന പി. പൗലോസ്, ദേവാനന്ദ് തുടങ്ങി പതിനഞ്ചോളം പേര് മണ്മറഞ്ഞു. ഇനിയും പലരും നമ്മെ വിട്ടുപോകും. സ്കോര്ബോര്ഡുകള് മായും. ട്രോഫികള് ഷെല്ഫുകളില് പൊടി പിടിക്കും. പക്ഷേ, കളിക്കാരുടെ ഓര്മകള് മരിക്കരുത്, ജീവനോടെ നിലനില്ക്കണം. അത് ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളില് മാത്രം ഇടംപിടിക്കാതെ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരിലൂടെ സഞ്ചരിക്കണം; ഉദ്ഘോഷിക്കണം. അതായിരുന്നു യാത്രയുടെ ലക്ഷ്യം. അതു നൂറു ശതമാനവും വിജയിച്ചു.’ സ്റ്റീഫന് പറഞ്ഞു.
ലോകകപ്പ് ആവേശം പുതുതലമുറയിലേക്ക്
പഴയ കളിക്കാരുടെ പേരുകള് പുതുതലമുറയ്ക്ക് പരിചിതമാക്കിയതിനൊപ്പം ഇക്കഴിഞ്ഞ ലോകകപ്പിന്റെ ആവേശം ഇളംതലമുറയിലേക്ക് പകരാനും സ്റ്റീഫന് പദ്ധതിയിട്ടു. ‘ലഹരി വിമുക്ത ബാല്യം’, ‘കളിക്കളമാണ് ലഹരി’ എന്നീ സന്ദേശങ്ങളുയര്ത്തി ലോകകപ്പ് കൗണ്ട് ഡൗണ് ഷോ സംഘടിപ്പിച്ചു. 2026 മാര്ച്ച് മൂന്നു മുതല് ജൂണ് 11 വരെ. 100 ദിനങ്ങള് കൊണ്ട് 11 ജില്ലകളിലെ സ്കൂളുകള്, കോളജുകള്, ഫുട്ബോള് അക്കാദമികള് എന്നിവിടങ്ങളിലായി 105 ലോകകപ്പ് കൗണ്ട് ഡൗണ് ഷോകള് നടത്തി . കുട്ടികളുടെ മനസില് ഫുട്ബോളിനോടുള്ള കൗതുകവും സ്വപ്നവും വളര്ത്താനുള്ള ഈ യാത്രയില് കുട്ടികളും വെറ്ററന്സും തമ്മിലും യുവാക്കളും തമ്മിലും സൗഹൃദ മത്സരങ്ങളും പെനാല്റ്റി ഷൂട്ടൗട്ട് മത്സരങ്ങളും ഫുട്ബോള് ചര്ച്ചകളും പ്രശ്നോത്തരികളും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇവയുടെയെല്ലാം ചിത്രങ്ങളും ദൃശ്യങ്ങളും ചേര്ത്ത് നവംബര് അഞ്ചു മുതല് ഏഴു വരെ എറണാകുളം ദര്ബാര് ഹാളില് ഒരു എക്സിബിഷനും ഫൗണ്ടേഷന് ആസൂത്രണം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
കേരളത്തില്നിന്ന് ലോകകപ്പ് താരങ്ങള്
ഫിഫ ലോകകപ്പ് ഫുട്ബോള് കളിക്കുന്ന താരങ്ങളെ കേരളത്തില് വാര്ത്തെടുക്കുക, ഇന്ത്യന് ടീമിലേക്ക് ഒരു ഡസന് താരങ്ങളെയെങ്കിലും പത്തു വര്ഷത്തിനുള്ളില് കേരളത്തില്നിന്ന് സംഭാവന ചെയ്യുക എന്നിവയാണ് സ്റ്റീഫന് ആന്റണിയുടെയും കല്ലറയ്ക്കല് ഫൗണ്ടേഷന്റെയും സ്വപ്നം. അതിനായി 2028ല് സ്റ്റീവ്സ് റസിഡന്ഷ്യല് ഫുട്ബോള് അക്കാദമി ആരംഭിക്കാനുള്ള ആസൂത്രണത്തിലാണ് ഇദ്ദേഹം. ഭാര്യ മോളിക്കു പുറമേ മക്കളായ സാറയും ട്രീസയും അപ്പന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് നിറംപകരാന് പിൻതുണയുമായി കൂടെയുണ്ട്.
SUNDAY DEEPIKA
സ്വാതന്ത്ര്യദിനത്തിന്റെ പിറ്റേന്ന് വാരണാസി വിമാനത്താവളത്തില് പൊട്ടിയ ഒരു തോക്കിനെപ്പറ്റിയാണ്. മുംബൈയില് ഹോട്ടല് ബിസിനസ് നടത്തുന്ന, ശിവസേനയുടെ (ഷിന്ഡെ വിഭാഗം) മുന് കൗണ്സിലര് കമലേഷ് കേദാര്നാഥ് റായി (55) വാരണാസിയില്നിന്ന് മുംബൈക്ക് രാവിലെ ഒന്പതരയ്ക്കുള്ള എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ് ഫ്ളൈറ്റ് ഐഎക്സ് 1810ന് പോകാന് എത്തിയതായിരുന്നു, ലാല് ബഹാദുര് ശാസ്ത്രി രാജ്യാന്തര വിമാനത്താവളത്തില്.
കമലേഷ്, ഭാര്യ സുഷമയുമൊത്ത് ലഗേജ് ചെക്കിന് ചെയ്യാന് നില്ക്കുകയായിരുന്ന കൗണ്ടറിന് അടുത്തുനിന്ന് പെട്ടെന്നാണ് വെടിപൊട്ടിയത്. വെടിയൊച്ചയുടെ പിന്നാലെ നിലവിളിയും ആള്ക്കൂട്ടവും ബഹളവും സിഐഎസ്എഫിന്റെ പാച്ചിലും പൊലീസിന്റെ വരവും കമലേഷിനെയും ഭാര്യയെും ചോദ്യം ചെയ്യാനായി നീക്കുന്നതും ഇതിനിടെ വിമാനം കമലേഷില്ലാതെ പറന്നുപോകുന്നതും എല്ലാം കഴിയുമ്പോഴേക്കാണ് സംഭവം വ്യക്തമായിത്തുടങ്ങുന്നത്.
ലൈസന്സുള്ള ഒരു തോക്ക് വര്ഷങ്ങളായി സദാ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന കമലേഷ്, മുമ്പ് പല യാത്രകളിലും ചെയ്തിട്ടുള്ളതുപോലെ, ചെക്കിന് കൗണ്ടറില് തോക്കിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞു. തോക്കിന്റെ ലൈസന്സിന്റെ കോപ്പി കൗണ്ടറില് കൊടുത്തു. വിമാനത്താവള സുരക്ഷാ ചുമതലയുള്ള സിഐഎസ്എഫ് തോക്ക് പരിശോധിച്ച്, എയര്പോര്ട്ട്സ് അഥോറിട്ടി ഓഫ് ഇന്ത്യ കാര്ഗോ ലോജിസ്റ്റിക്സ് ആന്ഡ് അലയ്ഡ് കമ്പനിയുടെ (എഎഐസിഎല്എസി) ജീവനക്കാര്ക്ക് കൈമാറാന് എത്തി. കമലേഷ് തോക്കില്നിന്ന് എല്ലാവരും കാണ്കെ തിരകളെടുത്തു മാറ്റി. എല്ലാം സുരക്ഷിതമായി എന്നു തെളിയിക്കാന് കാഞ്ചി വലിച്ചു. വെടി പൊട്ടി.
ഭാഗ്യത്തിന് തോക്ക് ലേശം മാറ്റി താഴ്ത്തി പിടിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്, തിര ആദ്യം കൊണ്ടത് ഭിത്തിയിലാണ്. അവിടെനിന്ന് തിരികെ തെറിച്ചു വന്ന് ജീവനക്കാരി സുമന് കുമാരിയുടെ കാലില് തറച്ചു. തിര, രോഹിത് രാജ് എന്ന ജീവനക്കാരന്റെ കൈയോടുചേര്ന്ന് പാഞ്ഞുപോകുന്നതിനിടെ വിരലുകള് ഉരഞ്ഞു മുറിഞ്ഞു. സുമനും രോഹിതും ആശുപത്രിയിലും കമലേഷ് പൊലീസ് കസ്റ്റഡിയിലുമായി. സംഭവം, ഇന്ത്യയില് തോക്കുമായി യാത്ര ചെയ്യുന്നതിനുള്ള ചട്ടങ്ങളിലേക്ക് ഒരിക്കല്ക്കൂടി ശ്രദ്ധ തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
തോക്കിന് ലൈസന്സ് വേണമെന്നതാണ്, സിഐഎസ്എഫ് ചട്ടങ്ങളില് ഒന്നാമത്തേത്. ചെക്കിന് ചെയ്യാനെത്തി ലഗേജ് കൈമാറുംമുമ്പ് തോക്കിന്റെ കാര്യം യാത്രക്കാരന് പറയുകയും രേഖാമൂലം അറിയിക്കുകയും വേണം. ലൈസന്സിനൊപ്പം മേശപ്പുറത്തു വയ്ക്കുന്ന തോക്ക് സിഐഎസ്എഫ്് പരിശോധിക്കണം. തോക്കില്നിന്ന് തിരകളെല്ലാം മാറ്റിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കി തോക്കും തിരയും വെവ്വേറെ സുരക്ഷിതായി പായ്ക്കുചെയ്ത് ചെക്കിന് ചെയ്ത ലഗേജുകള്ക്കൊപ്പം വിമാനത്തിന്റെ കാര്ഗോ ഹോള്ഡിലേക്ക് വിടണം. വിമാന കാബിനില് തോക്കും തിരകളും കയറ്റാനേ പാടില്ല.
ഒരു യാത്രക്കാരന് എത്ര തോക്കും തിരകളും കൊണ്ടുപോകാമെന്നും ബ്യൂറോ ഓഫ് സിവില് ഏവിയേഷന് സെക്യൂരിറ്റി വ്യക്തത വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ലൈസന്സുള്ള റിവോള്വറോ, പിസ്റ്റളോ, ഷോട്ട്ഗണ്ണോ ഒരെണ്ണവും അതിന്റെ തിരകളും. ഒരോ വിമാനക്കമ്പനികളും അവരുടേതായ ഉപനിബന്ധനകളും ഇതില് കൂട്ടിച്ചേര്ക്കാറുമുണ്ട്. ഭാരം അഞ്ചു കിലോയില് കവിയാന് പാടില്ലെന്ന് എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ് പറയുന്നത് ഉദാഹരണം. തിരകളുടെ എണ്ണം അന്പതില് കവിയരുതെന്ന് എയര് ഇന്ത്യയും സ്പൈസ്ജെറ്റും നിഷ്കര്ഷിക്കുന്നു.
ഇന്ത്യയില്, 2016ല് പരിഷ്കരിച്ച ആംസ് റൂള്സിലെ നിയമം 99 ആണ് ഇതേപ്പറ്റിയുള്ള പൊതുവായ രേഖ. തോക്കുമായി വിമാനത്തില് പോകാന് ലൈസന്സ് മാത്രം പോരാ, ഡിജിസിഎയുടെ അനുമതിയും നേടിയിരിക്കണമെന്ന് നിയമം എടുത്തു പറയുന്നുണ്ട്. എന്നാല്, വിമാനത്താവളത്തിലെത്തി, കൈവശം തോക്കുണ്ടെന്ന് എയര്ലൈനിന്റെ മാനേജര്ക്ക് എഴുതിക്കൊടുക്കുന്നതിലൂടെ കിട്ടുന്ന അനുമതി തത്വത്തില് ഡിജിസിഎയുടെ അനുമതിയാണ് എന്നാണ് സങ്കല്പ്പം.
എന്നാല്, നേരത്തേ പറഞ്ഞ നിബന്ധനയില്നിന്നു വ്യത്യസ്തമായി ഒന്നില് കൂടുതല് തോക്കുണ്ടെങ്കില് ഡിജിസിഎയുടേ നേരിട്ടുള്ള അനുമതി വേണമെന്ന കൃത്യമായ നിഷ്കര്ഷയുമുണ്ട്. സ്പോര്ട്സ് മത്സരങ്ങള്ക്ക് തോക്കുമായി പോകുന്നവരും ഇതേ നിയമങ്ങളാണ് പാലിക്കേണ്ടത്. ഒന്നില് കൂടുതല് തോക്കുകളുണ്ടെങ്കിലും കൂടുതല് തിരകളുണ്ടെങ്കിലും പ്രത്യേകം അനുമതി എടുക്കുകയും വേണം.
വാരണാസി സംഭവത്തില്, വെടി പൊട്ടുന്നതുവരെ നിയമങ്ങളെല്ലാം കൃത്യമായി പാലിച്ചിരുന്നുവെന്നുവേണം കരുതാന്. തോക്ക് പരിശോധിക്കുകയും തിരകൾ ഇല്ലെന്നുറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് ആത്യന്തികമായി സുരക്ഷാവിഭാഗത്തിന്റെ ചുമതലയാണ്. അതിനു മുന്നേ തോക്കില്നിന്ന് യാത്രക്കാരന്തന്നെ തിരകൾ മാറ്റിയെന്നു തെളിയിക്കാന് വെടിവച്ചു കാണിക്കണമെന്ന് ആരും എവിടെയും കൃത്യമായി പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട്, കമലേഷ് തെറ്റുകാരനാണോ അല്ലയോ എന്ന് തെളിയാന് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകും. വിമാനത്താവളത്തില് തോക്കും തിരകളും വാര്ത്തകളായ സംഭവങ്ങളില് ഉള്പ്പെട്ടിട്ടുള്ളവരില് ഏറെപ്പേരും വാരണാസി സംഭവത്തിലെ കമലേഷിനെപ്പോലെ രാഷ്്ട്രീയക്കാരായിരുന്നു എന്നതാണ് കൗതുക കാര്യം.
2024 ജൂണ് രണ്ടിന് ചെന്നൈ വിമാനത്താവളത്തില് ഇന്ഡിഗോയില് തിരുച്ചിറപ്പള്ളിക്കു പോകാന് വന്ന തമിഴ് നടനും മുന് എംഎല്എയുമായ കരുണാസ്, ഹാന്ഡ്ബാഗില് രണ്ടു ചെറിയ പെട്ടികളിലായി 40 തിരകളുമായി പിടിയിലായതാണ് അടുത്തകാലത്ത്, ഏറെ ചര്ച്ചയായ സംഭവം. 2020 ഡിസംബര് 18ന് കര്ണാടക എംഎല്എ മനപ്പ ഡി. വജ്ജാല് ബംഗളുരു രാജ്യാന്തര വിമാനത്തില് പെട്ടത് പതിനാറു തിരകളും ഒരു പിസ്റ്റളും ഹാന്ഡ്ബാഗില് വച്ച് സെക്യൂരിറ്റി ചെക്കില് എത്തിയപ്പോഴാണ്.
സമാജ് വാദി പാര്ട്ടിയുടെ യുപിയിലെ നേതാവ് അസം ഖാനെ 2014 ഒക്ടോബര് 16ന് ഡല്ഹി രാജ്യാന്തര വിമാനത്താവളത്തില് സിഐഎസ്എഫ് തടഞ്ഞുനിര്ത്തിയത് ബാഗില് നാലു വെടിയുണ്ടകള് കണ്ടതുകൊണ്ടാണ്. നടി രാകുല് പ്രീത് സിംഗിനെ 2014 ഫെബ്രുവരിയില് തടഞ്ഞുനിര്ത്തി ചോദ്യം ചെയ്തതും ബാഗില് ഒരു തിര കണ്ടുപിടിച്ചപ്പോഴാണ്. എന്തായാലും മുമ്പൊരിക്കല് നടന്ന ഒരു സിനിമാ ഷൂട്ടില് ഉപയോഗിച്ച ഡമ്മി ബുള്ളറ്റ് ബാഗില് പെട്ടുപോയതാണെന്നു പിന്നീട് കണ്ടെത്തി. പാലക്കാട് ഡിസിസി വൈസ് പ്രസിഡന്റായിരുന്ന പരേതനായ കെ.എസ്.ബി.എ തങ്ങൾ 2022 ജനുവരി 14ന് കോയമ്പത്തൂര് വിമാനത്താവളത്തില് കുഴപ്പത്തില്പ്പെട്ടത് തോക്കും ഏഴു തിരകളും ബാഗില് കണ്ടതിനാണ്.
പിണറായി വിജയനും ഇതേപോലെ വെടിയുണ്ട സംഭവത്തില് പെട്ട കാര്യം ചിലരെങ്കിലും ഓര്ക്കുന്നുണ്ടാവും. ഫെബ്രുവരി 16 ന് ചെന്നൈ വിമാനത്താളത്തിലെ ആഭ്യന്തര ടെര്മിനലില് നിന്ന് ജെറ്റ് എയര്വേയ്സ് വിമാനത്തില് ഡല്ഹിക്കു പറക്കാനെത്തിയ പിണറായിയുടെ ഹാന്ഡ് ബാഗ് സ്ക്രീന് ചെയ്തപ്പോള് കണ്ടത് 0.38 കാലിബറിന്റെ അഞ്ചു വെടിയുണ്ടകളായിരുന്നു. കുറേ നാള് മുമ്പ്, തോക്ക് ലൈസന്സ് പുതുക്കാൻ കൊടുത്തപ്പോള് നീക്കം ചെയ്ത വെടിയുണ്ടകള് ബാഗില് വച്ചിരുന്നത് എടുത്തുമാറ്റാന് മറന്നുപോയതാണ് എന്നായിരുന്നു പിണറായിയുടെ വിശദീകരണം.
എന്തായാലും ആ ജെറ്റ് എയര്വേയ്സ് വിമാനത്തില് അന്ന് പിണറായിക്കു പോകാനായില്ല. പിറ്റേ മാസം മറ്റൊരു നിയമക്കുരുക്ക് പിന്നാലെ എത്തുകയും ചെയ്തു. അന്ന് വിമാനത്താവളത്തില് തോക്കിന്റെ ശരിക്കുള്ള ലൈസന്സിനു പകരം പകര്പ്പാണ് കൊടുത്തതെന്നു ചൂണ്ടിക്കാട്ടി, എയര്ക്രാഫ്റ്റ് ആക്ട് ആന്ഡ് ആംസ് ആക്ടിലെ ചട്ടങ്ങള് ഉദ്ധരിച്ച് തമിഴ്നാട് പൊലീസ് ഒരു എഫ്ഐആര് രജിസ്റ്റര് ചെയ്തു. അതിന്റെ കാര്യം എന്തായി എന്ന് പിന്നീട് വാര്ത്തകളിലൊന്നും കണ്ടില്ല.
SUNDAY DEEPIKA
ശബ്ദങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്കാണു പിറന്നുവീണതെങ്കിലും ബാബുവിനു ചുറ്റും അന്നു മുതല് ഇന്നുവരെ നിശബ്ദതയാണ്. അനാഥത്വത്തിന്റെ സ്വകാര്യസങ്കടങ്ങളിലും നിശബ്ദതയുടെ നിസംഗനിലവിളികളിലും ഒതുങ്ങിയൊടുങ്ങാനല്ല, പ്രതിസന്ധികളെ അതിജീവിക്കുന്നതിലാണു ജീവിതത്തിന്റെ സാരമെന്ന അവന്റെ തിരിച്ചറിവിനു, തോല്ക്കാന് താനില്ലെന്നുകൂടിയായിരുന്നു അര്ഥം.
കേള്ക്കാനാവില്ല, സംസാരിക്കാനുമാവില്ല... കൂടെ അനാഥത്വവും...! ജന്മനാ ഒപ്പം ചേര്ന്ന പരിമിതികളോടും ഇല്ലായ്മകളോടും പോരാടി മുന്നേറിയ ബാബു പോള് എന്ന ചെറുപ്പക്കാരന് ഇപ്പോൾ ഇരിക്കുന്നതു സര്ക്കാര് സര്വീസിലെ കസേരയിലാണ്. ‘എല്ലാവര്ക്കുമുള്ള പോലൊരു നല്ല ജീവിതം നിനക്കുണ്ടാവില്ലെന്നു’ ക്രൂരമായി പറഞ്ഞ സാഹചര്യങ്ങളെ നേരിടാന്, ഒരു വാക്കുപോലും ഉരിയാടാനാവാത്ത ബാബുവിനുണ്ടായിരുന്ന ഏക ആയുധം നെഞ്ചിലേറ്റിയ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു. അതിലേക്കാണു നിശബ്ദനായി അദ്ദേഹം നടന്നുകയറിയതും.
കൊച്ചി തോപ്പുംപടി സിജെഎം കോടതിയില് ബാബു പോള് ടൈപ്പിസ്റ്റായി ജോലിക്കു കയറിയത് ഏതാനും ദിവസങ്ങള്ക്കു മുന്പാണ്. തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്പോള് ജീവിതവഴിയിലെല്ലാം പോരാട്ടത്തിന്റെ വിയര്പ്പുതുള്ളികള്. 2000ല് സലേഷ്യന് വൈദികരുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള പള്ളുരുത്തി ഡോണ് ബോസ്കോ ബോയ്സ് ഹോമിലെത്തിയതാണ് ബാബു. വൈദികരുടെ സ്നേഹാര്ദ്രമായ പരിചരണവും സ്നേഹവും ബാബുവിന്റെ ബാല്യത്തിനു നിറം പകർന്നു.
വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലായി ബോസ്കോ നിലയത്തിലും സ്നേഹഭവന് അനക്സിലുമായി ബാബു വളര്ന്നു. എഎസ്എംഐ സന്യാസിനിമാരുടെ തലയോലപ്പറന്പ് നീര്പ്പാറ സ്കൂളിലായിരുന്നു വിദ്യാഭ്യാസം. പരിമിതികളിലും കംപ്യൂട്ടര് പരിജ്ഞാനം വേഗത്തില് ആര്ജിച്ച ബാബു ആ രംഗത്ത് വിവിധ കോഴ്സുകൾ പൂര്ത്തിയാക്കി. ഇപ്പോഴും ബാബുവിന്റെ പ്രയാണത്തിനു സലേഷ്യന് വൈദികരുടെ സ്നേഹത്തണലുണ്ട്.
സാധ്യതയിലാണു ഫോക്കസ്
2016ല് കൊച്ചി ചാവറ മാട്രിമണിയില് അക്കൗണ്ടിംഗ് വിഭാഗത്തില് ജോലിയില് പ്രവേശിച്ചത് പ്രതീക്ഷയോടെ ജീവിതത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കാനുള്ള കരുത്തായി. ‘പരിമിതികളിലേക്കല്ല, സാധ്യതകളിലേക്കു നോക്കി മുന്നോട്ടു നീങ്ങണമെന്ന’ മാട്രിമണിയുടെ സാരഥി ജോണ്സണ് സി.ഏബ്രഹാമിന്റെ വാക്കുകളില് ബാബു പുതിയ സ്വപ്നങ്ങള് നെയ്തു. വീഡിയോ എഡിറ്റിംഗിലും ഡിജിറ്റല് ജോലികളിലുമെല്ലാം ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ വേഗം ആരെയും അതിശയിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. കേള്വി പരിമിതിയുടെ പേരില് ടൂ വീലര് ഡ്രൈവിംഗ് ലൈസന്സ് നിഷേധിച്ച മോട്ടോര് വാഹന വകുപ്പുമായി നിയമപോരാട്ടം നടത്തി. തടസങ്ങള് ഏറെയുണ്ടായിട്ടും തോറ്റു പിന്മാറാന് ഇദ്ദേഹം തയാറായില്ല. നിരന്തരമായ പരിശ്രമങ്ങള്ക്കും നിയമനടപടികള്ക്കുമൊടുവില് ലൈസന്സ് സ്വന്തമാക്കി.
ഫോര് വീലര് ലൈസന്സിനുള്ള പരിശ്രമങ്ങള് തുടങ്ങിയതായി ബാബു പറയുന്നു. ബാബുവിനു യാത്രകളോടുള്ള അതിരില്ലാത്ത ഇഷ്ടങ്ങളെ തടുക്കാനും കേള്വിയുടെയും സംസാരത്തിന്റെയും പരിമിതികള്ക്കായില്ല. മുംബൈയിലും ഹൈദരാബാദിലും ബംഗളൂരുവിലുമെല്ലാം തനിച്ചു യാത്രകള്.... ഒടുവില് സര്ക്കാര് ജോലിവരെയെത്തിയ അതിജീവനയാത്ര. ഈ മുപ്പത്തഞ്ചുകാരന് യാത്ര തുടരുകയാണ്; പരിമിതികളെയോര്ത്തു പരിഭവിക്കാന് നേരമില്ലെന്നു സവിനയം പറഞ്ഞു, പുതിയ സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കുതന്നെ.
SUNDAY DEEPIKA
നദികള് മാലിന്യം തള്ളാനുള്ള ഇടമാണെന്ന് ധരിക്കുന്നവര് മേഘാലയത്തിലെ ഉംഗോട്ട് നദി ഒരിക്കലെങ്കിലും സന്ദര്ശിക്കണം. ഒരാള്പ്പോലും നദിയില് മാലിന്യം നിക്ഷേപിക്കില്ലെന്നു മാത്രമല്ല ഒരാള്ക്കും അതിന് അവസരം നല്കുകയുമില്ല. ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും ശുദ്ധമായ ജലപ്രവാഹമുള്ള നദി എന്നാണ് ഉംഗോട്ട് അറിയപ്പെടുന്നത്.
മുപ്പത് അടിവരെ ആഴത്തില് കണ്ണാടി പോലെ തെളിഞ്ഞതും സ്ഫടികതുല്യവുമായ വെള്ളമാണ് നദിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത. മേഘാലയയിലെ വെസ്റ്റ് ജയന്തിയാ ഹില്സ് ജില്ലയിലെ ഡൗകിയിലൂടെയാണ് ഉംഗോട്ട് നദി ഒഴുകുന്നത്. ഖാസി, ജയന്തിയ മലനിരകളെ ഈ നദി വേര്തിരിക്കുന്നു. ആവശ്യമുള്ള വെള്ളം പാത്രത്തില് കോരിയെടുത്ത് കുളിക്കുകയും വസ്ത്രം കഴുകുകയും ചെയ്യണമെന്നാണ് ഇവിടത്തെ തദ്ദേശിയരായ ഗോത്രവാസികളുടെ പൊതുവായ നിര്ദേശം.
മത്സ്യബന്ധനമാണ് പ്രദേശവാസികളുടെ പ്രധാന തൊഴില്. വള്ളങ്ങളിലും ചങ്ങാടങ്ങളിലും സഞ്ചരിച്ചുള്ള മീന്പിടിത്തമല്ലാതെ ഇതിനായി യന്ത്രവത്കൃത ബോട്ടുകള് അനുവദനീയമല്ല. അതിനാല് ഡീസൽ ഉള്പ്പെടെ മാലിന്യങ്ങൾ നദിയില് കലരുന്നില്ല. തീരങ്ങളിലെ വനവും പാറകളും അതേ രീതിയില് സംരക്ഷിക്കുന്നതിനാല് മണ്ണിടിച്ചില് മൂലം നദി മലിനമാകുന്നില്ല. ഇന്ത്യയും ബംഗ്ലാദേശും തമ്മിലുള്ള അതിര്ത്തി കൂടിയാണിത്. ഡൗകി ഗ്രാമം രണ്ടു രാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള പ്രധാന വ്യാപാര പാതയായി പ്രവര്ത്തിക്കുന്നു. ഈ നദിക്കു കുറുകെ ബ്രിട്ടീഷുകാര് 1932ല് നിര്മിച്ച തൂക്കുപാലം സഞ്ചാരികളെ ആകര്ഷിക്കുന്ന പ്രധാന നിര്മിതിയാണ്.
രാജ്യത്തിനുതന്നെ മാതൃകയായ ഈ നദീസംരക്ഷണത്തിന് വെല്ലുവിളി ഉയര്ത്തി കൂറ്റന് അണക്കെട്ട് നിര്മിച്ച് വൈദ്യുതി ഉത്പാദിപ്പിക്കാനുള്ള മേഘാലയ എനര്ജി കോര്പറേഷന്റെ നീക്കത്തിനെതിരേ പരക്കെ പ്രതിഷേധം ഉയരുകയാണ്. 600 കോടി രൂപ ചെലവില് 210 മെഗാവാട്ട് വൈദ്യുതി ഉത്പാദനമാണ് പദ്ധതിയില് ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. സംസ്ഥാനത്തെ വൈദ്യുതി ക്ഷാമത്തിന് പരിഹാരം ഇതു മാത്രമാണെന്ന നിലപാടിലാണ് സംസ്ഥാന സര്ക്കാര്. ഇങ്ങനെയെങ്കില് ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും ശുദ്ധമായ ജലപ്രവാഹമുള്ള ഉംഗോട്ട് നദി എന്നേക്കുമായി വിസ്മൃതിയിലാകും.
SUNDAY DEEPIKA
ഗുജറാത്തിലെ കച്ച് മേഖലയിലുള്ള ഭുജ് നഗരത്തിന്റെ അതിര്ത്തിയില് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ കുന്നാണ് ഭുജിയോ ഡുങ്കര്. ഈ മലയുടെ മുകളില് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഭുജിയ കോട്ട കച്ചിന്റെ സൈനികചരിത്രത്തിലെ ശ്രദ്ധേയ സ്മാരകങ്ങളിലൊന്നാണ്. കോട്ടയുടെ ചരിത്രത്തേക്കാള് ഭുജിനെ പ്രശസ്തമാക്കുന്നത് മലമുകളിലെ ഭുജംഗ് നാഗക്ഷേത്രവും ഇവിടുത്തെ പുരാതനമായ ഭുജംഗ നാഗാരാധനയുമാണ്.
പുരാതനകാലത്ത് കച്ച് പ്രദേശം ഭരിച്ചിരുന്ന നാഗവംശത്തിലെ അവസാന തലവനായിരുന്ന ഭുജംഗ എന്ന രാജാവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് കുന്നിന് ഈ പേര് ലഭിച്ചതെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അക്കാലത്ത് അയല്രാജ്യങ്ങളിലെ ആക്രമണകാരികള്ക്കും കൊള്ളക്കാര്ക്കുമെതിരേ ശക്തമായി പോരാടി ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ച നാഗസന്യാസിമാര് ഭുജംഗന്റെ നേതൃത്വത്തില് ഈ കുന്നിന്മുകളിലായിരുന്നു തമ്പടിച്ചിരുന്നത്.
യുദ്ധത്തില് വീരമൃത്യു വരിച്ച ഭുജംഗന്റെ സ്മരണാര്ത്ഥം പ്രദേശവാസികള് മലമുകളില് നിര്മിച്ച നാഗക്ഷേത്രമാണ് ഭുജംഗ് നാഗ് ക്ഷേത്രം. ഇന്നും നാഗപഞ്ചമി നാളില് ഇവിടെ വലിയ മേളയും പൂജകളും നടക്കുന്നു. അതേസമയം ഭുജംഗന് ഒരു നാഗദേവതയായിരുന്നുവെന്നും ചില ഐതിഹ്യങ്ങള് പ്രദേശവാസികള്ക്കിടയില് നിലനില്ക്കുന്നുണ്ട്. ഭുജ് നഗരത്തിന്റെ തന്ത്രപ്രധാനമായ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്നതിനായി ഈ കുന്നിന്മുകളില് കച്ച് രാജാക്കന്മാരാണ് കോട്ട നിര്മിച്ചത്.
കച്ച് ഭരണാധികാരിയായിരുന്ന റാവു ഗോധ്ജി ഒന്നാമന് 1715ല് നിര്മാണം ആരംഭിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകന് മഹാറാവു ദേശ്വല്ജി ഒന്നാമന് 1741ല് കോട്ട പൂര്ത്തിയാക്കുകയുമായിരുന്നു. നഗരത്തെ പൂര്ണമായി നിരീക്ഷിക്കാന് കഴിയുന്ന ഉയരത്തിലാണ് കോട്ട പണിതത്. കൂറ്റൻ കല്മതിലുകളും നിരീക്ഷണ ഗോപുരങ്ങളും പീരങ്കികള് വയ്ക്കാനുള്ള സജ്ജീകരണങ്ങളും ഇതിലുണ്ട്. മുഗളന്മാർ, സിന്ധിലെ ഭരണാധികാരികള് തുടങ്ങിയവരുടെ അധിനിവേശങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കാന് ഈ കോട്ട നിര്ണായക പങ്കുവഹിച്ചു.
1819ല് ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനി കച്ച് പിടിച്ചടക്കിയപ്പോള് അവര് ഭുജിയ കോട്ട കീഴടക്കുകയും തങ്ങളുടെ സൈനിക താവളമായി ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരം ഇന്ത്യന് സൈന്യത്തിന്റെ അധീനതയിലായിരുന്ന ഈ മലയും കോട്ടയും പിന്നീട് പുരാവസ്തു വിനോദസഞ്ചാര വകുപ്പുകള്ക്ക് കൈമാറി. എന്നാല് 2001 ജനുവരി 26നുണ്ടായ ഗുജറാത്ത് ഭൂകമ്പത്തില് കച്ച് മേഖലയ്ക്ക് വലിയ നാശനഷ്ടങ്ങളാണ് സംഭവിച്ചത്. ഭുജിന്റെ ആധുനികചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായ അധ്യായങ്ങളിലൊന്നായി ഇത് മാറുകയും ചെയ്തു.
ഭൂകമ്പത്തില് തകര്ന്ന ചരിത്രസ്മാരകങ്ങള് പിന്നീട് പുനരുദ്ധരിക്കുകയും പ്രകൃതിദുരന്തത്തിന്റെ ഓര്മയ്ക്ക് ഒരു സ്മൃതിവനം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. 470 ഏക്കറാണ് വിശാലമായ സ്മൃതിവനത്തിന്റെ വിസ്തൃതി. ഇന്ന് ചരിത്രപഠിതാക്കളും ട്രെക്കിംഗ് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരും ധാരാളമായെത്തുന്ന സ്ഥലമാണ് ഭുജിയോ ഡുങ്കര്. മലമുകളില്നിന്ന് ഭുജ് നഗരത്തിന്റെ വിശാലമായ കാഴ്ച ലഭിക്കും. പ്രഭാതത്തിലും സന്ധ്യാവേളയിലും ഇവിടെനിന്നുള്ള കാഴ്ചകള് മനം കവരുന്നതാണ്.
ഭുജിന്റെ മുകളില് ഒരു കാവല്ക്കാരനെപ്പോലെ നില്ക്കുന്ന ഭുജിയോ ഡുങ്കര് ഒരു മല എന്നതിലുപരി കച്ചിന്റെ പല കാലഘട്ടങ്ങളുടെയും ഓര്മകള് സൂക്ഷിക്കുന്ന തുറന്ന ചരിത്രപുസ്തകമാണ്. കോട്ടയുടെ കല്മതിലുകള്ക്ക് പിന്നില് യുദ്ധങ്ങളുടെ കഥകളുണ്ട്. അതോടൊപ്പം ക്ഷേത്രത്തില് നാടോടിവിശ്വാസങ്ങളും. പുറംലോകത്തിന് അധികം അറിവില്ലെന്നു മാത്രം.
SUNDAY DEEPIKA
ചിന്താവിഷയം
നൂറുകണക്കിനു കിലോമീറ്റർ താണ്ടി ഒരു യുവാവ് യാത്ര ചെയ്യുന്നതായി സങ്കല്പിക്കുക. ലോക പ്രശസ്തമായ ഒരു വിദ്യാകേന്ദ്രത്തിൽ പഠിക്കുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം. മാസങ്ങൾ നീണ്ട ആ യാത്രയ്ക്കൊടുവിൽ അവൻ ആ മഹാവിദ്യാലയത്തിന്റെ കവാടത്തിലെത്തുന്നു. വർഷങ്ങളായി മനസിൽ സൂക്ഷിച്ച സ്വപ്നം സാക്ഷാത്കരിക്കാൻ ഇനി ഏതാനും ചുവടുകൾ മാത്രം. പക്ഷേ, കവാടത്തിൽ ഒരാൾ കാത്തുനിൽപ്പുണ്ട്. അയാൾ കാവൽക്കാരനല്ല; പണ്ഡിതനാണ്.
അകത്തേക്കു കടക്കണമെങ്കിൽ ആദ്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകണം. അറിവും ചിന്താശേഷിയും തെളിയിക്കണം. പണ്ഡിതനു തൃപ്തിയായാൽ മാത്രമേ കവാടം തുറന്നു തരികയുള്ളൂ. പുരാതന ഇന്ത്യയുടെ അഭിമാനമായിരുന്ന നളന്ദ മഹാവിഹാരത്തിലെ പ്രവേശന രീതികളിലൊന്നായിരുന്നു ഇത്. ഇന്നത്തെ ബിഹാറിൽ സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്ന നളന്ദ യൂണിവേഴ്സിറ്റി അഞ്ചാം ശതകംമുതൽ നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഏഷ്യയിലെ പ്രമുഖ വിജ്ഞാനകേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽനിന്ന് മാത്രമല്ല, ചൈന, കൊറിയ, മധ്യേഷ്യ തുടങ്ങിയ വിദൂര പ്രദേശങ്ങളിൽനിന്നുപോലും വിദ്യാർഥികളും പണ്ഡിതരും അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.
ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഇന്ത്യയിൽ എത്തിയ ചൈനീസ് ബുദ്ധസന്യാസിയും പണ്ഡിതനുമായ ഹുയാൻസാങ് നളന്ദയിലെ പഠനരീതികളെക്കുറിച്ച് വിലപ്പെട്ട വിവരണങ്ങൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിവരണമനുസരിച്ച്, പുറത്തുനിന്നെത്തുന്ന വിദ്യാർഥികൾക്കും പണ്ഡിതർക്കും നളന്ദയിലെ ഉന്നതമായ ബൗദ്ധികചർച്ചകളിൽ ഏർപ്പെടുന്നതിനുമുന്പ് കഠിനമായ ചോദ്യങ്ങളെ നേരിടേണ്ടിയിരുന്നു.
കവാടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പണ്ഡിതൻ ദ്വാരപണ്ഡിതൻ എന്നാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. അപേക്ഷകരുമായി അദ്ദേഹം സംവാദത്തിലും വാദപ്രതിവാദത്തിലും ഏർപ്പെടും. പത്തിൽ രണ്ടോ മൂന്നോ പേർ മാത്രമാണ് വിജയിച്ചിരുന്നതെന്ന് ഹുയാൻസാങ് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. എത്ര കഠിനമായ പ്രവേശനപരീക്ഷയായിരുന്നു അത് !
നളന്ദയുടെ കവാടം വിദ്യാർഥികളെ പുറത്തുനിര്ത്താൻ വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നില്ല. അകത്തുള്ള വിജ്ഞാനലോകത്തെ നേരിടാൻ അവർ സുസജ്ജരാണോ എന്നു പരിശോധിക്കാനുള്ളതായിരുന്നു അത്. സംവാദങ്ങളും വാദപ്രതിവാദങ്ങളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു നളന്ദയിലെ പഠനരീതി. തന്മൂലം, ആ കവാടം ഒരു തടസം മാത്രമായിരുന്നില്ല. പ്രത്യുത, അതു നിലവാരത്തിന്റെ പ്രതീകം കൂടിയായിരുന്നു.
പരാജയപ്പെടുന്ന വിദ്യാർഥികളുടെ മുന്പിൽ രണ്ട് വഴികളുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നുങ്കിൽ, ചോദ്യങ്ങൾ വളരെ കഠിനമായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു മടങ്ങിപ്പോകും. അല്ലെങ്കിൽ, കുറവുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അതു പരിഹരിക്കും. ചിന്താശേഷി വളർത്താം. പിന്നീട്, വീണ്ടും കവാടത്തിൽ മുട്ടാം. നമ്മുടെയും ജീവിതത്തിലെ സ്ഥിതി ഏതാണ്ട് ഇതുപോലെയാണ്. നമ്മുടെ മുന്പിൽ അനേകം കവാടങ്ങളുണ്ട്. ആ കവാടങ്ങൾക്കപ്പുറത്തുള്ള നന്മകളെല്ലാം നമുക്കുവേണം. പക്ഷേ, ആ കവാടങ്ങളിലൂടെ കടക്കാനുള്ള വില നൽകാൻ നാം തയാറാണോ എന്നതാണ് പ്രസക്തമായ ചോദ്യം.
അറിവിന് ഒരു കവാടമുണ്ട്- നിരന്തരമായ പഠനം. മികവിന് ഒരു കവാടമുണ്ട് - അച്ചടക്കം. വിശ്വാസത്തിന് ഒരു കവാടമുണ്ട് - സത്യസന്ധത. സൗഹൃദത്തിന് ഒരു കവാടമുണ്ട് - വിശ്വസ്തത. സന്തോഷകരമായ ദാന്പത്യജീവിതത്തിനും ഒരു കവാടമുണ്ട് - ത്യാഗമനസ്ഥിതി. വലിയ നേട്ടങ്ങളിലേക്ക് ഒരു കവാടമുണ്ട് - സ്ഥിരോത്സാഹം.
കവാടങ്ങൾ ഒഴിവാക്കി അവയ്ക്ക് അപ്പുറത്തുള്ളതു സ്വന്തമാക്കാനാണ് ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ശ്രമം. പഠിക്കാതെ പാസാകണം. പരിശീലനമില്ലാതെ മികവ് വേണം. സത്യസന്ധതയില്ലാതെ മറ്റുള്ളവർക്ക് നമ്മിൽ വിശ്വാസം വേണം. വിശ്വസ്തതയില്ലാതെ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ വേണം. വിട്ടുവീഴ്ചയും ക്ഷമയും കൂടാതെ സന്തോഷകരമായ കുടുംബജീവിതം വേണം. അധ്വാനവും പരാജയവും ഒഴിവാക്കി വലിയ വിജയം വേണം.
എന്നാൽ, നമ്മുടെ ജീവിതം അങ്ങനെയല്ല സുഗമമായി മുന്നോട്ടു പോകുന്നത്. വർഷങ്ങൾ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന പരിശീലനമില്ലാതെ ഒരു സംഗീതജ്ഞൻ വിജയത്തിലെത്തുന്നില്ല. നിരന്തരമായ പഠനവും പരാജയപ്പെട്ട പരീക്ഷണങ്ങളും കൂടാതെ ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞൻ വലിയ കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളുടെ ഉടമയാകുന്നില്ല. വിജയിക്കുന്നവരുടെ കിരീടങ്ങൾ നാം കാണുന്നു. എന്നാൽ, അതിലേക്കുള്ള കവാടത്തിനു മുന്പിൽ അവർ ചെലവഴിച്ച വർഷങ്ങൾ പലപ്പോഴും നാം കാണാതെ പോകുന്നു.
ഇന്നത്തെ വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തും നളന്ദയുടെ പഴയ കവാടത്തിന് വലിയൊരു സന്ദേശമുണ്ട്. അറിവ് ഇത്ര എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യമായിരുന്ന മറ്റൊരു കാലം മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കൊണ്ട് ഇന്റർനെറ്റും ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസും നമുക്കു വലിയ അളവിൽ ഇന്ന് വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നു. എന്നാൽ, വിവരങ്ങൾ കൈവശമുണ്ടായിരിക്കുന്നതും വിദ്യാസന്പന്നരായിരിക്കുന്നതും ഒന്നല്ല. സാങ്കേതികവിദ്യ നമുക്ക് ഉത്തരങ്ങൾ നൽകാം. എന്നാൽ, ചിന്തിക്കാനും വിലയിരുത്താനും ശരിയായതു തെരഞ്ഞെടുക്കാനും അതു ജീവിതത്തിൽ പ്രായോഗികമാക്കാനും പഠിക്കേണ്ടതു നമ്മൾതന്നെയാണ്.
മാതാപിതാക്കൾക്കും നളന്ദയുടെ കവാടം ഒരു പാഠം നൽകുന്നു. മക്കളോടുള്ള സ്നേഹംകൊണ്ട് അവരുടെ വഴിയിലെ എല്ലാ ബുദ്ധിമുട്ടുകളും നീക്കിക്കൊടുക്കാൻ നാം ശ്രമിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ, എല്ലാ തടസങ്ങളും നീക്കിക്കൊടുക്കുന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും സഹായകമാകണമെന്നില്ല. പരാജയം അനുഭവിക്കാത്ത കുട്ടി വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കാൻ പഠിക്കുമോ? എല്ലാ വാതിലുകളും മറ്റുള്ളവർ തുറന്നു കൊടുത്താൽ സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് വാതിൽ തുറക്കാനുള്ള കരുത്ത് അവർക്കു പിൽക്കാലത്തുണ്ടാകുമോ ? ദൈവപുത്രനായ യേശുവിന്റെ ഉപദേശം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്: "ഇടുങ്ങിയ വാതിലിലൂടെ പ്രവേശിക്കുവിൻ' (മത്തായി 7:19). ഏറ്റവും എളുപ്പമുള്ള വഴിയല്ല എപ്പോഴും ഏറ്റവും നല്ല ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതെന്ന വലിയ ജീവിതസത്യമാണ് ഈ ദൈവവചനം നമ്മെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നത്.
നൂറ്റാണ്ടുകളോളം വിജ്ഞാനത്തിന്റെ ദീപസ്തംഭമായി നിലകൊണ്ട നളന്ദയ്ക്ക് ഒടുവിൽ ദുരന്തത്തെ നേരിടേണ്ടി വന്നു. പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെ ഉത്തരേന്ത്യയിലുണ്ടായ രാഷ്്ട്രീയ - സൈനിക കലാപങ്ങൾ നളന്ദ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ തകർച്ചയ്ക്ക് വഴിയൊരുക്കി. ഇന്നത്തെ അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ പ്രദേശത്തുനിന്നെത്തിയ തുർക്കി വംശജനായ സൈനികമേധാവി മുഹമ്മദ് ബക്തിയാർ ഖൽജിയുടെ ആക്രമണങ്ങൾ നളന്ദ ഉൾപ്പടെയുള്ള വിജ്ഞാനകേന്ദ്രങ്ങൾക്ക് കനത്ത ആഘാതമേൽപ്പിച്ചതായാണ് പരന്പരാഗത ചരിത്രവിവരണം. നളന്ദയുടെ നാശത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈന്യത്തിനുണ്ടായിരുന്ന കൃത്യമായ പങ്കിനെക്കുറിച്ച് ഇന്നും അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്.
നൂറ്റാണ്ടുകളോളം പണ്ഡിതരുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങിയിരുന്ന പഠനകേന്ദ്രം പിന്നീട് അവശിഷ്ടങ്ങളായി മാറിയെങ്കിലും അതിന്റെ വിജ്ഞാനപാരന്പര്യം ചരിത്രത്തിൽനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായില്ല. ഇന്നു പുരാതന നളന്ദയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ലോകപൈതൃകത്തിന്റെ ഭാഗമായി അതിന്റെ മഹത്തായ ഭൂതകാലത്തെ ഓർമിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
പക്ഷേ, നളന്ദയുടെ ആ പഴയ കവാടം നമ്മോട് ചില ചോദ്യങ്ങൾ ഇന്നും ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. അറിവ് വേണമെങ്കിൽ പഠിക്കാൻ തയാറാണോ? മികവ് വേണമെങ്കിൽ അച്ചടക്കം പാലിക്കുമോ ? മറ്റുള്ളവരുടെ വിശ്വാസം ആർജിക്കണമെങ്കിൽ സത്യസന്ധതയോടെ ജീവിക്കുമോ? നല്ല സൗഹൃദം വേണമെങ്കിൽ വിശ്വസ്തരായിരിക്കുമോ? വലിയ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടെങ്കിൽ പരാജയപ്പെട്ടാലും വീണ്ടും പരിശ്രമിക്കുമോ?
ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഇതുപോലെയുള്ള മറ്റ് ചോദ്യങ്ങൾക്കും നാം ഉത്തരം നൽകേണ്ടതു നമ്മുടെ ജീവിതംകൊണ്ടാണ്. തന്മൂലം, നമ്മുടെ മുന്പിൽ ഒരു വാതിൽ അടയുന്പോൾ നാം നിരാശരാകേണ്ടതില്ല. കാരണം, അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന എല്ലാ കവാടങ്ങളും നമ്മെ പുറത്തു നിർത്താൻ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളവയല്ല. പ്രത്യുത, അവയ്ക്ക് അപ്പുറത്തേക്കുള്ള ലോകത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ നമ്മെ കൂടുതൽ യോഗ്യരാക്കാനാണ്. ഇതു നമുക്ക് മറക്കാതിരിക്കാം.
SUNDAY DEEPIKA
എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് ഓണത്തിനാണ് പൊതുവേ പുതിയ ഷര്ട്ടും ട്രൗസറുമൊക്കെ ലഭിക്കുന്നത്. അച്ഛനുമമ്മയും മാത്രമല്ല, അമ്മാവനും മറ്റ് ബന്ധുക്കളും ഓണക്കോടി വാങ്ങിത്തരും. പുതിയ തുണിത്തരങ്ങളുടെ ഒരു സുഗന്ധമുണ്ടല്ലോ, ഓണക്കോടിയുടെ ആ ഗന്ധമാണ് എന്റെ ഓണസ്മരണകളില് ആദ്യം കടന്നുവരുന്നത്. ഇന്നത്തെപോലെ ഇഷ്്ടംപോലെ ടെക്സ്റ്റൈല്സും റെഡിമെയ്ഡ് തുണിത്തരങ്ങളും ഉള്ള കാലമല്ല. ഷര്ട്ടിനും മറ്റുമുള്ള തുണിത്തരങ്ങള് എടുത്ത് തയ്യല്ക്കടയില് കൊടുക്കുകയാണ് പതിവ്. പിന്നീട് ഈ ഓണക്കോടിക്കു വേണ്ടിയുള്ള നീണ്ട കാത്തിരിപ്പാണ്.
ഓണക്കാലത്ത് തയ്യല്ക്കടയിലൊക്കെ നല്ല തിരക്കാണ്. അതുകൊണ്ട് ഓണം കഴിഞ്ഞാവും ചിലപ്പോള് പുതിയ ഉടുപ്പ് തയ്ച്ചു കിട്ടുക! അന്ന് തയ്യല്ക്കടകളും കുറവാണ്. തമ്പുരാന്മുക്ക് റോഡില് ശേഖരന്റെ ഒരു തയ്യല്ക്കടയുണ്ട്. അതാണ് ഞങ്ങളുടെ തയ്യല്ക്കട. ആ സ്ഥലത്തിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രം തന്നെ ഇപ്പോള് മാറിക്കഴിഞ്ഞു. വലിയ വീടുകളും കടകളുമൊക്കെയായി.
ഓണക്കളികളുടെ ഹര്ഷാരവം
ഗൗരീശപട്ടത്തുള്ള എന്റെ വീടിന്റെ (കീഴതില് വീട്) മുന്നില് അന്ന് നിറയെ നെല്വയലാണ്. കണ്ണെത്താദൂരത്ത് പരന്നു കിടക്കുന്ന പാടങ്ങള്. ഓണക്കളികളെല്ലാം പ്രധാനമായും ഈ പാടങ്ങളിലാണ്. കിളിത്തട്ട്, കുട്ടിയും കോലും, നാടന് പന്തുകളി, ഊഞ്ഞാലാട്ടം, വടംവലി, കബഡി തുടങ്ങിയ നാടന് കളികളാണ് ആണ്കുട്ടികള് കൂടുതലും കളിക്കുക. എന്റെ അയല്ക്കാരും കളിക്കൂട്ടുകാരുമായ കൃഷ്ണന്കുട്ടി, സുകുമാരന്, അപ്പു, തങ്കപ്പന്, ഗോവിന്ദന്കുട്ടി എന്നിവരുമായി ചേര്ന്നാണ് എന്റെ ഓണക്കളികള്.
ഇതിനിടയില് പറഞ്ഞോട്ടെ, തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് എന്റെ ജന്മനാടായ ഗൗരീശപട്ടം. എന്നാല് എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തൊന്നും നാട്ടില് ടാറിട്ട റോഡ് വന്നിട്ടില്ല. ചെമ്മണ് പാതയാണ്. വൈദ്യുതിയും എത്തിയിരുന്നില്ല. സന്ധ്യയാവുമ്പോള് ഞങ്ങളുടെ വീടിനു മുന്നിലെ പോസ്റ്റിലെ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കില് മണ്ണെണ്ണ ഒഴിച്ച് വിളക്കു കത്തിക്കാനായി ഒരാള് ഏണിയുമായി വരുന്നത് ഓര്ക്കുന്നു. അതുപോലെ വീടിനു മുന്നിലെ ചെമ്മണ്വഴിയില് രണ്ടുനേരവും വെള്ളം ചീറ്റിക്കുന്ന രംഗവും മറന്നിട്ടില്ല. പൊടി പറക്കാതിരിക്കാന് വേണ്ടിയാണിത്. മണ്ണും കല്ലും നിറഞ്ഞ ഈ വഴിയിലാണ് ഞാനും അയല്ക്കാരായായ എന്റെ കൂട്ടുകാരും ചേര്ന്ന് ഫുട്ബോള് കളിക്കുന്നത് !
അക്കാലത്ത് ബസുകളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാളവണ്ടിയും സൈക്കിളും, ലോറിയും, അപൂര്വം ചില കാറുകളും കടന്നുപോകും. വാഹനങ്ങള് പോകുന്ന വഴിയിലാണ് ഞങ്ങളുടെ പന്തുകളി. എന്നാല് ഞങ്ങള് കുട്ടികള്ക്ക് അതൊരു തടസമേ ആയിരുന്നില്ല. ഞങ്ങളുടെ പന്തുകളിയ്ക്കനുസരിച്ച് വാഹനങ്ങള് വേഗത കുറച്ചും, നിര്ത്തിയും ചിലപ്പോള് ബ്രേക്കിട്ടുമൊക്കെ കടന്നുപോവുകയായിരുന്നു പതിവ്.
എന്നെ പഠിപ്പിച്ച് എൻജിനിയറാക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നയാളാണ് അച്ഛന്. സ്വതവേ കര്ക്കശക്കാരനായിരുന്ന അച്ഛന് (തിരുവനന്തപുരം മുന് മേയര് ആര്. പരമേശ്വരന് പിള്ള) എന്റെ ആഘോഷപരിപാടികള് തീരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നുമില്ല. പലപ്പോഴും ഓണക്കളികള് കഴിഞ്ഞെത്തുമ്പോള് അച്ഛന്റെ കൈയില്നിന്നു നല്ല തല്ലും കിട്ടിയിരുന്നു. എങ്കിലും നീണ്ടുകിടക്കുന്ന പാടത്തും വഴിയിലുമെല്ലാം അടുത്ത ദിവസവും ഓണക്കളി തുടരും. ‘അച്ഛന് അടിച്ചാലെന്താ, ഓണം നന്നായി ആഘോഷിച്ചല്ലോ’ എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നത്.
അത്തപ്പൂക്കളമൊരുക്കലും കുറച്ച് കുറുമ്പുകളും
മുറ്റത്ത് അത്തപ്പൂക്കളമൊരുക്കുക, ഊഞ്ഞാലാടുക തുടങ്ങിയവയാണ് അന്ന് പെണ്കുട്ടികളുടെ ആഘോഷങ്ങള്. പെണ്കുട്ടികള്ക്ക് പൂക്കളം തീര്ക്കാനുള്ള പൂക്കള് ശേഖരിച്ചു കൊടുക്കുന്നത് ഞങ്ങള് ആണ്കുട്ടികളുടെ ജോലിയായിരുന്നു. പൂക്കളത്തിനുള്ള പൂക്കള് വീട്ടുപറമ്പില് നിന്നും പറിച്ചെടുത്തിട്ടും തികയാതെ വരുമ്പോള് അടുത്ത വീടുകളില് നിന്നെല്ലാം പുഷ്പങ്ങള് ശേഖരിക്കും. ഇവിടെ രസകരമായ ചില സംഭവങ്ങള് കൂടി അരങ്ങേറും.
പൂക്കള് പറിച്ചെടുക്കാനായി ഞങ്ങള് കയറുന്നത് തീരെ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത അയല്ക്കാരുമുണ്ട്. അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്താനും കഴിയില്ല. ദിവസവും വെള്ളം നനച്ചും വളമിട്ടുമെല്ലാം പരിപാലിച്ചുപോന്ന ചെടികളിലെ പൂക്കള് ഞങ്ങള് കുട്ടികള് നിര്ദാക്ഷിണ്യം അടര്ത്തുക്കുന്നത് അവര്ക്ക് സഹിക്കാന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കുട്ടികള് കയറാതിരിക്കാനായി ചില അയല് വീട്ടുകാര് വീടിന്റെ ഗേറ്റ് ഭദ്രമായി പൂട്ടിവയ്ക്കും. അത്തരം വീടുകളുടെ മതില് ചാടിക്കടന്നാണ് ഞങ്ങള് പൂക്കള് പറിച്ചെടുക്കുക.
ഓമനിച്ചുവളര്ത്തിയ റോസാച്ചെടികളില്നിന്നു നല്ല ചുവന്ന റോസാപുഷ്പങ്ങളും പിന്നെ കുടംപോലെ നില്ക്കുന്ന മഞ്ഞ ചെത്തിപ്പൂക്കളും വലിച്ചുപറിച്ചെടുക്കുന്ന ഞങ്ങള് കുറുമ്പന്മാരുടെ പിന്നാലെ വീട്ടുകാര് ഓടി വരും. ‘ആരെടാ....’ എന്നുള്ള ആക്രോശം കേള്ക്കുമ്പോള് പൂക്കളുമായി ഞങ്ങള് മതില് ചാടി ഓടും. ‘ആന കരിമ്പിന്കാട്ടില് കയറിയ’ മട്ടില് പൂന്തോട്ടവും തകര്ത്ത് ഞങ്ങള് ഓടുമ്പോള് പുറകില്നിന്നും ചിലര് കല്ലെറിഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്. കല്ലേറു കൊള്ളും മുമ്പേ ഞങ്ങള് ‘ഓണാഘോഷ കമ്മിറ്റി’ ബാലന്മാര് വീട്ടില് എത്തിയിരിക്കും.
അതിവേഗതയില് മതില് ചാടാനും ഓടാനും എന്റെ കൂട്ടുകാര്ക്കും എനിക്കും അന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കാലം അതിവേഗം ഓടി മറഞ്ഞപ്പോള് എന്റെ കളിക്കൂട്ടുകാരില് പലരും എങ്ങോ മറഞ്ഞു. ഗൗരീശപട്ടത്തുതന്നെ ജീവിച്ചിരുന്ന ചിലരൊക്കെ മരണപ്പെട്ടു. മറ്റു പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് പോയവര് ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ എന്നറിയുകയുമില്ല.
പുളിമരത്തിലെ ഊഞ്ഞാലാട്ടം
എന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് അന്ന് വലിയൊരു പുളിമരമുണ്ട്. ഓണം വരുമ്പോള് പുളിമരത്തില് വടം ഉപയോഗിച്ചാണ് ഊഞ്ഞാല് കെട്ടുക. ആ പ്രദേശത്ത് ഇത്തരത്തിലൊരു ഊഞ്ഞാല് വേറെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അടുത്തുള്ള കുട്ടികളൊക്കെ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലാണ് ഊഞ്ഞാലാടാന് വരിക. ‘മാവേലി നാടുവാണീടും കാലം...’ തുടങ്ങിയ ഓണപ്പാട്ടുകള് പാടിയാണ് ഊഞ്ഞാലാട്ടം. ഊഞ്ഞാല്പ്പടി തലയ്ക്കുമേല് ഉയര്ത്തി കുടമിടുക എന്ന ഒരു അഭ്യാസമുണ്ട്.
എന്റെ അനിയത്തിമാരുള്പ്പെടെയുള്ള കുട്ടികള് കുടമിട്ടുകൊടുക്കാന് ആവശ്യപ്പെടും. ’പാവം കുട്ടികളല്ലേ ഒന്നു സഹായിക്കാം’ എന്നു കരുതി അവര് ഇരിക്കുന്ന ഊഞ്ഞാല്പ്പടി തലയ്ക്കു മീതെ ഉയര്ത്തി പിടിക്കുമ്പോഴാകും അവര് ഉരുണ്ട് താഴെ വീഴുക. അപ്പോള് തന്നെ നാടുമുഴുവന് കേള്ക്കെ നിലവിളിക്കാന് തുടങ്ങും. ഊഞ്ഞാലില്നിന്നും ഞാന് മന:പൂര്വം അവരെ തള്ളിയിട്ടു എന്ന് പറഞ്ഞാവും അലറിക്കരച്ചില്. അതിനും കിട്ടും അച്ഛനില്നിന്നും തല്ല്. അങ്ങനെ ഓണക്കളിയും ഓണത്തല്ലും നിറഞ്ഞതാണ് എന്റെ ഓണസ്മരണകള്.
ഓണസദ്യ
എല്ലാ വീടുകളിലും ഉള്ളതുപോലെ തിരുവോണത്തിനു വിഭവസമൃദ്ധമായ സദ്യ ഉണ്ടാകും. ഉത്രാടം തുടങ്ങി ചതയംവരെ നീളുന്ന നാല് ഓണത്തിനും ഓണത്തിന്റേതായ വിഭവങ്ങളൊക്കെ ഉണ്ടാവും. ഉത്രാടത്തിന്റെ അന്നാണ് ശര്ക്കരവരട്ടിയും ഉപ്പേരിയും അച്ചാറുകളുമൊക്കെ തയാറാക്കുന്നത്. പ്രധാന ഓണസദ്യ തിരുവോണനാളില്തന്നെ. അന്ന് വൈകിട്ടാണ് അത്തമിളക്കലും തുമ്പിതുള്ളലും.
മറുനാട്ടിലെ ഓണം
കുട്ടിക്കാലത്തെപോലുള്ള ഓണനാളുകളിലെ തിമിര്പ്പ് മുതിരുമ്പോള് ഉണ്ടാവുകയില്ലല്ലോ. എന്നാലും ബിരുദപഠനം കഴിയുംവരെ വീട്ടില് ഓണം സാധാരണപോലെ ആഘോഷിച്ചിരുന്നു. തിരുവനന്തപുരം യൂണിവേഴ്സിറ്റി കോളജില്നിന്നും ഹിന്ദി ബിഎ പാസായശേഷം ബനാറസ് ഹിന്ദു യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലാണ് ഞാന് എംഎ പഠനം നടത്തിയത്. പിന്നീട് നാഗര്കോവില് ഹിന്ദു കോളജിലും തുടര്ന്ന് നാഗര്കോവിലിലെതന്നെ സ്കോട്ട് ക്രിസ്ത്യന് കോളജിലും ഹിന്ദി അധ്യാപകനായി.
ഇക്കാലത്തൊന്നും നാട്ടിലെത്തുവാനോ അമ്മ (തങ്കമ്മ) വച്ചുവിളമ്പിയ ഓണസദ്യ ഉണ്ണാനോ സാധിച്ചിരുന്നില്ല. അക്കാലഘട്ടത്തില് മറുനാടുകളില് ഇന്നത്തെപ്പോലെ സംഘടനകളും മറ്റും ഓണാഘോഷങ്ങള് നടത്തുന്ന പതിവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഡല്ഹിയിലെ നാഷണല് സ്കൂള് ഓഫ് ഡ്രാമയില് പഠിക്കുന്ന അവസരത്തില് മലയാളി അസോസിയേഷന് തുടങ്ങിയ സംഘടനകള് ഓണാഘോഷം നടത്തിയിരുന്നു. അതില് പങ്കെടുത്തിരുന്നു. അത്രമാത്രം.
സിനിമാ സെറ്റിലെ ലളിതമായ ഓണം
ചലച്ചിത്ര നടനായശേഷം മിക്കവാറും ഓണം ഷൂട്ടിംഗ് ലൊക്കേഷനുകളില് ആയിരുന്നു. തിരുവോണത്തിനു സെറ്റിൽ ഓണസദ്യ ഒന്നും ഉണ്ടായിരിക്കില്ല. ഊണിനൊപ്പം മധുരമോ ഒരു പായസമോ കാണും. ആദ്യകാല സിനിമാ ഷൂട്ടിംഗ് ലൊക്കേഷനുകളില് വലിയ ഓണാഘോഷം നടന്നതായി എന്റെ ഓര്മയിലില്ല.
ഷൂട്ടിംഗ് തിരക്കുകള് ഉള്ള കാലത്തും തിരുവോണത്തിന് കണ്ണമ്മൂലയിലെ എന്റെ വസതിയായ ശിവഭവനില് എത്തുവാന് പരമാവധി ശ്രമിച്ചിരുന്നു. ഭാര്യ തങ്കം (ജയലക്ഷ്മി), ഏക മകള് ഉമ എന്നിവര്ക്കൊപ്പം ആയിരുന്നു തിരുവോണ സദ്യ. എന്റെ അമ്മൂമ്മയും അച്ഛനും അമ്മയും ജീവിച്ചിരുന്ന കാലംവരെ തിരുവോണത്തിന് ഗൗരീശപട്ടത്തെ കുടുംബവീട്ടില് പോകുന്ന പതിവും ഉണ്ടായിരുന്നു. തങ്കത്തിന്റെ വേര്പാടിനുശേഷം ഇപ്പോള് മകള് ഉമയ്ക്കും കുടുംബത്തിനും ഒപ്പമാണ് എന്റെ ഓണം.
SUNDAY DEEPIKA
പൊരിവയറുമായി കടലിനെ നോക്കി കുടിലുകളിലിരിക്കുന്ന പാവപ്പെട്ടവർ. ഇറ്റു കഞ്ഞിവെള്ളം വറ്റൽമുളകും ഉള്ളിയുമിട്ടു മോന്തിക്കുടിച്ചാണ് വീടുപോറ്റാൻ ആണുങ്ങൾ കടലിൽ പോവുക. ആഴ്ചയില് രണ്ടു മൂന്നു നേരംമാത്രം ചോറ് കഴിച്ചിരുന്ന കടലോര ജനത. ഓണത്തിനെങ്കിലും അടുപ്പു പുകയാനുള്ള വകതേടി ആലപ്പുഴ വാടയ്ക്കലിൽനിന്ന് വള്ളത്തിൽ പോയ 23 പേരെ കടല് വിഴുങ്ങിയ ദുരന്തത്തിന്റെ അന്പതാം വാര്ഷികമാണിന്ന്.
1976 ഓഗസ്റ്റ് 23 തിങ്കൾ. അതിഭയാനക സംഭവത്തിന്റെ ഓര്മത്തിരയേറ്റത്തിൽ നൊന്തുനീറുന്ന ഒരു ജനത ഇപ്പോഴും വാടയ്ക്കലിലുണ്ട്. കടലിന്റെ കനിവുതേടിപ്പോയ 24 പേരിൽ രക്ഷപ്പെട്ടത് ഒരാള് മാത്രം. ഒരാളുടെ മൃതദേഹം മാത്രമാണ് ഇടവകപ്പള്ളിയിൽ സംസ്കരിക്കാനായത്. മൂന്നു നാലു ദിവസങ്ങള്ക്കുശേഷം വിവിധ തീരങ്ങളില് അടിഞ്ഞവ തിരിച്ചറിനാവാത്ത വിധം ജീര്ണിച്ചിരുന്നതിനാല് അവിടെത്തന്നെ സംസ്കരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഉണ്ണാനുള്ള വകയുമായി അപ്പച്ചൻ വന്നില്ല
വാടയ്ക്കല് കാക്കരിയില് അഗസ്റ്റിന്റെ മകന് ഇമ്മാനുവലിന് അന്ന് 13 വയസ്. അമ്മ സ്റ്റെല്ലയും മേരി ഗ്രേസി, മേബിൾ, ഗ്ലോസിക്ക എന്നീ സഹോദരിമാരുമുള്ള കുടുബത്തിന്റെ ഏക വരുമാനം അപ്പച്ചൻ പിടിക്കുന്ന ചൂണ്ടമീനായിരുന്നു. ഓണത്തിന് ഒരു നേരം നിറയെ ഉണ്ണാനുള്ള വക കടലമ്മ തരാതിരിക്കില്ല. കടല് ശാന്തമായിരുന്നതിനാല് അവർ നല്ല കൊയ്ത്തിനായി കാത്തിരുന്നു.
അപ്പച്ചന് രാത്രി പുലരും മുന്പേ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചത് ഇപ്പോള് 63 വയസുള്ള ഇമ്മാനുവലിന്റെ ഓർമയിലെ നീറുന്ന നൊമ്പരമാണ്. ആറു പേര്ക്ക് കയറാവുന്ന തടിവള്ളത്തിലാണ് അപ്പച്ചനും കൂട്ടരും പോകുന്നത്. അത്തരത്തില് അഞ്ചു വള്ളങ്ങളാണ് വാടയ്ക്കല് മത്സ്യഗന്ധി തീരത്തുനിന്ന് പുലര്ച്ചെ നാലോടെ പുറപ്പെട്ടത്. പായ കെട്ടി കാറ്റിന്റെ ഗതി നോക്കിയാണ് വള്ളമിറക്കുന്നത്. കരയില്നിന്ന് കടലിലേക്ക് കാറ്റു വീശുമ്പോള് വള്ളമിറക്കും. തിരിച്ചാവുമ്പോള് വള്ളം കരയ്ക്കെത്തിക്കും.
പുലര്ച്ചെ ശാന്തമായിരുന്ന കടലിന്റെ ഭാവം പൊടുന്നനെ മാറി. 11.30 ഓടെ അറപ്പപ്പൊഴിക്കും വാടപ്പൊഴിക്കും മധ്യേ കടല്ക്കാറ്റിന് ഭ്രാന്തുപിടിച്ചു. കാറ്റ് തീരമണൽ മാത്രമല്ല പച്ചമണ്ണിനെവരെ ചുഴറ്റിയെടുത്ത് കുടിലുകളിലിരുന്നവരുടെ മുഖത്തെറിഞ്ഞു. മാനവും തീരവും കറുത്തിരുണ്ടു. ഉറഞ്ഞുതുള്ളിയ കടലിനെ കാറ്റ് മണല്കൊണ്ട് ആവരണം ചെയ്തു. ആധി പൂണ്ടവർ ഉറ്റവരുമായി വള്ളം ഉടനേ കര പറ്റണമേയെന്ന് പ്രാര്ഥിച്ചിരുന്നു. കാത്തിരിപ്പ് ഏറെയേറെ നീണ്ടെങ്കിലും അപ്പച്ചന് തിരിച്ചെത്തിയില്ല.
കടലാഴങ്ങളിലേക്ക് എറിയപ്പെട്ട അപ്പച്ചന്റെ അഴുകിച്ചീർത്ത മൃതദേഹം ചവറ തീരത്ത് അടിഞ്ഞെന്നറിഞ്ഞെങ്കിലും ഒരു നോക്കു കാണാൻ ആരും അനുവദിച്ചില്ല. വിയർപ്പുകൊണ്ട് വീടു പോറ്റിയിരുന്ന അപ്പച്ചനെ തീരത്തുതന്നെ സംസ്കരിക്കുകയായിരുന്നു. പിതാവിന്റെ അകാലമരണം മൂന്നാം ക്ലാസുകാരനായിരുന്ന ഇമ്മാനുവലിനെ നയിച്ചത് അനന്തമായ ശൂന്യതയിലേക്കാണ്. അന്നം തരാനും അഭയം തരാനും ആരുമില്ല. പരസ്പരം സഹായിച്ചിരുന്ന കുടുബങ്ങളിലെ എല്ലാമായിരുന്നവരെ കടല് കവര്ന്നു.
വിശപ്പടക്കാന് ഒന്നുമില്ല. കശുമാങ്ങ കൊത്തിപ്പറിക്കുന്ന കാക്കയുടെ പിറകേയോടി കാക്ക തിന്ന ഭാഗം കടിച്ചുമാറ്റി ശേഷിച്ചതു വീട്ടിൽ അഞ്ചാൾകൂടി പകുത്തുതിന്ന അനുഭവങ്ങള്. വറ്റു ചോറില്ലാതെ മീന് വറ്റിച്ചും ചുട്ടും തിന്ന കാലം. കടലില് പോയി മടങ്ങിവരുന്നവരുടെ മിച്ചം കഞ്ഞി അവരെ കാത്തിരുന്നു യാചിച്ചു വാങ്ങിക്കഴിച്ച് വിശപ്പടക്കിയ ദിനങ്ങള്. നാണം മറയ്ക്കാന്, തുളയും തുന്നലും നിറഞ്ഞ ഒരേയൊരു നിക്കര്. മൂന്നാം ക്ലാസില് പഠനം ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോള് ഇമ്മാനുവലിനു വിശപ്പടക്കാനുള്ള ഏക മാര്ഗംകൂടി അടയുകയായിരുന്നു- സ്കൂളിലെ ഉപ്പുമാവ്.
കാക്ക കൊത്തിയിടുന്ന കശുവണ്ടി പെറുക്കി കടയില് കൊടുത്ത് ഇടിയന്കപ്പ വാങ്ങിപ്പൊടിച്ച് ഉപ്പുമാവുണ്ടാക്കി. വൈകാതെ അപ്പച്ചന്റെ ചുമതല തോളിലേറ്റി കടലില് ചൂണ്ടപ്പണിക്ക് പോയിത്തുടങ്ങി. തൊണ്ട് അഴുകാന് കാത്തുനില്ക്കാതെ അമ്മ പച്ചതൊണ്ടു തല്ലി ചകിരി വിറ്റ് അരിക്കു വകതേടി.
ലോറൻസിന്റെ പായ കയറിയില്ല
പായ വച്ച വള്ളങ്ങളിലാണ് ചൂണ്ടപ്പണിക്ക് കടലിലേക്ക് വള്ളങ്ങൾ പോവുക. വിവിധ നിറങ്ങളിലുള്ള തുണിയാണ് പായ ആയി കെട്ടുന്നത്. കരയിലിരിക്കുന്നവര് വള്ളത്തിലെ പായയുടെ നിറം നോക്കിയാണ് കരയിലേക്കു വരുന്ന വള്ളം ഏതെന്നു തിരിച്ചറിയുക.
തണ്ടും പായയും വലിച്ചാണ് മീന് പിടിക്കാന് വള്ളങ്ങള് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നത്. തുഴ ഉപയോഗിച്ച് തുഴയുന്നതിനെയാണ് തണ്ടു വലിക്കുക എന്നു പറയുക. കാറ്റുള്ള സമയമാണെങ്കില് പായ ഉപയോഗിച്ചാണ് വള്ളങ്ങള് പോകുന്നത്. ചൂണ്ടയില് കുടുങ്ങുക ഏട്ട, സ്രാവ്, കൂരി, തെരണ്ടി തുടങ്ങിയ മീനുകളായിരിക്കും.
ആ മഹാദുരന്ത ദിവസം, ഒന്നാം ക്ലാസ് വിദ്യാര്ഥിയായിരുന്ന തയ്യില് ബേബിച്ചന് തന്റെ അപ്പച്ചന് ലോറന്സിനെ കാത്ത് വാടയ്ക്കല് തീരത്തെ തിരകളെ നോക്കി നിന്നെങ്കിലും അപ്പച്ചന്റെ പായ കയറിലില്ല. അപ്പച്ചനെയും കടല് വിഴുങ്ങിയെന്നു വിശ്വസിക്കാന് ഏറെ സമയമെടുത്തു. അമ്മ മേരിയും രണ്ടു സഹോദരങ്ങളുമുള്ള കുടുംബം പോറ്റാന് ഏഴാം ക്ലാസില് ബേബിച്ചന് പഠനം നിർത്തി ചൂണ്ടയ്ക്കു പോയിത്തുടങ്ങി.
SUNDAY DEEPIKA
“മാനം കാണാവുന്ന കുടിലുകള്ക്കുള്ളില് അലമുറയും നിലവിളിയുമാണ്. കരഞ്ഞു കണ്ണീര് വറ്റിയ അമ്മമാരും ഭാര്യമാരും കൂപ്പുകൈകളോടെ വിതുമ്പിക്കഴിയുന്നു. അച്ഛന്മാരെ കാണാഞ്ഞ് കരഞ്ഞ കുട്ടികള് ചാണകം മെഴുകിയ നനഞ്ഞ തിണ്ണയുള്ള പുരയ്ക്കകത്ത് തളര്ന്നു കിടന്നുറങ്ങുന്നു.” 1976 ഓഗസ്റ്റ് 23ന് ആലപ്പുഴ വാടയ്ക്കൽ ദുരന്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പത്രവാര്ത്തയിലെ വരികളാണിത്. 23 മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളെ നഷ്ടമായത് ആ കറുത്ത തിങ്കളാഴ്ചയാണ്.
ചിങ്ങമാസത്തെളിവ് നിലാവുപോലെ മാനത്ത് കണ്ടുതന്നെയാണ് നാല്പതോളം പേര് ചൂണ്ടയ്ക്ക് പോയത്. ആറേഴു പേര്ക്ക് പോകാവുന്ന വള്ളങ്ങളില് മച്ചുപായ കെട്ടി തണ്ടുവലിച്ചാണ് പോവുക. കാലാവസ്ഥാ മുന്നറിയിപ്പുകളൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന അക്കാലത്ത് പരിചയസമ്പത്തിന്റെ ബലത്തിലും മാനം നോക്കിയും പരപ്പു നോക്കിയുമാണ് കടലില് പോയിരുന്നത്. മാനം കറുത്ത് കടല്പ്പരപ്പില് കരി പുരളുന്നതു കണ്ട നാലുപേര് തിരികെ തുഴഞ്ഞു. വൈകുന്നേരം അവര് കര തൊടുമ്പോള് കടലില് ഉയര്ന്ന കാറ്റും കോളും കരയില് പേമാരിയായി മാറിയിരുന്നു.
ആ സായാഹ്നം മുതല് നാലഞ്ചു ദിനരാത്രങ്ങള് കടലോരഗ്രാമത്തില് നെഞ്ചിടിപ്പും നിലവിളിയും മാത്രമായി. പിറ്റേന്നു പുലര്ച്ചെ ഒരു അച്ഛനും നാല് മക്കളും അവരുടെ ഒരു അയല്വാസിയും നടുക്കടലില് മറിഞ്ഞുപോയ വള്ളത്തില്നിന്നു വേര്പ്പെട്ട പായമരത്തില് പിടിച്ചുകിടന്ന് പൊങ്ങിത്താണ് മണിക്കൂറുകള്ക്ക് ശേഷം പുറക്കാട് പുന്തല തീരം പറ്റി. രക്ഷാപ്രവര്ത്തനത്തിന് വള്ളങ്ങളില് പുറപ്പെട്ടവര് അർധപ്രാണരായി വള്ളത്തില് തൂങ്ങിക്കിടന്ന നാലുപേരെ രക്ഷപ്പെടുത്തി. രണ്ടുപേരെ തിരമാല പൂന്തല, ചേന്നങ്കര എന്നിവിടങ്ങളിൽ തീരം കയറ്റിവിട്ടു. ശേഷിച്ച 24 പേരാണ് കരപറ്റാനുണ്ടായിരുന്നത്. പി.പി. ദാസ് എന്ന യുവാവിനെ കായംകുളം അഴിമുഖത്തിന് പത്ത് മൈല് അകലെ ഫിഷിംഗ് ബോട്ടുകാര് കണ്ടെത്തി, മൂന്നാം ദിവസം കരയ്ക്കെത്തിച്ചു.
കരുനാഗപ്പള്ളി, ചവറ, കായംകുളം, പുറക്കാട്, പൂന്തല, ആയിരംതെങ്ങ്, ചെറിയതെങ്ങ് എന്നിവിടങ്ങളിലായി ഏഴു ശരീരങ്ങള് കരയ്ക്കടിഞ്ഞു. തയ്യില് കുടുംബത്തിലെ ലോറന്സ്, തമ്പി, ദേവസ്യ എന്നിവരുടെ മാത്രം മൃതദേഹങ്ങള് തിരിച്ചറിയാനായി. ആറു മൃതദേഹങ്ങള് തീരത്താണ് സംസ്കരിച്ചത്. ചവറയില് അടിഞ്ഞ തയ്യില് ദേവസ്യയുടെ മൃതദേഹം മാത്രമാണ് 23ന് രാത്രി 10ന് പള്ളിയില് സംസ്കരിച്ചത്. മരിച്ചവരില് ഏഴുപേര് വാഴക്കൂട്ടത്തില് കുടുംബാംഗങ്ങളാണ്. രണ്ടു വീടുകളില് അച്ഛനെയും മകനെയും നഷ്ടമായി. തയ്യില് കുടുംബത്തിലെ അച്ഛനും മകനും മരുമകനും മരിച്ചു.
സര്ക്കാര് ഇടപെടലുകള്
ഓഗസ്റ്റ് 24ന് ആഭ്യന്തരമന്ത്രി കെ. കരുണാകരന് വാടയ്ക്കല് സന്ദര്ശിച്ചു. കെപിസിസി പ്രസിഡന്റ് എ.കെ. ആന്റണിയുമുണ്ടായിരുന്നു. നാല് ഹെലികോപ്റ്ററുകളും ഐഎന്എസ് കൃപാണ് എന്ന നാവികസേനാ കപ്പലും തെരച്ചില് നടത്തിയെങ്കിലും ആരെയും കണ്ടെത്തായില്ല. റവന്യു മന്ത്രി ബേബി ജോണ് ആലപ്പുഴ ടിബിയില് തങ്ങി പ്രവര്ത്തനങ്ങള് ഏകോപിപ്പിപ്പിച്ചു. മന്ത്രിമാർ ഇരുവരും ആലപ്പുഴ അരമനയില് ബിഷപ് മൈക്കിൾ ആറാട്ടുകുളത്തെ സന്ദര്ശിച്ച് ചര്ച്ചകള് നടത്തി.
മരിച്ചവരുടെ കുടുംബങ്ങള്ക്ക് സര്ക്കാര് പ്രഖ്യാപിച്ച 50 രൂപ സഹായം ബേബി ജോണിന്റെ ഇടപെടലിനെ തുടര്ന്ന് 100 രൂപയാക്കി. പ്രദേശത്തെ 100 വീട്ടുകാര്ക്ക് മൂന്ന് ആഴ്ചത്തെ സൗജന്യറേഷന് അനുവദിച്ചു. റവന്യൂ മന്ത്രിയുടെ നിര്ദേശപ്രകാരം റിലീഫ് കമ്മിറ്റി ജില്ലാ കളക്ടറുടെ നേതൃത്വത്തില് രൂപീകരിച്ചു. മരിച്ചവരുടെ കുടുംബങ്ങള്ക്ക് 5000 രൂപ വീതം കൊടുക്കാന് ഒന്നര ലക്ഷം രൂപ സമാഹരിക്കുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. മരണം സംഭവിച്ചവരുടെ വീടുകള് മേഞ്ഞുനല്കാനുള്ള ചെലവ് ആലപ്പുഴ ജില്ലാ സഹകരണ ബാങ്ക് ഏറ്റെടുത്തു.
ആരോഗ്യ മന്ത്രി എന്.കെ. ബാലകൃഷ്ണന്റെ നിര്ദേശപ്രകാരം വാടയ്ക്കല് കടപ്പുറത്ത് ഒരു മെഡിക്കല് ബൂത്ത് സ്ഥാപിച്ചു. വീടുകളില് തളര്ന്നുകിടന്നവരെ സര്ക്കാര് വാഹനങ്ങളില് മെഡിക്കല് കോളജ് ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചു ചികിത്സ നല്കി. കടൽക്ഷോഭത്തിൽ ജീവന് പൊലിഞ്ഞവരില് 22 പേര് ദൈവജനമാതാ ഇടവകാംഗങ്ങളാണ്. ഇടവക സംഘടനകള് കരുതലോടെ നിലകൊണ്ടു.
ആലപ്പുഴ ഈസ്റ്റ് റോട്ടറി ക്ലബ്ബിന്റെ സഹായത്തോടെ, ദുരന്തബാധിത കുടുംബങ്ങളിലെ പെണ്കുട്ടികളില് 23 പേരുടെ സമൂഹവിവാഹം 1976 ഡിസംബര് 23ന് നടത്തി. റോട്ടറി ക്ലബ് ഒരു പവന്റെ താലിമാല എല്ലാവര്ക്കും സമ്മാനിച്ചു. മറ്റു ചെലവുകള് ഇടവകയും. സ്മാരകമായി ഒരു കുരിശ് 1977 ഓഗസ്റ്റ് 23 ന് വാടയ്ക്കലിൽ സ്ഥാപിച്ചു. സമീപം ഒരു പ്രാര്ഥനാകേന്ദ്രവും. എല്ലാ ഓര്മദിനത്തിലും ഗ്രാമം ഇവിടെ ഒത്തുചേരുന്നുണ്ട്.
SUNDAY DEEPIKA
ഞങ്ങള് വയനാട്ടിലെ കുറിച്യര് സമുദായക്കാരുടെ ഓണസദ്യയില് ഇറച്ചിയും മീനും പ്രധാനമാണ്. തോരനും കാളനും സാമ്പാറും അവിയലും അച്ചാറും പപ്പടമൊക്കെ നിരക്കുന്ന ഇളം തൂശനിലയില് പുഴമീനും കാട്ടിറച്ചിയും ആവോളമുണ്ടാകും. മാനന്തവാടി കമ്മനയില് ഞങ്ങളുടെ വീടിനടുത്ത് എന്റെ ചെറുപ്പത്തിൽ വനമുണ്ടായിരുന്നു. നായാട്ടിന് അക്കാലത്ത് നിയന്ത്രണങ്ങളൊന്നുമില്ല.
ഞങ്ങള് കൂട്ടുകാര് ഓണത്തിന് ദിവസങ്ങൾക്കു മുൻപേ അമ്പും വില്ലുമായി വേട്ടയ്ക്കു പോകും. കാടിളക്കി മൃഗങ്ങളെ അടുപ്പിക്കാന് വേട്ടനായ്ക്കളുമുണ്ടാകും. മ്ലാവ്, മാന്, കാട്ടുപന്നി, കാട്ടാട്, മുയല് എന്നിവയെ വേട്ടയാടി ഓണത്തിനു കഴിക്കാന് കരുതിവയ്ക്കും. ശേഷിക്കുന്നത് ഉണക്കി വയ്ക്കും. മൃഗങ്ങളെ കെണിവച്ചു പിടിക്കാനും പ്രത്യേക രീതിയുണ്ട്. എന്റെ ചെറുപ്പത്തില് വയനാട് വനവും വയലുമായിരുന്നു. മാനന്തവാടി പുഴയിലാണ് ഞങ്ങള് മീന് പിടിക്കാന് പോകുക.
മീനുകളെ പൊത്തിപ്പിടിക്കാനും വലയില് പിടിക്കാനും രീതികള് വശമുണ്ടായിരുന്നു. മിക്ക വീടുകളിലും പാകത്തിനു വലകള് സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. വാള, വരാല്, തൂളി മീനുകള് പുഴയില് സുലഭമായിരുന്നു. ഇവയെ മുറിച്ച് മഞ്ഞളും മുളകും ഉപ്പും ചേര്ത്ത് എണ്ണയില് വറുത്തെടുക്കും. ഉത്രാടം മുതല് ചതയം വരെ നാല് ദിവസമായിരുന്നു സദ്യ. ഓണത്തിനുവേണ്ട നെല്ല് ആഴ്ചകള് മുന്പേ പത്താഴം തുറന്നു പുഴുങ്ങിക്കുത്തി ഉണങ്ങിവയ്ക്കും. വയൽനാടാണല്ലോ വയനാടായി മാറിയത്. എല്ലാ വീട്ടിലും വേണ്ടുവോളം നെല്ലും നാളികേരവും കരുതലുണ്ടായിരുന്നു.
തൊടിയില് നിറയെ പച്ചക്കറികളും. പാവല്, കോവല്, പയര്, വഴുത, കുമ്പളം, മത്ത, ചീര, കാച്ചിൽ, ചേന, ചേമ്പ് തുടങ്ങി വേണ്ടുവോളം വിഭവങ്ങൾ. ഓണം കേമമാക്കാന് പാടത്തെയും പറമ്പിലെയും കൃഷിപ്പണികള് നേരത്തെതന്നെ തീര്ത്തുവയ്ക്കും. ഓണമുണ്ണാന് നാലോ അഞ്ചോ ആള്ക്കാരൊന്നുമല്ല വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ ബാല്യത്തില് കൂട്ടുകുടുംബങ്ങള് സാധാരണമായിരുന്നു. പുല്ലുമേഞ്ഞ് തറ മെഴുകിയ മണ്ണുവീടുകളില് നിലത്ത് പായ വിരിച്ചായിരുന്നു ഊണും ഉറക്കവും. ഇന്നും അതേ പുല്ലുവീട്ടില്തന്നെയാണ് ഞാനും കുടുംബവും കഴിയുന്നത്. ഇതിന്റെ പഴക്കം നൂറു വര്ഷത്തിനു മേലെയാണെന്നു കൂടി പറയട്ടെ.
അമ്മാവന്മാരും അമ്മായിമാരും അച്ഛനും അമ്മയും കൂടെപ്പിറപ്പുകളും മരുമക്കളുമൊക്കെയായി വീട്ടില് എഴുപതോളം പേര്. ഇത്രയും പേര് ഉണ്ണാന് നിരയായിരിക്കുമ്പോള് കല്യാണസദ്യയുടെ പ്രതീതി. കളിക്കാനും പൂക്കള് പറിക്കാനും പൂക്കളമിടാനും ഈഞ്ഞാലാടാനും ഓണക്കളി കേമമാക്കാനും കുട്ടികള് പത്തിരുപതു പേരുണ്ടാകും. തനി കാര്ഷികഗ്രാമമായിരുന്നു കമ്മന. ഇഷ്ടംപോലെ കാട്ടുപൂക്കളും.
ജമന്തി, ചെത്തി, ബന്തി, വാടാമുല്ല, തുളസി, തെച്ചി, മന്ദാരം തുടങ്ങിയവ മുറ്റത്തും തൊടിയിലുമുണ്ടാകും. പൂക്കള്ക്ക് പഞ്ഞമില്ലാത്തതിനാല് മുറ്റം നിറയെ പൂക്കളങ്ങൾ തീര്ക്കുകയായിരുന്നു പതിവ്. ഓണസദ്യയില് ഒരു കാര്യം പറയാന് മറന്നു. അച്ചാറുകളുടെ കാര്യം. കടുമാങ്ങ, കണ്ണിമാങ്ങ, നാരങ്ങ, പാവയ്ക്ക, നെല്ലിക്ക തുടങ്ങി രുചിഭേദമുള്ള പലതരം അച്ചാറുകള്. എന്നിരിക്കെയും കര്ക്കടകത്തിനു മുന്നേ ഒരുക്കിവച്ച കണ്ണിമാങ്ങയുടെ രുചി ഒന്നു വേറെതന്നെയായിരുന്നു. പാടവരമ്പിലും മുറ്റത്തും പലതരം നാട്ടുമാവുകളുണ്ടായിരുന്നതിനാല് മാങ്ങയ്ക്ക് ഒരു ക്ഷാമവുമില്ല. തൊടി നിറയെ നാട്ടുവാഴകളുണ്ടായിരുന്നു.
വയനാടിന്റെ തനി നാടന് ഇനം വാഴകളും. ചുണ്ടില്ലാന്, പൂവന്, ഞാലിപ്പൂവന് എന്നിവയൊക്കെ ഇഷ്ടംമാതിരി. ഉപ്പേരി വറക്കാന് പാകത്തില് നേന്ത്രന് ധാരാളം. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന് ഇരുപതേക്കറോളം പാടമുണ്ടായിരുന്നു. ചെമ്പകം, ചെന്തൊണ്ടി, ചെന്താടി, മുണ്ടകന്, ചോമാല, പാല് വെളിയന്, അടുക്കന്, കോതാണ്ടന്, കരിമ്പാലന്, വെള്ളിമുത്ത്, കുറുമ്പാളി, ഗന്ധകശാല, ജീരകശാല, കയമ, തവളക്കണ്ണന്, ഓണമൊട്ടന്, പാല് തൊണ്ടി, കല്ലടിയാരന് എന്നിങ്ങനെ നെല്ലിനങ്ങൾ. ചോറിനും പലഹാരത്തിനും അരിപ്പായസത്തിനും ഒരു കുറവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
തൊഴുത്തും പശുക്കളുമില്ലാത്ത കാലവുമുണ്ടായിട്ടില്ല. പാല് മനുഷ്യനും ചാണകം മണ്ണിനും കരുത്തു തരുന്നുവെന്നാണല്ലോ പ്രമാണം. അമ്മാവന്മാര് സമ്മാനിക്കുന്ന ഉടുപ്പും തോര്ത്തുമുണ്ടും ബ്ലൗസും പാവാടയുമാണ് ഓണക്കാല ബാല്യത്തിന്റെ നീക്കിയിരിപ്പ്.
തിരുവോണത്തിന് ഉണ്ണുന്നത് സുഗന്ധനെല്ലാണ്. അതില് പ്രധാനം മുള്ളന്കൈമയും ഗന്ധകശാലയുമാണ്. ചോറ് മുള്ളന്കൈമയുടേതെങ്കില് പായസം ഗന്ധകശാലയുടേതായിരിക്കും. രണ്ടും ഒന്നിനൊന്നു കേമം. പഴമയിലെ ഒരു ഓണവിശേഷം പ്രത്യേകം പറയട്ടെ; ഓണത്തിന് വീട്ടില് പനങ്കള്ള് ആവോളമുണ്ടാകും. പറമ്പില് ധാരാളം പനകളുള്ള കാലമായിരുന്നു അത്. ലഹരി കുറഞ്ഞ ഇളവന് വിശേഷാല് ഓണപ്പാനീയമായിരുന്നു.
ഓണത്തിന് പ്രഭാതഭക്ഷണം ദോശയോ ഇഡ്ഡലിയോ അപ്പമോ പുട്ടോ ഒക്കെയാകാം. എന്തായാലും ഇതിനൊപ്പം വേണ്ടുവോളം ഇറച്ചിയുണ്ടാകും. സദ്യവട്ടങ്ങള് കഴിഞ്ഞാല് ഓണം കളികളുടേതായിരുന്നു. ഓരോ പ്രായക്കാര്ക്കും പറ്റിയ കളികള്. രണ്ടു മൂന്നു വീട്ടുകാര് ഒരു മുറ്റത്ത് കൂടുന്നതോടെ വലിയൊരു ആള്ക്കൂട്ടം. ചതുരംഗം, കിളികളി, കലം തല്ലിപ്പൊട്ടിക്കൽ എന്നിവയുമായി ഒരേസമയം പല ടീമുകള്. നേരം മയങ്ങുംവരെയുണ്ടാകും കളികള്. വൈകുന്നേരം പുഴയില് കുളിച്ചുവന്ന് അത്താഴസദ്യ കഴിച്ചാണ് ഉറക്കം.
ഇന്നു പറഞ്ഞാല് ഒരാളും വിശ്വസിക്കില്ല, ഓണത്തിനു കടകളില് പോയി ചെറുപ്പകാലത്ത് ഒരു സാധനവും വാങ്ങിയിരുന്നില്ല. വേണ്ടതൊക്കെ വീട്ടില് വിളയിച്ചെടുത്തിരുന്നു. തിന്നാനും കുടിക്കാനും വേണ്ടതെല്ലാം തനിച്ച് മണ്ണില് വിളയിക്കാനായാല് എന്നും ഓണമാകും. കറിവേപ്പില വരെ വില കൊടുത്തു വാങ്ങേണ്ടിവരുന്ന ഇക്കാലത്തല്ലേ ഓണം ഭാരമാകുന്നത്. ഓണം സ്വയംപര്യാപ്തതയുടെ കാര്ഷികാഘോഷമായി മാറുന്ന കാലം വരണമെന്നാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം.
SUNDAY DEEPIKA
അഷ്ടമിനാടായ വൈക്കത്തെ നാദബ്രഹ്മം വീട്ടിൽ ഇക്കൊല്ലം ഓണത്തിന് മധുരമേറെയാണ്. സ്വർണച്ചിറകളുള്ള ഓണത്തുന്പികൾ പറന്നെത്തും മുന്പേ സംഗീതഭവനത്തിലേക്ക് പാട്ടും മൂളി ദേശീയ അവാര്ഡാണ് എത്തിയിരിക്കുന്നത്. പിന്നണി ഗാനരംഗത്ത് ഇതോടകം ശ്രദ്ധ നേടിയ വൈക്കം വിജയലക്ഷ്മി പാടിയ പൂങ്കുയില് ഈ ഓണക്കാലത്തും മലയാളക്കരയാകെ ഏറ്റുപാടുകയാണ്.
സംഗീത കാസറ്റുകളും ഉപകരണങ്ങളും ബഹുമതികളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച വീടിന്റെ അങ്കണത്തിൽ അത്തം മുതല് വിജയലക്ഷ്മി പൂക്കളമിട്ടുതുടങ്ങി.
സംസ്ഥാന സര്ക്കാരിന്റെ ഓണാഘോഷത്തിന്റെ ഭാഗമായി തിരുവോണത്തിനു തിരുവനന്തപുരത്ത് സംഗീത പരിപാടിക്ക് പേകേണ്ടതിനാല് അച്ഛനും അമ്മയും കുടുംബാംഗങ്ങളും കൂട്ടുകാരുമൊക്കെയായി പൂരാടദിനത്തിലാണ് വീട്ടിലെ ഓണാഘോഷം. അമ്പതോളം പേരുണ്ടാകും സംഗമത്തിന്. അടപ്രഥമന് ഉള്പ്പെടെ വിഭവസമൃദ്ധമായ ഓണസദ്യയും പായസമധുരത്തിനൊപ്പം വിജലക്ഷ്മിയുടെ ആലാപനവുമുണ്ട്.
ചെന്നൈയിലായിരുന്നു വിജയലക്ഷ്മിയുടെ കുട്ടിക്കാലം. അച്ഛന് മുരളീധരന് അമഞ്ചിക്കരയില് ഇലക്ട്രോണിക്സ് ഉപകരണങ്ങളുടെ കച്ചവടമായിരുന്നു. ചെറുപ്പത്തിൽ മുരളീധരന് സംഗീതം അഭ്യസിച്ചിരുന്നു. അക്കാലത്ത് സിന്ധുഭൈരവി എന്ന തമിഴ് ചിത്രത്തിൽ കെ.എസ്.ചിത്ര പാടിയ ഞാനൊരു സിന്ത്... കാവടി സിന്ത്... എന്ന ഗാനം സൂപ്പര് ഹിറ്റായിരുന്നു. തമിഴ്നാട്ടിലെങ്ങും ഈ പാട്ട് അലയടി ച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
റേഡിയോയിലൂടെ ഈ പാട്ടു കേട്ടു പഠിച്ച വിജയലക്ഷ്മി ആദ്യം മൂളി. പിന്നീട് നന്നായി പാടാന് തുടങ്ങി. മൂന്നര വയസുള്ള വിജലക്ഷമിയുടെ സംഗീതവാസന അച്ഛന് മുരളീധരനും അമ്മ വിമലയും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വൈക്കത്തേക്ക് താമസം മാറിയപ്പോള് മുരളീധരന്റെ അമ്മ സരോജനിയില്നിന്നും വിജയലക്ഷ്മിയിലേക്ക് പാട്ട് വീണ്ടും ഒഴുകിത്തുടങ്ങി. അമ്പലപ്പുഴ തുളസി ടീച്ചറുടെയും വൈക്കം പി.ആര്. സുമംഗല ടീച്ചറുടെയും ശിക്ഷണത്തിൽ ശാസ്ത്രീയസംഗീതം പഠിച്ചു. പേരെടുത്ത പല സംഗീതജ്ഞരുടെയും അടുത്തെത്തിച്ച് അച്ഛന് മകളുടെ സംഗീതപഠനം കൂടുതല് ഊഷ്മളമാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
സംഗീത കാസറ്റുകളായിരുന്നു വിജയലക്ഷ്മിയുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെ സമ്പത്ത്. വിജയലക്ഷിയുടെ കുഞ്ഞിക്കൈകളിലേക്ക് ചെമ്പൈ, ബാലമുരളീകൃഷ്ണ, സുബ്ബലക്ഷ്മി, മഹാരാജപുരം സന്താനം, മുധുരൈ ടി.എന്. ശേഷഗോപാലന്, യേശുദാസ് എന്നിവരുടെ കച്ചേരിക്കാസറ്റുകളാണ് അച്ഛന് മുരളീധരനും അമ്മ വിമലയും നല്കിപ്പോന്നത്. യേശുദാസിന്റെ രാഗാലാപനങ്ങളോടായിരുന്നു താത്പര്യം. പാട്ടുകളുടെ വരികള് പഠിച്ചെടുക്കുക എന്ന ശ്രമകരമായ ജോലി അച്ഛന്റെ സാഹായത്താല് സാധിച്ചു. അക്ഷരസ്ഫുടതയുണ്ടാക്കിയെടുത്തും ശബ്ദമാധുര്യത്തിനായി സാധകം ചെയ്തും സംഗീതം പരിശീലിച്ചു.
ആറാം വയസില് ഉദയനാപുരം ചാത്തന്കുട്ടി ദേവീക്ഷേത്രത്തില് അരങ്ങേറ്റം നടത്തി. 1986ല് വൈക്കത്ത് ഒരു സംഗീതനിശയ്ക്കായി യേശുദാസ് എത്തി. അദ്ദേഹം താമസിച്ചിരുന്ന ടൂറിസ്റ്റ് ബംഗ്ലാവില് ദക്ഷിണ നല്കി അനുഗ്രഹം വാങ്ങാനാണ് വിജയലക്ഷ്മിയും അച്ഛനൊപ്പം പോയത്. യേശുദാസിന്റെ കാല്തൊട്ടു വന്ദിച്ച ശേഷം ‘തായേ... യശോദേ’ എന്ന കീര്ത്തനം തോടി രാഗത്തില് ആദിതാളത്തില് പാടി. കാഴ്ചപരിമിതിയുള്ള കുട്ടിയുടെ പാട്ടു കേട്ടു വിസ്മയിച്ച ഗാനഗന്ധര്വന് ഒരു പാട്ടുകൂടി പാടിപ്പിച്ചു.
പിന്നെ വിജയലക്ഷ്മിക്കുവേണ്ടി അക്കാലത്തെ സൂപ്പര് ഹിറ്റ് ഗാനമായ ‘സാഗരങ്ങളെ’ പാടി ഉണര്ത്തിയ എന്ന ഗാനം ആലപിച്ചു. മുന് നിശ്ചയിച്ച സംഗീതനിശ ഒരു മണിക്കൂര് വൈകിയേ തുടങ്ങൂ എന്നു സംഘാടകരെ അറിയിച്ച യേശുദാസ് വിജയലക്ഷ്മിയുടെ പാട്ടും സംഗീതത്തിലുള്ള കാര്യങ്ങളും ചോദിച്ചറിയുകയും ചെയ്തു. അന്നു തുടങ്ങിയ സംഗീതയാത്രയാണ് ദേശീയ ചലച്ചിത്ര പുരസ്കാരത്തിലെത്തിനില്ക്കുന്നത്. ഇപ്പോഴും രാഗത്തിലോ താളത്തിലോ സംശയം തോന്നിയാല് വിജയലക്ഷ്മി ആദ്യം വിളിക്കുന്നത് ദാസേട്ടനേയാണ്.
യേശുദാസ് കേരളത്തിലെത്തിയാല് വിജയലക്ഷ്മി അദ്ദേഹത്തെ കാണാന് പോകും. പാട്ടുകള് പാടും. സംശയങ്ങള് ചോദിച്ച് ഒപ്പമിരിക്കും. ക്ഷേത്രങ്ങളിലും വേദികളിലും കച്ചേരിയും ഭക്തിഗാനമേളകളും അവതരിപ്പിച്ച് വിജലക്ഷ്മി 1988ല് മുംബൈ ഷണ്മുഖാനന്ദ ഹാളില് ഒന്നര മണിക്കൂര് കച്ചേരി അവതരിപ്പിച്ച പൊതുപരിപാടികള്ക്കു തുടക്കം കുറിച്ചു. ഒറ്റക്കമ്പി മാത്രമുള്ള ഗായത്രിവീണയിലൂടെയാണ് വിജയലക്ഷ്മി കച്ചേരിയില് പ്രശസ്തയാകുന്നത്. ഇലക്ട്രിക് ഗായത്രി വീണ വായിക്കുന്ന അപൂര്വം സംഗീതജ്ഞരില് ഒരാള്. അച്ഛന് മുരളീധരനാണു വീണയ്ക്കു രൂപംകൊടുത്തത്. വയലിന് മാന്ത്രികന് കുന്നക്കുടി വൈദ്യനാഥനാണ് ഗായത്രി വീണയെന്നു പേരിട്ടത്. പാടുക മാത്രമല്ല നിരവധി കീര്ത്തനങ്ങളും രചിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. വാസന്തി രാഗത്തില് ഗണേശവര്ണമാണ് ഇതില് പ്രധാനം.
കാല്നൂറ്റാണ്ടുലേറെ കച്ചേരികളിലൂടെ കേരളത്തിലും പുറത്തും വേദികള് നല്കിയ കരുത്തിലാണ് സിനിമയിലേക്ക് എത്തുന്നത്. സംഗീത സംവിധായകന് എം. ജയചന്ദ്രനാണ് സിനിമാ പിന്നണി ഗാനലോകത്തിലേക്കുള്ള വിജയലക്ഷ്മിയുടെ യാത്രയ്ക്കു നിമിത്തമായത്. ‘സെല്ലുലോയ്ഡ്’എന്ന സിനിമയിലെ കാറ്റേ കാറ്റേ ... എന്ന ഗാനത്തോടെയാണ് ചലച്ചിത്ര പിന്നണിഗാനരംഗത്ത് ശ്രദ്ധേയമാകുന്നത്. പിന്നീട് നടനിലെ ‘പൂങ്കുയിലേ....’ എന്ന ഗാനത്തിനു സംസ്ഥാന സര്ക്കാരിന്റെ അവാര്ഡ് ലഭിച്ചതോടെ മലയാളവും കടന്ന് എട്ട് ഭാഷകളിലേക്ക് വിജയലക്ഷ്മിയുടെ സ്വരം പടര്ന്നു.
‘എആര്എം’ എന്ന സിനിമയില് ‘അങ്ങു വാനക്കോണില് മിന്നിനിന്ന അമ്പിളി...’ എന്ന ഗാനത്തിന് ദേശീയ അവാര്ഡു ലഭിച്ചതോടെ മലയാളത്തിലെ മറ്റൊരു കോകിലമായി വിജയലക്ഷ്മി മാറി. തന്റെ പാട്ട് ഏറ്റുപാടി ഗംഭീരമാക്കിയ എല്ലാ സംഗീത പ്രേമികളുടെയും ആസ്വാദകരുടെയും മുമ്പില് ശിരസ് നമിച്ച് വിജയലക്ഷ്മി എല്ലാവര്ക്കും സമത്വത്തിന്റെയും സമഭാവനയുടെയും നല്ല ഓണമാണ് ആശംസിക്കുന്നത്.